Wie wil dat nou niet....

Meestal laat ik de krant op zaterdagmorgen liggen tot een later tijdstip, maar gezien het onderwerp, dat snappen jullie wel, dit keer dus niet.
Heerlijk artikel. Lekker om zo de dag te beginnen.
Vooral de tips onder het kopje '50-plus? Kies kwaliteit' vond ik leuk, maar ik moest er tevens vreselijk om lachen. Daar kan het nog wel eens aan schorten, aan dat laatste, kwaliteit.

Eerst maar even een paar tips uit het artikel waar ik mezelf helemaal in kon vinden:

'Let extra goed op je gezondheid. 

Rook niet, eet gezond, wees matig met alcohol (drink geen alcohol), 

beweeg, slaap genoeg, blijf actief.' 

En ook, zeker in het licht van de overgang en mijn boekje waar ik het onlangs over had, deze:

'Accepteer niet dat je na de overgang 'nu eenmaal' 10 kilo aankomt.

 Stel een grens en stop met snoepen zodra je die passeert.'

Gelukkig heb ik die 10 kilo nooit geaccepteerd, en wat er niet aan komt, hoeft er ook weer niet af. Wel had ik voor mezelf een grens gesteld van 2 kilo extra op mijn standaardgewicht (heb ik dat voorbeeldje al eens met jullie gedeeld?) voor vakantie- en feestdagen en dat soort ongein dagen. Maar uiteindelijk, daar komt het uiteindelijk toch altijd weer op neer, voel ik me ondanks die twee kilo extra, toch niet lekker in mijn vel zitten. Daarnaast is er de angst dat als ik die twee kilo nu wel accepteer, ik grenzen ga verleggen, die misschien wel blijf verleggen, om dan opeens tot de ontdekking te komen dat ik ongemerkt toch naar de 10 kilo ben gegroeid. Wel is het zo dat ik me met het ouder worden, veel meer moet inspannen om op gewicht te blijven.

En dan de tips, waar ik het wat moeilijk mee heb:

Let bij het kopen van kleding op kwaliteit.

 Liever een goed t-shirt van 40 euro, dan vier flodderige van 10 euro. 

De tijd dat alles leuk staat, is voorbij. 

Bezuinig niet op schoenen, tassen en de kapper.

Bezuinig niet op tassen. Dan heb ik de verkeerde tas gekocht. Ik moest zo vreselijk lachen toen ik hem zag hangen; daardoor kon ik hem niet weerstaan. Ik zal de reacties van thuis maar niet met jullie delen. Wees gerust, ik ben er nog niet mee op stap geweest, al heb ik hem trouwens wel al gebruikt bij een toespraak, dus in die zin heeft hij zijn dienst al bewezen. Maar de tijd dat alles leuk staat, dat die tijd voorbij is, dat klopt wel aardig. Het bezuinigen op slaat natuurlijk op het niet bezuinigen op kwaliteit en helaas niet op de hoeveelheid.

Ik geloof dat mijn man er geen problemen mee zou hebben dat ik zou kiezen voor de bedoelde kwaliteit, want dat zou aardig opruimen. En laat dat nu niet mijn sterkste punt zijn. Daarnaast, je weet het nooit, ik zou toch ook zomaar nog een kleindochter kunnen krijgen die......

Mijn overgangsboekje...

Ergens tijdens mijn overgang, zo rond het begin van mijn sabbatsjaar, kreeg ik een stapeltje tijdschriften van een van onze dochters. Al genietend hiervan, besloot ik voor mezelf een collage te maken, maar dan in de vorm van een boekje. Zodat de dingen waar ik mee bezig was, meer werden dan een losse notitie hier en daar, en een stel knipsels die uiteindelijk hun weg vonden naar de prullenbak. Denk nu niet dat ik mezelf aan het opofferen was, want ik vind zoiets gewoon heerlijk om te doen. Tegelijkertijd beantwoordde het ook aan mijn behoefte om meer aandacht te besteden aan creativiteit. Daarnaast is een doel pas een doel als het op papier uitgewerkt en onder woorden is gebracht, dus het kreeg ook de rol van reminder toegedeeld.

Een van deze tijdschriften sloot qua onderwerp precies aan bij waar ik mee bezig was, dus de vellen uit dit tijdschrift (zie de foto's) heb ik mede gebruikt om een verdeling in mijn boekje te maken. Daarnaast waren er een aantal andere gebieden die ik belangrijk vond en vind, die ik meer wou specificeren, en die ook hun weg in het boekje moesten vinden. Zoals bijvoorbeeld 'Geestelijk leven' of spiritualiteit, zoals je wilt.

Tot slot, maar is dat niet met alles zo: hoeveel dromen, gedachten, boekjes en collages je ook maakt, uiteindelijk gaat het om het doen. Doen! Een klein woordje, maar.....
Wat had ik onlangs ook alweer gezegd over klein?

