Stoelkussens

Lente, heerlijk.
Dat was vorig jaar de openingszin van één van mijn blogjes dat ging over het maken van een tuindagboek.
Ook gaf ik in dat stukje aandacht aan de kruiden die ik gekocht had.
Wat ik trouwens van de week weer heb gedaan, kruiden kopen voor in de tuin.
Ook schreef ik dat ik stof had gekocht voor het bekleden van mijn stoelkussens.
Mijn stoelkussens waren namelijk nog steeds goed, maar ze matchen totaal niet bij de aankleding binnen.
Ondertussen zijn we een jaar verder, de zon schijnt, en voor het eerst kunnen we weer buiten zitten.
Bij deze alsnog het eindresultaat.

De tijd werkt voor mij

Het is niet een kwestie van omgaan met tijd,

maar omgaan met onszelf in de tijd die we hebben.

Ja, dat huishouden.
Dat is me toch wat.
Als ik druk ben is dat het eerste wat er bij inschiet.
Terwijl het eigenlijk zo moet zijn, dat het huishouden voor mij werkt.
Maar dat is me tot op heden nog niet gelukt.
Let wel, tot op heden.

Ik heb een oud recept uit de kast gehaald.
Een recept wat ik ooit van een vriendin heb gekregen.
Dat gaat over het verdelen van je huis in zone's en dat je gedurende een week, elke dag tijd doorbrengt in een bepaalde zone.
De zone waar zij momenteel in bezig zijn is niet de keuken, maar aangezien je eerst moet doen dat wat je het meeste in de weg zit, begin ik dus daar.
Ik zou bijna zeggen 'een kind kan de was doen'.
Over kinderen gesproken, er wordt vanavond door één van hen gekookt.
Ook een manier om de tijd voor je te laten werken.

Ps:
Ze hebben ook 11 geboden.
Gebod 6 zegt dit:
Don’t try to do two projects at once. ONE JOB AT A TIME.
Tja.................dat wordt nog wat.
Met hoeveel projecten ben ik ook al weer bezig?
En dan heb ik het nog niet over de andere geboden gehad!

Aan de schoonmaak

Volgens de Griekse mythologie betekent Chaos, het niets.
En uit dit niets ontstonden de eerste Griekse goden.
Dat brengt me op de zin 'In den beginne schiep God de hemel en de aarde'.
En dan gaat het mij niet zo zeer om deze regel, waar het scheppingsverhaal mee begint, maar om het commentaar, wat ik ooit ergens tegen kwam, en dat daar betrekking op heeft.
Namelijk dat 'God beschikte over materiaal om de wereld te organiseren uit een chaos, een chaotische stof, dat element is en waarin alle heerlijkheid bestaat.'
Bovenstaande zin was voor mij een eye-opener.
Juist omdat ik van nature chaotisch ben.
Maar daardoor de schoonheid ervan in zag. 
Alhoewel ik mezelf soms door mijn eigen chaotische gedrag ook in de weg kan zitten.
Wat het teken is om pas op de plaats te maken.
Al is dat vaak meer uiterlijk dan innerlijk.
Maar los daarvan is het wel de tijd om voor mezelf te bedenken dat in de chaos alle elementen aanwezig zijn om tot de benodigde verandering te komen.
En zo opnieuw voor mezelf een nieuwe wereld in de chaos te scheppen.
Het komt er dus uiteindelijk alleen maar op neer, om het op de juiste manier te organiseren.

Vraag me af hoeveel werelden ik nog moet scheppen voor dat het 'goed is'.
Ha, ha.
Dat was ik nog vergeten.

Animatie: www.krabelpret.nl

Blijvertje

Eiertaartje met groene kruiden

Brunchgerecht voor 6 personen:

6 plakjes bladerdeeg
6 eieren
4 eetlepels bieslook, fijngeknipt
6 eetlepels slagroom
100 gr geraspte oude kaas
handje verse basilicumblaadjes
muffinvorm met 6 holtes, ingevet.

Oven voorverwarmen op 200 graden.
De holtes van de muffinvorm elk met een plakje bladerdeeg bekleden, het deeg mag een beetje rommelig boven de holtes uitsteken.
Boven elke deegbakje een ei breken.
De bieslook met wat zout en peper erover strooien.
Verdeel de slagroom en de kaas erover en bak de taartjes in de oven in 15-20 min. knapperig en gaar.
Laat ze uit de oven iets afkoelen en neem ze dan uit de vorm.
Zet de taartjes op borden en garneer ze met verse basilicum.

Toen ik bovenstaand plaatje en recept in de paasfolder van de Aldi zag staan, was ik gelijk om.
Dit is nu zo'n grote-stappen-snel-thuis-recept.
Ik kan zeggen dat ze de onder de indruk waren.
Ik trouwens ook.
Want soms lijkt iets eenvoudig, maar in de praktijk kan het soms toch enigszins anders uitpakken.

