Waarom?

 

"Wie zich het verleden niet herinnert,

is gedoemd het opnieuw te beleven."

George Santayana

Vorige week hebben wij met bijna al onze kleinkinderen een gedeelte van de struikelsteentjesroute  in Dordrecht gelopen. De jongsten zijn nog geen jaar, de oudste is bijna volwassen. Gezien het verschil in leeftijd en wat ze emotioneel aan kunnen, hebben wij niet lang stilgestaan bij het waarom van deze steentjes. Wel weten ze nu, zowel thuis als op school is er aandacht voor de Tweede Wereldoorlog, dat deze steentjes er niet zomaar liggen. En dat de namen op deze steentjes staan voor mensen die vermoord zijn in deze oorlog, omdat ze 'anders' waren. En dat er mensen waren die dit niet fijn vonden. 

Ik hoop dat ze een volgende keer, wanneer ze door een straat lopen en deze steentjes zien, zich dan zullen herinneren dat wij als familie op stap zijn geweest. Dat wij samen een heerlijke dag hebben gehad. Maar ook dat die steentjes er niet zomaar liggen. Dat ze daar in gedachten dan ook even stil bij zullen staan. Dat we iemand niet veroordelen en/of pesten, omdat zijn neus scheef staat, of zijn haar blond of bruin is. 

Dit zijn de weggehaalde steentjes bij de Boombrug

Op dit moment is er ophef in Dordrecht, omdat er drie struikelstenen zijn gestolen. In Dordrecht liggen 201 struikelstenen. Zij zijn een herinnering aan de slachtoffers van het nazi-regime. De stenen liggen op de stoep voor de huizen waar vroeger Joden als laatste hebben gewoond voordat ze werden afgevoerd en vermoord. Dat ik een foto heb van de stenen die nu verwijderd zijn, is eigenlijk puur toeval. Ik was op dat moment bezig met een heel eigen rondje door Dordrecht. Al kon ik toen ook niet om de woorden degenen die er niet in slagen om van de geschiedenis te leren heen. 

Deze struikelstenen worden ook wel "Stenen des Aanstoots" genoemd. Steen des aanstoots betekent dat het een steen is waar men zijn voet aan stoot. Figuurlijk betekent het dat het een oorzaak of reden van ergernis is. Men wil niet speculeren over de reden waarom deze steentjes zijn verwijderd, en er gelijk een label van antisemitisme aan hangen. Aan de ene kant begrijp ik dat. De dader is onbekend. Aan de andere kant, in het licht van het aantal meldingen van antisemitisme dat alleen maar toeneemt, en wat er momenteel gaande is in onze maatschappij, kan ik me ook zo voorstellen dat iemand over deze steentjes is gestruikeld. De dader is in ieder geval door burgemeester Wouter Kolff uitgenodigd om op het stadskantoor te komen praten over het waarom van zijn daad. 

Vergeten is gevaarlijk voor de mensheid

Nog een paar dagen en dan is het kerstmis en vieren we de geboorte van Jezus Christus. Op dit moment ben ik daar niet direct zo mee bezig, en dat heeft alles te maken met onze laatste les uit ons 'Kom dan en volg Mij'-lesboek waarin de volgende vraag wordt gesteld: "Denk er in deze kersttijd over na hoe het Oude Testament dit jaar uw getuigenis van Jezus Christus heeft versterkt."

Aan het begin van elk lesboek, het Oude Testament is ons derde 'Kom dan en volg Mij'-leerjaar, worden tips gegeven die onze individuele Schriftstudie kunnen verbeteren, zoals: "U zult door bepaalde woorden en zinsneden in de Schriften geraakt worden, alsof ze speciaal voor u geschreven zijn. U voelt dat u er iets aan hebt. Ze inspireren en motiveren u. Markeer ze in uw Schriften of noteer ze in een studiedagboek" of "Let op uw gedachten en gevoelens, ook al lijken ze niets te maken te hebben met wat u leest. Die lessen wil uw hemelse Vader u wellicht juist bijbrengen". 