Loop naar het licht toe...

...dan zullen de schaduwen van het leven achter u vallen.

De overgang is vaak de knop op de deur van inzicht.
Die knop moet stevig worden vastgepakt
en doelbewust met geloof worden omgedraaid.
Een omgewoelde ziel kan als geploegde grond zijn,
waarbij de opbrengst wordt vergroot
door alles overhoop te gooien.

Oorspronkelijk stond er verwarring.
Verwarring is vaak de knop op de deur van inzicht.
Overgang, verwarring,
Ach, het is mij om het even.
Het gaat uiteindelijk om de opbrengst.


Uitspraak 'Loop naar het licht toe': Thomas S. Monson
Uitspraak 'Verwarring is vaak de knop': ?
Foto: Sinds ik kind was, keek ik al in sloten

Vrouw zijn...

Alweer een aantal jaren geleden hadden wij in onze vrouwenvereniging een aantal activiteiten rond het thema 'Vrouw-zijn'.
Tijdens een van deze avonden hebben we stil gestaan bij een aantal vragen, zoals:

Wat doe ik graag?
Aan welke dingen heb ik een hekel?
Wat is mijn lievelingstekst, uitspraak?
Van welke kleuren houd ik?
Wat vind ik lekker?
Welke talenten en/of gaven heb ik?
Waar ben ik sterk in?
Hoe zou ik mezelf omschrijven?
Wat heb ik al bereikt?
Wat zou ik nog willen bereiken?

Dit alles hebben we later verwerkt in een collage.
Ook ik heb toen een collage gemaakt.
Wat ik me met name herinner, dat onze kinderen toentertijd gelijk wisten welke collage van mij was.

Later heb ik thuis naar aanleiding van deze avond nog een kleine collage gemaakt voor een van mijn mappen, en daarna er eigenlijk niet zo veel mee gedaan.
Althans, zo op het eerste gezicht.
Want toen ik later weer mijn collage in handen had, viel me niet alleen de kleur op, maar ook de opmerking 'tijd voor jezelf' en dit:

Wat ik toen voelde, tijd voor jezelf, heb ik in sommige opzichten achteraf gezien wel heel letterlijk genomen. 
De overgang heeft me zeker een duw in die richting gegeven.
Ik zou bijna zeggen: 'Leve de overgang'.

Mijn overgangsboekje

De cirkel is rond...

Dit wordt niet opnieuw een blogje rond de zonnebloem in de sfeer van de afgelopen periode.

Alhoewel dat misschien wel je eerste gedachte zou kunnen zijn.

Nee, deze zonnebloem heb ik ooit een keer gebruikt bij een uitspraak die ging over rust. 

'Rust

is niet simpelweg

stoppen met drukke werkzaamheden

Rust 

is passen

in je eigen wereld'

Wat ik zo mooi aan deze afbeelding vind is dat de zonnebloem als het ware gedragen wordt.

Maar ook het gevoel van gekoesterd worden komt bij mij op.

De zonnebloem ben ik, maar tegelijkertijd ben ik ook die handen.

Ik moet nu denken aan een gedicht dat ik al eerder gebruikt heb om bepaalde gevoelens te verwoorden en daar alsnog een zin uit

'...vastberaden het enige te doen

wat je kon doen -

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden'

De afgelopen tijd kreeg ik de vraag, niet alleen ik, maar manlief ook, hoe het nu precies zat met mijn sabbatsjaar. Die zou toch nu wel voorbij moeten zijn. Mijn sabbatsjaar is voorbij, alleen bepaalde dingen die ik deed voor mijn sabbatsjaar ziet men nog niet terug in mijn leven zoals dat nu is. Waardoor men dus denkt dat ik nog steeds aan het sabbatten ben. Ik begrijp de vraag, alleen ik denk dat men voorbij gaat aan het waarom van juist een sabbatsjaar. Wat onder andere kan inhouden dat je bepaalde dingen die je voorheen deed, nu niet meer doet of wil doen. 

Als je kijkt naar het scheppingsverhaal zoals beschreven in Genesis, dan is de Sabbat pas na de dagen één tot en met zes. Ik heb het omgedraaid en ben mijn eigen scheppingsverhaal begonnen met een sabbat. Mijn basis en ver(s)terkpunt. En van daaruit hoop ik door te kunnen groeien naar de volgende dagen. Zie het als een reis, mijn levensreis. 

Bovenstaande zon heeft daar alles mee te maken. Hij komt uit een boekje, dat je zou kunnen zien als een soort moodboard of collage, wat ik aan het begin van mijn sabbat heb gemaakt.

Komende tijd zal ik een aantal dingen daaruit met jullie delen, dingen die voor mij belangrijk zijn geweest, maar ook, en misschien was dat wel het allerbelangrijkste, heerlijk om te doen.

