Lichaamsbeweging zo gewoon als schriftstudie

Soms zie je door de bomen het bos niet meer.
En dat gevoel ervaar ik op dit moment.
Ik heb hier thuis een woud aan informatie liggen, van A tot Z, maar het valt me moeilijk om daar een keus uit te maken.
Map D ligt beneden, omdat ik nog in de dagboeken zit, althans zaken die op de één of andere manier terug te leiden zijn tot de D, zoals genealogie. Misschien voor sommigen niet logisch, soms voor mezelf ook niet, maar in dit geval wel, want dagboeken, genealogie, verslagen, liggen allemaal in elkaars verlengde.
Maar alleen maar bezig zijn met D, hoe graag ik dat ook wil, lukt me gewoon niet.
Ik moet gewoon tussen door even een uitstapje maken naar een ander onderwerp, omdat een enkele zin, waar mijn oog bij toeval opvalt, gewoon harder schreeuwt dan de D.
Alhoewel die toevallige zin, eigenlijk ook weer niet zo toevallig is, maar misschien alleen puur op gevallen is, omdat hij ligt in de lijn van dingen waar ik mee bezig ben.
In andere omstandigheden had ik er waarschijnlijk glad over heen gelezen.
Maar zo werkt het ook met de Schriften. Het is ook niet voor niets dat we ze steeds weer herhalen.
Nu is dit een van alles en nog wat blog, maar als je mijn blog volgt, merk je van zelf dat niets op zich zelf staat, en dat alles uiteindelijk deel uit maakt van een groter geheel.
Gewaagd gezegd. Misschien?
Maar het is wel iets dat zo door mij wordt ervaren.
En nu dan mijn zin. Hij komt uit de mond van Larry Tucker, een wetenschapper, gedaan in een artikel dat gaat over dat 'een goede conditie de sleutel is tot een energiek leven.'

 Dagelijkse lichaamsbeweging moet net zo gewoon worden als dagelijkse schriftstudie.

Deze wetenschapper, werkzaam aan de Brigham Young University, gaat in op het Woord van Wijsheid, en velen van ons willen graag vergeten dat lichaamsbeweging daar een onderdeel van is. Maar wat het wel degelijk is. Ik citeer Tucker:

'Lichaamsbeweging moet een manier van leven zijn. Dagelijkse lichaamsbeweging moet net zo gewoon worden als dagelijks schriftstudie. Vaak genoeg denken we dat we geen tijd hebben, maar het is gewoon een kwestie van prioriteiten stellen. Wij moeten onszelf evalueren en het beste in onszelf naar boven brengen. Gebed,' daar gaan we weer, terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan de prachtige toespraak van pres. Monson over 'het staan op heilige plaatsen' uitgesproken tijdens de laatste algemene conferentie en mijn map G. 'Gebed dus, en schriftstudie, behoren de hoogste prioriteit te krijgen. Maar we geloven in alle waarheid, en kunnen het feit accepteren dat lichaamsbeweging goed is voor onze lichamelijke, emotionele en misschien zelfs onze geestelijke gezondheid. Wij behoren die waarheid in ons leven te verweven. De resultaten zullen niet uitblijven.'

Een volgende keer kom ik terug op wat die resultaten zijn.

Om alvast een tipje van de sluier op te lichten, deze resultaten zouden ons zo langs de G van gezin kunnen brengen, of bijvoorbeeld de M van Media. Mijn blog heet niet voor niets Levenreis.

Dit jaar dus Levensreis van A tot Z.

Foto: photl.com

Artikel: Kerknieuws,  mei 1991

De Heer werkt van binnenuit

Van de week zijn we begonnen met Richteren uit het Oude Testament. 
Helemaal vergeten dat ik onderstaande teksten in mijn Schriften had zitten. Uiteraard weer zonder bron. Maar ik had het puur voor mijn eigen plezier overgenomen, niet met de intentie om daar verder iets mee te doen. Maar nu ik een blog heb, kan dat natuurlijk niet meer, iets overnemen zonder bronvermelding. De enige twee bronnen die ik kan verzinnen, zijn of één van mijn lesboeken, of ergens uit één van de Liahona's, of een combinatie van beide. Wie het weet mag het zeggen. Maar los daarvan, opnieuw trof mij de schoonheid van onderstaande woorden, dus bij deze.

