Leer en Verbonden 25

Dit logje is van al even geleden, maar ik kwam tot de ontdekking dat dit stukje nog niet gepubliceerd was. Bij deze alsnog. 

Afdeling 25 staat onder andere deze week in het teken van onze zondagschoolleesopdracht. Dit is de eerste openbaring, sinds de herstelling van de kerk, gegeven aan een vrouw. Deze openbaring valt mooi samen met afgelopen maandag, Internationale Vrouwendag, maar ook met volgende week woensdag, 17 maart, als we de oprichting van onze vrouwenorganisatie gedenken. 

Afdeling 25 staat bekend als de openbaring aan Emma Smith, de vrouw van de profeet Joseph Smith. Deze openbaring werd in juli 1830, slechts een paar maanden na de herstelling van Zijn kerk, aan haar gegeven. In heel veel opzichten een totaal andere tijd dan nu. Interessant aan deze openbaring is, los van de overige inhoud, dat aan het einde van deze openbaring het volgende wordt gezegd:

 "En voorwaar, voorwaar, Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen."  

President Russell M. Nelson haalt deze zin: "Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen" aan in zijn toespraak 'Geestelijke schatten' en zegt dan dat deze woorden "een duidelijke verplichting" inhouden. Dus, ondanks het feit dat we ondertussen meer dan 190 jaar verder zijn en in totaal andere omstandigheden leven dan Emma toen, dient deze openbaring nog steeds als een voorbeeld en een leidraad van wat de Heer in het algemeen van ons vraagt, zo niet verwacht.

President Nelson heeft deze afgelopen tijd het nodige gezegd. Ik moet dan gelijk denken aan soepje. Maar als er een uitspraak uitspringt is het wel deze: "In de komende tijd kunnen wij geestelijk niet overleven zonder de leidende, troostende en voortdurende invloed van de Heilige Geest". Dat betekent, ik citeer nu weer president Nelson: "dat als u een beroep op Gods macht wilt doen, u hetzelfde moet doen als wat de Heer aan Emma en ieder van u geboden heeft. Daarom vraag ik u om afdeling 25 van de Leer en Verbonden onder gebed te bestuderen en te ontdekken wat de Heilige Geest u duidelijk maakt".  

Afbeelding: https://nl.pinterest.com/pin/464152305320509387/

Inclusieve cultuur

 

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om iets op mijn blog te posten. Maar toen ik mijn laptop opensloeg bleek ik mijn blog niet te hebben afgesloten. De reden dat ik mijn laptop pakte, waren de woorden van president Russell M. Nelson die hij sprak tijdens de afgelopen zustersconferentie. Woorden waar ik mee aan de slag wil gaan. Toen ik echter mijn blog zag, heb ik president Nelson even in de wachtrij gezet. Ik wil toch eerst nog even stilstaan bij waar ik al eerder iets over heb gezegd, namelijk het thema "Inspire Inclusion" van de Internationale Vrouwendag, maar dan gezien door de bril van de kerk.  

Wanneer het gaat om het "scheppen van een inclusieve cultuur in de kerk", zou ik zo een aantal toespraken kunnen delen die als thema "Inspire Inclusion" hebben, samen met een aantal goede ideeën hoe je dat kunt doen. Ideeën die te maken hebben met hoe jij anderen het gevoel kunt geven dat ze erbij horen en wat je zelf geprobeerd hebt om in contact te komen met anderen. Interessant genoeg om hier verder op in te gaan, zeker omdat ik het ook niet los kan zien van mijn eigen thema, dat "allen gelijk zijn voor God". Probleem is echter dat ik op dit moment mijn persoonlijke wachtrij zo kort mogelijk wil houden. Ik laat die toespraken dan ook voor wat ze zijn. 

Er is echter een toespraak die er voor mij uitspringt, doordat die het onderwerp van inclusiviteit benadert vanuit het oogpunt van het benoemen. Voordat Tracy Browning, van haar is deze toespraak, aan haar lijst begint, zegt ze dit: "Gods liefde voor zijn kinderen is niet selectief, maar juist allesomvattend. Hij nodigt iedereen uit om tot Hem te komen en deel te hebben aan zijn goedheid; en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt".

"Hij kent en koestert:

- De pas gescheiden zuster die smart voelt als de les over het huwelijk gaat

- De jongvolwassene die met vragen zit en om antwoorden smeekt.

- De zuster die angstig is aangelegd en zich erg eenzaam en gespannen voelt.

- De jonge zwarte broeder die zich opgelaten voelt als in de klas misvattingen over 'ras

 en het priesterschap' worden besproken 

- De zuster die nog niet getrouwd is en daardoor denkt dat ze niets waard is.

