3. Gods koninkrijk is een 'melting pot'

"geloof en bekeer u van uw zonden

en laat u dopen in de naam van Jezus Christus, de Zoon van God,

evenals onze vaderen,

en u zult de Heilige Geest ontvangen,

opdat alle dingen u geopenbaard kunnen worden"

Dit keer heb ik bewust niet vermeld waar we deze tekst uit de standaardwerken kunnen terugvinden. Vooral de woorden "evenals onze vaderen" kunnen je op het verkeerde been zetten. Het was echter Noach (zie Mozes 8:24) die dit zei in de dagen van vóór de zondvloed. 

Het had echter ook zomaar een tekst uit het Boek van Mormon, de Leer en Verbonden of uit het Nieuwe Testament kunnen zijn.

"En Petrus zeide tot hen:

Bekeert u, en een iegelijk van u worden gedoopt

in den Naam van Jezus Christus,

tot vergeving der zonden;

en gij zult de gave des Heiligen Geestes ontvangen."

Handelingen 2:38

Hier wil ik alleen maar mee aangeven dat Gods boodschap altijd en overal hetzelfde klinkt. En dat iedereen, altijd en overal, is uitgenodigd. Wat mij ook deed denken aan, nu ik toch citeer uit het Nieuwe Testament, de eerste alinea van de proclamatie over de herstelling: "Wij verklaren plechtig dat God zijn kinderen in alle landen van de wereld liefheeft. God de Vader heeft ons de goddelijke geboorte, het weergaloze leven en het oneindige zoenoffer van zijn geliefde Zoon, Jezus Christus, gegeven. Door de macht van de Vader is Jezus herrezen en heeft Hij de dood overwonnen. Hij is onze Heiland, ons Voorbeeld en onze Verlosser". 

De boodschap van het evangelie is eeuwig. President John Taylor heeft het volgende hierover gezegd: "De mens is niet altijd even ontvankelijk geweest voor dezelfde hoeveelheid licht, waarheid en intelligentie als hij in andere tijden had genoten. God heeft in sommige gevallen het licht van zijn aanschijn - zijn Heilige Geest - het licht en de intelligentie die van Hem uitgaan - in zekere mate ingetrokken; maar zijn wetten zijn onveranderlijk en Hij is dezelfde eeuwige, onveranderlijke persoon. De waarheid verandert niet. Wat 1800, 4000 of 6000 jaar geleden waar was, is ook nu nog waar, en wat ooit verkeerd was, is ook nu nog verkeerd. Waarheid is eeuwig en onveranderlijk, net als de grote Elohim, en het is aan ons om haar beginselen te leren kennen, haar te leren waarderen en haar op onszelf toe te passen. Omdat het evangelie een beginsel is dat van God afkomt, is het net als Hij gisteren en heden en voor eeuwig hetzelfde - oneindig en onveranderlijk. God heeft het voor het eeuwig heil van de mens ingesteld, voordat de morgensterren tezamen juichten, voordat deze wereld ontstond. Het was altijd al in Gods gedachten, en zo vaak als er navraag naar werd gedaan, is het geopenbaard als een eeuwig, onveranderlijk plan waarmee de mens verlost, gezegend, verhoogd en verheerlijk wordt... Hieruit leren we dat de beginselen van het evangelie in de eerste tijdperken van de wereld hetzelfde waren als in onze tijd". 

"Dus toen God met Henoch, Noach, Mozes en anderen over verbonden sprak, moedigde Hij hen aan om een vertrouwensrelatie met Hem aan te gaan. We noemen dit verbond het nieuw en eeuwigdurend verbond of het verbond van Abraham, - wat verwijst naar het verbond dat God met Abraham en Sara sloot en dat Hij later met hun nakomelingen Izak en Jakob  hernieuwde. In het Oude Testament werd het eenvoudigweg 'het verbond' genoemd. Je zult zien dat het Oude Testament eigenlijk het verhaal is van de mensen die zichzelf als de erfgenamen van dit verbond beschouwden: het verbondsvolk. Het verbond van Abraham is ook tegenwoordig belangrijk, vooral voor heiligen der laatste dagen. Waarom? Omdat wij ook tot het verbondsvolk behoren, of we nu letterlijk nakomelingen van Abraham, Izak of Jakob zijn of niet. Daarom is het belangrijk dat we begrijpen wat het verbond van Abraham is en hoe dat op ons van toepassing is". 