'Zelfs een tocht van duizend mijl

begint met de eerste stap'

Lao Tse

Foto: Photl.com

Even niet.....

Zoals jullie weten ben ik bezig met dag 1 en mijn ooit-lijstje.
Daar ligt momenteel mijn hart, mijn verlangen, mijn gedachten en mijn tijd.
En het grappige daaraan is dat ik eigenlijk helemaal geen behoefte heb om dit te delen op mijn blog.
Schrijven kost soms meer energie dan het mij geeft.

Dan pak ik liever een boek. 

.

De reis

Op een dag wist je eindelijk

wat je moest doen, en begon,

hoewel de stemmen om je heen

hun slechte adviezen

bleven roepen - 

hoewel het hele huis

begon te schudden

en je het oude getrek

aan je enkels voelde.

"Maak mijn leven!"

riep iedere stem.

Maar je stopte niet.

Je wist wat je moest doen,

hoewel de wind

met zijn stijve vingers

aan de fundamenten knaagde,

hoewel hun melancholie

ondraaglijk was.

Het was al laat

genoeg, en een wilde nacht,

en de weg vol gevallen

takken en stenen.

Maar terwijl je hun stemmen achterliet

begonnen beetje bij beetje

sterren te schijnen

door deze wolkenkleden,

en er was een nieuwe stem

die je langzaamaan

als de jouw herkende,

die je gezelschap hield

terwijl je dieper en dieper afdaalde

de wereld in,

vastberaden het enige te doen

wat je kon doen - 

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden.

Afbeelding: flickr.com; Zoals de wind waait.
Gedicht: Karma Repair Kit: Items 1-4 | Richard Brautigan

De kern van geluk is degene willen zijn die je bent

Zoals beloofd hierbij nog de informatie naar aanleiding van onze workshop over de overgang.

Allereerst de sites waar ik gebruik van heb gemaakt om mezelf te informeren.
Dat waren Vrouw en overgang en Care for Women
Zelf heb ik het meest genoten van de site van Vrouw en Overgang.
Het woord genieten is misschien niet helemaal op zijn plaats.
Maar aan de andere kant, is herkenbaarheid ook niet een vorm van genieten?
De verhalen die ik heb aangehaald,kun je terugvinden onder het kopje 'forum' op hun site.

De gratis cursus over de overgang bestaat uit 10 lessen. Al met al neemt het niet meer dan een half uurtje. Zeker ook de moeite waard.

En dan tenslotte natuurlijk de documentaire van Ingeborg Beugel.
Zij van de lege eierdoos.

Ingeborg Beugel is open en eerlijk.
Niet altijd des evangelisch, ik weet het.
Dat zeg ik alvast bij deze.
Maar naast het feit dat ze open en eerlijk is, durft ze zich zelf ook kwetsbaar op te stellen.
En laat ze zichzelf zien 'in al haar lelijkheid'.
Maar door dat te zeggen doe ik haar vreselijk te kort.

Wat een verschil met Linda de Mol, die de overgang 'geen sexy onderwerp' noemt.
Terecht dat ze zich de woede van heel menopauzaal Nederland op de hals haalde.
Want zet ze juist door het woord sexy te gebruiken niet alle vrouwen op een zijspoor?
Niet alleen zij die in de overgang zitten?
Wat geef je door aan je kinderen als je zoiets natuurlijks als de overgang ontkent?
Daarnaast, wat is er uiteindelijk mis met gewoon een vrouw te zijn?

Vandaag kwam ik een stukje in de krant tegen dat ging over het verouderingsproces:
"Vrouwen laten elkaar niet waardig ouder worden. En zichzelf ook niet.
Het is bijna alsof je je schuldig moet voelen dat je niet je hele leven 25 blijft".
Aan het woord is de - prachtige - actrice Cameron Diaz (41).
Zij werd gisteren op de Amerikaanse televisie geïnterviewd door Oprah Winfrey over haar boek 'The Body Book'.
"Onze cultuur is geobsedeerd door het tegengaan dat je wordt wat er eigenlijk voor je is weggelegd," vulde Oprah aan.
"Het is mij niet gelukt om de natuur te verslaan", vertelt Diaz. 

"Ik heb gefaald. Het spijt me. Neem het me niet kwalijk".

Je excuseren omdat je ouder wordt?

Is dit waar Linda voor staat?

Met als excuus: mijn tijdschrift wordt ook door mannen en jongere vrouwen gelezen en die zitten hier echt niet op te wachten.

Mannen en vrouwen die vroeg of laat hier toch op de een of andere manier mee geconfronteerd zullen worden.

Geef mij Ingeborg Beugel maar, die juist pleit voor het opzetten van een online platform waar vrouwen en mannen en (puber)kinderen terecht kunnen voor informatie. 