Toen ik op zoek was naar de folder, om als link door te geven, kwam ik hetzelfde recept tegen, maar dan in een afgeslankte vorm.
Voor de kenners onder ons, ik heb de punten laten staan.
1 vel filodeeg pp (2 pnt, bladerdeeg is 5!)
1 ei pp (2 pnt)
wat vers geknipte bieslook, basilicum, peper/zout
1 eetlepel campina room culinair light (0 pnt, slagroom is 1)
1 eetlepel gratin kaas light Lidl (0 pnt, oude kaas is 1)

Wat ik wel grappig vind aan het geheel is, dat ik de afgeslankte versie van 'Eiertaartje met groene kruiden' terug vond op: http://www.deleukstetaarten.nl/forum/viewtopic.php?id=152512&p=34
Ik heb trouwens net twee leuke kinder(bak)kookboeken gekocht.
Daar wil ik dus mee aan de slag.
Maar ik ga eerst iets met chocolade maken.
Al vraag ik me nu ondertussen wel af waar ik dat recept nu gelaten heb.
En over magere varianten gesproken, even helemaal vergeten dat dat bij mij ook op de agenda stond.

Recept en foto: paasfolder Aldi 2012.
Tip: Aldi recepten | Smulweb.nl

Waar boodschappen al niet toe leiden

Na 25 jaar deel te hebben uit gemaakt van een traditie als paashaas, eindig je uiteindelijk in een pannetje.

Om te worden gesmolten tot een heerlijke chocoladelaag op een zelf gebakken cake in de vorm van een paashaas.

Eind goed al goed.

Althans, dat dacht ik tenminste.

Terwijl ik dus alles aan het voorbereiden was, kwam zoonlief de keuken in.

Toen hij de haasje zo in het pannetje zag staan zei hij:

'Hier moet ik een foto van maken voor facebook' en ik zet eronder 'das untergang'.

Ik moet zeggen dat dat toch wel een extra dimensie aan onze laatste gezins-paashazen gaf.

Het paste precies bij de treurigheid van het paashazen-in-het-pannetje-beeld.

Zo werden ze opeens meer dan een chocoladelaagje op een zelfgebakken cake.

Terwijl wij dus druk doende waren in de keuken, kwam dochterlief de keuken in.

Greep haar haas uit het pannetje, en wikkelde hem, zou bijna zeggen liefdevol, in zijn prachtig gekleurde folie en redde zo haar haas van zijn gesmolten toekomst.

Mocht ik het in mijn hoofd halen om de lijn van traditehazen te verbreken (koop alleen nog hazen voor mijn kleinkinderen) dan, dat heeft ze me nu al duidelijk gemaakt, krijg ik het met haar aan de stok.

Maar wie ben ik om een dergelijke prachtige gezinstraditie te verbreken.

Al was het alleen maar om te zien wat er nog meer volgt aan verhalen.

Indrukwekkend

Zo rond Pasen luister ik altijd naar de Matthäus-passion.
In mijn eentje wel te verstaan.
Er zijn soms van die tradities die je zelf hoog houdt.
Maar waar de rest van het gezin geen gevoel bij heeft.

Zo ook dit jaar,
Alleen was het dit jaar anders dan voorgaande jaren.
Omdat ik door de muziek heen, mijn gedachten steeds waren bij Bach, en wat hij door de jaren heen moet hebben gevoeld, als hij bezig was, dat wat hij voelde, door muziek onder woorden te brengen.
Dat kwam namelijk doordat, toen ik afgelopen week ergens op een middag naar huis reed, de radio aanzette, en midden in een praatprogramma terecht kwam, waar iemand aan het woord was, die het had over de Johannes-Passion.
De compositie van Bach, die het lijdens- en sterfverhaal van Jezus naar het evangelie van Johannes weergeeft, en die hij opdraagt aan God. 
De compositie die hij een paar jaar voor de Matthäus-Passion schreef, en waar hij zijn hele verdere leven aan is blijven schaven.
En dat ondanks zijn persoonlijk lijden en verlies, nergens, zo zei de spreker, een waarom te horen is.
Slechts, ondanks alles, door heel de muziek heen, een opdragen aan God weerklinkt.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Johannes-Passion_(J.S._Bach)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Johann_Sebastian_Bach
Afbeelding: jesus.christ.org

Waar boodschappen al niet toe leiden

Nu, alweer bijna 25 jaar geleden, toen onze eerste dochter nog geen twee jaar was, ging ik met haar, zo rond deze tijd, boodschappen doen, en liep toen tijdens het boodschappen doen tegen een hazenpaartje aan.