Bij de woorden dat het belangrijk is dat we begrijpen wat het verbond van Abraham is, kan ik niet anders dan denken aan Jane Elizabeth Manning James, een getrouw zwart lid van de kerk die zich afvroeg of er voor haar geen zegen was weggelegd, "omdat God immers had beloofd alle volken der aarde door Abraham te zegenen". Terecht dat ze dacht dat de beloofde zegeningen die voortvloeien uit het verbond van Abraham ook op haar van toepassing waren. 

Afbeelding: LDS Daily

2. De HOE van de herstelling

"De Kirtlandtempel is van uitzonderlijk belang

in de herstelling van het evangelie van Jezus Christus. "

Russell M. Nelson

Graag kijk ik vooruit, maar hoe ik het ook draai of keer, ik kan niet om het verleden heen. Zeker als het gaat om HOE de Heer zijn kerk door middel van Joseph Smith heeft hersteld, waarbij er geen onderscheid werd gemaakt tussen zwart en wit. Een voorbeeld van dit door elkaar heen lopen van heden en verleden heeft te maken met deze tekst uit de Leer en Verbonden:

"en om de hoogste te verwerven, 

moet een mens tot deze orde van het priesterschap toetreden

(namelijk het nieuw en eeuwigdurend huwelijksverbond);

LV 131:2

"Ieder mens is een geliefde zoon of dochter van hemelse Ouders. Het heilsplan van onze hemelse Vader maakt het ieder mogelijk om het eeuwige leven te ontvangen, ofwel het leven dat God leidt. Als onderdeel van zijn plan stelde de Vader het nieuw en eeuwigdurend verbond in, zodat zijn zoons en dochters in zijn tegenwoordigheid kunnen terugkeren en het eeuwige leven beërven. Dit verbond omvat de volheid van het evangelie van Jezus Christus, met inbegrip van alle verordeningen en verbonden die voor het heil van het mensdom noodzakelijk zijn, die vanouds gegeven zijn en in deze laatste dagen op aarde zijn hersteld". Omdat dit verbond in de laatste bedeling is hersteld, is het nieuw, en omdat het de ganse eeuwigheid omspant, is het eeuwigdurend". De woorden nieuw en eeuwigdurend slaan ook op het celestiale huwelijk. Dit huwelijk is op zich zelf al een nieuw en eeuwigdurend verbond en het is tevens een onderdeel van het nieuw en eeuwigdurend verbond. 

Het nieuw en eeuwigdurend verbond

Tijdens mijn reis door deze afdeling kwam ik de volgende opmerking tegen "dat de uitleg die in vers 2 tussen haakjes staat door ouderling Orson Pratt, onder leiding van president Brigham Young, toegevoegd werd, toen deze afdeling in de Leer en Verbonden werd opgenomen". Ook zei president Brigham Young: "Alle heiligen der laatste dagen treden toe tot het nieuw en eeuwigdurend verbond wanneer zij tot deze kerk toetreden". 

Alhoewel president Brigham Young zei dat alle heiligen der laatste dagen die zich laten dopen en daardoor toetreden tot het nieuw en eeuwigdurend verbond, verklaarde hij vervolgens wel in 1852 officieel dat zwarte mannen van Afrikaanse niet langer tot priester geordend konden worden. Hieruit vloeide voort dat, zowel de mannen als de vrouwen, uitgesloten werden van het nieuw en eeuwigdurend huwelijksverbond. Dit duurde tot 1978. Daarna gingen we terug naar de situatie van vòòr 1852; door de profeet Joseph Smith heeft de Heer de leer hersteld dat huwelijks- en gezinsrelaties eeuwig kunnen zijn". 

