2. Een niet-zichtbare oorlog

Afgelopen Tweede Pinksterdag waren wij in Breda voor de Naussaudag en bezochten wij het Kasteel van Breda. Om daar te komen, moesten wij door Park Valkenberg. Het eerste wat ons opviel, waren deze portretten. In totaal zijn het er zestien. 

Daarom zie je deze portretten.

Net als het beeld Stille Strijd is dit een reizende tentoonstelling. Met dit verschil dat deze tentoonstelling depressiviteit als thema heeft. OPEN over depressiviteit, de naam van deze tentoonstelling, heeft als doel het taboe te doorbreken en het onderwerp bespreekbaar te maken. "Het vertelt de verhalen van jongvolwassenen tussen de 18 en 35 jaar oud die kampen met mentale problemen."

Het doel van Stille Strijd is zelfdoding bespreekbaar maken en het taboe doorbreken. "Niemand praat over doodsoorzaak nummer 1 onder jongeren. Het probleem is echter gigantisch." Wat 'Stille Strijd' ook laat zien is dat wanneer het gaat om zelfdoding, depressieve klachten wel als een van de belangrijkere risicofactoren kan worden beschouwd. Naar schatting heeft 80% van de mensen met een depressie last van suïcidegedachten. En zo kun je de ene tentoonstelling niet los zien van de andere. 

OPEN over depressiviteit is een project van stichting 'Open mind'. Zij hopen op deze manier, "door de opvallende portretten van jongeren in de openbare ruimte en de intrigerende verhalen, dat jongeren depressie beter herkennen, en zich vrijer voelen om over hun depressie te praten en handvatten aangereikt krijgen hoe met een depressie om te gaan."

Ik kon niet zomaar voorbij lopen

Tevens las ik op de site van Open mind dat alleen al in Nederland "1 miljoen mensen last hebben van depressie, en dat ongeveer 800.000 mensen hiervoor medicatie (anti-depressiva) gebruiken. En dat volgens de voorspelling van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) depressie volksziekte nummer één wordt. Effectieve preventie en erover praten lijkt daarin de sleutel." Ergens las ik ook dat uiteindelijk "een kwart van de volwassenen van 18-75 jaar ooit in het leven te maken krijgt met een depressie." Geen cijfers waar je blij van wordt.

1. Een niet-zichtbare oolog

Ik val maar gelijk met de deur in huis. Zowel dit stukje als mijn volgend logje gaat over depressiviteit en zelfdoding. Uit onderzoek blijkt namelijk dat je het een eigenlijk niet los kunt zien van het ander. Ik las dat "naar schatting 80% van de mensen met een depressie last heeft van zelfmoordgedachten. De grote meerderheid zal niet tot zelfmoord overgaan, maar depressieve klachten worden wel als een van de belangrijkere risicofactoren beschouwd".

In het verleden heb ik al eerder een stukje over dit onderwerp geschreven, doordat ik in mijn directe omgeving hiermee geconfronteerd werd. En nu dan weer opnieuw een stukje hierover. Wanneer je zoiets van dichtbij 'meemaakt', kun je gewoonweg niet meer om dit onderwerp heen. Het negeren, er aan voorbij lopen zonder er aandacht aan te geven, zou als het ware voelen als doorlopen met een steentje in je schoen. Dit probleem, deze niet-zichtbare oorlog die iemand inwendig kan voeren, is te groot en tevens te pijnlijk, voor zowel degene die het doet als voor degene die achterblijft, om te negeren. En daar ligt tevens het probleem. Er rust namelijk een taboe op praten over mentale gezondheid en zelfdoding. Om die reden probeert men op verschillende manieren aandacht te vragen voor depressiviteit en zelfdoding. Wat zeer confronterend kan zijn, zoals ik zelf van dichtbij gezien heb. 

Via de krant wist ik van dit beeld, maar een afbeelding in de krant is toch echt heel wat anders dan daadwerkelijk oog in oog met dit beeld te staan.