- De moeder van een gehandicapt kind die bezorgd is dat zijn spasmen anderen op de zenuwen 

  werken.

- De broeder met homoseksuele gevoelens, die erover denkt om de kerk te verlaten, omdat hij 

  niet weet wat hij met zijn toekomst aan moet.

- De zuster die zich bezorgd afvraagt hoe anderen zullen reageren op haar eerste onzekere 

  stappen terug naar de kerk."

Om na dit lijstje vervolgens het volgende te zeggen: "Geen omstandigheid, geen situatie, geen mens wordt vergeten. Hij is allen indachtig, en allen zijn voor God gelijk". (2 Nephi 26:33) En ja, ik herken mij ook in dit lijstje. En ja, er zijn zeker momenten dat ik mij ook niet op mijn gemak voel. Desondanks weet ik waar ik moet zijn. 

Why don't I feel like I fit in at church? 

Persoonlijk verhaal

Gelijkheid door verscheidenheid

 

"en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt,

man en vrouw;"

2 Nephi 26:33

Uitgerekend in de week dat we 2 Nephi 26 als leesopdracht hebben, besteed ik geen aandacht aan het complete vers met zijn "zwarte en witte" woorden, die ook een onderdeel zijn van dit vers. Hieruit blijkt wel dat dit vers veel verder gaat dan waarvoor ik het de afgelopen tijd heb gebruikt. Uiteindelijk draait het om het beginsel, en dat is dat "allen voor God gelijk zijn". Dit  is mijn rode draad van het jaar en daardoor heb ik de laatste tijd weinig aandacht gegeven aan onderwerpen waarin het vrouw-zijn centraal staat. Het was manlief die mij, in het licht van onze leesopdracht van deze week, daarop wees door te verwijzen naar een uitspraak van ouderling M. Russell Ballard. 

Maria Magdalena,

de eerste getuige van Jezus zijn opstanding

Johannes 20:1-18

Dit is de uitspraak waar manlief naar verwees: "Onze Vader in de hemel heeft al zijn kinderen evenveel, volmaakt en mateloos lief. Zijn liefde voor zijn dochters is niet anders dan zijn liefde voor zijn zoons. Ook onze Heiland, de Heer Jezus Christus, heeft mannen en vrouwen in gelijke mate lief. Zijn verzoening en zijn evangelie zijn voor al Gods kinderen bestemd. Tijdens zijn aardse bediening diende Jezus mannen en vrouwen zonder onderscheid. Hij genas zowel mannen als vrouwen en Hij onderrichtte zowel mannen als vrouwen. Geloof, bekering, doop en de gave van de Heilige Geest, bijvoorbeeld, zijn vereisten voor al Gods kinderen, ongeacht hun geslacht. Hetzelfde geldt voor de verbonden en zegeningen van de tempel. Het is het werk en de heerlijkheid van de Vader om de onsterfelijkheid en het eeuwige leven van de mens tot stand te brengen. Zijn grootste gave, de gave van het eeuwige leven, is binnen ons aller bereik".

Bovenstaande uitspraak komt uit een oude toespraak van ouderling Ballard met als titel 'Gelijkheid door verscheidenheid'. Deze titel deed me terugdenken aan een eerder stukje van mij hier op het blog, dat niet ging over de relatie man/vrouw, maar hoe verhouden we ons tot elkaar als vrouwen. Ik haalde toen zuster Patricia Holland aan, die zei: "...dat we vanwege de toenemende diversiteit van levenswijzen voor vrouwen van vandaag nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken. We komen niet dichterbij, maar verder weg van die gemeenschap en zusterschap die ons al generaties lang staande heeft gehouden en ons kracht heeft gegeven. Er lijkt sprake te zijn van een toename van concurrentiekracht en een afname van vrijgevigheid met elkaar".

Vorige week vrijdag, 8 maart, was het Internationale Vrouwendag. Het thema van dit jaar is "Inspire Inclusion", wat letterlijk vertaald betekent "Inclusiviteit Inspireren". God is geen aannemer des persoons, allen zijn voor Hem gelijk, wat alles te maken heeft met inclusiviteit. Het is interessant om, voorlopig in ieder geval, dit vanuit het perspectief van het vrouw-zijn te benaderen. Zoals de wind waait...

Onbeperkt leven

Van de week las ik in de krant dat er in Nederland, "elke acht dagen een vrouw wordt vermoord en in de meeste gevallen is de (ex-)man de dader". 