Toen ik jong en vrij was en een grenzeloze fantasie had, droomde ik ervan de wereld te veranderen.
Toen ik ouder en wijzer werd,
besefte ik dat de wereld niet zou veranderen.
Toen besloot ik wat dichter bij huis te blijven
en alleen mijn land te veranderen.
Maar ook dat bleek onveranderbaar.
Toen ik ouder werd, probeerde ik in een laatste wanhoopspoging,
alleen mijn gezin, mijn naasten, te veranderen,
maar ook zij wilden er niets van weten.
En nu lig ik hier op mijn sterfbed en besef (misschien wel voor het eerst) dat ik, als ik nu maar eerst mij zelf had veranderd, door mijn voorbeeld, mijn gezin had kunnen beïnvloeden, en ik met hun aanmoediging en steun mijn land had kunnen veranderen, en wie weet ook wel de wereld.

Verander de wereld en begin bij jezelf.
In dat licht past het bovenstaande.
Wie heeft die opmerking niet ooit ergens gehoord?
Maar het bovenstaande werd in mijn Schriften vergezeld door het onderstaande:

Als u verkiest Christus te volgen, kiest u ervoor om uzelf te veranderen.
De Heer werkt van binnenuit.
De wereld daarentegen werkt in op de mens.
De wereld haalt de mens uit het slop.
Het evangelie haalt het slop uit de mens, waardoor hij zichzelf daarna uit het slop haalt.
De wereld tracht de mens te vormen door zijn omgeving te veranderen.
Christus verandert de mens, die dan daarna zijn omgeving verandert.
De wereld tracht het gedragspatroon van de mens te vormen,
maar Christus kan de aard van de mens veranderen.
Ja, Christus verandert de mens, en een verandert mens kan de wereld veranderen.
Gordon B. Hickley.

BaasBraal bedankt.



Foto:Photl.com

Eetdagboek, 2

Eerste pondje eraf.
Toch heb ik niet gelijnd!!!
Om te beginnen heb ik meer bewogen.
In mijn ogen een sleutel als het gaat om gewichtsbeheersing.
Althans dat zie ik terug in mijn eigen leven.
Want tijdens de feestdagen gaat het daar zeker mis.
Daarnaast, heb ik niet minder gegeten.
Althans, zo heb ik het ervaren.
Ik heb gewoon geleefd volgens de voorschriften van het voedingscentrum, de schijf van vijf.
Als je volgens dit lijstje eet, dan ervaar je echt geen honger.
Uiteraard vind je op dit lijstje geen vakje voor allerlei zoetigheden.

Daarnaast heb ik gebruik gemaakt van de tips uit de 8 weken Gezond en Fit programma van het AD en WaightWatchers.
Met name de lunch recepten vielen goed in de smaak. Dus daar gaan we zeker mee door.
Net zoals ik voorlopig nog even doorga met mijn eetdagboek.

Nog wat tips uit mijn map, die komen uit een artikel met de titel 'Waarom gewichtsverlies uitstellen? Geen dieet houden kan de doelstreffendste manier zijn om kilo's kwijt te raken, geschreven door Garth Fisher :
- goede lichaamsbeweging is fietsen, zwemmen, wandelen en joggen.
- zorg dat de inspanning zo groot is dat je zwaarder ademhaalt, maar nog steeds kunt praten.
- drie dagen in de week lichaamsbeweging heeft al een aanzienlijk effect.
- vier dagen in de week heeft invloed op je gewicht.
- nog meer dagen is ideaal.
- begin je met lichaamsbeweging, probeer dan dagelijks 20 minuten te bewegen,
 totdat je gewend bent
- voer het dan met 5 minuten per week op, tot ongeveer drie kwartier tot een uur.

