Maar als het dan weer zo ver is........
.
Worden jullie al misselijk?
maandag 24 december 2012
woensdag 19 december 2012
Lieve ontvangster,
Het moest iets persoonlijks worden, dat hadden ze gevraagd.
Nou dat is het zeker geworden.
In eerste instantie was ik diep teleurgesteld, en dat zou jij ook zijn, als je in mijn sterrenschoenen had gestaan.
Maar nu ik weet dat ik straks ergens anders zal zijn, voel ik me van binnen helemaal stralen, en ben ik blij dat ik er ben.
Bijna was ik er niet geweest, want mijn naadjes hadden aan de binnenkant moeten zitten.
Maar daar zij besloten heeft dat het in sommige opzichten geen kwaad kan om wat minder perfectionistisch te zijn, heeft ze besloten mij op een andere manier dicht te maken.
Nu is er niets verkeerds aan om op zijn tijd te streven naar goed, beter, best, maar je kunt ook overdrijven.
Want zeg nou zelf, zie ik er niet fantastisch uit?
Uiteindelijk gaat het om het totaal plaatje.
Daar zij een vrouw is, wil ze dat echter nog wel eens uit het oog verliezen, en richt ze zich te veel op allerlei details.
Maar gelukkig is ze zelf tot het inzicht gekomen, dat minder ook goed kan zijn.
Gelukkig trouwens ook voor mij, want anders was het hele feest niet door gegaan en had ik nog in de lappen zak gezeten, of nog erger, ergens tussen het naai afval.
Ze was zelfs zo tevreden over mij, dat ik, samen met de andere sterren een plekje in de huiskamer heb gekregen.
Je kan je voorstellen, dat ik me zelf bijna niet meer in de hand had, en als ze me niet zo goed dichtgenaaid had, zou er spontaan hier en daar, een stikseltje bij mij zijn los gegaan.
Zo vol van verlangen keek ik uit naar het naderende kerstfeest.
Dat ik daar als kerstster bij aanwezig mocht zijn.
Maar ja, zoals je al zult hebben begrepen, ik had het kunnen weten, ze is wie ze is.
Opeens moesten wij de doos weer in.
Niet alleen wij sterren, maar alles wat van mijn stof was gemaakt, tot de gordijnen aan toe.
Het was de dame allemaal veel te licht van kleur.
Ze wil het donker hebben met kerst.
Alsof het al niet donker genoeg is bij haar.
Wat een excuus.
Na zo lang in de lappen zak te hebben gezeten, dat begrijp je wel, was ik klaar met haar.
Ik ben niet voor niets een kerstster geworden, gemaakt om te stralen.
Om die reden heb ik dus de benen genomen.
Ik hoop dat jij, lieve ontvangster, meer waardering voor mij kan opbrengen.
En dat er in jouw huis wel een plaatsje voor mij zal zijn.
Weet dat het in ieder geval niet aan mij zal liggen.
Ik zal doen waartoe ik geboren ben.
Liefs, kerstster.
PS.
Geschreven voor onze ZHV kerstactiviteit: Wat heb jij te geven?
De bedoeling was dat we allemaal een cadeautje zouden meenemen, om weg te geven,
en dat dat cadeautje iets zei over onszelf.
Zodat we elkaar weer op een andere manier zouden leren kennen.
Van te voren niet wetende wie ons cadeautje zou ontvangen.
Vandaar, lieve ontvangster.
Bij deze, allemaal stralende feestdagen.
Nou dat is het zeker geworden.
In eerste instantie was ik diep teleurgesteld, en dat zou jij ook zijn, als je in mijn sterrenschoenen had gestaan.
Maar nu ik weet dat ik straks ergens anders zal zijn, voel ik me van binnen helemaal stralen, en ben ik blij dat ik er ben.
Bijna was ik er niet geweest, want mijn naadjes hadden aan de binnenkant moeten zitten.
Maar daar zij besloten heeft dat het in sommige opzichten geen kwaad kan om wat minder perfectionistisch te zijn, heeft ze besloten mij op een andere manier dicht te maken.
Nu is er niets verkeerds aan om op zijn tijd te streven naar goed, beter, best, maar je kunt ook overdrijven.
Want zeg nou zelf, zie ik er niet fantastisch uit?
Uiteindelijk gaat het om het totaal plaatje.
Daar zij een vrouw is, wil ze dat echter nog wel eens uit het oog verliezen, en richt ze zich te veel op allerlei details.
Maar gelukkig is ze zelf tot het inzicht gekomen, dat minder ook goed kan zijn.
Gelukkig trouwens ook voor mij, want anders was het hele feest niet door gegaan en had ik nog in de lappen zak gezeten, of nog erger, ergens tussen het naai afval.