Want dit negeren is uiteindelijk ontkennen wie je ook bent. 

Dan maar niet glossy. 

Krant: AD 17 maart 2014; Cameron Diaz kan de natuur niet verslaan.

Afbeelding: overgang.weebly.com
Uitspraak 'De kern van geluk.....':Erasmus

Kip-of-ei

Veranderen!
Doen we dat nu van buiten naar binnen of toch van binnen naar buiten?
Of is dit gewoon een kwestie van interpretatie?
Gaat het uiteindelijk niet om het eindresultaat dat je behaalt?

En is dat niet allesbepalend?

Zoals jullie weten, heb ik mezelf een sabbatical gegeven.
Om reden dat ik niet meer kon instemmen met bepaalde zaken in mijn eigen leven.

Ik voelde de behoefte om afstand te nemen. 
Bijna iedereen gooit het op de overgang, en met dit gegeven kan ik prima leven.
In die zin is de overgang dus een zegen in mijn leven.

Onlangs kwam ik een boekje tegen van Mira Kirschenbaum: 'Alles heeft een reden'.
In dit boekje gaat Mira Kirschenbaum ervan uit "dat ongeacht wat je overkomt, er niet alleen iets waardevols uit die gebeurtenis voort zal komen, maar het simpelweg ook noodzakelijk is dat dit jou juist overkomt: je leert ervan en je groeit erdoor".
En dat achter die gebeurtenis een of meer redenen kunnen zitten, zoals bijvoorbeeld "je thuis te laten voelen in de wereld, jezelf volledig kunnen accepteren of om je te leren dat je je angst kunt loslaten en dat het jouw opdracht in het leven is om een van die redenen te vinden, zodat je kunt ontdekken wie je echt bent".

Daarnaast zegt ze iets over veranderen. Daar zegt ze namelijk het volgende over: "Het is onmogelijk om jezelf van binnenuit te veranderen. Echte verandering vindt van buiten naar binnen plaats". En dan geeft ze aan hoe dat te doen. In wezen zegt ze, simpel samengevat:

"Zaai een geachte, oogst een daad.

Zaai een daad, en oogst een gewoonte."

Tot slot zegt Kirschenbaum: "Gedurende ons leven worden we voortdurend herboren doordat we steeds weer een nieuw zelf scheppen uit onze ontmoetingen met het leven".

Ik kan mezelf helemaal vinden in "dat we een nieuw zelf scheppen".
Ook ik ben een soort nieuwe innerlijke wereld aan het scheppen.
Alleen, als ik denk aan scheppen, dan moet ik ook denken aan het Scheppingsverhaal.
Met dit verschil dat na zes dagen van scheppen er dan pas een sabbatdag volgt, terwijl ik reeds mijn sabbatical hebt gehad.
Maar voor het overige volg ik hopelijk de lijn van het verhaal.
Dus al je me vraagt waar ik sta, ik zit in dag één, lichaam versus.........

Ps.

Al voel ik stiekem meer voor 'van binnen naar buiten'.

 

Uitspraken: Tekst tussen aanhalingstekens is uit "Alles heeft een reden"
Afbeelding: internet

Veranderen

Van buiten naar binnen of toch van binnen naar buiten?

Zoals jullie weten, houd ik van lezen.

Maar ik ben geen boekenverslindster zoals sommigen over ons, die met gemak tussen de honderd en honderdvijftig boeken per jaar wegwerken. 

En daar dan met liefde over kunnen schrijven.

Maar ondanks dat verschil schaar ik mezelf toch onder degenen die, als men hen vraagt: "Wat is een hobby van je?" dan in alle eerlijkheid kunnen zeggen: LEZEN.

Voor ik het een en ander met jullie deel - in het licht van 'van buiten naar binnen, of toch van binnen naar buiten?' - kan ik toch niet eerst om het onderstaande heen. 

Misschien ooit al eerder met jullie gedeeld, maar ik vind het nog steeds mooi, prachtig passend als inleiding op een van mijn volgende berichtjes.  

"Want sommigen van ons hebben de meest opmerkelijke personen die wij kennen

- personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd -

gevonden binnen de banden van een boek.

Wij hebben allen in geschreven werken nieuwe vrienden en nieuw gezelschap ontdekt, 

die niet beperkt blijft door hetgeen wij zijn of door de plaats waar wij wonen. 

Onze blik op het leven wordt daardoor verruimd.

Dat is in het bijzonder het geval wanneer er een wisselwerking

tussen ons en hetgeen wij lezen is.

Het gaat niet alleen omdat ons iets gezegd wordt,

maar dat onze eigen gedachten en fantasie met de schrijver contact krijgen

en daardoor onze ideeën en gedachtegang worden gestimuleerd.