Dit was het begin van een paastraditie binnen ons gezin.
Alleen had ik zelf nog niet door dat ik er een aan het vormen was.
Onze paastraditie begint dus bij onze oudste dochter die, tijdens het paasontbijt, haar eerste paashaasje naast haar bord had staan.
Nu was onze oudste dochter nog niet echt bekend met snoep en dat soort zaken, dus dat paashaasje stond daar maar naast haar bordje te staan, zonder dat zij dat haasje ook maar enige aandacht gaf. 

Zelfs toen wij het folie eraf haalden gaf zij nog geen enkele reactie.
Pas toen wij er een stukje afbraken en het in haar mond stopten, kreeg ze door wat daar al die tijd naast haar bordje had gestaan.  

Dit was trouwens de eerste en de laatste keer dat dit haar overkwam.
En eigenlijk hoef ik ook niet te vermelden dat ze uiteindelijk van top tot teen onder de chocolade zat.

Onze gezin groeide, en zo ook het aantal paashaasjes.  

Jaar na jaar kocht ik dezelfde haasjes, tot het moment dat onze kinderen op een leeftijd kwamen dat ze ontevreden begonnen te worden met hun paashaasjes.

Want de haasjes groeiden niet met hen mee.
En met het groeien kwam de ontevredenheid, ze wilden wel een groter exemplaar.
Dus toen ik weer een keer, uiteraard zo rond Pasen, in dezelfde winkel was, moest ik denken aan wat ze gezegd hadden.

Ik vond dat ze een punt hadden, en besloot ik in plaats van haasjes, dit keer voor elk kind, en uiteraard ook voor manlief, een ei mee te nemen.
Een groot chocolade ei, gevuld met bonbons, in prachtig gekleurd folie.

Ik zelf helemaal enthousiast, en verwachtte hetzelfde enthousiasme terug.
Nou, niet dus.
Hoe had ik dit kunnen doen!
Nu verbrak ik de traditie!!!!
Ik had er dus blijkbaar helemaal niets van begrepen.

Jaar daarop, jullie raden het al, daar ging ik weer, opnieuw naar dezelfde winkel. 
Ondertussen dacht ik 'ik krijg jullie wel'.
Niet echt moederlijk gedacht, maar het was tijd voor wat actie.
Dus toen de kinderen thuis kwamen stond, zoals gewoonlijk, net als voorgaande jaren, de haasjes weer keurig op hen te wachten.
Traditie hersteld, met dit verschil dat tussen de haasjes één groot met bonbons gevuld chocolade ei stond, die voor manlief bestemd was.
Hem had ik niet horen klagen over verbroken tradities en zo.
Maar misschien ook omdat hij zich meer liet leiden door zijn maag. 

Als ik al dacht dat ze konden klagen, dat jaar was een kleinigheid vergeleken met het jaar van de hazen met het ene ei voor manlief.
Iedere dag tot Pasen toe moest ik aanhoren dat het niet eerlijk was, dat ik met verschillende maten mat, en dat soort opmerkingen.
Maar ze hadden toch zelf gezegd dat ik de traditie had verbroken, en nu had ik hem dan toch hersteld?
Wat ze niet wisten was dat ik, daar ik natuurlijk al van te voren wist dat dit roering zou geven, zo mijn voorbereidingen had getroffen.
Boven in mijn slaapkamerkast had ik voor ieder kind een ei verstopt.
Ze keken nooit in mijn klerenkast, dus ik wist dat ze daar zeker wel veilig zouden liggen tot paasmorgen.
Althans dat dacht ik.
Tot op een willekeurig moment mijn oudste dochter beneden kwam en me vertelde dat ze in mijn kast had gezeten en glinsterende eieren had zien liggen.
Gelukkig was ze oud genoeg om de humor ervan in te zien en haar mond te houden.
En genoot ze vrolijk met ons mee van al het gemopper. 
Ik wou dat ik kon zeggen dat de anderen, toen ze alsnog hun ei kregen, er ook de humor van inzagen, maar dat was niet het geval.
Maar ik heb ze in ieder geval niet horen klagen over gebroken tradities toen ze die dag zowel een ei als een paashaas kregen.
Daarna zijn de haasjes nooit meer een issue geweest.
Nu voor het 25ste jaar heb ik opnieuw paashazen gekocht.

Echter dit jaar zal het de laatste keer zijn.
Geen hazen meer voor onze kinderen.
Naar de paashazen wordt niet meer omgekeken, net als in het eerste jaar. 

Er worden geen discussies meer gevoerd, en meestal ben ik bezig om ze tijdens de Pasen om te smelten tot een chocolade saus.
Volgend jaar begin ik met een nieuwe oude traditie, en koop ik, net als in het begin, één paartje, maar dan nu alleen voor onze twee kleinzonen.