2. De wereld waarin wij nu leven

Onlangs waren wij, manlief en ik, met elkaar in gesprek over eerbied in de kerk.
In een van mijn mappen had ik het een en ander opgeslagen over dit onderwerp.
Terwijl ik de informatie uit deze mappen erbij nam en doorlas, kwam ik iets tegen uit een toespraak met als titel 'Eerbied en respect', dat ik te mooi vond, of moet ik zeggen te actueel, om niet met jullie te delen.

"Ik ben van mening dat als we respect voor elkaar tonen, we op een betere en op geloofwaardigere manier onze eerbied voor God zullen overbrengen.

In de hedendaagse samenleving worden de normen van welvoeglijkheid, waardigheid en beleefdheid van alle kanten en in allerlei media op de korrel genomen.
Als ouders en leidinggevenden is het respect dat we voor elkaar hebben van essentieel belang voor onze jongeren en kinderen.
Zij kijken immers niet alleen naar de media, ze kijken ook naar ons!
Zijn wij het voorbeeld dat we moeten zijn?

Stel uzelf deze vragen:
Ben ik thuis een voorbeeld van respect in de manier waarop ik omga met mijn dierbaren? 
Hoe gedraag ik me tijdens sportevenementen?
Als mijn kind een meningsverschil met een leerkracht, coach of leeftijdgenoot heeft, luister ik dan naar beide partijen?
Heb ik respect voor het bezit van anderen en zorg ik goed voor mijn eigen spullen?
Hoe reageer ik op anderen met wie ik het niet eens ben op het gebied van godsdienst, levensstijl of politiek?

Als wij als ouders en leiders respect voor anderen tonen, bevestigen we in het hart van onze kinderen dat iedereen daadwerkelijk een kind van God is en dat we in de eeuwigheid allemaal broers en zussen van elkaar zijn. Dan richten we ons op zaken die we gemeen hebben — op de eigenschappen van het hart die het gezin van God verenigen — en niet op onze verschillen."



Tekst: Eerbied en respect: Margaret S. Lifferth 
Afbeelding: martinophuc,pixabay

Klein uitstapje...

Even geen aandacht voor mijn overgangsboekje en dag 1.
Andere dingen vragen aandacht, of beter gezegd, dringen zich op.
De vraag is alleen nog hoe het onder woorden te brengen, want voor mezelf heb ik een en ander verwerkt en hier en daar opgeslagen.

Grappig hoe je blanco aan een dag begint, en dan vanzelf allerlei zaken zich voor je ogen beginnen te ontvouwen.
Het invullen van dat onbeschreven blad begon ermee dat wij vanochtend in de zondagschool onder andere stil stonden bij Naäman, die van zijn dienstknechten te horen kreeg:

'Mijn vader, had de profeet u iets moeilijks opgedragen, 

zoudt gij dat dan niet doen?'

Deze Bijbeltekst werd later aangevuld met een uitspraak, waardoor ik opeens echt bij de les was:

'Zijn wij soms ook niet als Naäman

 op zoek naar grote en belangrijke daden die we kunnen doen, 

terwijl de gemakkelijke dingen die ons leven kunnen veranderen

 en ons van onze kwalen kunnen genezen, 

nalaten?'

Rex D. Pinegar.

De gemakkelijke dingen?
De gemakkelijke dingen, die ons leven kunnen veranderen, maar door de eenvoud ervan, vaak door ons worden onderschat, waardoor we de zegeningen die hieraan verbonden zijn, mislopen.
Misschien denk je nu: wat heb ik met Naäman van doen?
Wat heeft dat met mijn situatie van nu te maken?

Bovenstaande uitspraak van ouderling Pinegar komt uit een toespraak van hem, en hij geeft voorbeelden van wat nu die kleine en eenvoudige dingen zijn, zoals gebed en gezinsavond, die evangelisch te noemen zijn. Uiteraard valt alles in deze toespraak onder de noemer evangelie, maar voor zij die hier niet zo veel mee hebben, een universeel voorbeeld uit zijn toespraak:

Charles Francis Adams, de kleinzoon van de tweede president van de Verenigde Staten, was een succesvol advocaat, lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de Amerikaanse ambassadeur in Groot-Brittannië. Hij had veel verantwoordelijkheden en weinig tijd over voor iets anders. Maar hij hield wel een dagboek bij. Op een dag schreef hij:

'Vandaag gaan vissen met mijn zoon  - een verloren dag!'