De betekenis ligt in het individu.

Het gesproken of gedrukte woord is echter de katalysator voor die betekenis".

Vraag me niet van wie zijn hand dit is; helaas vergeten de bron te vermelden, omdat het 'slechts' diende als papiertje van herkenning in mijn Schriften. Al denk ik wel dat degene die dit schreef eerder iets anders voor ogen had. Maar zoals hij (of zij) al zei: "De betekenis ligt in het individu".


Afbeelding: www.adformatie.nl

Zonder woorden

"Nu word ik mezelf. Het heeft

Tijd gekost, vele jaren en plaatsen;

Ik ben opgeslokt en door elkaar geschud,

Droeg de gezichten van vreemden,

Rende als een gek, alsof de Tijd er was,

Verschrikkelijk oud, en een waarschuwing uitriep:

"Schiet op, je zult dood zijn voordat"

(Wat?) Voordat je de ochtend bereikt?

Of het einde van het gedicht duidelijk is?

Of veilig liefhebt in de ommuurde stad?)

Om nu stil te staan, hier te zijn,

Mijn eigen gewicht en dichtheid te voelen!

De zwarte schaduw op het papier

Is mijn hand; de schaduw van een woord,

Terwijl een gedachte de vormer vormt,

Valt zwaar op het papier, wordt gehoord.

Alles smelt samen nu, valt op zijn plaats.

Van wens tot actie, woord tot stilte,

Mijn werk, mijn liefde, mijn tijd, mijn gezicht

Komen samen in één intens

Gebaar van groeien als een plant.

Zo langzaam als fruit dat rijpt,

Vruchtbaar, losgekomen, en altijd gebruikt,

Valt maar put de bron niet uit,

Zo is het gedicht, kan geven,

Groeit in me om het lied te worden,

Is zo gemaakt en geworteld door liefde,

Nu is er tijd en Tijd is jong.

O, in dit ene uur leef ik

Helemaal van mezelf en beweeg niet.

Ik, de achtervolgde, die rende als een gek.

Sta stil, sta stil, en stop de zon!"

Bron: Internet, May Sarton: Now I become myself.
Afbeelding: photl.com

Meditatief proces

Links en rechts van mijn berichten heb ik wat uitspraken staan.
Onder andere deze uitspraak van Joseph Campbell:

"De grote vraag is

of je van harte zult kunnen instemmen

met het avontuur dat jouw leven is."

Deze uitspraak staat daar natuurlijk niet zomaar.
Maar op een gegeven moment had ik zelf het gevoel dat ik niet meer volledig leefde in overeenstemming met deze uitspraak.
Of de overgang daarin nu een rol heeft gespeeld, het lege-nest-syndroom zijn kop opstak, of wat er nog meer allemaal om de hoek kan komen kijken, ik vond dat het tijd werd om mezelf een sabbatical te geven.

Voordat jullie je van alles in het hoofd halen, en hierbij denken aan een carrièrebreak, een verre reis, of een of ander prachtig vrijwilligersproject, dan hebben jullie het helemaal mis.
Al heb ik in zekere opzichten dat eigenlijk wel degelijk gedaan.
Ik heb een 'carrièrebreak' genomen, al zou niemand dat een 'carrièrebreak' noemen, omdat het woord 'carrière' daar totaal niet van toepassing op is.
En ja, ik ben op reis gegaan, want als ik lees, dan ben ik op reis.
En dat prachtige vrijwilligersproject waar ik me aan overgegeven heb, dat was en ben ik zelf, en vond plaats binnen de muren van mijn eigen hart.

Tot nu toe heeft het mij al het nodige opgeleverd.
Onder andere het inzicht dat ik behoorlijk gehaast leefde.
Dat ik gehaast leefde, wist ik natuurlijk al, vandaar natuurlijk die stap terug.
Maar dan nu met het inzicht:

"dat haast een slechte gewoonte is en een probleem van de geest. 

En dat de mate waarin je je gehaast voelt, 

helemaal afhankelijk is van de mate

 waarin je je aandacht gericht kunt houden op het heden."

Gelukkig hebben we het vermogen dat aangeleerde dingen ook weer afgeleerd kunnen worden. 
Waar een sabbatical al niet goed voor is.



Uitspraak: Richard Carlson
Afbeelding: photl.com, even geen Zoef de Haas

Werk aan de winkel

Onlangs kwam ik de volgende opmerking tegen:

"In de hemel

 is orde 

absoluut noodzakelijk;

 als het niet zo was, 

zou er chaos heersen".

Nu heb ik een bijzonder talent voor chaos, maar aangezien ik nu geen aandacht aan chaos wil besteden...
Nee, ik wil juist wel aandacht besteden aan chaos, maar niet in dit berichtje.
Of toch wel weer?
Ach, in wezen doet het er eigenlijk niet toe wat ik nu eigenlijk wel of niet wil zeggen; het gaat erom wat ik uiteindelijk doe.

