Drie blikjes

 

Vandaag deel ik voor de verandering niet één blikje, niet twee, maar drie blikjes. Ze hebben alledrie te maken met Zijn stem. Het horen van Zijn stem, Zijn stem laten horen en tot slot,  Zijn stem toepassen. 

In een van de blikjes maak ik de opmerking: "We geven gehoor aan de oproep, maar de praktijk, wie we zijn en waar we nog staan, kan ons in de weg zitten". Dit sluit eigenlijk wel weer heel mooi aan bij onze zondagschoolopdracht van deze week, waarin in de inleiding op onze leesopdracht het volgende wordt gezegd: "Je kunt het boek Spreuken zien als een verzameling wijze raad van liefdevolle ouders. De belangrijkste boodschap is dat je een goed leven zult hebben als je wijsheid zoekt, met name Gods wijsheid. Maar na het boek Spreuken komt het boek Prediker, wat aangeeft dat het toch niet zo eenvoudig is. De prediker die in het gelijknamige boek wordt geciteerd, merkte op dat hij zich met heel zijn hart erop toelegde wijsheid te kennen, maar dat dit slechts najagen van wind is, en dat hij er veel verdriet aan overhield". 

Uiteindelijk, zoals we ook kunnen lezen in deze inleiding, is de conclusie wel: "Het leven is altijd beter - maar niet altijd volmaakt - als we op de Heer Jezus Christus vertrouwen en Hem volgen". Deze conclusie zie ik ook terug in de algemene conferentietoespraak die op onze leeslijst van deze week staat: 'Beste dagen en slechtste dagen': "Dankzij Hem liggen je beste dagen in het verschiet, hoe slecht het nu ook gaat". 

Voordat ik de drie blikjes open, wil ik stilstaan bij een vraag uit deze toespraak, waar ik niet omheen kan: "Is het niet verbazingwekkend dat de beste dag in een paar minuten naar de slechtste dag kan omslaan?" In deze toespraak vertelt presidente Emily Belle Freeman dat de kanker van haar man Greg teruggekeerd was. Ook ik weet, uit eigen ervaring, hoe je beste dag door kanker kan omslaan in je slechtste dag.

Gisteren kreeg ik een uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek borstkanker. Waar ik mij echter over verbaas, juist omdat het zo belangrijk is om er tijdig bij te zijn, is dat "35 procent van de uitgenodigde vrouwen in Nederland ervoor kiest om niet deel te nemen aan het officiële Bevolkingsonderzoek borstkanker. Dit betekent dat jaarlijks bijna 400.000 vrouwen de uitnodiging voor een mammografie aan zich voorbij laten gaan". Simpel gezegd: "Als u meedoet, is de kans kleiner dat u doodgaat aan borstkanker". Ik citeer het misschien bot, maar ik denk dat ik bij wie de kanker was uitgezaaid dit wel zo kan zeggen. Ik zit niet op een borstkankeronderzoek te wachten; ik wil trouwens helemaal niet bezig zijn met kanker. Desondanks geef ik wel gehoor aan deze uitnodiging.

Zijn stem horen

"In de wereld vol wedijverende stemmen

heeft onze hemelse Vader het ons mogelijk gemaakt

om de zijne te horen

en te volgen."

Zijn stem horen

Zijn stem laten horen

"Niemand ons kan het zich veroorloven werkeloos toe te kijken 

als de doeleinden van God gebagatelliseerd en aan de kant geschoven worden. 

Ik nodig met name de zusters in de kerk uit 

om onder leiding van de hemel te bedenken wat zij kunnen doen 

om hun stem van geloof en getuigenis te laten horen." 

"We hebben in toenemende mate behoefte aan de kenmerkende, 

invloedrijke en gelovige stemmen van vrouwen. 

We willen dat ze zich de leer eigen maken en begrijpen wat we geloven, 

zodat ze van de waarheid van alle dingen kunnen getuigen -

 en het maakt niet uit of die getuigenissen nu worden gegeven rond het kampvuur,

op een jongevrouwenkamp, in een getuigenisdienst, in een blog of op Facebook."

Ouderling M. Russell Ballard

Zijn stem toepassen

November vorig jaar (november 2018) zei president Russell M. Nelson het volgende: "In dit werk - we hebben het hier al eerder over gehad - zijn vrouwen keihard nodig, want vrouwen geven de toekomst vorm. Ik doe vanavond dan ook een profetische oproep aan u, de vrouwen van de kerk, om de toekomst vorm te geven door het verstrooide Israël te helpen vergaderen". In deze toespraak stelt hij  de vraag: 'Waar kunt u beginnen?' en vraagt hij ons tevens vier dingen te doen. Een van de dingen die hij toen vroeg, was mee te doen aan een 10-daagse vastenperiode van sociale media. Dat herinnert u zich vast nog wel. Als onderdeel van de vier dingen te doen, haalt hij ook het 'Kom dan en volg Mij'-programma aan. Hierover zegt hij het volgende: "U, lieve zusters, speelt een cruciale rol in het succes van deze nieuwe, evenwichtige en gecoördineerde werkwijze voor het evangelieonderricht".