"Op grond van priesterschapssleutels 

hebben wij het gezag om alle zegeningen die God aan Abraham beloofde 

aan iedere verbondsgetrouwe man en vrouw te verlenen."

President Russell M. Nelson 

Iemand die dit heel goed begreep was Jane Elizabeth Manning James, een getrouw zwart lid die regelmatig contact opnam met haar kerkleiders en toestemming vroeg om haar tempelbegiftiging te ontvangen en verzegeld te worden aan haar dierbaren, want God had immers beloofd alle volken der aarde door Abraham te zegenen. President Russell M. Nelson haalt president Young aan in zijn toespraak Children of the Covenant. Hij gaat in op wat Jane Manning als argument gebruikt. Hij heeft zijn toespraak gebaseerd op deze tekst uit het Boek van Mormon: 

"U bent van het huis van Israël;

u bent van het verbond dat de Vader met uw vaderen heeft gesloten toen Hij tot Abraham zei:

En in uw nageslacht zullen alle geslachten van de aarde worden gezegend. 

De Vader heeft Mij eerst voor u doen opstaan

en Mij gezonden om u te zegenen 

door eenieder van u af te wenden van zijn ongerechtigheden;

en wel omdat u kinderen van het verbond bent -

3 Nephi 20:24-26

In deze toespraak heeft president Nelson het over het verbond van Abraham en de zegeningen die bij dit verbond horen. Ook zegt hij, "precies zoals beloofd, dat de Meester verscheen in de laatste dagen om het verbond met Abraham te vernieuwen". En dan zegt hij dit: "Wij zijn ook kinderen van het verbond. Wij hebben, net als zij vanouds, het heilige priesterschap en het eeuwige evangelie ontvangen. Abraham, Isaak en Jakob zijn onze voorouders. Wij zijn van Israël. Wij hebben recht op het evangelie, de zegeningen van het priesterschap en het eeuwige leven. De volken der aarde zullen gezegend worden door onze inspanningen en door de arbeid van ons nageslacht. Het letterlijke zaad van Abraham en zij die door adoptie in zijn familie worden verzameld, ontvangen deze beloofde zegeningen - gebaseerd op aanvaarding van de Heer en gehoorzaamheid aan zijn geboden. De profeet Elia kwam om kennis te planten over deze beloften die aan de vaderen waren gedaan".

"Zie, Ik zal u het priesterschap openbaren, 

door de hand van de profeet Elia,

voordat de grote en geduchte dag van de Heer komt.

LV 2:1

President Nelson: "Bij de doop verbinden wij ons ertoe de Heer te dienen en zijn geboden te onderhouden. Wanneer we deelnemen aan het avondmaal, hernieuwen we verbonden. We ontvangen het verbond van het priesterschap en de bekronende zegeningen van de begiftiging, en de verbonden die uniek zijn voor de heilige tempel. Het nieuwe en eeuwige verbond van het evangelie stelt ons in staat om in aanmerking te komen voor een huwelijk in de tempel en gezegend te worden om in de eerste opstanding tevoorschijn te komen en tronen, koninkrijken, prinsdommen en machten, heerschappijen en alle hoogten en diepten beërven...tot onze verhoging en verheerlijking in alle dingen, LV 132." 

"Zie, Ik zal u het priesterschap openbaren,

door de hand van de profeet Elia,

voordat de grote en geduchte dag van de Heer komt."