Dit beeld heeft een grote nummer 1 op zijn rug. En dat is niet voor niets. "Niemand praat over doodsoorzaak nummer 1 onder jongeren. Probleem is echter gigantisch."

Blikjes aan het openen...

Voordat ik een blikje deel, lees ik het nog even opnieuw door. Dit, deze uitspraak van Bonnie L. Oscarson, is een aanvulling op onderstaand blikje: "We verheugen ons vanavond in onze verschillende rollen als vrouw in de kerk. Hoewel we in veel opzichten verschillend en uniek zijn, erkennen we ook dat we allemaal dochters van dezelfde hemelse Vader zijn. De tegenstander wil dat we elkaar kritisch beoordelen. Hij wil dat we ons op verschillen richten en onszelf met elkaar vergelijken. Wij vrouwen kunnen best hard voor onszelf zijn. Als we onszelf met elkaar vergelijken, zullen we ons altijd incapabel voelen of ons aan anderen storen". Vooral de zin "Als we onszelf met elkaar vergelijken, zullen we ons altijd incapabel voelen of ons aan anderen storen" is interessant om verder uit te werken. Nog los van dat deze uitspraak van zuster Oscarson ook alles te maken heeft met diversiteit.

Blikje 27 juni 2020

In de Liahona van deze maand staat een artikel over van elke worsteling genezen - stapje voor stapje. Vooral dat laatste, stapje voor stapje, wordt in dit artikel benadrukt met de woorden "besef dat genezing een proces is". 

In dit artikel worden een aantal voorbeelden aangehaald waar iemand mee kan worstelen, zoals een verslaving aan pornografie, ongewenste gewoonten of een trauma uit het verleden. Maar men heeft het ook over mentale gezondheidsproblemen. Toen ik dat las, moest ik denken aan de toespraak van ouderling Jeffrey R. Holland: 'Als een gebroken kruik'. En zo zijn er meer toespraken die hierop ingaan. Maar ik moest bij mentale gezondheid ook denken aan een onderzoek waaruit bleek dat vrouwen in de kerk in Utah gemiddeld hoog scoren op depressiviteit. Terwijl uit datzelfde onderzoek blijkt dat ze op heel veel andere zaken juist goed scoren. 

In een van deze onderzoeken kwam dit naar voren: "Over het algemeen kunnen LDS-vrouwen last hebben van de aanzienlijke eisen die gesteld worden aan het in evenwicht houden van gezin, kerkroepingen, werk, religieuze verwachtingen (gezinsavond houden, naar de tempel gaan, persoonlijke en gezinsstudie van de Schriften, anderen dienen, genealogie doen, huisbezoek, enz.), en hoge persoonlijke verwachtingen hebben". 

Een tijdje terug bespraken we onderstaand filmpje met elkaar. En dat riep nogal verschillende gevoelens op. De insteek van het filmpje is dat we soms al het goede vergeten dat we gedurende de dag doen. Het is niet voor niets dat men adviseert om dagelijks in je dagboek drie dingen te benoemen die die dag goed gegaan zijn.

Maar niet iedereen ervoer dit filmpje zo. Zij zagen eerder een overbelaste moeder. En dat zien is ook een realiteit.  Je ogen daarvoor sluiten en het niet bespreekbaar maken is een van de redenen waarom zoveel vrouwen worstelen met gevoelens van ontoereikendheid en depressiviteit. "Niet een supermoeder en/of vrouw zijn is OK", in het besef dat we gemoedsrust in onvolmaaktheid kunnen vinden. Zonder elkaar de maat te nemen of onszelf met die ander te vergelijken. 

Stap voor stap

Afbeelding: Toespraak 'Gemoedrust vinden in onvolmaaktheid'

Ik was het bijna vergeten

 

Dit weekend kunnen we weer naar de algemene conferentie kijken. Daarna is het weer soepjestijd. Zoals jullie weten gaan die twee voor mij hand in hand. Daarnaast, ik was het bijna vergeten, ik heb nog een stel blikjes in mijn voorraadkast staan. Door het soepje moest ik daar gelukkig weer aan denken. 