"U, lieve zusters, speelt een cruciale rol in het succes". Dit heeft alles te maken met toepassing. Maar soms kunnen we in conflict komen met onszelf, als we ernaar streven te voldoen aan het ideale beeld. We geven gehoor aan de oproep, maar de praktijk, wie we zijn en waar we nog staan, kan ons in de weg zitten. Wat dat betreft is er niets nieuws onder de zon. Dat blijkt wel uit de 'Kom dan en volg Mij'-leesopdracht van deze week, waar Paulus, zie Romeinen 7:15-17, het volgende zegt: "Immers, het wensen is wel bij mij aanwezig, maar het goede uitwerken kan ik niet. Want niet wat ik wens, het goede, doe ik, maar wat ik niet wens, het kwade, dat doe ik".

Het zou interessant zijn om hier verder op in te gaan, hoe om te gaan met deze innerlijke conflicten, maar dit is niet de reden van mijn blogje. Het is slechts een inleiding op onderstaand filmpje, wat ook bij de leesopdracht van deze week hoort, maar helaas niet in de Nederlandse versie van ons 'Kom dan en volg Mij'-lesboek staat. Het filmpje zelf vind ik hilarisch. Het geeft echter ook weer dat toepassen en het vervullen van een cruciale rol in deze tijd soms 'gewoon' in het kleine zit, dicht bij huis, de plaats waar uiteindelijk de veranderingen moeten plaatsvinden.

Wie we zijn en waar we nog staan, kan ons in de weg zitten

Afbeelding: https://thirdhour.org/blog/uncategorized/free-general-conference-quote-wallpapers/

Afbeelding:Pixabay.com

Kom dan en volg Mij

Hieronder vind je mijn toespraak, hier en daar met een kleine aanpassing, zoals ik die vanochtend in de kerk heb gegeven. 

Kom dan en volg Mij

Maart jongstleden maakte de kerk bekend dat er in september het een en ander zou gaan veranderen wat betreft onze zondagse vergaderingen. Dit werd gevolgd door verschillende nieuwsberichten. Op Churchnews verscheen een artikel over deze veranderingen, waarin onder andere verwezen werd naar de algemene conferentie van oktober 2018

Voordat ik daar echter naartoe ga, wil ik jullie eerst meenemen naar januari 2018. Voor mij is uiteindelijk alles een groot samengesteld geheel. Er verscheen toen in de Liahona een artikel met als ondertitel 'Meer kracht in de vergaderingen van de Melchizedekse priesterschap en de ZHV'. 

In dit artikel werd het volgende gezegd: “De afgelopen maanden, let wel maanden, hebben de leiders van de kerk samen besproken hoe we de zondagse vergaderingen van de Melchizedekse priesterschap en de zustershulpvereniging kunnen verbeteren. Het resultaat daarvan is het nieuwe leerplan 'Kom dan en volg Mij - voor de Melchizedekse priesterschap en de zustershulpvereniging'. Men zei toen ook dat we meer gebruik zouden gaan maken van de algemene conferentietoespraken. 

Het voorwoord in dit artikel is van ouderling Russell M. Ballard. In dit voorwoord zegt hij onder andere dit: “Naarmate we doeltreffender met elkaar overleggen, zal God ons zegenen met meer openbaring, inzicht en macht om zijn werk tot stand te brengen”.

Als - overleggen  / dan - de zegening 

Het woord overleggen kan ik niet loszien van de veranderingen die in 2018 plaatsvonden, maar ook niet van september. 

Aan het eind van het jaar zei ouderling Jeffrey R. Holland dit, en hij bevestigt daarmee de woorden van ouderling Ballard: “We zijn de bijeenkomsten van de ZHV en het MP-quorum anders gaan bekijken, met meer nadruk op gezamenlijk overleg om het werk van de Heer te volbrengen”. De redactie schreef toen dit als noot: "In dit artikel dat ouderling Holland voor de Liahona schreef, legt hij uit welke krachtige beginselen van bekering aan de basis van 'Kom dan en volg Mij' liggen, het nieuwe leerplan van de kerk".

Ouderling Holland schreef toen onder andere ook dit: “Ik hoop dat we zien dat het om meer gaat dan een gewijzigd beleid, nieuwe programma’s en herziene handboeken. Welke wijzigingen Hij ook aanbrengt in een organisatie of een lesschema of een leerplan, wat Hij echt hoopt te veranderen is u en mij. Hij wil ons hart veranderen en onze toekomst verbeteren. Soms noemen we dat proces eeuwige vooruitgang. Soms noemen we het tot inkeer komen. Soms noemen we het gewoon bekering. Hoe we het ook noemen, het houdt in dat we iets leren".