De zoon van Charles, Brooks Adam, schreef op diezelfde dag in zijn dagboek:

'Vandaag wezen vissen met mijn vader - de heerlijkste dag van mijn leven!'

Mmmmmm......klein uitstapje?

Rex D. Pinegar: De gemakkelijke dingen.
Natuur: De Groote Peel

Uit de kast

Vorige week las ik een berichtje in de krant dat ging over dat kerken uit de kast komen.

Ik citeer:
"Homostellen die in de kerk willen trouwen en hun huwelijk willen laten zegenen, kunnen nu zien in welke kerken ze welkom zijn. Het Landelijk CoördinatiePunt groepen kerk en homoseksualiteit (LPK) vermeldt deze kerken in het boek Coming Out Churches.
Nederland telt vier kerkgenootschappen die het huwelijk tussen heterostellen en homoparen gelijkstellen". 

Nu wist ik wel wat uit de kast komen betekende, maar ik wist nog niet dat dat ook gold voor kerken.
Al wist ik natuurlijk wel dat er kerken waren waar homoseksuele stellen konden trouwen.
Op de een of andere manier houdt het me bezig.
Misschien juist omdat het kerken betreft.
Omdat in mijn beleving de kerk de plaats is waar het woord van God gepredikt wordt, waar men onderwezen wordt in de leer, met de intentie om op die manier de mensen dichter tot Christus te brengen. 

Nu is iedereen een kind van God, ongeacht kleur, ras, godsdienst en zijn seksuele geaardheid.
Dat blijkt wel uit het feit dat je door de hele Schrift heen leest dat God geen aannemer des persoons is.
Maar het feit dat God geen aannemer des persoons is rechtvaardigt nog niet het feit dat je bepaalde handelingen in de kerk kunt legaliseren, zoals een huwelijk sluiten voor God, terwijl in dezelfde Schrift gesproken wordt over dat het huwelijk een verbintenis is tussen man en vrouw.
Hoe kun je zoiets verklaren aan de hand van diezelfde Schrift?
Hoe brei je dit rond als kerk? 

Dat zijn vragen die ik mijzelf stel. 

Nu gaat het mij niet specifiek om homoparen die hun huwelijk willen laten bezegelen in de kerk. 

Valt dit uiteindelijk ook niet onder godsdienstvrijheid?

En is dit slechts één van de uitingsvormen van wat er heden ten dage gaande is in de kerk.
Althans uitgaande van wat ik lees in de krant aan opmerkingen die men maakt.
Zoals dat "de Kerk met zijn tijd mee moet gaan".
Zegt men dan eigenlijk niet ook dat God met zijn tijd mee moet gaan?
Want is de kerk niet Gods vertegenwoordiger op aarde?
Komt het er dan niet op neer dat God zich naar ons toe moet buigen, terwijl wij ons eigenlijk moeten buigen naar God toe?
Wat stelt dan de rol van God eigenlijk nog voor, omdat een maatschappij voortdurend aan verandering onderhevig is?
En Hij dus ook?
Wat heeft het dan voor zin op zijn woord en beloften te vertrouwen, als die niet meer zijn dan een wassen neus, ingevuld door de geest van de tijd?

Los van het huwelijk en al de verschillen tussen de kerken onderling en de invulling van de moderne tijd op het beleid van al deze kerken, hebben we allemaal één ding gemeen, en dat is dat we onze naaste behoren te behandelen zoals we zelf behandeld willen worden.
En dat kleur, ras, godsdienst en seksuele geaardheid daarin geen rol mogen spelen.
Voor geweld, pesterijen of wat dan ook, is geen enkel excuus.
Wat dat betreft, valt er nog, met name voor ons die zich christenen noemen, nog een hele weg te winnen. In dat opzicht mogen wij wel meer uit de kast komen.

foto: goedgelovig.wordpress.com

Here, tot wie zullen wij heengaan?

Één van de mooiste stukjes uit de Schriften vind ik dat stuk waar Jezus over zichzelf spreekt als het brood des levens. En dan niet zozeer vanwege het feit dat Hij het brood is, en de betekenis die dat heeft, maar vanwege de verschillende reacties die Hij hierop ontvangt, met tot slot het antwoord van Petrus.