'Nog te organiseren rommel'

Wat ik de komende tijd ga doen, zoals jullie al weten, is naar binnen keren en orde scheppen.

Nu sta ik, gezien mijn talent voor chaos, daarin gelukkig niet alleen, en met de hulp van manlief hoop ik te doen wat president Kimball zei:

 "Maak goede plannen

 en voer ze op ordelijke en systematische wijze uit".

In hetzelfde hoofdstuk waarin ik de uitspraak van president Kimball tegenkwam, kwam ik ook iets tegen wat zeker past in mijn leven:

"Wij kunnen dikwijls iets nuttigs maken van oude of afgedankte spullen. 

Door samen te werken kunnen wij oudere meubels die wij in een tweedehands winkel of op een veiling hebben gekocht weer repareren en als nieuw maken. 

Wij kunnen muren, plafonds en deuren verven, gordijnen en spreien naaien, 

kussens maken en kleedjes weven".

Ben ik even gehoorzaam!!! 

Uitspraken: 'De vrouw in de kerk'.

Vrouw in uitvoering

Zoals jullie weten zit ik midden in de overgang.
En naarmate ik als het ware groei in de overgang, besef ik steeds meer dat de overgang een zegen in mijn leven is.
Niet dat ik blij ben met opvliegers en andere lichamelijke ongemakken, maar ze zijn steeds meer een onderdeel van mezelf geworden, waardoor ik soms niet meer weet of het nu de overgang is, of dat het gewoon iets is dat bij mij hoort, en dat dit is wie ik ben.
De andere kant van al die ongemakken is dat je op een gegeven moment vaarwel kunt zeggen tegen je menstruaties.
Er zijn vrouwen die zich hierdoor minder vrouw voelen, maar in die categorie val ik gelukkig niet.
Ik sprak onlangs iemand die er precies zo over dacht, die, toen ze een jaar lang niet meer ongesteld was geweest, zich zelf op gebak had getrakteerd.
Wat een geweldig idee.
Nog even en ik trakteer mezelf, nee niet op gebak, maar op een doos dropijsjes.
Ik haal die nu expres niet in huis, want ik kan hun geroep niet weerstaan, en waarom zal ik het mezelf moeilijker maken dan nodig is.
Ik eet zelfs de dropijsjes van mijn man op, dus dan weet je het wel.
Maar als het zover is, geef ik mezelf helemaal over aan dit feestje van dropijsjes, om te vieren dat ik menstruatievrij ben.
En die doos is helemaal van mij!!!!!

Maar de overgang is veel meer dan een lijstje lichamelijke ongemakken.
Het beïnvloedt ook mijn geestelijk welzijn; althans, de site www.vrouwenovergang.nl noemt het geestelijk.

Ik spreek in dit geval liever van mijn emotionele kant.
Want als ik aan geestelijke zaken denk, dan denk ik aan zaken die betrekking hebben op het evangelie. 

Maar in wezen is alles één samengesteld geheel, en beïnvloedt de overgang uiteindelijk, hoe je het draait of keert, je hele zijn.
Het doet er dus uiteindelijk niet toe welk labeltje er aan hangt.
Waar het om gaat, is dat de gevoelens waar de overgang in mijn geval mee gepaard gaat, dusdanig zijn dat ik geen andere keus heb dan er gehoor aan te geven.
In die zin is de overgang een zegen voor mij want ik denk dat ik nu juist daardoor eindelijk gehoor ga geven aan gevoelens die al lang eerder het recht hebben of hadden, om gehoord te worden.
Wat je onder andere terugziet in mijn prioriteiten.
Eén van mijn prioriteiten is, van ons huis, 'een huis van orde' te maken, wat voor mijn gevoel een onderdeel is van naar binnen te keren.
Naast het geestelijke aspect doe ik dit ook letterlijk, door ons huis van beneden naar boven onder handen te nemen.
Maar ook in andere opzichten en op andere gebieden voel ik de behoefte om naar binnen te keren.
Waar dit alles mij brengt, weet ik ook niet, maar één ding weet ik wel, en dat is dat ik een vrouw in uitvoering ben.

Vrouw in uitvoering

Afbeelding: internet

Op reis

Boeken zijn moeilijk te weerstaan.
Niet alleen als het gaat om ze te kopen, maar ook om te lezen.
Liefst koop ik bergen boeken, om me voor dagen daaraan over te geven.
Maar, zoals het gaat met de meeste dingen in het leven, zul je keuzes moeten maken.
Dus er worden geen stapels boeken gekocht, en voor een dag een boek lezen is al een uitzondering.
Desondanks zijn boeken nooit ver van me verwijderd.
Boeken betekenen voor mij op reis gaan; de tijd staat stil, of beter gezegd, er is geen tijd.
Ze symboliseren energie.
Soms bevat een boek slechts een enkele gedachte, soms worden bladzijden na bladzijden regels onderstreept.
In een van deze boeken werd een gedicht, gedeeltelijk, aangehaald van Mary Oliver.
Op internet vond ik het volledige gedicht.