Leren en bekering gaan hand in hand. 

Dit is wat Kom dan en volg Mij, voor personen en gezinnen er zelf over zegt: “Oprechte bekering is het doel van al het leren en onderwijzen in het evangelie. We streven ernaar om meer op Jezus Christus te lijken. Als we dus het evangelie bestuderen, proberen we niet alleen nieuwe kennis op te doen; we verlangen een nieuwe schepping te worden. We vertrouwen daarbij op onze hemelse Vader en Jezus Christus, dat Zij ons helpen ons hart, onze opvattingen, onze daden, ja, onze aard te veranderen. Voor ware bekering is de invloed van de Heilige Geest essentieel.”

Tijdens de algemene conferentie van oktober 2018 zei president Nelson in zijn openingswoord dat "de aanvallen van de tegenstander op het geloof, op ons, en onze gezinnen exponentieel toenemen. Om geestelijk te overleven, hebben wij eigen strategieën en proactieve plannen nodig. Daarom willen wij nu organisatorische aanpassingen doorvoeren die onze leden en hun gezin versterken”.

Tevens vertelde president Nelson dat de "kerkleiders al jaren aan een geïntegreerd leerplan werkten, Kom dan en volg Mij, om gezinnen en personen te versterken met een thuisgericht en kerkgesteund plan, zodat:

• meer begrip van de kerkleer,
• een groter geloof 
• en een diepere persoonlijke aanbidding worden bereikt." 

Elder Bednar: “We kunnen niet simpelweg naar de kerk gaan, meedoen aan programma’s en verwachten dat we daarmee alle spiritualiteit en bescherming zullen ontvangen, waardoor we weerstand kunnen bieden op de dag van het kwaad.”

Dit is wat het Eerste Presidium erover zegt in het nieuwe materiaal: “Als de leden samen naar de kerk gaan, leren en dienen, zullen ze vreugde ondervinden, sterker worden, en de zegeningen van de Heer in hun leven en thuis voelen.” 

Thuis heeft in de eerste plaats te maken met thuisgericht. Met het leerplan en Kom dan en volg Mij. Ik denk bovenal ook met dat we zelf de Schriften lezen. 

President Nelson zei het zo in zijn openingswoord tijdens de algemene conferentie van 2018: “Wij zijn zelf verantwoordelijk voor onze eigen geestelijke groei.”

Wat een half jaar later nog eens door ouderling Bednar werd bevestigd tijdens de algemene conferentie van april 2019: “Ieder lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is zelf verantwoordelijk om de leringen van de Heer te bestuderen en na te leven. We moeten niet verwachten dat de kerk als organisatie ons alles leert of vertelt wat we moeten weten en doen om toegewijde discipelen te worden en kloekmoedig tot het einde toe te volharden. Nee ,we zijn zelf verantwoordelijk om te leren wat we moeten leren, te leven zoals we moeten leven en te worden wie de Meester wil dat we worden.”

“Het mooie van dit leerplan is dat alle andere leden dat net zo doen. En daardoor kun je, wanneer je bijeenkomt, de evangeliewaarheden en -beginselen bespreken die jou tot verandering hebben aangezet, en de anderen kunnen hetzelfde doen. Daardoor kom je samen om het ultieme doel van iedereen na te streven: als Jezus Christus te worden.”

“Naarmate u de Schriften thuis vaker bestudeert, zult u ook meer inzicht en geestelijk begrip ontvangen. En als u met anderen erover praat, wat ik zie als overleg, zullen u en die anderen gezegend worden”. "U creëert geen inspirerende muziek als anderen niet over hun eigen inzichten en inspiratie vertellen". 

Ik herhaal die zin nog eens: "U creëert geen inspirerende muziek als anderen niet over hun eigen inzichten en inspiratie vertellen". 

Het gaat dus om welke evangeliewaarheden en -beginselen jou tot verandering hebben aangezet. Dat is wat je meeneemt naar de kerk, wat volgens mij alles te maken heeft met een betere ik. Een uitspraak die ik geleend heb van een betere ik, een beter huwelijk, wat weer te maken heeft met je eigen geestelijke en emotionele groei. Waarom dan toch dat kijken naar die ander?

“We kunnen pas één van hart en één van zin worden en zijn als een ieder persoonlijk de Heiland in het middelpunt van zijn leven plaatst”. 

Als - dan 

Ik moet hierbij ook denken aan wat president Dallon H. Oaks twee jaar geleden zei tijdens de oktoberconferentie over 'Kom dan en volg Mij': “Dit jaar zijn miljoenen geïnspireerd door het evangelie-studieplan dat gebaseerd is op de uitnodiging van de Heiland: 'Kom dan en volg Mij'. 