Geschiedenis van Joseph Smith 1:38

Afbeelding: Het nieuw en eeuwigdurend verbond

2. Onschuldig voor God

Ouderling Quentin L. Cook: "Uit het Boek van Mormon blijkt duidelijk dat allen uitgenodigd worden om deel te hebben aan de goedheid van de Heer. Allen zijn voor God gelijk. Alle mensen zijn gelijkelijk begunstigd, en niemand wordt buitengesloten". Dit, dat God geen aannemer des persoons is, is mijn rode draad waar ik van alles aan ophang. Voordat ik verder reis naar de andere afdelingen, wil ik toch nog even opnieuw stilstaan bij onderstaand vers. 

"Iedere mensengeest was in het begin onschuldig; 

en omdat God de mens van de val heeft verlost,

zijn de mensen, in hun kinderlijke staat,

wederom onschuldig geworden voor het aangezicht van God".

LV 93:38

Ouderling Boyd K. Packer heeft een prachtige toespraak gegeven die als titel mee kreeg: 'Little children'. Hij is degene die het woord onschuldig schuin weergeeft. Daarnaast is hij degene die deze tekst uit de Leer en Verbonden naast Moroni 8 legt. Over dit hoofdstuk uit het Boek van Mormon zegt hij: "Lees de hele brief. Het is ware leer". In deze brief kunnen we onder andere het volgende lezen: 

"Kleine kinderen zijn levend in Christus, ja, vanaf de grondlegging van de wereld;

zo niet, dan is God een partijdig God, en ook een veranderlijk God

en een aannemer des persoons".

Moroni 8:12

"In 1842 werden de Geloofsartikelen geschreven door de profeet Joseph Smith naar aanleiding van een verzoek van John Wentworth, een krantenredacteur uit Chicago, die informatie wilde over de geschiedenis en geloofsovertuigingen van de kerk. De Geloofsartikelen werden geschreven onder inspiratie van God. Ze bevatten directe en eenvoudige verklaringen van een aantal leerstellingen en beginselen van onze religie". In deze Geloofsartikelen kunnen we onder andere lezen dat:

"Wij geloven dat de mens zal worden gestraft

voor zijn eigen zonden

en niet voor Adams overtreding" 

Geloofsartikel 2

Want dat is ook wat we in deze brief van Mormon aan zijn zoon Moroni kunnen lezen, dat "de vervloeking van Adam van hen is weggenomen in Mij". Vandaar dat Geloofsartikel 3 dit zegt:

"Wij geloven dat door de verzoening van Christus 

de gehele mensheid kan worden gered

door gehoorzaamheid 

aan de wetten en verordeningen van het evangelie"

Geloofsartikel 3

Mormon schreef ook aan zijn zoon Moroni dat "de Heer aan hem had geopenbaard dat in Hem, Jezus Christus, de wet van de besnijdenis was weggedaan". Zoals zij in de dagen van Mormon en Moroni streden over of kinderen wel of niet gedoopt moesten worden, zo liepen de emoties in de nieuwtestamentische kerk hoog op bij de vraag of niet-Joden, wanneer zij lid werden van de kerk, nu wel of niet besneden moesten worden. De eindconclusie van deze discussie was: 

"Mij heeft God doen zien, dat ik niemand onheilig of onrein mag noemen.

Inderdaad bemerk ik, dat er bij God geen aanneming des persoons is,

maar onder elk volk wie Hem vereert en gerechtigheid werkt, Hem welgevallig is.

Zou iemand het water kunnen weren, om dezen te dopen,

die evenals wij de Heilige Geest hebben ontvangen?"

De Leer van Christus

In zijn toespraak 'De Leer van Christus' gaat ouderling D. Todd Christofferson in op wat er toen gebeurde in de nieuwtestamentische kerk. "Door deze ervaring en openbaring aan Petrus veranderde de Heer de gewoonte in de kerk en openbaarde een vollediger leerstellig begrip aan zijn discipelen. En zo strekte de evangelieverkondiging zich uit tot de gehele mensheid". 