Daar ik de afgelopen tijd geschreven heb over 'gezongen en niet gezongen-liederen', gebroken kruiken en doornen in het vlees, heb ik in mijn voorraadkast gekeken of er blikjes waren die qua smaak hierbij pasten. En ja, dat was het geval. Doordat het blikje even in mijn kast heeft gestaan, niet alles is even actueel, is de smaak wel enigszins veranderd.

Blikje, 27 november 2020

Gisteren was het Thanksgiving Day in de Verenigde Staten, wat daar een nationale feestdag is. René Diekstra, die in onze krant een column heeft onder de naam 'Zo gezond', ging in op deze dag in Amerika. Hij zei onder andere dat "dankbaarheid tonen van grote betekenis is. Niet alleen voor je eigen welbevinden en gezondheid, maar ook voor die ander en ook voor de samenleving". 

Naast zijn column stond een artikel dat ging over 'thuiswerken en dat je vanwege corona minder beweegt, je conditie rap achteruitgaat'. Er werden een tiental tips gegeven om dat te voorkomen. Een van de adviezen was deze:

"Wees vriendelijk voor jezelf"

"Wees vriendelijk voor jezelf. Veel mensen spreken zichzelf beschuldigend en bestraffend toe: 'Je bent lui' of 'je bent te dik'. Dat is niet oké. Praat over en met jezelf zoals je dat met een goede vriend doet. Wees opbouwend, geef jezelf complimenten. Benadruk wat je goed doet. Een mooi begin om milder te worden is het dankbaarheidsritueel. Schrijf voor het slapengaan vijf dingen op waar je die dag dankbaar voor bent. Dat is bewezen effectief tegen depressie".

In de praktijk blijkt het toch niet altijd zo eenvoudig te zijn om vriendelijk voor jezelf te zijn. Ook voor leden van de kerk. Dat blijkt wel uit de toespraak 'Evenwichtig leven' van bisschop Brent L. Top: "Het lijkt erop dat ik onder de leden van de kerk steeds vaker mensen tegenkom die eerlijk proberen zonde uit de weg te gaan, die echt naar beste weten proberen om de beginselen van het evangelie na te leven, maar die desondanks behoorlijk ongelukkig, gefrustreerd en ontgoocheld zijn".

'Be kind to yourself'

Zou dit ook een van de geestelijke kwalen kunnen zijn waar president Nelson het over heeft in zijn boodschap van hoop? Zuster Bonnie D. Parkin zei: "dat dankbaarheid een geestelijk beginsel is. Het opent onze geest voor een wereld die door de macht van een levende God wordt bestuurd".

Ik persoonlijk denk dat het niet voor niets is dat er gesproken wordt over de 'Geneeskracht van'. En dat juist deze drie punten, het bijhouden van een dankbaarheidsdagboek, het gebed en onze relatie met de Heiland, centraal staan. Dat je het een niet los kunt zien van het ander. Het geheel is meer dan de som der delen. En dat dankbaarheid het cement is van deze delen. 

Vorig jaar januari stond er een artikel in de Liahona over 'Veertien manieren om weer emotioneel gezond te worden'. Daar moest ik aan denken tijdens het schrijven van dit blogje. Toen ik het erbij pakte en tip één las, voelde het voor mij alsof de cirkel rond was.

Vergeet de basis niet:

Gebed, Schriftstudie, kerkgang en dienstbetoon

Concentreer je op dankbaarheid

Bron: AD 24 november 2020

Zo gezond, column van /Rene Diekstra

Artikel : Hier al aan gedacht als je moe en futloos bent. Tip: Wees vriendelijk voor jezelf, Kate van Loon 

Doornen in het vlees...