Christus volgen is geen oppervlakkige of gelegenheidsbezigheid. Het vergt voortdurende inzet en is een levenswijze die we altijd en overal moeten nastreven. Zijn leringen en voorbeeld bepalen het pad dat elke discipel van Jezus Christus moet volgen. En iedereen wordt uitgenodigd om dit pad te volgen, want Hij nodigt allen uit om tot Hem te komen, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw. En "allen zijn gelijk voor God". Als volgelingen van Christus spreken en getuigen wij van Jezus Christus, ons volmaakte Voorbeeld. Dus laten we Hem volgen en twist vermijden.” 

Allen zijn gelijk heeft voor mij alles te maken met zwart en wit en HOE de Heer zijn nieuwtestamentische kerk door middel van Joseph Smith herstelde. 

Beseffen we echter ook dat de woorden "allen zijn gelijk" ook alles te maken hebben met 'Kom dan en volg Mij' wat betreft het kerkondersteunende gedeelte.

In de Leer en Verbonden (88:122)  lezen we het volgende over dit 'allen zijn gelijk' in het licht van 'Kom dan en volg Mij': “Wijs onder u een leraar aan, en laten niet allen tegelijkertijd spreken, maar laat één tegelijk spreken en laten allen luisteren naar wat hij zegt, opdat wanneer allen gesproken hebben, allen door allen opgebouwd zullen zijn, en opdat een ieder een gelijke gelegenheid zal hebben”. 

“Dan komen we op een unieke manier samen.” “Dan wordt er inspirerende muziek gecreëerd”.

"Het is daarbij niet erg als iemand niet aan deze bespreking wil deelnemen. Aanwezigheid en het verlangen om het woord van God te horen is ook een uitdrukking van geloof”.  

Dit alles heeft niets te maken met, ik citeer nu ouderling Jeffrey R. Holland: “met de vlotheid van de les, het vullen van de tijd, het aantal complimentjes voor de leerkracht, of zelfs het aantal aanwezigen in de les. Hij zei ook dat de nadruk niet mag liggen op het handboek, of het bord, de beste discussievragen of de schikking van de stoelen”, waarvan het kerkmateriaal zei dat, indien mogelijk, een kringopstelling ervoor kan zorgen dat er goed overleg is en er open discussie kan ontstaan”. Uiteindelijk zijn het bord en die andere dingen middelen.

"Het gaat, ik citeer nog steeds ouderling Holland, ook niet alleen om kennis. Het gaat er niet om dat we "de namen van de twaalf stammen van Israël kennen, of de gelijkenis van de olijfbomen kunnen schematiseren, hoewel dat ook nuttig kan zijn". Waar het om gaat, zei ouderling Holland, wat ik zie als het doel achter al deze middelen, “is wat er in ons leven gebeurt. Leren leidt tot groei en verandering, inzichten die tot verbetering leiden en kennis van de waarheid, wat ons op zijn beurt dichter bij de God van alle waarheid brengt. Als we daartoe bereid zijn, zei ouderling Holland, dan zal God ons leiden naar plekken die we nooit dachten te kunnen bereiken, en die zelfs onze stoutste dromen overstijgen”.

Vandaar dat er gesproken wordt over macht in leerplan. 

Als we dat gevoel, die ervaring, die kracht van thuis meenemen naar de kerk, dan kan daar zelfs nog een kracht bovenop komen. Dit is wat zuster Camille N. Johnson zei over de komende veranderingen in september: “Er ontstaat extra kracht wanneer we wekelijks samenkomen om te overleggen, te leren en elkaar te steunen. Wanneer we in zijn naam samenkomen, is de Geest aanwezig om ons te onderwijzen, worden getuigenissen versterkt en verheffen we elkaar in ons discipelschap. Dit wekelijks moment van verbondenheid helpt om dichter tot de Heiland en tot elkaar te komen. We vinden vreugde in het gezamenlijk bewandelen van het verbondspad.”

Tot slot, naast het bestuderen van de Schriften worden we ook aangespoord onze ingevingen op te schrijven, die leerstellige pareltjes worden genoemd, wat voor mij alles te maken heeft met macht in het leerplan. 

Toen ik hoorde dat ik ziek werd, heb ik mij teruggetrokken en mij overgegeven aan de Schriften en Kom dan en volg Mij. Van mijn dagboek en mijn inspiratieboekje heb ik één boekje gemaakt. Mijn allereerste boekje heb ik mijn kankerboekje genoemd. Al schrijvende ging ik van uitslag naar uitslag en van behandeling naar behandeling. Dit is mijn verslag van de eerste twee maanden. Lichamelijk hoop ik dit nooit meer mee te maken, maar wat een parelreis is dit geweest. 

Het enige wat de Heer wil is ons zegenen op onze levensreis. Het enige waar het om draait, is de vraag of we ons door Hem willen laten zegenen door te doen wat Hij van ons vraagt.