President Russell M. Nelson zei hierover dat als "wij ons laten dopen en bevestigen als lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, wij deel gaan uitmaken van de familie van Abraham. Wij hebben het recht om het evangelie, de zegeningen van het priesterschap en het eeuwige leven te ontvangen. Wij zijn kinderen van het verbond". Iemand die dat heel goed begreep, was Jane Elizabeth James Manning. Daarnaast denk ik dat je dit ook niet los kunt zien van dat wij de nieuwtestamentische kerk hersteld zijn. 

"Begin 1883 had Jane Elizabeth Manning James president John Taylor toestemming gevraagd voor haar begiftiging. President Taylor besprak de kwestie met haar, maar hij vond dat de tijd nog niet rijp was voor zwarte heiligen om de hogere verordeningen van de tempel te ontvangen. Hij had de kwestie enkele jaren eerder opnieuw bekeken toen een andere zwarte heilige, Elijah Able, vroeg om zijn tempelverordeningen te ontvangen. Hoewel zijn onderzoek bevestigde dat Elijah in de jaren 1830 het Melchizedekse priesterschap had ontvangen, besloten president Taylor en andere kerkleiders desondanks Elijah's verzoek af te wijzen op grond van zijn ras. Bijna twee jaar na het gesprek met president Taylor had Jane hem opnieuw gesmeekt: Ik besef mijn ras en huidskleur en kan mijn begiftiging niet verwachten, verklaarde ze destijds. Toch merkte ze op dat God had beloofd al Abrahams nakomelingen te zegenen. Aangezien dit de volheid van alle bedelingen is, vroeg ze: is er dan geen zegen voor mij?"

"Vandaag verwerpt de kerk de theorieën die men in het verleden aanhaalde: een zwarte huid is een teken van goddelijke ongunst of vervloeking; een zwarte huid wijst op onrechtschapen handelingen in het voorsterfelijk leven". Hoe pijnlijk dit ook voor haar moet zijn geweest: "Jane behield haar hele leven haar identiteit, zowel als zwarte als mormoon, en behield haar gevoel van eigenwaarde en waardigheid. De moeilijkheden van het leven veranderden nooit Jane's openlijke toewijding aan het evangelie". 

In zijn toespraak, tot slot, heeft ouderling Christofferson het erover dat er in de herstelde Kerk van Jezus Christus volgens dezelfde patronen wordt gewerkt als toen in de nieuwtestamentische kerk. Om vervolgens dit te zeggen: "Tegelijkertijd moeten we bedenken dat niet iedere uitspraak door een kerkleider, vroeger en nu, noodzakelijkerwijs leerstellig is. We gaan er in de kerk vanuit dat een enkele uitspraak van een leider vaak een persoonlijke, weliswaar goed doordachte mening vertegenwoordigt, die niet als officieel beleid voor de hele kerk bedoeld is. De profeet Joseph Smith leerde dat een profeet alleen een profeet is wanneer hij als zodanig optreedt."

"en uw naam

zal in eervolle herinnering

aan het nageslacht worden doorgegeven"

Jane Elizabeth Manning James

Afbeelding Jezus Christus: Art in Meetinghouse Foyers and Entryways to reflect a deeper reverence for Jesus Christ.

Standbeeld Jane Elizabeth Manning James

Geestelijke schatten 3

Van tevoren had ik niet bedacht dat in de week dat ik begon met Leer en Verbonden 25 dit pad zich zou splitsen in drie wegen. Het priesterschaps-gezag-pad en het priesterschaps-macht-pad  ben ik intussen geweest. En dan nu het Emma-pad, gezien door mijn ras-en-het-priesterschap-bril. De naam van dit pad verwijst naar Emma Smith, de vrouw van Joseph Smith. Het was Emma aan wie deze openbaring was gericht. Over deze openbaring heeft president Nelson het volgende gezegd: "Ik kan u wél vertellen dat u, als u een beroep op Gods macht wil doen, hetzelfde moet doen als wat de Heer aan Emma en ieder van u geboden heeft. Daarom vraag ik u om afdeling 25 van de Leer en Verbonden onder gebed te bestuderen en te ontdekken wat de Heilige Geest u duidelijk maakt". 

