Vandaag, 8 maart, is het Internationale Vrouwendag. Het thema van dit jaar is 'Onbeperkt leven'. Op de site van Platform Internationale Vrouwendag vind je meer informatie over dit thema. Interessant vond ik de vraag:
"Wat kunnen vrouwen doen om ons leven weer onbeperkt leefbaar te maken?"
Als antwoord gaf men dit: "Samen met mannen een onbeperkt leefbare omgeving creëren". In zowel de vraag als ook in het antwoord kan ik mij helemaal in vinden. Uiteindelijk zullen we het samen, met elkaar, moeten doen.
"Laten wij in onze eigen omgeving kijken naar praktische oplossingen. Hoe kunnen vrouwen ervoor zorgen dat hun wijk, dorp of stad weer leefbaar wordt? Onbeperkt." Er worden dan een aantal voorbeelden gegeven waar je aan kunt denken, met als slotopmerking "Soms kun je dat alleen met een groep vrouwen. Soms heb je de lokale politiek nodig."
Zoals jullie weten ben ik blikjes aan het opentrekken. De afgelopen dagen waren dat blikjes soep, maar ik heb meer dan alleen blikjes soep in mijn voorraadkast, het oude vrouwenblog, staan. Hieronder vind je zo'n geopend blikje, de smaak heb ik nauwelijks aangepast:
Blikje:
"De kracht en invloed
van de rechtschapen vrouw
kan in deze tijd tien keer zo groot zijn
als in rustiger tijden."
President Spencer W. Kimball
Misschien vragen jullie je af...... wat heeft ze toch met deze uitspraak. Dit is al de derde keer dat deze opmerking, in een of andere vorm, voorbij komt. Op voorhand kan ik jullie niet beloven dat het hierbij blijft. Misschien komt het omdat wij als vrouwen niet in de gelegenheid zijn om samen te vergaderen. Misschien komt het omdat daardoor bepaalde onderwerpen op de plank blijven liggen en ze nu als het ware onbesproken blijven. Misschien komt het ook omdat er tijdens de afgelopen conferenties heel veel aandacht was voor onze rol als vrouwen in deze laatste dagen. Een aandacht die er altijd al was, maar naar mijn gevoel, nooit zo uitgesproken was als nu.
Nu gaat dit blogje niet over het woordje misschien ondanks het feit dat dit woordje nogal terugkerend is. Vandaag wil ik het hebben over het woordje 'uitgesproken'. Uitgesproken in de zin dat de laatste tijd er veel gezegd is tot en over ons als vrouwen. Zoveel dat ik het bijna zelf niet meer kon verwerken. Je verdrinkt als het ware in een 'soepje'. Degenen die mijn blog volgen weten wat ik bedoel.
Maar er is ook een andere vorm van uitgesproken zijn.
Bovenstaande afbeelding komt uit het artikel "When woman don't speak' van de Brigham Young University. Ik kreeg deze link toegestuurd, en al lezende moest ik denken aan ons, wij vrouwen. Niet alleen aan onze rol als vrouwen in de kerk, maar ook hoe we als vrouwen met elkaar omgaan binnen de Zusters Hulp Vereniging, onze vrouwenorganisatie. Daarnaast kun je ook niet heen om de vraag van hoe uitgesproken zijn we binnen ons eigen gezin, die de basiseenheid van de kerk is. Vandaar de volgende vraag, ter overdenking:
Hoe kunnen we opstaan en onze stem laten horen,
als de praktijk soms behoorlijk weerbarstig kan zijn?