Thuisgericht - kerkondersteunend

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

2. Zoals de wind waait...

 

...waait zijn jasje of moet ik zeggen mijn rokje? Wat volgens AI betekent dat "iemand geen eigen mening heeft en zich aanpast aan de heersende mening of degene die op dat moment de baas is. Het duidt op opportunisme en een gebrek aan standvastigheid, waarbij men meewaait met de omstandigheden". In het laatste stukje van deze opmerking, dat men mee waait met de omstandigheden, daar kan ik mij tot op zekere hoogte wel in vinden. Al is er binnen die omstandigheden wel altijd een rode draad die juist zorgt voor standvastigheid. Vandaar dat ik dit spreekwoord eerder ervaar als ruimte, als vrijheid gevend. Ik kan alle kanten op. Want let wel, omstandigheden kunnen ook heel dwingend zijn, waardoor je geen andere keus hebt dan je mee te laten voeren door de wind van die omstandigheden. 

Zoals dat je te horen krijgt dat je kanker hebt, wat ondertussen vier jaar geleden is. Vorige maand, tijdens mijn controleafspraak, heb ik te horen gekregen dat ik pas over een jaar terug hoef te komen. In de weken vooraf was ik al bezig met deze afspraak. Niet zozeer met de afspraak en haar uitslag op zich. Ik zag deze datum meer als een soort tweesprong, wat, opnieuw, te maken had met "wat nu?" Een vraag waar ik vier jaar geleden ook mee werd geconfronteerd. Al kun je je afvragen of je eerst ziek moet zijn of worden om jezelf die vraag te stellen. Ik moet nu denken aan het volgende, wat ik ooit als aanvullende informatie aan de gelijkenis van de 10 maagden heb gehangen: "Velen worden geroepen, maar weinigen gekozen. Dat is ook wat we uiteindelijk leren uit de gelijkenis van de tien maagden. Zij bezaten het evangelie dat hen kon behouden en verhogen, maar zij hadden nagelaten het centraal in hun leven te stellen. Toen het nog dag was, leken de wijzen en onwijzen aan elkaar gelijk te zijn; toen kwam het middernachtelijke uur, het uur van waarheid en oordeel. Als u zou weten dat u nog vijf jaar te leven had, wat zou u dan in die vijf jaar nog willen bereiken? Wat als u nog een half jaar had? Welke belangrijke doelen zou u dan nog willen bereiken? Maakt het wat uit hoeveel dagen of jaren u nog heeft? Gaat het er niet om wat en waarvoor u iedere dag weer kiest?"

Toen ik vier jaar geleden geconfronteerd werd met kanker, en mijzelf  de "wat nu?" vraag stelde, heb ik een aantal beslissingen genomen. Eén daarvan was dat ik stil ben gaan staan en mijzelf teruggetrokken heb. In die periode reisden wij ook door het Oude Testament en heb ik met het volk van Israël in de woestijn gezeten. 

Mijn ervaring met het Oude Testament was dusdanig dat ik besloot op dezelfde manier door te reizen naar het Nieuwe Testament. Alleen nu niet zozeer gezien door de ogen van mijn ziek zijn, maar dat God van diversiteit houdt. Wat uiteindelijk resulteerde in dat ik bijna wekelijks, aan de hand van de Schriften, hiervan verslag deed. Met de bedoeling dit tot het eind van het jaar te doen. Het Oude Testament zou mijn vierde boek en laatste jaar zijn. Er waaide echter een wind die een heel ander pad blootlegde, wat ik niet kon negeren. Wat zo ook gevolgen had voor mijn blog en de vraag: Ga ik dit blootgelegde pad volledig bewandelen, of reis ik heen en weer en doe ik tussendoor toch nog verslag van wat ik onderweg in de Schriften tegenkom? 

In het licht van de vrijheid van "zoals de wind waait, waait mijn rokje" hoef ik mij helemaal niet bezig te houden met de vraag of ik het blootgelegde pad volledig bewandel of heen en weer reis. Het gaat erom waar ik elke dag weer voor kies. Vandaag heb ik gekozen voor verslag. Kreeg wel een duwtje in de rug van een stelletje sprinkhanen. 

Afbeelding: Pixabay

Het vertellen van je verhaal

 

Onlangs waren wij in Het Noordbrabants Museum, waar wij onder andere naar de tentoonstelling Ketahanan 'verhalen van veerkracht' zijn geweest. Een tentoonstelling die in samenwerking met de Molukse gemeenschap is gemaakt en die "opgebouwd is rond vier thema's: (de)kolonisatie, diaspora, veerkracht en toekomst". 

"Deze tweedelige collage van Eva Ririhena toont haar twee grootmoeders. 

Dora van moederskant en Johanna van vaderskant. 

Hiermee laat ze zien dat haar identiteit bestaat uit twee helften, 

twee achtergronden, van twee kanten van de wereld. 

Tegelijkertijd blijven deze vrouwen voor altijd verbonden via haar."