Foto: photl.com

Eetdagboek

De tijd rond de feestdagen is altijd een periode dat ik meer eet, en minder beweeg.
Gezelligheid voert dan de boventoon, en dat begint al bij ontbijt. En dan moet ik de rest van de dag nog. En voor je het weet....
Ik hoopte stilletjes dat de pondjes van de feestdagen er ongemerkt weer af zouden gaan, want ze hadden ook stilzwijgend plaats genomen, maar helaas.
Nu weet ik wel dat ik niet moet zeuren, want het gaat perslot van rekening maar om een paar pondjes, maar die paar pondjes zijn vervelend genoeg om mij behoorlijk in de weg te zitten.
En gevoelsmatig vallen ze voor mij in de catogorie 'de laatste loodjes zijn het zwaarst'.
Elk jaar neem ik me voor het anders te doen, maar tot op heden is me dat niet gelukt.
Misschien omdat ik mezelf toch toesta, als ik heel heerlijk ben, om tijdens de feestdagen aan te komen.
Met in het achterhoofd, dat ik er in het nieuwe jaar er toch weer tegen aan ga.

Wat mij altijd helpt, als het weer zo ver is, is het bijhouden van alles wat ik eet.
En dat doe ik door middel van een eetdagboekje.
Elke keer als ik iets eet, dan schrijf ik het op.
En geloof me, het helpt.
Niets is confronterender dan te moeten noteren wat je gedurende de dag allemaal wel niet hebt gegeten en gedronken.
Daarnaast maak ik in deze periode ook gebruik van de Eetmeter van het Voedingscentrum.
Op die manier krijg ik een goed beeld van wat ik eet.
Niet alleen wat betreft het aantal calorieën, maar ook mijn zout gebruik, en bijvoorbeeld het aantal vitamines en mineralen die ik heb binnengekregen.
Als ik het gevoel heb dat ik weer op koers lig, en tevreden ben met het resultaat, dan laat ik het weer varen, tot het weer nodig is.
Wel blijf ik me wekelijks wegen, om op die manier bij te les te blijven, al is dat zelfs niet nodig. Zonder weegschaal weet ik eigenlijk ook wel hoe het er voor staat.

gezond en fit

Maar ik heb ook besloten om de komende 8 weken aan de slag te gaan met het Gezond & Fit programma van het AD in samenwerking met WeightWatchers.
En heb me daar net voor aangemeld.
Voordeel van dit programma is, dat ik me de komende weken niet hoef bezig te houden met wat zullen we nu weer gaan eten.
Daarnaast zit er een uitgewerkt boodschappenlijstje bij.
Makkelijker kunnen ze het je bijna niet maken.
Daarnaast, als het goed is, raak ik op een eenvoudige manier, zo mijn feestpondjes kwijt.
Een kind kan de was doen.

Dagboek

'Als een mens geen dagboek bijhoudt,

kruimelt het pad achter hem weg als zijn voet het verlaat;

en de voorbijgegane dagen zijn weinig meer dan een leemte,

gebroken door een paar misvormde schaduwen.

Zijn leven is beperkt tot de grenzen van vandaag.'

Vanochtend tijdens mijn schriftstudie, kan ik het volgende vers tegen, waarin Nephi zegt:
'En ik acht het niet belangrijk om in bijzonderheden een volledig verslag te geven van alle dingen van mijn vader, want ze kunnen niet op deze platen worden geschreven, daar ik de ruimte verlang om te kunnen schrijven over de dingen Gods.'

Nu is het met de schriften zo dat als je ze leest, je op de één of andere manier altijd iets tegen komt, wat op jou van toepassing is. En dat heeft natuurlijk te maken met de dingen waar je mee bezig bent en/of de fase van je leven. Daardoor leven je Schriften, en blijven ze leven, omdat elke keer als ze je ter hand neemt, nieuwe dingen ontdekt, wat voorheen, als het ware, verborgen was.

En op dit moment, zoals je al gemerkt hebben, ben ik bezig met dagboeken en verslagen, en zullen jullie de komende tijd nog meer van mij hierover horen. Ook in praktisch opzicht.