Johannes 6:60-70;
Vele dan van zijn dischipelen hoorden dit en zeiden: Deze rede is hard, wie kan haar aanhoren?
Jezus wist nu bij Zichzelf, dat zijn discipelen hierover morden, en Hij zeide tot hen: Geeft u dit aanstoot? Wat dan, indien gij de Zoon des mensen daarheen zaagt opvaren, waar Hij tevoren was? De Geest is het, die levend maakt, het vlees doet geen nut; de woorden, die Ik tot u gesproken heb, zijn geest en zijn leven. Maar er zijn sommingen onder u, die niet geloven.
Want Jezus wist van den beginne, wie het waren, die niet geloofden, en wie het was, die Hem verrraden zou. En Hij zeide: Daarom heb Ik u gezegd, dat niemand tot Mij komen kan, tenzij het hem van de Vader gegeven zij.
Van toen af keerden vele van zijn discipelen terug en gingen niet langer met Hem mede.
Jezus zeide dan tot de twaalven: Gij wilt toch ook niet weggaan?
Simon Petus antwoordde Hem: Here, tot wie zullen wij heengaan? Gij hebt woorden van eeuwig leven; en wij hebben geloof en erkend, dat Gij zijt de Heilige Gods.  

Here, tot wie zullen wij heengaan?

Is dit niet de alles omvattende vraag waar het uiteindelijk omdraait tijdens onze levensreis?
En ligt het antwoord op deze vraag niet in het antwoord van Petrus: Gij hebt woorden van eeuwig leven? 

Foto: www.phlotcom

Zusterschap

Tijdens een zustersconferentie zei pres. Monson, toen nog raadgever in het Eerste Presidium, het volgende: “Vergeet het verleden niet; leer ervan. Overdenk de toekomst; bereid u erop voor. Leef in het nu; weest dienstbaar. Daarin ligt de geweldige kracht van de zustershulpvereniging”.

Vandaag is het 169 jaar geleden dat de zustershulpvereniging werd opgericht.

En heden ten dage is ze daarmee één van de grootste vrouwenorganisaties ter wereld.

Pres. Hinckley heeft eens het volgende hierover gezegd: “Ik ben ervan overtuigd dat er geen enkele organisatie is die met de zustershulpvereniging van deze kerk vergeleken kan worden. Meer dan vijf miljoen vrouwen uit de hele wereld zijn er lid van. Als zij eensgezind zijn en met één stem spreken, is hun kracht onmetelijk”.

Er wordt om die reden niet voor niets gezegd dat wij deze organisatie tot “de beste, voornaamste, meest hoogstaande en diepzinnigste organisatie in de wereld behoren te maken”. En een essentieel onderdeel daarvan is zusterschap.

Ouderling Maxwell zei ooit hierover:

“Een van de grootste taken van de zustershulpvereniging is om zusterschap te bevorderen. Maar we moeten allemaal goed onthouden dat zusterschap geen doel op zich is.

Zij is slechts een hulpmiddel tot persoonlijke, geestelijke groei en gezamenlijk dienstbetoon. Met als doel mannen en vrouwen samen te brengen in huwelijks-  en familiebanden, die naar het eeuwige leven leiden”.

De vraag is alleen of we onszelf zien als een belangrijk onderdeel van deze zusterschap. Zuster Hinckley: “We hebben  elkaar zo hard nodig. Het is een sociologisch feit dat vrouwen vrouwen nodig hebben. Wij hebben diepgaande, bevredigende, trouwe vriendschap met elkaar nodig. Wij hebben elkaar nodig, en de ZHV moet een veilige plek zijn waar vrouwen om elkaar geven, waar zij elkaar voeden en elkaars hart leren begrijpen.

Onderstaand verhaal geeft dat mooi weer.

Op een dag zat een jonge vrouw bij haar moeder thee te drinken. Ze spraken over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden in het leven
en de verplichtingen die volwassenheid
met zich meebrengt.
De moeder roerde in de thee en
zei bedachtzaam tegen haar dochter:
"Vergeet je zusters niet.
Ze worden steeds belangrijker
naarmate je ouder wordt.
Hoeveel je ook van je man houdt,
hoeveel je ook van de kinderen
die je misschien zult krijgen,
zult houden, je zult altijd je
zusters nodig hebben. Denk eraan zo af en toe met ze mee te gaan en dingen met ze te doen. En onthoud dat zusters alle vrouwen betekent.
Je vriendinnen, je dochters, je collega's en al je vrouwelijke familieleden. Je hebt vrouwen nodig. Zo is het met vrouwen".
Wat een grappig advies, dacht de jonge vrouw.
Ik ben een pasgetrouwde vrouw.
Mijn man en het gezin dat we zullen stichten zal zeker alles zijn dat ik nodig heb om mijn leven waardevol te maken.Toch luisterde ze naar haar moeder. Ze hield contact met haar zusters en maakte ieder jaar meer vriendinnen. Naarmate de tijd verstreek, kwam ze er langzamerhand achter dat haar moeder wist waar ze het over had.
Als door de tijd en het leven veranderingen en mysteries in een vrouw groeien zijn zusters de steunpilaren in haar leven.