Ik kon mijzelf herkennen in bovenstaande collage, maar ook in de thema's die aan bod kwamen. En zeker ook in de opmerking dat het verleden doorwerkt in het heden. Alhoewel ik daar in een ander jasje stond, zijn dit ook onderwerpen die deel uitmaken van mijn verhaal. Wat mij, ik reis nog steeds door de Schriften, mij brengt bij de vloek van Cham, die  eeuwenlang gebruikt is voor het rechtvaardigen van slavernij. 

Voordat ik echter het Cham-pad op ga, wil ik eerst stil staan bij iets anders. Onlangs heb ik weer een uitnodiging van het ziekenhuis gehad, voor een controleafspraak. Volgende maand is het vier jaar geleden dat ik de diagnose kanker kreeg. Er staat dus weer een onderzoek voor de deur. Het kan zijn dat ik daar op een later moment nog op terugkom. 

In de periode dat ik mijn diagnose kreeg, bestudeerden wij ook het Oude Testament en ben ik met kanker in mijn rugzakje, al schrijvend op reis geweest met het volk van Israël. Toen dit traject was afgerond,  heeft die ervaring mij aangezet om al schrijvend te blijven reizen. Echter, ergens tijdens die reis veranderde steeds meer de inhoud van mijn rugzakje en besloot ik op een gegeven moment dat het tijd was om over te stappen op een andere trein. Niet alleen dat, ik besloot ook deze ervaringen niet voor mijzelf te houden, maar verslag te doen van wat ik zoal onderweg tegen kwam. En zo reisde ik van het Oude Testament naar het Nieuwe Testament. Daarna bezocht ik het Boek van Mormon en vorig jaar de Leer en Verbonden. En dan nu terug bij het Oude Testament, waar het in wezen allemaal mee begon. 

Terugkijkend op mijn reis door de Schriften tot nu toe kan ik zeggen dat ik ondertussen het nodige heb geschreven. Een reis die uiteindelijk begon met God houdt van diversiteit. Daarna was alles grotendeels afhankelijk van waar ik was op dat moment. Onlangs in onze eigen wijk nog, die bestaat uit 19 verschillende nationaliteiten, waaronder leden uit Curaçao, Brazilië, Peru, Roemenië, Dominicaanse Republiek, India, Italië, Nigeria, Schotland en Wit-Rusland, om een paar landen als voorbeelden te noemen, sprak onze bisschop nog over eenheid en het belang van diversiteit. Ondanks de aandacht voor dit onderwerp binnen de kerk is dit voor mij geen reden om mijn reis te beëindigen, hoe aantrekkelijk dit soms ook lijkt. Er zijn nog te veel Oude Testament-plaatsen die ik wil bezoeken en waar ik verslag van wil doen. 

Daarnaast heb ik nog niet ervaren hoe het is om door het Oude Testament te reizen met in mijn rugzakje dat "allen gelijk zijn voor God". Kanker heeft daar toentertijd een stokje voor gestoken. Daarop terugkomend, mensen denken dat als je 'klaar' bent met je behandelingen, dat dan de vlag uit kan. Alleen je bent er dan nog niet. De fase erna heeft zo ook zijn eigen uitdagingen. Ga je overleven, herleven of voortleven? 

Kijkend naar de openbaring op het priesterschap, toen ging min of meer wel de vlag uit, en gaf ouderling Bruce R. McConkie na deze gebeurtenissen een toespraak waarin hij zei: "Vergeet alles wat ik heb gezegd of wie dan ook in het verleden heeft gezegd dat in strijd is met de huidige openbaring. We spraken met een beperkt begrip en zonder het licht en de kennis die nu in de wereld is gekomen". Echter, zo eenvoudig bleek dit vergeten niet te zijn, waardoor de vlag toch iets minder fier wapperde. 

Over deze fase na het opheffen van de restrictie zei Carol Lawrence-Costly, voormalig raadgeefster in het algemeen jongevrouwenpresidium, het volgende: "Ondanks dat de ban in 1978 eindigde, betekende dit geen einde aan oude ideeën binnen en buiten de kerk. Ik geloofde, naïef gedacht, dat het priesterschap voor elke man in de kerk racisme onder leden zou wissen of afschaffen. Ik begreep toen nog niet dat de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". Wat ik zie als de doorwerking, of een bijwerking, van het racisme uit het verleden in het heden.

En zo zag ik meer overeenkomsten tussen mijn beide rugzakjes. Behandeld worden voor kanker is niet alleen een lichamelijk proces; het beïnvloedt je leven op tal van andere manieren. En zo is de restrictieperiode ook gelinkt aan allerlei andere onderwerpen. Bijvoorbeeld aan het voorbestaan, het eeuwige huwelijk, de vloek van Kaïn en Cham en niet te vergeten het verbond van Abraham, waar we het nu over hebben. Of het opslaan van mijn tent bij de Kirtlandtempel wat daarmee te maken heeft, en de woorden van president Russell M. Nelson: "Op grond van priesterschapssleutels hebben wij het gezag om alle zegeningen die God aan Abraham beloofde aan iedere verbondsgetrouwe man en vrouw te verlenen. Tempelwerk maakt deze uitzonderlijke zegeningen aan al Gods kinderen beschikbaar, waar of wanneer ze ook leefden of leven. Laten we ons verheugen dat priesterschapsleutels weer op aarde zijn!" 