Ze was zelfs zo tevreden over mij, dat ik, samen met de andere sterren een plekje in de huiskamer heb gekregen.
Je kan je voorstellen, dat ik me zelf bijna niet meer in de hand had, en als ze me niet zo goed dichtgenaaid had, zou er spontaan hier en daar, een stikseltje bij mij zijn los gegaan.
Zo vol van verlangen keek ik uit naar het naderende kerstfeest.
Dat ik daar als kerstster bij aanwezig mocht zijn.
Maar ja, zoals je al zult hebben begrepen, ik had het kunnen weten, ze is wie ze is.
Opeens moesten wij de doos weer in.
Niet alleen wij sterren, maar alles wat van mijn stof was gemaakt, tot de gordijnen aan toe.
Het was de dame allemaal veel te licht van kleur.
Ze wil het donker hebben met kerst.
Alsof het al niet donker genoeg is bij haar.
Wat een excuus.
Na zo lang in de lappen zak te hebben gezeten, dat begrijp je wel, was ik klaar met haar.
Ik ben niet voor niets een kerstster geworden, gemaakt om te stralen.
Om die reden heb ik dus de benen genomen.
Ik hoop dat jij, lieve ontvangster, meer waardering voor mij kan opbrengen.
En dat er in jouw huis wel een plaatsje voor mij zal zijn.
Weet dat het in ieder geval niet aan mij zal liggen.
Ik zal doen waartoe ik geboren ben.
Liefs, kerstster.
PS.
Geschreven voor onze ZHV kerstactiviteit: Wat heb jij te geven?
De bedoeling was dat we allemaal een cadeautje zouden meenemen, om weg te geven,
en dat dat cadeautje iets zei over onszelf.
Zodat we elkaar weer op een andere manier zouden leren kennen.
Van te voren niet wetende wie ons cadeautje zou ontvangen.
Vandaar, lieve ontvangster.
Bij deze, allemaal stralende feestdagen.
dinsdag 11 december 2012
donderdag 6 december 2012
Opkikker
Toen ik gisteren in de stad was, liep ik even de Trekpleister binnen.
En wat denk je dat ik daar tegen kwam in de schappen?
Een stelletje (op)kikkers.
Misschien had ik er normaal gesproken niet eens bij stil gestaan, ik was namelijk op zoek naar iets en zoveel tijd had ik niet, maar door mijn blogje van gisteren over opkikkers, kon ik toch niet zomaar voor bij lopen aan deze kikkers, die daar zo samen leuk in het schap mij toelachten.
Ik zag toen dat het niet zo maar een stelletje knuffel kikkers waren,
maar dat het heuse opkikkers waren.
Zoals ik al zei, ik had niet veel tijd, en ik heb de kikkers de kikkers gelaten.
Wel zag ik in de gauwigheid dat er een organisatie achter zat, waar ik nog nooit van gehoord had.
Bij het wakker worden vanochtend moest ik toch weer denken aan deze kikkers.
Nu stond er in mijn blogje van gisteren de volgende gedachte:
'Doe de kleine dingen waar jij blij van wordt.
Wacht niet passief af tot je wordt opgebeurd.
Zorg er gewoon zelf voor.'
Met name dat laatste, zorg er gewoon zelf voor, kan nu heel simpel door iemand zo'n opkikker cadeau te doen. Want behalve dat je er zelf blij van wordt, kikker je iemand anders op, en steun je ook nog
 |
| ttp://www.opkikker.nl/pages/3/informatie.html |
Opkikker
Mijn berichtje van gisteren had als onderwerp:
"Leven per meter is moeilijk, per centimeter gaat het beter!"
Bovenstaande uitspraak heb ik opgeslagen onder het kopje 'klein'.
"Leven per meter is moeilijk, per centimeter gaat het beter!"
Bovenstaande uitspraak heb ik opgeslagen onder het kopje 'klein'.
Terwijl ik dat deed kwam ik dingen tegen van oohh dat is ook wel de moeite waard om te delen.
En aangezien ik ooit al eerder al had gezegd dat ik 'uitspraken' uit mijn mappen op de computer zou plaatsen doe ik het bij deze alsnog.
Maar om bij klein te blijven - zou de komende dagen elke dag wel iets kunnen plaatsen - ik houd het klein, ik beloof niets, want jullie weten, zoals de wind waait mijn jasje. Maar het moet geen wervelwind worden.
Ondertussen vragen jullie je misschien nu af, wat heeft leven per centimeter nu te maken met klein en kikkers. Maar daar ik geloof dat uiteindelijk alles één groot samengesteld geheel is wordt dat zo wel duidelijk.