In maart van dit jaar kreeg ik te horen dat ik kanker had. Wanneer je hoort dat je kanker hebt, dan sta je als het ware op een tweesprong. Voor je liggen twee wegen die je kunt gaan bewandelen. Althans zo heb ik het ervaren. Ik heb ervoor gekozen om 'stil te staan'. In deze periode heb ik mij tot op zekere hoogte teruggetrokken in mezelf. Ik had al de gewoonte van Schriften lezen. Daarnaast had ik een studiedagboek, waarin ik zo tussendoor gedachten en gevoelens over de Schriften in opschreef. Ook had ik nog een dagboek waar ik dagelijks wat in schreef. Toen ik kanker bleek te hebben heb ik beide, mijn dagboek en studiedagboek, aan de kant gelegd en ben ik aan een nieuw boekje begonnen dat ik mijn kankerboekje heb genoemd. Hierin noteerde ik kopieën van mijn afspraken, schreef ik op wat ik zoal lichamelijk meemaakte, maar bovenal, voordeel van veel dingen uitsluiten, ben ik mij intensiever gaan richten op de Schriften, op de lessen die ik volgde en dat wat ik voelde tussen de regels door. 

In de periode dat ik hoorde dat ik kanker had, die later ook nog uitgezaaid bleek te zijn, was ik ondertussen op pad met Mozes en het volk van Israël. In zekere zin voelde ik me ook een verdrukte slaaf. Tot op zekere hoogte had ik ook geen zeggenschap meer over mijn lichaam. Mijn agenda en leven werden bepaald door het ziekenhuis en de kanker. Op een gegeven moment, ik was ondertussen geopereerd, zaten manlief en ik in de auto voor onze eerste afspraak met de oncoloog. Op de vraag van mijn man wat mijn verwachtingen waren, kregen we van hem te horen dat hij die niet kon geven, omdat, kijkend naar mijn uitslagen, ik mij in een groot grijs gebied bevond, maar, zei hij, je hebt een kans en dat is chemo. 

"De Egyptenaren nu, al de paarden en wagens van Farao, zijn ruiters en zijn legermacht, achtervolgden hen en haalden hen in, terwijl zij gelegerd waren aan de zee." Ik bevond mij ook in een soort woestijn, en ook ik stond aan de waterkant. De kanker voelde als een legermacht, en ook al was ik geopereerd, ik werd toch nog steeds op de hielen gezeten. Voor mij lag een uitgestrekte zee in al haar diepte, in de vorm van chemo met alle mogelijke eventuele bijwerkingen, waar ik heel eerlijk gezegd niet op zat te wachten. "Toen werden de Israëlieten zeer bevreesd en schreeuwden". Echter, boven de angst uit was daar de stem van de oncoloog die zei: "Er is een kans", waarvan ik wist: "Dit is mijn kans". 

Ik moest hierbij denken aan deze uitspraak van Brad Wilcox: "God verwijderde de Rode Zee niet. Hij maakte een opening. Zo zal Hij ons net zo goed helpen om een weg te vinden door onze problemen heen." Chemo was mijn opening, waardoor ik nu in remissie ben. De Heer is daar, Hij geeft rust aan onze ziel. Dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is of zal zijn. Maar Hij heeft wel beloofd dat het een pad is dat wij niet alleen behoeven te bewandelen. Ook als het "indien niet" zou zijn geweest. Hierbij denk ik aan Daniel in de leeuwenkuil en de drie die in de oven werden gegooid. 

Uit het hele Oude Testament spreekt het verlangen van de Heer om te wandelen met het volk van Israël, maar zij hebben niet gewild. Ze waren tijdens de reis amper de bocht om of ze waren Hem alweer vergeten. Doorlopend verlangden zij naar de vleespotten van Egypte. Het was moeilijk voor hen Zijn hand in hun leven te zien. En zo liepen zij vele kansen mis. 

Lezen voelt voor mij als reizen. Het leuke van reizen is dat de reis begint met een vraag, in dit geval "Denk er in deze kersttijd over na", om dan uiteindelijk, via omwegen door de uitspraak van Jeffrey R. Holland hier, op mijn blog, terecht tekomen. Ik had niet de intentie om iets te schrijven over mijn ziek zijn, maar dit nu niet delen zou betekenen dat ik voorbijga aan de gave van het kerstkind, het Oude Testament, en al de zegeningen die hieruit voortvloeien en zijn voortgevloeid. 