De reis

Op een dag wist je eindelijk

wat je moest doen, en begon,

hoewel de stemmen om je heen

hun slechte adviezen

bleven roepen—

hoewel het hele huis

begon te schudden

en je het oude getrek 

aan je enkels voelde.

"Maak mijn leven!"

Riep iedere stem.

Maar je stopte niet.

Je wist wat je moest doen,

hoewel de wind

met zijn stijve vingers

aan de fundamenten knaagde,

hoewel hun melancholie
ondraaglijk was.
Het was al laat
genoeg, en een wilde nacht,
en de weg vol gevallen
takken en stenen.
Maar terwijl je hun stemmen achterliet
begonnen beetje bij beetje
sterren te schijnen
door deze wolkenkleden,
en er was een nieuwe stem
 die je langzaamaan
als de jouwe herkende,
die je gezelschap hield
terwijl je dieper en dieper afdaalde
de wereld in,
vastberaden het enige te doen
wat je kon doen-
vastberaden het enige leven te redden
dat je kon redden. 

De door mij gebruikte afbeelding is afkomstig van de Stichting Lezen.

Zij proberen "om brede bevolkingsgroepen het plezier en het nut van lezen te laten ontdekken en beleven om zo hun persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke participatie te bevorderen". 

Op hun site kwam ik de volgende uitspraak tegen, die naadloos aansluit bij mijn gevoel, net zoals de afbeelding ook in het geheel past:

"Het zou mooi zijn boeken te kopen

 als we de tijd om ze te lezen erbij konden kopen"

Arthur Schopenhauer. 

Eigenlijk had dit berichtje over scanners en duikers moeten gaan.

Wie weet een volgende keer. 

Inspiratiebron: Keuzes maken in je leven, Barbara Sher. 

Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou?

Rust is niet simpelweg stoppen met drukke werkzaamheden.
Rust is passen in je eigen wereld.

Ooit, let wel, ooit, ik zelf denk ergens eind jaren tachtig, kreeg ik onderstaand boekje in handen.
En het was mijn verlangen om met dit boekje aan de slag te gaan.
We zijn nu zoveel jaar verder, en nog steeds loop ik rond met dit gevoel.
Een gevoel dat steeds meer begon te schuren.
Vorige week heb ik de knoop doorgehakt en zit ik weer op naailes.
Ja, weer!
Met dit verschil dat ik nu andere prioriteiten aan het stellen ben.

Gedachte

Rust

is niet simpelweg 

stoppen met drukke werkzaamheden.

Rust 

is passen

in je eigen wereld.

John Sullivan Dwight.

Foto: Photl.com

Theorie en praktijk, 2

Ik wou dat ik meer......
Met alleen goede voornemens redden we het niet.
We moeten het doen.

Van binnenuit komt het gevoel vrij te zijn van afleiding en eisen.
Je terug te trekken in jezelf, op zoek naar een nieuw evenwicht. 

Of nog beter, we moeten worden wat onze hemelse Vader wil dat we worden.
Discipelschap is streven naar heiligheid en geluk.
Het is het pad naar onze beste en gelukkigste ik.
Laten we ons voornemen om de Heiland na te volgen en er ijverig aan werken om de persoon te worden die we bedoeld zijn te worden.
Laten we luisteren naar en gehoor geven aan de ingevingen van de Heilige Geest.

Een plek waar je je hart kunt openen, en kunt horen wat eigenlijk je passies en behoeften zijn. 

Als we dat doen, zal onze hemelse Vader ons dingen over onszelf openbaren die we niet over onszelf wisten.

Je gaat je eigen persoonlijkheid geheel anders bekijken.
Het middelbare hart dat voor het eerst opengaat, is teder, groen en nieuw.