Maar voordat ik dat doe wil ik graag terug grijpen op wat president Eyring ooit heeft gezegd over wat zijn dagboek voor hem betekent en de uitwerking daarvan in zijn leven. Juist omdat het heel mooi aansluit op wat Nephi zei, maar ook op 'Als een mens geen dagboek bijhoudt, kruimelt het pad achter hem weg als zijn voet het verlaat.'

Voor mij betekent dit, en ik vertaal nu onder andere vrij, de woorden van Nephi:

'En ik acht het niet belangrijk om in bijzonderheden een volledig verslag te geven van alle dingen die ik meemaak gedurende de dag (deed ik toch al niet), want ik heb nog de ruimte, nog de tijd, om dat te doen. Maar ik zal proberen dit jaar mijn ogen meer te richten op dat wat van wezenlijk belang is, voor mij nu, en straks voor mijn kinderen in het bijzonder.'

Dagboek

'Als een mens geen dagboek bijhoudt,

kruimelt het pad achter hem weg als zijn voet het verlaat; 

en de voorbijgegane dagen zijn weinig meer dan een leemte,

gebroken door een paar misvormde schaduwen.

Zijn leven is beperkt tot de grenzen van vandaag.'

Uitspraak: Desert News, 16 juli 1862.
Afbeelding: Via Google afbeelding, zichtbaar op verschillende sites. 

Het dagboek van mijn vijand

Zo aan het begin van dit nieuwe jaar stelde ik mezelf de vraag, waarom houd ik eigenlijk een blog bij. Er gaat best veel tijd in zitten, daarnaast ben ik niet echt een schrijfster.
Ook voel ik niet de behoefte om doorlopend over mijn persoonlijk leven te schrijven, al krijg je ongemerkt toch zo een beeld van mijn leven.
Misschien ligt het antwoord in het feit dat ik mappen prachtig materiaal heb liggen, en dat het zonde is om daar geen gebruik van te maken. Materiaal waar ik van geniet en waar ik mijn energie uit haal.
Waarvan ik denk, jammer dat het hier zo in de kast ligt.  
Ik heb me voorgenomen me dit jaar meer te richten, of te fungeren als ''doorgeefluik". En dingen uit deze mappen met jullie te delen.
Om die reden heb ik een verhaal, geschreven door Stephen G. Biddulph, dat ik met jullie wil delen.
Het komt uit ‘de Ster’, de voorloper van de ‘Liahona’. Helaas staat het niet op internet, althans ik heb het niet terug kunnen vinden.
De reden dat ik aan dit verhaal moest denken komt omdat een doel, pas een doel is, als het op geschreven is. En een dagboek is onder andere een geschikte manier om je doelen in op te schrijven en zo je vooruitgang te meten. En toen ik aan mijn dagboek dacht, in het licht van het stellen van doelen, toen dwaalden mijn gedachten af naar dit verhaal.  