"Hoe ernstig de beproeving ook is, hoe diep de nood, hoe groot de beproeving, God zal ons nooit in de steek laten. Hij heeft het nooit gedaan en zal het ook nooit doen. Hij kan het niet. Het is niet zijn karakter om dit te doen. Hij is een onveranderlijk wezen; dezelfde gisteren, dezelfde vandaag, en Hij zal dezelfde zijn in de eeuwige eeuwen die nog komen. Die God hebben we gevonden. We hebben Hem tot onze vriend gemaakt door Zijn evangelie te gehoorzamen; en Hij zal ons bijstaan. We mogen door de vurige oven gaan, we kunnen door diepe wateren gaan, maar we zullen niet worden verteerd of overweldigd."

Afbeelding: Pixabay. Uitspraak: 'Vergeten is gevaarlijk voor de mensheid', Simon Gronowski.

Tussendoor...

Leer van gisteren:

Vandaag is het 1 juli, herdenking afschaffing slavernij. Toch wil ik het niet daarover hebben. Alhoewel, misschien indirect toch wel. Omdat de slavernij ook gaat over wat de ene mens de ander aan kan doen.

En binnen dat gebeuren heeft ieder zo zijn redenen om een ander apart te zetten. Volken in het groot, individuen in het klein.

Leef nu:

Van de week, zomaar twee ervaringen.
- Voorbeeld 1:
Stond buiten op straat op manlief te wachten. Terwijl ik daar sta te wachten, zie ik iets verderop een jongeman met een boodschappentas aankomen, die het syndroom van Down blijkt te hebben. Op het moment dat hij wil oversteken komt er een andere jongeman al fietsend voorbij, onderwijl allemaal gekke gezichten trekkend naar deze jongeman.
- Voorbeeld 2:
Manlief en ik zijn bij een fastfoodketen. Manlief heeft zin in een milkshake, en ik sta naast hem in de rij. Terwijl wij aan het wachten zijn, hoor ik een man achter mij zeggen: 'Er werken hier steeds minder Nederlanders'. Toen ik dat hoorde, kon ik niet mijn mond houden en zei ik tegen manlief: 'Hoor je dat, er wordt net gezegd dat er steeds minder Nederlanders hier werken. Dus als ik hier ga werken, denken ze dat ook van mij'. Ondertussen, terwijl ik dit zei, draaide ik me om en keek ik toevallig de vrouw van de man recht in de ogen. Ik denk dat zij zich hierdoor aangesproken heeft gevoeld, want het was zij die terug reageerde; hij hield zich stil. Waar het uiteindelijk op neerkwam was dat ik moeilijk deed. Wat door hem gezegd werd, sloeg op het werken van de mensen daar, en ik werkte daar toch niet?

Hoop voor morgen:

Ooit, ondertussen alweer jaren geleden, heb ik onderstaand boek gelezen, en misschien heb ik het er zelfs al eerder over gehad.
Vraag me niet naar details; die kan ik je niet geven.
Maar het gevoel dat ik had bij dit boek ben ik nooit vergeten.
Als mijn toekomst van hoop in dit boek zou liggen, dan ziet mijn toekomst, en ook die van vele anderen, er niet zo hoopvol uit, althans, gezien het verleden en waar wij mensen toe in staat zijn.

Zondag...

In Christus zullen allen levend gemaakt worden

'Na deze woorden keerde zij zich om en zag Jezus staan,

maar zij wist niet, dat het Jezus was.

Jezus zeide tot haar:

Vrouw, waarom weent gij?

Wie zoekt gij?

Zij meende, dat het de hovenier was, en zeide tot Hem:

Heer, als gij Hem weggedragen hebt,

zeg mij dan, waar gij Hem hebt neergelegd

en ik zal Hem wegnemen.

Jezus zeide tot haar:

Maria!

Zij keerde zich om en zeide tot Hem in het Hebreeuws:

Rabboeni,

dat wil zeggen: Meester!

Jezus zeide tot haar:

Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader;

maar ga naar mijn broeders en zeg hun:

Ik vaar op naar mijn Vader en uw Vader, 

naar mijn God en uw God.'