Afgelopen woensdag was het Internationale Vrouwendag en schreef ik dat het thema van dit jaar "Onbeperkt leven" was, maar 

hoe kun je als vrouw onbeperkt leven in een vervuild milieu? 

Als je wilt weten wat ik daarmee bedoel, lees dan mijn blog van vorig jaar die begint met de zin "Honderden ministeries en programma's beschermen verschillende belangen, maar welke beschermt het gezin? Zou van alle milieuproblemen het gezin niet het eerste moeten zijn?" 

Afbeelding: Pixabay

One Woman

We zullen het samen moeten doen

And one man, he hears her voice

And one man he fights her fight

Day by day, he lets go the old ways

Internationale vrouwendag

Vandaag, 8 maart, is het Internationale Vrouwendag. Het thema van dit jaar is 'Onbeperkt leven'. Op de site van Platform Internationale Vrouwendag vind je meer informatie over dit thema. Interessant vond ik de vraag:

"Wat kunnen vrouwen doen om ons leven weer onbeperkt leefbaar te maken?"

Als antwoord gaf men dit: "Samen met mannen een onbeperkt leefbare omgeving creëren". In zowel de vraag als in het antwoord kan ik mij helemaal vinden. Uiteindelijk zullen we het samen, met elkaar, moeten doen. 

"Laten wij in onze eigen omgeving kijken naar praktische oplossingen. Hoe kunnen vrouwen ervoor zorgen dat hun wijk, dorp of stad weer leefbaar wordt? Onbeperkt." Er worden dan een aantal voorbeelden gegeven waar je aan kunt denken, met als slotopmerking: "Soms kun je dat alleen met een groep vrouwen. Soms heb je de lokale politiek nodig".

Zoals jullie weten, ben ik blikjes aan het opentrekken. De afgelopen dagen waren dat blikjes soep, maar ik heb meer dan alleen blikjes soep in mijn voorraadkast, het oude vrouwenblog, staan. Hieronder vind je zo'n geopend blikje. De smaak heb ik nauwelijks aangepast:

Blikje:

"De kracht en invloed 

van de rechtschapen vrouw 

kan in deze tijd tien keer zo groot zijn 

als in rustiger tijden."

President Spencer W. Kimball

Misschien vragen jullie je af: wat heeft ze toch met deze uitspraak? Dit is al de derde keer dat deze opmerking, in een of andere vorm, voorbijkomt. Op voorhand kan ik jullie niet beloven dat het hierbij blijft. Misschien komt het doordat wij als vrouwen niet in de gelegenheid zijn om samen te vergaderen. Misschien komt het omdat daardoor bepaalde onderwerpen op de plank blijven liggen en ze nu als het ware onbesproken blijven. Misschien komt het ook omdat er tijdens de afgelopen conferenties heel veel aandacht was voor onze rol als vrouwen in deze laatste dagen. Een aandacht die er altijd al was, maar naar mijn gevoel, nooit zo uitgesproken was als nu. 

Nu gaat dit blogje niet over het woordje misschien, ondanks het feit dat dit woordje nogal terugkerend is. Vandaag wil ik het hebben over het woordje 'uitgesproken'. Uitgesproken in de zin dat er de laatste tijd veel gezegd is tot en over ons als vrouwen. Zoveel dat ik het bijna zelf niet meer kon verwerken. Je verdrinkt als het ware in een 'soepje'. Degenen die mijn blog volgen, weten wat ik bedoel. 

Maar er is ook een andere vorm van uitgesproken zijn. 

Bovenstaande afbeelding komt uit het artikel 'When women don't speak' van de Brigham Young University. Ik kreeg deze link toegestuurd, en al lezende moest ik denken aan ons, wij vrouwen. Niet alleen aan onze rol als vrouwen in de kerk, maar ook hoe we als vrouwen met elkaar omgaan binnen de Zusters Hulp Vereniging, onze vrouwenorganisatie. Daarnaast kun je ook niet heen om de vraag van hoe uitgesproken we zijn binnen ons eigen gezin, dat de basiseenheid van de kerk is. Vandaar de volgende vraag, ter overdenking:

Hoe kunnen we opstaan en onze stem laten horen, 

als de praktijk soms behoorlijk weerbarstig kan zijn?

Internationale Vrouwendag

Vandaag is het Internationale Vrouwendag. Deze dag staat in het teken van strijdbaarheid en een gevoel van solidariteit. Wat als we werkelijk van deze onze 'gegunde voorrechten gebruik zouden maken?'

Een vrouw met een stem

is per definitie een sterke vrouw.

Afbeelding: Lowes.com