 

Ga toch nog even voortborduren op de toespraak "Ga gewoon door - vol geloof", de toespraak die wij onlangs in onze vrouwenorganisatie bespraken. Want de praktijk wijst uit dat gewoon, niet altijd gewoon is. Deze toespraak gaat over "alledaagse ontmoediging die bij de ups en downs van het leven hoort". Net zoals de spreker zelf al zei: "Met ontmoediging bedoel ik niet de slepende gevolgen van klinische depressie, angststoornissen of andere ziekten die een bijzondere behandeling vereisen". 

Dat ik hierop voortborduur, wil niet zeggen dat ik klaar ben met de onderwerpen 'slavernij' en 'ras en het priesterschap'. Integendeel. Daarnaast is het voortborduren net zo goed een 'hanger' die past op mijn kapstok: "God is geen aannemer des persoon". We krijgen allemaal in meer of mindere mate met tegenspoed te maken, ongeacht hoe trouw we wel of niet zijn. Voorbeelden genoeg daarvan in de Schriften. Hierbij denk ik aan Paulus, die, zoals hij zelf zei, "geplaagd werd door een scherpe doorn in zijn lichaam". 

Dat ik specifiek Paulus aanhaal, heeft te maken met onze zondagschoolleesopdracht van deze week en de volgende notitie in mijn Schriften. Dit betreft een uitspraak van Boyd K. Packer: "Ik heb onlangs een huisarts gevraagd hoeveel van zijn tijd hij besteedde aan het behandelen van zuiver lichamelijke kwalen. Hij heeft een grote praktijk en na er ernstig over nagedacht te hebben, antwoordde hij: niet meer dan 20 procent. De rest van de tijd werk ik aan problemen die het lichamelijk welzijn van mijn patiënten beïnvloeden, maar niet lichamelijk van oorsprong zijn. Deze lichamelijke kwalen, zei de dokter, zijn slechts symptomen van een andere soort moeilijkheid". Kijkend naar de cijfers van nu, dan heeft "bijna de helft (48%) van de volwassenen in Nederland (18-75 jaar) ooit in het leven één of meerdere psychische aandoeningen gehad". Dat zijn cijfers die er niet om liegen. Ook wel beangstigend. Eén op twee. Tegelijkertijd gaat het Trimbos, want daar komt dit cijfer vandaan, ook in op wat mentale gezondheid is, en hoe je dat blijft.

In onze leesopdracht van deze week wordt dit gezegd over Paulus: "We weten niet wat Paulus' 'doorn in het vlees' was, maar we hebben allemaal onze eigen doornen waarvan we zouden willen dat God ze bij ons wegnam". Daarnaast wordt er dan gevraagd om over je eigen doornen na te denken in het licht van wat Paulus schrijft over beproevingen en zwakheden, maar er wordt ook dit gezegd: "De genade van de Heiland is voor mij genoeg om kracht in mijn zwakheid te vinden". 

Ik heb ook zo een aantal doornen in mijn vlees. Zoals jullie weten ben ik in remissie. Volgende week staat weer een controleafspraak gepland. Daarnaast, als gevolg van chemotherapie, kamp ik met bijwerkingen waarbij vermoeidheid de boventoon voert. Los daarvan voel ik me goed en gezegend. Ik besef dat ik naast dit zomaar een extra doorn in mijn vlees had kunnen hebben, want ik weet ook dat "in vergelijking met de algemene bevolking patiënten die kanker hebben (gehad) veel vaker depressieve klachten ervaren. In de eerste twee jaar na diagnose ervaart een derde van de patiënten depressieve klachten". 

Wat Paulus mij leert, is dat gebeden worden verhoord, maar niet altijd zoals wij dat willen. Daarnaast, dat vind ik een interessante: "En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg, want de kracht openbaart zich ten volle in zwakheid, want als ik zwak ben, dan ben ik machtig". Ik hoop dat ik altijd zwak genoeg zal zijn.

Afbeelding: Seminarielesboek

Als een gebroken kruik

Hier de link van het filmpje met tekst.

Ik kan niet om dit filmpje heen...