Johannes 20:14-17

Hallelujah

Afbeelding: www.lds.org



Vluchten kan niet meer...

Kop in de krant van vandaag:

Ten strijde

NAVO is Russisch getreiter beu

Meer zonnebloemen?

Vluchten kan niet meer

(klik)

Foto's: Amerikaanse Begraafplaats Margraten

Vluchten kan niet meer: Frans Halsema en Jenny Arean

Stilte...

'Rouw verenigt 

was de zin die oplichtte in het geheel 

Hoe triest 

als dit het pad is dat wij moeten gaan' 

Wij kregen gisteravond bezoek en dit brachten zij heel toevallig mee. 

Gedeeld leed..

Tijdens het nieuws zie ik ze lopen
Tussen manshoge zonnebloemen
Op zoek naar uit de lucht gevallen lichamen.
Een enkele zin blijft hangen
Familie, vrienden, buren, collega's.

Even daarvoor vertelde manlief mij
Met roodomrande ogen
Dat hij die middag
Naar het bureau van een collega was gelopen
Een vader van twee jonge kinderen nog
Die slechts een kleine operatie onderging
En berichtte: 'over een paar dagen ben ik er weer'
Om uiteindelijk nooit meer terug te keren.
Geen slachtoffer van oorlogsgeweld

En nieuws?
Misschien niet meer dan een paar regels groot.

Maar in gevoelens van verdriet, gemis en onwerkelijkheid
is er geen groot en klein
Slechts de herkenning van het hart.

Afbeelding: http://nl.freepik.com/vrije-photo/zomer-zon-zonneschijn-bloem-zonnebloemen_670695.htm

Stilte...

'Vandaag is het de 70ste 'verjaardag' van de landing van de geallieerden op de Franse kust van Normandië. Topoverleg rond D-day.'

Dat is wat ik lees als ik de krant doorblader.

Leer van het verleden, hoop op morgen.

Maar op de een of andere manier lukt het ons in het algemeen niet, of het nu in het klein is, individuen en gezinnen, of in het groot, landen, om in goede harmonie met elkaar om te gaan.

Normandië betekent voor mij namen die voorgelezen worden.

Het kan mij nu nog emotioneren.

Al die gesneuvelde mannen, velen jongens nog.

Wij waren vorig jaar in de omgeving van Normandië op vakantie en ik had van deze vakantie wat foto's op mijn blog gezet.

Om er nu achter te komen dat dit blogje nog steeds in concept stond..

Dus bij deze alsnog.

We zijn er even tussenuit geweest.

Onder andere zijn we in 

 Coudehard, een klein plaatsje in Normandië, geweest.

Dit is het uitzicht aan één kant van ons huisje.

En dit is de weg die langs ons huisje loopt. 

Typisch een doodnormale weg voor waar wij zaten. 

Alleen is bovenstaande foto niet door mij genomen. 

Maar is afkomstig van onderstaand bord.

Circuit Aout 44 is namelijk een route die je kunt volgen.

Deze route brengt je onder andere naar het Coudehard-Montormel Memorial, 

een museum, waar wij een paar honderd meter vandaan zaten.

Als je daar zo loopt, kun je je niet voorstellen hoe het eens was.

En hoe verschrikkelijk dat moet zijn geweest.

Kijkend naar deze foto op het bord, 

vang je daar toch zeker wel een glimp van op. 

Ben je in Normandië, dan 'moet' je naar de stranden 

 waar de geallieerden aan land kwamen. 

Wij hebben Omaha Beach bezocht. 

In eerste instantie liepen wij verkeerd en kwamen we hier terecht. 

Het eerste wat je dan ziet is natuur,

 met daarachter een prachtige blauwe oceaan.

Met beneden het strand.

Ik had zo een duik in het water kunnen nemen, als......

Je kunt daar gewoonweg niet lopen zonder dat je geraakt wordt door wat daar gebeurd is.

Terwijl ik dit opschrijf, zie ik in gedachten mezelf weer lopen, naar de uitgang van het museum.

En hoor ik opnieuw hoe de namen van de slachtoffers één voor één worden voorgelezen. 

Naam na naam, na naam. 