Teksten:

- 'Over spijt en voornemens'

-http://www.vrouwenovergang.nl

Foto's: photl.com

Kamelen aan het slachten

Afgelopen weekend zat ik midden in een overgangsstorm en had ik me teruggetrokken in 'mijn tentje'.
Terwijl ik daar zo lag in 'mijn tentje', en er een storm in mijn hoofd woedde, moest ik denken aan de fabel van de kameel, maar dan de omgekeerde versie.
Om te begrijpen wat ik daarmee bedoel eerst de juiste versie, voor degenen die deze fabel niet kennen:

Er was een een kameel en zijn eigenaar, die samen dwars door de woestijn trokken, toen er een storm opstak. Vlug sloeg de reiziger zijn tent op en kroop erin, terwijl hij de opening in het tentzeil goed dicht maakte om zich te beschermen tegen de snijdende, schurende vlagen van de woedende zandstorm.
De kameel werd natuurlijk buiten gelaten, maar toen de hevige wind het zand tegen zijn lichaam aanslingerde en in zijn ogen en neusgaten wierp, begon hij het ondraaglijk te vinden en hij smeekte ten slotte om in de tent te mogen komen.
"Er is hier alleen maar plaats voor mezelf," zei de reiziger.
"Maar ik mag er toch enkel mijn neus wel in steken, zodat ik lucht kan opsnuiven die niet vol zand zit?', vroeg de kameel.
"Nu, dat zou je misschien wel kunnen doen", antwoordde de reiziger, en hij deed de spleet een heel klein stukje open, waarna de kameel er zijn lange snuit doorstak.
Wat was die kameel nu op zijn gemak!
Al gauw kreeg de kameel echter genoeg van het pijnlijke zand op zijn ogen en oren, en kwam hij in de verleiding om weer te vragen:
'Die zandvlagen komen als een rasp op mijn kop neer. Zou ik mijn kop even naar binnen mogen steken?'
De reiziger redeneerde andermaal dat toestemmen geen kwaad zou kunnen voor hem, want de kop van de kameel kon de ruimte bovenin de tent in beslag  nemen, die hijzelf toch niet gebruikte. De kameel stak dus zijn kop naar binnen, en weer was het beest voldaan, maar slechts voor een kort poosje.
"Alleen mijn voorpoten maar", bedelde hij, en opnieuw liet de reiziger zich ver murwen, en al spoedig was het voorste deel van de kameel in de tent.
Tenslotte bevond zich na hetzelfde proces van pleiten en toegeven, ook de romp van de kameel in de tent, met achterwerk en al, maar nu was het er te vol voor hen beiden, en de kameel trapte de reiziger naar buiten, de storm in.

Nu gaat deze fabel, zoals hij wordt gebruikt in het boek 'Wonder der Vergeving' van Spencer W. Kimball, over de arglistigheid van zonde. Dat je niet opeens tot een grote daad van zonde vervalt, maar dat het een proces is, zo subtiel, dat je erin verstrikt raakt, zonder dat je je daar van bewust bent.

Ook ik zat met een 'zonde' kameel in 'mijn tentje'.
Of was het nu een dromedaris?
En ook ik heb de rits van 'mijn tentje' langzamerhand een stukje, beetje bij beetje, opengedaan.
Maar niet om er een kameel in te laten.
Integendeel, juist om hem met een grote schop 'mijn tentje' te doen verlaten.
Want tegen-te-veel-dingen-ja-zeggen kan je ook behoorlijk op spelen.
En ik moet zeggen dat voelde goed.
Want, als je niet kunt instemmen met je eigen leven, nota bene, een uitspraak op mijn eigen blog, bega je ook een 'zonde'.



Afbeelding: all-free-down-load.com

Lief zijn.....

voor mezelf .
Dat is voorlopig het enige doel wat ik me voor dit jaar gesteld hebt.
En dat is al een uitdaging op zich.
Normaal zit ik vol met plannetjes, maar ik heb die plannetjes voorlopig even het zwijgen opgelegd, alhoewel ze wel stiekem over mijn schouder mee kijken, en wachten op het moment dat ze weer te voorschijn mogen komen.
Maar ik ben de baas, ik bepaal.
Alhoewel, is dat wel zo?
Eigenlijk in wezen dus niet,
Want anders was het niet nodig geweest dat ik voor dit jaar 'maar' één doel heb.
Nee, het zijn die hormonen die roet in het eten gooien.
Zij hebben op dit moment veel te veel de touwtjes in handen.
En dat bevalt me totaal niet.

Maar ik ga ze te lijf.

Ik knuffel ze, die lieve kleine schattige hormoontjes, gewoon dood.

H= Heilzame voeding, zoals groente en fruit

O= Ontstressen

R= Ritme en regelmaat (op tijd opstaan en naar bed, regelmatig eten)

M=Matig met alcohol, koffie, snacks en verzadigde vetten

O= Opgeruimde levenshouding, opgewekt zijn

N= Niet te lang binnen blijven (voor de vitamine D)

E= Essentiële opbouwende stoffen nemen, zoals omega 3 vetzuren,       tarwekiemen, peulvruchten, noten, zaden, volle granen, vette vis en ei

N= Negentig minuten bewegen per dag

Klik op gezondheidplus.nl voor het hele artikel.
Afbeelding: herma.nl

Overgang

2012 2013
Dat is zeker een overgang.

Niet de enige trouwens...........

Afbeelding: artikelschrijven.nl