Het dagboek van mijn vijand.
Hoe vreemd het ook mag lijken, het was tijdens de oorlog in Vietnam dat ik het grote geheim ontdekte van een vredig, gelukkig leven. Ik had twee maanden voortdurend aan gevechtshandelingen deelgenomen, en die ervaring had zijn tol geëist van mijn lichamelijke en geestelijke kracht. Post van thuis werd maar zelden bezorgd aan het front; evenmin werden er avondmaalsdiensten gehouden of andere zondagsdiensten die mijn geest zouden verkwikken. Mijn eigen gebeden vormden mijn enige krachtbron. Ik voelde me eenzaam en geïsoleerd. Stukje bij beetje begonnen de dagelijkse, zware inspanningen van de gevechten en de voortdurende aanblik van de dood me af te matten en mijn hart te verharden. Ik bemerkte dat ik haast werd als de Nephitische strijders - dorstig naar het bloed van de vijand. Op 9 juli 1972, na een hele dag marcheren, sloeg mijn bataljon zijn bivak op in een klein, verlaten gehucht dat nog maar kort tevoren was aangevallen. De hutten lagen nog te smeulen in de laatste stralen van het zonlicht. In een naburig veld vonden we het lichaam een een jonge Vietnamese soldaat. Terwijl we zijn kleding doorzochten naar geheime informatie, wierp ik een koele blik op deze  vijand. Op de gesneuvelde soldaat werden papieren gevonden; deze werden naar de commandant gebracht. Mijn belangstelling werd gewekt toen ik hoorde dat de papieren geen geheime informatie bevatten, maar dat het een dagboek was. Ik verwonderde me er over dat deze vijandige soldaat de tijd had genomen om een dagboek bij te houden, en ik vroeg me af wat de laatste gedachten waren geweest die hij aan het papier had toevertrouwd. Die avond kreeg ik een globale vertaling van het dagboek in mijn bezit. Ik las hem bij het flakkerende licht van het vuurtje waarop ik kookte. 'Ik weet niet waar we zijn', las ik. Onze officieren zeggen dat we dapper strijden tegen Amerikaanse imperialisten die ons vaderland zijn binnen gedrongen. We vechten dapper, maar we worden slecht bevoorraad. Ik ben eenzaam. Ik  mis mijn gezin, ver hier vandaan. Ik vraag me af wat ze op het moment doen. Ik mis mijn huis, en ik zou weer terug willen zijn in de bergen en door de bossen willen lopen. Ik wilde dat ik de bloemen, de vogels en de dieren van thuis weer kon zien.'
Ik staarde naar het stuk papier, verbaasd over deze woorden. Dit waren niet de woorden van een vijand. Dit waren de woorden van een verwante geest! Zijn volk en dat van mij hadden elkaar als tegenstanders ontmoet, elkaar dreigend aankijkend over een schijnbaar niet te overbruggen kloof van culturele, etnische en politieke verschillen. Maar we waren niet werkelijk vijanden van geest. Onder andere omstandigheden hadden we broers kunnen zijn. Plotseling begreep ik dat het niet in Vietnam was, dat de werkelijke oorlog plaatsvond, en dat mijn kameraden en ik niet de werkelijke strijders waren. De werkelijke oorlog werd allereerst in de hemel gevoerd door Lucifer. Op aarde was niet het Noordvietnamese volk de werkelijk vijand, noch enig ander volk, maar de onzichtbare strijdmacht van het kwaad, die een oorlog van onwetendheid en geestelijke gevangenschap voert tegen heel de mensheid. De werkelijk strijders voeren strijd onder de banier van Jezus Christus. Deze strijders doden of vernietigen niet, maar genezen juist, en bieden leven - eeuwig leven - door de verdiensten van Jezus Christus en door een kennis van zijn herstelde evangelie. Die dag in Vietnam kwam ik erachter, terwijl ik bij het vuur zat, dat geluk en vrede voortvloeien uit de wetenschap dat de waarde van een menselijke ziel groot is, ongeacht ras, geloof of politieke opvattingen, en dat wij allemaal kinderen zijn van onze Vader in de hemel. Dat te weten betekent alle mensen liefhebben, zelfs hen die de vijand lijken te zijn. 

Foto: photl.com

Doelen stellen

Zoals jullie weten, lees ik vooraf het één en ander over het stellen van doelen, en heb ik ergens een opmerking gemaakt over dat het ook met de nodige pijn gepaard gaat. Gelukkig nieuwjaar trouwens, zou het bijna alweer vergeten. Ben onder andere bezig in een boekje, kom ik nog wel eens op terug, "Wat je eet, ben jezelf". Stond onder andere in: Gooi de frituurpan de deur uit! Lekker hoor, om dat net te lezen, op het moment dat je man oliebollen en appelbeignets staat te bakken. Soms denk ik, wat doe ik mezelf toch aan. Misschien moet ik gewoon als doel stellen, stop je hoofd gewoon één jaartje in het zand. Al zal dat, mezelf kennende, nog een heel probleem zijn en worden. Bewandel dan toch maar liever de eerste weg, want de pijn levert me uiteindelijk het meeste op.    

Foto: feedhorn.nl