Wat voor mij ook vervat zit in deze ene zin, wat te maken heeft met de HOE van de herstelling:

Jezus brak met de vastgeroeste traditie van vijandigheid 

tussen zwart en wit

Wat een variatie is op "Jezus brak met de vastgeroeste traditie van vijandigheid tussen Samaritanen en Joden", afkomstig uit een toespraak van ouderling Ulisses Soares. 

In één van de voetnoten van deze toespraak van ouderling Soares verwijst hij naar een toespraak van Martin Luther King jr.: Facing the Challenge of a New Age, de uitdaging van een nieuw tijdperk aangaan. Sommige mensen maken onderscheid tussen hun leven voor en na de kanker. Zover ben ik nog niet, omdat ik nog in remissie zit. Daarnaast, wat ik ook zie als iets behorend bij deze fase, is het vertellen van mijn verhaal en mijn uiteindelijke beslissing om dit te doen aan de hand van de Schriften. 

In Facing the Challenge of a New Age zegt Martin Luther King namelijk iets wat ik herkende: "De grote tragedie van fysieke slavernij was dat het leidde tot verlamming van mentale slavernij. Zolang de zwarte man deze onderdanige houding behield en de hem toegewezen plaats accepteerde, heerste er een soort raciale vrede. Maar het was een ongemakkelijke vrede waarin de zwarte man gedwongen werd geduldig beledigingen, onrecht en uitbuiting te verdragen. Het was een negatieve vrede. Ware vrede is niet slechts de afwezigheid van een negatieve kracht - spanning, verwarring of oorlog; het is de aanwezigheid van een positieve kracht - rechtvaardigheid, goede wil en broederschap. En zo was de vrede die op dat moment tussen de rassen bestond een negatieve vrede, verstoken van elke positieve en blijvende kwaliteit. Zijn religie openbaarde hem dat God al zijn kinderen liefheeft, en dat ieder mens, van een zwarte tot een witte, van belang is op Gods klavier... Met dit nieuwe zelfrespect en hernieuwde gevoel van waardigheid bij de zwarte bevolking werd de negatieve vrede in het Zuiden snel ondermijnd." Wat mij doet denken aan Rood is de kleur van...

Onlangs bespraken wij in onze vrouwenorganisatie opnieuw een toespraak van ouderling Soares, die als titel had: Met de deugd van zelfbeheersing getooid. Zoals wij de toespraak in onze vrouwenorganisatie bespraken, stond het woord zelfreflectie centraal. Zelfreflectie, maar dan gezien door de ogen van kanker, heeft ook te maken met dat je naar binnen kijkt, naar wat wel of niet goed gaat en hoe daarmee om te gaan. Vaak heeft men het dan ook over verschillende fases die je doorloopt. Over de laatste fase, heroriëntatie en aanpassen aan nieuwe situatie, werd dit gezegd: "Veel mensen ervaren deze 2.0-versie van zichzelf als beter dan wie ze waren voor ze ziek waren. Je hebt sinds de diagnose een lange weg afgelegd met veel dips en uitdagingen. Maar meestal hervind je jezelf. Of kom je er sterker uit". Dat is een bemoedigende uitkomst. Alleen het bezig zijn met die 2.0-versie van mijzelf voelt gek genoeg, omdat ik nog druk bezig ben met dit rugzakje, toch als een ander rugzakje, als een andere reis.   

In  de toespraak 'Met de deugd van zelfbeheersing getooid' werd ook Martin Luther King jr. aangehaald, alleen nu niet als voetnoot: "De ultieme maatstaf voor iemands karakter is niet waar hij staat in tijden van voorspoed en comfort, maar waar hij staat in tijden van tegenspoed en controverse". Als er iemand werd geconfronteerd met tegenspoed en controverse, was het Martin Luther King jr. wel. "Martin Luther Kings filosofie van niet-gewelddadig verzet leidde bij talrijke gelegenheden tot zijn arrestatie. In totaal is hij 29 keer opgepakt. King werd gehaat door aanhangers van de rassenscheiding in de zuidelijke staten. Er werd een aanslag op zijn woonhuis gepleegd en hij en andere zwarte leiders werden op beschuldiging van samenzwering veroordeeld. Hij werd in de borst gestoken, meermaals geslagen, en bijna dagelijks met de dood bedreigd". Ondanks dit alles bleef hij trouw aan zijn principes en bleef hij zich vasthouden aan zijn droom. 