Slechts één van de velden.

Zoals wij de gewoonte hebben om bloemen achter te laten op een graf, 

zo laten Joden een steentje achter op het graf. 

Zo'n steentje symboliseert een traan gevangen in steen. 

Nog zo'n strand waar hevig gevochten is.

Waar nu zomers de badgasten 'vechten' om een plaatsje.

Waar je ook gaat in Normandië, overal kom je stille getuigen tegen van de Tweede Wereldoorlog.

We hebben het nodige ervan gezien. 

Dit alles zal ik jullie niet laten zien.

Op één plaats na dan.

En dat is de Duitse militaire begraafplaats in La Cambe. 

Op deze begraafplaats liggen de gesneuvelde Duitse soldaten van Omaha Beach.

Geen witte kruizen hier.

Maar wel tekenen dat ook zij niet vergeten zijn. 

Met in het midden,
een heuvel met een gedenkbeeld, waar de tekst:
'Gott hat das letzte Wort',
op staat. Al heb ik dat zelf niet zien staan.

Met aan de voet kransen uit verschillende landen.

Op deze begraafplaats geen verhalen van helden.
Wel wat de gevolgen van een oorlog zijn.
En de stem van 'dit nooit meer'. 

Wat gesymboliseerd wordt door middel van tientallen vredesbomen.

Voordat jullie denken dat we alleen maar erebegraafplaatsen hebben bezocht, dan hebben jullie het mis. Wat wij ook zeer de moeite hebben gevonden was het bezoek aan de burcht van Willem de Veroveraar, in Falaise. Waar je op eigen houtje, als je dat wilt, met behulp van een iPod, doorheen kunt dwalen.

Op weg naar de burcht kwamen wij langs wat bakkers. 

Dus op de weg terug...

....ergens op een bankje neergestreken.

Met dit als uitzicht.

Redenen genoeg om te bedenken waar we zoal dankbaar voor kunnen zijn. 

Zeker gezien in het licht van wat was.

Dagboek

'Als een mens geen dagboek bijhoudt,

kruimelt het pad achter hem weg als zijn voet het verlaat;

en de voorbijgegane dagen zijn weinig meer dan een leemte,

gebroken door een paar misvormde schaduwen.

Zijn leven is beperkt tot de grenzen van vandaag.'

Vanochtend tijdens mijn schriftstudie, kan ik het volgende vers tegen, waarin Nephi zegt:
'En ik acht het niet belangrijk om in bijzonderheden een volledig verslag te geven van alle dingen van mijn vader, want ze kunnen niet op deze platen worden geschreven, daar ik de ruimte verlang om te kunnen schrijven over de dingen Gods.'

Nu is het met de schriften zo dat als je ze leest, je op de één of andere manier altijd iets tegen komt, wat op jou van toepassing is. En dat heeft natuurlijk te maken met de dingen waar je mee bezig bent en/of de fase van je leven. Daardoor leven je Schriften, en blijven ze leven, omdat elke keer als ze je ter hand neemt, nieuwe dingen ontdekt, wat voorheen, als het ware, verborgen was.

En op dit moment, zoals je al gemerkt hebben, ben ik bezig met dagboeken en verslagen, en zullen jullie de komende tijd nog meer van mij hierover horen. Ook in praktisch opzicht.

Maar voordat ik dat doe wil ik graag terug grijpen op wat president Eyring ooit heeft gezegd over wat zijn dagboek voor hem betekent en de uitwerking daarvan in zijn leven. Juist omdat het heel mooi aansluit op wat Nephi zei, maar ook op 'Als een mens geen dagboek bijhoudt, kruimelt het pad achter hem weg als zijn voet het verlaat.'

Voor mij betekent dit, en ik vertaal nu onder andere vrij, de woorden van Nephi:

'En ik acht het niet belangrijk om in bijzonderheden een volledig verslag te geven van alle dingen die ik meemaak gedurende de dag (deed ik toch al niet), want ik heb nog de ruimte, nog de tijd, om dat te doen. Maar ik zal proberen dit jaar mijn ogen meer te richten op dat wat van wezenlijk belang is, voor mij nu, en straks voor mijn kinderen in het bijzonder.'