Vergeet-me-niet

Waar u ook bent
en in welke omstandigheden u ook verkeert,
u bent niet vergeten.
Hoe donker uw dagen ook lijken,
hoe nietig u zich ook waant,
hoe overschaduwd u zich ook voelt,
uw hemelse Vader is u niet vergeten.

Hij heeft u zelfs oneindig lief. 

Dieter F. Uchtdorf

foto: robertstuinwereldblogspot.com

Het leven als leermeester

Over honderd jaar maakt het niet uit wat voor auto we hadden, in wat voor huis we woonden, hoeveel geld we op de bank hadden of wat voor kleren we droegen, maar de wereld kan dan iets beter zijn omdat we een belangrijke rol in het leven van een jongen of meisje hebben gespeeld.
Thomas. S. Monson, Pathways to Perfection, page 131.

Een kind dat opgroeit met bespotting

leert schuchter te zijn

Een kind dat opgroeit met kritiek

leert veroordelen

Een kind dat opgroeit met wantrouwen

leert arglistig te zijn

Een kind dat opgroeit met strijd

leert vijandig te zijn

Een kind dat opgroeit met genegenheid

leert lief te hebben

Een kind dat opgroeit met bemoediging

leert in zichzelf geloven

Een kind dat opgroeit met waarachtigheid

leert rechtvaardig te zijn

Een kind dat opgroeit met lofspraak

leert onderscheiden

Een kind dat opgroeit met milddadigheid

leert zorgzaam voor anderen te zijn

Een kind dat opgroeit met kennis

leert wijsheid

Een kind dat opgroeit met geduld

leert verdraagzaam te zijn

Een kind dat opgroeit met blijheid

zal liefde en schoonheid vinden.

Ronald Russell

Foto: photl.com

Kinderlijke gekte

Ooit heb ik verschillende CD's met klassieke muziek gekocht in de opruiming bij de Blokker, waar ik moest zijn voor iets anders.
CD's bij de Blokker? Ja, CD's bij de Blokker.
En wat voor een CD's!
Ik moet eerlijk bekennen, ik heb weinig of geen verstand van klassieke muziek, en daarnaast hoor ik echt niet het verschil tussen de éne uitvoerende en de andere uitvoerende, zelfs als ze allemaal het zelfde stuk spelen. 
En bedacht toen bij mezelf om die reden, dat ik niet echt een kat in een zak kocht.  
Natuurlijk stonden er aantal bekende namen op zoals Bach, Beethoven en Vivaldi, maar ook namen waar ik nooit van gehoord had, zoals Mussorgsky en Korsakov.  
En terwijl ik achter mijn computer zat, en vleugels kreeg, en bedacht dit moet ik op mijn blog zetten, werd ik weggedragen in de tijd, letterlijk, want je kunt wel iets van muziek op je blog willen zetten, maar als je niet weet hoe, dan schiet dat niet erg op.
Natuurlijk is er nog altijd Youtube, gelukkig heb ik haar nog.
Of moet ik zeggen hem?
Maar zo eenvoudig is het nog niet, om uit alle filmpjes die gemaakt zijn op deze muziek, iets te vinden dat voor jouw gevoel past. 
Want je wil je vleugelmuziek toch niet zo maar met één of willekeurig filmpje op je blog zetten.
Ik denk dat het me gelukt is in de vorm van 'deze engel zonder vleugels'. 
De herkenning zit hem voor mij in de momenten van open kinderlijke gekte die hij tentoonspreid.
Een wonderlijke schoonheid die wij ooit hebben bezeten, maar door de jaren heen, terwijl wij ouder werden en opgroeiden, misschien van lieverlee zijn kwijtgeraakt.      

http://www.youtube.com/watch?v=6uTeYcTs8cw&feature=related

afbeelding internet

Verlangen

Onlangs ging mijn les, die ik in onze vrouwenvereniging zou geven, niet door.
Ik had hem al weer opgeborgen, maar toch laat het onderwerp mij niet met rust.
Misschien ook omdat ik volgende week een toespraak heb.
Ik had al een onderwerp voor mijn toespraak in mijn hoofd, wat ik nog wel verder uit moet werken, maar deze niet gegeven les over verlangen, kwam er doorlopend tussen door spoken.
Misschien nu, als ik het één en ander uit deze les, op mijn blog zet, laat het onderwerp mij misschien met rust.
Zo niet, dan zit er niets anders op om hem als toespraak te gebruiken.
Alsof dat een ramp is.


