Kan even geen titel voor dit bericht bedenken.
Amper thuis, en mijn hoofd is alweer vol.
Ik heb meer dan genoeg foto's van Curaçao die ik nog zou kunnen laten zien.
Sinterklaas is weer in het land.
Kerst heeft ondertussen ook alweer een voet tussen de deur gezet.
Maar ik denk dat ik toch maar even ga voor Curaçao.
En dan niet de foto's, die verwerk ik heus nog wel ergens op mijn blog, maar waarschijnlijk dan niet in het rijtje vakantiefoto's.
Ik zeg dat nu wel, maar houd me ten goede, mijn jasje waait zoals de wint waait, in tegenstelling tot Curaçao waar de wind overheersend uit het oosten komt.
Dan kan ik zo tegelijkertijd Sinterklaas, of beter gezegd, Zwarte Piet, meenemen in dit bericht.
Vorig jaar rond deze tijd was er een discussie gaande met als thema: "Zwarte Piet is racisme".
Nu ben ik niet van plan, al doe ik het ongemerkt toch, om daar opnieuw aandacht aan te geven, alhoewel deze discussie nog lang niet is uitgewoed.
Dat blijkt onder andere wel uit de berichtgeving.
En sommigen spreken, in dit licht gezien, dan ook van een traditie.
De discussie rond 'Zwarte Piet is racisme' als een jaarlijks terugkerend gebeuren, dat hand in hand gaat met de komst van Sinterklaas.
Nu gaat het mij in dit bericht niet om deze discussie, al moet ik wel eerlijk bekennen, dat ik Sinterklaas niet meer los kan zien van deze discussie, en vraag ik me af in hoeverre deze discussie zijn invloed niet alleen zal doen gelden op het Sinterklaas feest, maar ook op de onderlinge verhoudingen.
Nee, het gaat mij in dit bericht om de open brief die Glenn Hellberg heeft geschreven aan de politici van Curacao.
Stukken uit deze open brief had ik op Curaçao al gelezen in de 'Independiente', een in Nederlands geschreven krant, en gelukkig stond deze open brief in zijn geheel ook op internet.
Misschien denken jullie wat heeft Hellberg nu met 'Zwarte Piet is racisme' te maken.
Maar hij heeft ooit daarover het volgende gezegd: "We hebben vijf kleuren in de wereld: bruin, wit, geel, zwart en rood. Maak van alle werelddelen een Piet. Het is leuk om kinderen op te voeden met verschillende kleuren. Dan kan Sinterklaas een feest voor iedereen worden".
Tula museum.
Tijdens mijn bezoek aan Curaçao kon ik ook niet om het slavernijverleden heen.
In de eerste plaats door mijn eigen familiegeschiedenis.
Ik ben zoals jullie weten bezig met mijn genealogie.
En ik zie nog de naam van één van mijn voorouders met als notitie: gewezen slaaf, naam van zijn eigenaar gekregen.
Slavernij museum Kura Hulanda
En nog aan kan doen, al dan niet geschaard onder de noemer racisme.
Hellberg wil om die reden ook dat wij, en ik spreek van wij, omdat dat ook geldt voor ons aan deze kant van de wereld, onze eigen geschiedenis kennen, zodat wij niet in herhaling vallen.
Maar bovenal, en daar gaat het hem met name om, wat geven wij door aan onze kinderen.
Dat blijkt wel uit het volgende:
"Dat we de sporen van het koloniaal verleden in ons meedragen is een feit. Maar dat wil niet zeggen dat we dit tot expressie moeten laten komen. Datgene wat we voeden komt tot expressie. Voeden we gelijkwaardigheid, wezenlijk respect voor de ander en respect voor jezelf dan zal dat tot expressie komen. Voed je identificatie met minderwaardigheid, slachtofferschap en achterdocht, dan komt dat tot expressie. We zijn mensen met talenten en mogelijkheden Dat is wat we moeten voeden. Als ik het over het slavernij verleden heb, is het om bewustzijn te creëren over systemen waarin de mens ontmenselijkt wordt vanwege persoonlijk en financieel gewin. Creëer verantwoordelijke gezinnen, gezinnen die begrijpen hoe je kinderen stimuleert. Als je dat doet zullen we zien hoe snel het slavernij en koloniaal verleden slechts iets is om bestudeerd te worden."
Met andere woorden, als ik het goed begrijp, het gezin als hoeksteen van de maatschappij.
Maar is dat niet juist het probleem?
Hoeveel mensen geloven heden ten dage nog werkelijk in het gezin?
En zien zij het gezin als de hoeksteen van de maatschappij?
Een Kunukuhuis of slavenhuisje