De tijd verstrijkt
Het leven neemt en geeft
Afstand scheidt
Kinderen groeien op
Liefde groeit en vergaat
Geliefden overlijden
Harten breken
Ouders sterven
Loopbanen eindigen


Een vriendin is altijd binnen bereik als je haar nodig hebt. En als je alleen door dat eenzame dal moet gaan, zullen vrouwen in je leven aan de rand staan om je aan te moedigen, voor je bidden, en aan het eind je met open armen ontvangen.
Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters, schoonzusters, moeders, grootmoeders, tantes, nichten en buurvrouwen, allemaal zegenen ze je leven. De wereld zou niet hetzelfde zijn zonder deze verbondenheid tussen vrouwen.
Toen we dit avontuur, genaamd vrouw-zijn begonnen, hadden we geen idee van de ongelooflijke vreugde en verdriet dat ons te wachten zou staan.
Noch wisten we hoe we elkaar nodig zouden hebben en nog steeds nodig hebben.

Foto's: photl.com
Verhaal toegestuurd gekregen, schrijver onbekend.

... daaraan weet gij dat de zomer nabij is

Heerlijk, al dat uitlopen van bomen en struiken. Ik kan daar zo van genieten, vooral omdat de kleur van alles nog zo heerlijk fris groen is. In deze tijd van het jaar kan ik de blaadjes wel uit de bomen trekken, om zo het proces te versnellen. 
Ja, ik weet het, ik ben ongeduldig. Maar één ding weet ik zeker: de lente komt eraan, en daaraan weet ik dat de zomer nabij is. 

Toen we deze foto maakten, was ik alleen maar bezig met het opsnuiven van het voorjaar en genoot ik van al het moois in mijn directe omgeving. Tot vanochtend, toen ik beneden kwam en de krant opengeslagen op tafel zag liggen. Mijn blik ging vluchtig over de pagina's en bleef hangen bij: SGP'er trekt uitlatingen over einde der tijden in. Hij had onder andere getwitterd: Aardbeving geeft aan: het einde van de tijd is nabij! Geen 25 jaar meer. En iedereen moet zijn ogen openen voor de terugkeer van Jezus. Hij kwam terug op zijn uitlating en schreef: "Mensen, ik merk dat er verwarring ontstaat over de genoemde 25 jaar en het vergaan van de wereld: het is slechts bij wijze van spreken! We kunnen niet weten wanneer Jezus terugkomt. Dus neem het niet te letterlijk". 

Ik moest toen gelijk denken aan de foto die we gemaakt hadden en hoe hij paste in deze uitspraken en in de gebeurtenissen van de afgelopen tijd. "Leert dan van de vijgenboom deze les: Wanneer zijn hout reeds week wordt en de bladeren doet uitspruiten, weet gij daaraan, dat de zomer nabij is. Zo moet ook gij, wanneer gij dit alles ziet, weten, dat het nabij is, voor de deur".

Zij die leven met de Bijbel weten heus wel dat Christus als een dief in de nacht komt en dat ze daar geen exacte datum aan vast kunnen hangen. Maar al de gebeurtenissen van de afgelopen tijd worden, door zij die geloven, toch gelezen als het uitlopen van de vijgenboom.

Ouderling Holland zei hierover: "We kunnen niet stoppen met leven. In feite moeten we ons leven meer ten volle leven dan ooit tevoren. We moeten ons nooit, in welke tijd of omstandigheden we ook leven, door angst en de vader van angst laten afleiden van ons geloof en een getrouw leven. Ieder mens, in welk tijdperk hij ook leeft, moet leven in geloof, omdat iedereen in onzekerheid verkeert". En daar gaat het feitelijk dus om tijdens onze levensreis nu, dat we meer ten volle leven dan ooit tevoren.