Voor mijn les had ik een toespraak opgekregen uit de Liahona, die wij dan als basis voor onze les gebruiken.
Deze toespraak zal ik verder niet met jullie delen, je kan hem terug lezen op internet als je dat wilt, maar in deze toespraak, gegeven door Dallin Oaks (Liahona mei 2011) deed hij een uitspraak die mij gelijk aansprak:

Verlangens sturen onze prioriteiten,

prioriteiten beïnvloeden onze keuzes,

en keuzes bepalen onze daden.

Tijdens mijn voorbereidingen moest ik aan een andere toespraak denken, straks wordt wel duidelijk waarom, en dat is die van Barbara Thompson, (Liahona november 2009).
Ik citeer haar nu:
‘Een paar jaar geleden ging ik op bezoek bij goede vrienden in Londen. Ik reisde toen met de ‘tube’ – zoals de Londense metro in de volksmond wordt genoemd. Op alle drukke metrostations worden de reizigers gewaarschuwd voor mogelijk gevaar. Knipperlichten geven aan dat er een metro in aantocht is en dat men afstand moet houden. Er is ook een waarschuwing aan de reiziger dat ze bij het uitstappen moeten oppassen voor de ruimte tussen de metro en het perron. In het Engels luidt die waarschuwing: ‘Mind the Gap’. Mensen worden zo aangespoord om op te letten dat ze niet in het gapende gat tussen metro en perron stappen of er iets in laten vallen. Die waarschuwing is nodig omdat er een gevaarlijke situatie kan ontstaan. Omwille van de veiligheid moeten de mensen oppassen bij het uitstappen.’
En dan zegt ze het volgende:


‘Veel mensen hebben last van gaten in hun leven. Soms zit er een gat tussen onze kennis en wat er daadwerkelijk mee doen, of een gat tussen onze doelen en wat we daadwerkelijk bereiken. Deze gaten kunnen wijzen op zaken die verbetering behoeven of die, als we ze negeren, struikelblokken kunnen worden’.


Onlangs heb ik iets gezegd over het boek ‘What matters most’. Hyrum Smith heeft het in zijn boek ook over gaten. Maar hij noemt ze gaten van pijn. Pijn, omdat je ervan bewust bent dat je leven een richting opgaat waarvan je weet dat het niet is volgens dat wat voor jou het belangrijkste is. Het gaat dan om dingen die voor jou essentieel zijn, dingen die kleur, verdieping, of hoe je het ook wilt noemen,  aan je leven zouden kunnen geven, maar die je uitstelt met de woorden ‘op een dag dan…’


En of het nu gaat om dingen die je op een dag wilt doen, kennis die niet in de praktijk wordt gebracht of persoonlijke zaken die verbetering behoeven, de realiteit is dat er een kloof is tussen wat je nu doet en zou willen doen. En de vraag is dan ook of je verlangen groot genoeg is om het gat tussen deze twee te dichten.


Dallin Oaks zegt hierover het volgende:
‘Het dichten van het gat, kan alleen als we ons leven, ons gedrag dus, in overeenstemming brengen met naar waar wij naar verlangen.
Want de verlangens waarnaar we handelen, bepalen hoe we veranderen, wat we bereiken en wie we worden.’


De vraag waar het dus uiteindelijk om draait is, of je leeft naar je verlangens.
Zo niet, wat houd je dan tegen om volgens die verlangens te leven.




foto: photl.com