De dag dat ik schreef over onze persoonlijke waarde in de ogen van God, het belang aan verscheidenheid van stemmen, en dat ik niet voor een koortje mijn nest uit zou komen, bleek de zoon van een dierbare vriendin van mij niet meer in staat te zijn om voor wat dan ook zijn nest uit te komen. Zij weet dat ik hierover zal schrijven en zij heeft mij haar vertrouwen gegeven.

Het filmpje gaat over dat jouw stem van belang is. Elder Holland, want dit filmpje is gebaseerd op zijn toespraak "Gezongen en niet-gezongen liederen", zegt het zo: "Op die dagen dat we uit de toon lijken te vallen en ons minder voelen dan alle anderen, vraag ik u, in het bijzonder de jongeren van de kerk, te bedenken dat het Gods opzet was dat niet alle stemmen in zijn koor hetzelfde klinken. Juist de verscheidenheid - sopranen en alten, baritons en bassen - zorgt voor de mooiste muziek. Ieder schepsel van God heeft een plekje in het koor. Als we onze eigen uniekheid uit het oog verliezen...dan raken we de rijke schakeringen in toon en timbre kwijt die God bij de schepping van een wereld vol verscheidenheid voor ogen had". 

Geen moment erbij stilgestaan dat toen ik dit filmpje deelde, er op dat moment mensen waren die niet meer in staat waren om de stop uit hun nest te halen, laat staan hun stem te laten horen. Die door alle regen die op hen neerdaalde niet meer in staat waren hun hoofd boven water te houden en verdronken in het dagelijks leven, tot ik de toespraak van elder Holland zag staan tussen de info over "Zelfmoordpreventie en hulpverlening aan nabestaanden". Hierdoor heeft deze toespraak en het filmpje zeker een andere lading gekregen. 

Vandaag bespraken we de toespraak "Ga gewoon door - vol geloof". Soms is gewoon, dat blijkt wel, niet op te brengen. Gelukkig werd dit als aanvulling gezegd: "Als ik het over ontmoediging heb, zeg ik niet dat 'gewoon doorgaan met geloof in Christus' het enige is wat mensen met een klinische depressie, angststoornis of andere ziekten moeten doen. Voor deze vrienden, familieleden en anderen herhaal ik de raad van onze kerkleiders om alstublieft medische, psychologische en geestelijke zorg te zoeken, en daarbij uw vertrouwen in de Heer te stellen. Mijn hart gaat uit naar ieder van u die met deze unieke moeilijkheden worstelt. We bidden oprecht voor u". 

Veel wil ik er verder niet over zeggen. Alleen dit, en misschien uiteindelijk wel het allerbelangrijkste, zeker als lid van de kerk zijnde, en dat betreft de twee volgende uitspraken. De ene is van ouderling Dale G. Renlund: "Als iemand een eind aan zijn leven of haar leven maakt, kan alleen God zijn of haar gedachten, daden en toerekeningsvatbaarheid beoordelen. Zelfmoord hoeft niet het allesbepalende kenmerk van iemands eeuwige leven te zijn." De andere uitspraak komt uit de toespraak: 'Suicide: Some things we know, and some we do not' van ouderling Russell M. Ballard die ouderling Bruce R. McConkie aanhaalt: "Zelfmoord bestaat uit het vrijwillig en opzettelijk van het leven beroven, vooral als de betrokkenen verantwoordelijk zijn en gezond van geest zijn. Personen die aan grote spanningen worden blootgesteld, kunnen de controle over zichzelf verliezen en mentaal vertroebeld raken tot het punt dat ze niet langer verantwoordelijk zijn voor hun daden. Zulke mensen mogen niet veroordeeld worden, omdat zij zichzelf van het leven beroofden. We moeten ook bedenken dat het oordeel aan de Heer is; Hij kent de gedachte, bedoelingen en capaciteiten van mensen, en hij zal met zijn oneindige wijsheid te zijner tijd alle dingen rechtzetten".