Want in 'Geluk voor Dummies' (gelukkig had ik nu wel de bron erbij vermeld) kwam ik ooit het volgende tegen:
'In tegenstelling tot conventionele wijsheid, is grote stress in je leven niet iets wat je
ervan weerhoudt geluk te vinden; dat gebeurt door de kleine ergernissen. Niet
door eentje, maar door alles tezamen. Kleine ergernissen stapelen zich op en
eisen op een bepaald moment hun tol. Deze kleine ergernissen stapelen zich
gemakkelijk op, omdat de meeste mensen negeren hoeveel schade kleine
probleempjes kunnen aanrichten. Uit medisch onderzoek blijkt dat de
gevolgen van kleine onbenullige ergernissen op de lange termijn veel groter
zijn dan van veel stress die incidenteel optreedt.'
Hun oplossing om te voorkomen dat je het 'slachtoffer' wordt van de dagelijkse kleine ergernissen, is simpel. Zorg voor opbeurende gebeurtenissen in je leven. Zorg voor opkikkers.
'Doe de kleine dingen waar jij blij van wordt.
Wacht niet passief af tot je wordt opgebeurd.
Zorg er gewoon zelf voor.'
Afbeelding: alineblogt.nl
dinsdag 4 december 2012
Leven per centimeter
Nog even en de Liahona van november valt weer op onze deur mat.
Dit is de conferentie uitgave, en om die reden altijd later.
Kijk er nu alweer naar uit.
Maar dat betekent ook afscheid nemen van de vorige conferentie Liahona, de mei uitgave.
Afscheid nemen van de conferentie Liahona doe ik door de dingen die mij hebben aangesproken, pareltjes van inspiratie en/of energie, het is maar net hoe je het bekijkt, op te slaan in mijn computer.
Soms is het een enkele zin, soms een stuk tekst, maar het gebeurt ook wel dat ik me afvraag waarom ik niet gelijk de hele toespraak opsla, omdat er zoveel in staat dat mij aanspreekt.
Bij deze wil ik zo'n pareltje met jullie delen.
Het komt uit een toespraak van president Monson, gericht aan de jongevrouwen, let wel, meisjes in de leeftijdsgroep 12 tot en met 18 jaar.
Maar de uitspraak op zich is leeftijdloos.
Deze uitspraak wordt dan gevolgd door de opmerking 'dat we allemaal één dag getrouw kunnen zijn, en dan nog één en daarna nog één, een leven lang, totdat we een leven lang volgens de leiding van de Geest hebben geleefd.' Maar dit gegeven kunnen we natuurlijk ook doortrekken naar zaken, vul zelf maar in, die niet expliciet geestelijk lijken te zijn.
Uitspraak: toespraak pres. Monson
Afbeelding: http://www.stitchathome.nl
Dit is de conferentie uitgave, en om die reden altijd later.
Kijk er nu alweer naar uit.
Maar dat betekent ook afscheid nemen van de vorige conferentie Liahona, de mei uitgave.
Afscheid nemen van de conferentie Liahona doe ik door de dingen die mij hebben aangesproken, pareltjes van inspiratie en/of energie, het is maar net hoe je het bekijkt, op te slaan in mijn computer.
Soms is het een enkele zin, soms een stuk tekst, maar het gebeurt ook wel dat ik me afvraag waarom ik niet gelijk de hele toespraak opsla, omdat er zoveel in staat dat mij aanspreekt.
Bij deze wil ik zo'n pareltje met jullie delen.
Het komt uit een toespraak van president Monson, gericht aan de jongevrouwen, let wel, meisjes in de leeftijdsgroep 12 tot en met 18 jaar.
Maar de uitspraak op zich is leeftijdloos.
"Leven is moeilijk per meter, maar per centimeter gaat het beter!'
Deze uitspraak wordt dan gevolgd door de opmerking 'dat we allemaal één dag getrouw kunnen zijn, en dan nog één en daarna nog één, een leven lang, totdat we een leven lang volgens de leiding van de Geest hebben geleefd.' Maar dit gegeven kunnen we natuurlijk ook doortrekken naar zaken, vul zelf maar in, die niet expliciet geestelijk lijken te zijn.
Het geheim van vooruitkomen is beginnen.
Het geheim van beginnen
is het opsplitsen van een complexe, overweldigende taak
in kleine, hanteerbare taken.
Begin dan aan de eerste.
Mark Twain.
Uitspraak: toespraak pres. Monson
Afbeelding: http://www.stitchathome.nl
maandag 3 december 2012
Gedachte
Het leven is nooit
zoals het geacht wordt te zijn.
Het
is zoals het is.
De manier waarop jij ermee omgaat –
dat maakt het grote
verschil.
Virginia Statir.
Afbeelding: photl.
Abonneren op:
Posts (Atom)