In die zin, zeker kijkend naar deze toespraak van ouderling Soares, vind ik Martin Luther King jr. een voorbeeld van iemand die met de deugd van zelfbeheersing getooid was. Zeker als ik kijk naar hem door deze woorden: "Hoewel we ernaar streven zachtmoedig te zijn en twist te vermijden, betekent dat niet dat we moeten marchanderen met onze toewijding aan de waarheden die we begrijpen. We moeten ons standpunt of onze waarden niet opgeven. Het evangelie van Jezus Christus en de verbonden die we gesloten hebben, maken ons tot voorvechters in de eeuwige strijd tussen waarheid en dwaling. In die strijd is er geen tussenweg". 

Als vader had Martin Luther King jr. een wens. Dat zijn vier kinderen zouden opgroeien in een wereld waar ze niet zouden worden beoordeeld op de kleur van hun huid, maar op wie ze waren als persoon. Getuigt zijn verhaal niet juist ook van goed voorouderschap?

3. Het belang van verslagen

 

"Hoe kan de kerkgeschiedenis een erfdeel worden van ons allen,

of we nu nieuwe leden zijn

of deel uitmaken van generaties in de kerk?"

Marlin K. Jensen

Ik had ook kunnen kiezen voor de titel "Werk aan een beter begrip van het verleden", want daar gaat dit artikel over waar ik nu aandacht aan wil geven. Ik kan dit echter vanwege haar inhoud niet loszien van het belang van verslagen, onze kerkgeschiedenis als ons gezamenlijk erfdeel en het vertellen van je verhaal. Vandaar dat ik gekozen heb voor een deel drie. 

In dit artikel over het verkrijgen van een beter begrip van het verleden wordt onder andere het volgende gezegd: "Als we de kerkgeschiedenis bestuderen, kunnen we de hand van God in het leven van zijn kinderen zien. Soms onthullen die verhalen ook hun menselijke zwakheden en weerspiegelen ze de moeilijkheden die we allemaal doormaken in ons streven om Jezus Christus te volgen. Als we met de ingewikkelde aspecten van de kerkgeschiedenis te maken krijgen of dingen over het verleden te weten komen die niet bij onze verwachtingen passen, kan dat ons geloof op de proef stellen. Ieder van ons gaat anders om met nieuwe informatie over de geschiedenis. Een vraag die de ene persoon van streek maakt, kan een ander juist energie geven. We beginnen onze zoektocht naar begrip allemaal met verschillende veronderstellingen, verwachtingen, ervaringen en kennis". 

 

"Als we bij onze studie van de geschiedenis de volgende beginselen toepassen, kunnen we het verleden duidelijker zien en ervan leren". De beginselen waar men het over heeft in dit artikel zijn deze: 

"Erken de grenzen van onze kennis.

Verwacht verandering.

Plaats dingen in hun context.

Onthoud dat mensen fouten maken.

Pas op voor interpretaties."

Ik ga nu niet in op deze beginselen. Wel kan ik zeggen dat deze beginselen de moeite van het lezen waard zijn als je je begrip van het verleden wil vergroten. Echter, wat mij stil deed staan in dit artikel waren deze woorden: "Ieder van ons gaat anders om met nieuwe informatie over de geschiedenis. Een vraag die de ene persoon van streek maakt, kan een ander juist energie geven. We beginnen onze zoektocht naar begrip allemaal met verschillende veronderstellingen, verwachtingen, ervaring en kennis".  

"Het leven wordt voorwaarts geleefd"

Gaat dit uiteindelijk ook niet over diversiteit, waar ik in wezen al die tijd over heb geschreven? Want diversiteit gaat over verschillen tussen mensen onderling. In dit geval over hoe verschillend mensen kunnen reageren op een onderwerp als de geschiedenis van de kerk en HOE de kerk is hersteld. Kijkend naar de afgelopen drie jaar kan ik zeggen dat de reacties uiteenlopend waren. En ja, sommige mensen waren inderdaad van streek. Ik hoop dat zij die dat zo hebben ervaren de moeite zullen nemen om stil te staan bij deze beginselen en zich zullen afvragen wat hen nu precies van streek heeft gemaakt.

"maar achterwaarts begrepen."

Søren Kierkegaard

In dit artikel wordt ook gesproken over het feit dat het een ander juist energie kan geven. Ik denk dat deze woorden zeker op mij van toepassing zijn. Al heeft het hiermee bezig zijn ook de nodige energie van mij gevraagd. Echter, dat zat dat meer in het onder woorden brengen van wat ik tegen kwam. Ik ben uiteindelijk meer een reiziger dan een schrijver. Maar door hier, ondanks dat, toch voor te kiezen, heb ik een energie gekregen die ik van tevoren niet bedacht had dat ik die zou krijgen. Alleen al om die reden wil ik blijven schrijven. Dus laat die wind maar waaien. 

Afbeelding: VVM