In het verleden ben ik ook bezig geweest met deze afdeling. Misschien dat ik daar nog een blikje over deel. Alleen dit jaar, wat alles te maken heeft met mijn jaarthema, kies ik dus voor een iets andere benadering. Ik denk dat het allereerste vers uit deze afdeling daar een goed voorbeeld van is.

"Luister naar de stem van de Heer, uw God, terwijl ik tot u spreek, mijn dochter;

want voorwaar, Ik zeg u dat allen die mijn evangelie aanvaarden,

zonen en dochters in mijn koninkrijk zijn.

LV 25:1

In dit vers zegt de Heer dat allen die zijn evangelie aanvaarden zijn zonen en dochters zijn. Keer op keer blijkt uit de Schriften dat God geen aannemer des persoons is, al blijkt uit de geschiedenis van de kerk dat men met betrekking tot ras en het priesterschap er in een bepaalde periode anders over dacht. 

Wisten jullie dat Jane Elizabeth Manning James een tijdgenoot was van Emma? En dat Jane zelfs een tijdje deel heeft uitgemaakt van het huishouden van de familie Smith? En dat op een gegeven moment er een dusdanige relatie tussen Emma en Jane Elizabeth Manning James ontstond dat Emma aan Jane vroeg of ze door een priesterschapsverzegeling als kind in de familie Smith geadopteerd wilde worden? En dat dit door Jane werd afgeslagen, omdat ze niet begreep wat dit inhield? Dat deze afwijzing niet iets zegt over haar relatie met de Smith familie en haar geloof in de profeet Joseph Smith?

Op een gegeven moment moet Jane echter wel hebben begrepen wat dit inhield en was het haar verlangen om naar de tempel te gaan. Echter, zoals we in evangelieverhandeling ras en het priesterschap kunnen lezen, werd ze net als anderen van haar ras daarvan uitgesloten.  Desondanks liet ze zich door deze kennis niet weerhouden en vroeg ze bij herhaling toch om deze zegeningen. "Tussen 1884 en 1904 nam Jane af en toe contact op met kerkleiders - John Taylor, Wilford Woodruff, Zina D.H. Young en Joseph F. Smith - en vroeg toestemming om haar tempelbegiftiging te ontvangen en verzegeld te worden. Destijds werd zwarte heiligen der laatste dagen, zowel mannen als vrouwen, niet toegestaan om aan de meeste tempelverordeningen deel te nemen. In 1888 gaf ringpresident Angus M. Cannon Jane toestemming om de doop voor haar overleden kinderen te laten verrichten. Uniek was dat de kerkleiders haar uiteindelijk in 1894 toestemming gaven om zich middels een plaatsvervangster als dienstmeid aan het gezin van Joseph Smith te laten verzegelen. Hoewel ze tijdens haar leven geen tempelbegiftiging ontving of aan eigen familie verzegeld werd, zijn deze verordeningen in 1979 voor haar verricht". Hoe waar zijn de woorden dat in "Jane's verdere leven racisme altijd een obstakel is gebleken".  

Ouderling M. Russell Ballard zei over Jane Elizabeth Manning James dat "zij een zeer opmerkelijke discipel was die het bepaald niet makkelijk had en tot haar dood in 1908 een trouw lid van de kerk was". Hoe opmerkelijk zij was, blijkt voor mij uit deze woorden die ze in 1884 schreef aan president Taylor, en die ik uit het boekje 'Let's talk about Race and Priesthood' van W. Paul Reeve heb gehaald: "Ik ben mij bewust van mijn ras en kleur en ik realiseer me dat ik niet kan verwachten mijn begiftiging te ontvangen net als anderen die wit zijn. God beloofde Abraham dat in zijn zaad alle naties van de aarde gezegend zouden zijn en omdat dit de volheid van alle bedelingen is, is er geen zegen voor mij?" Ik vind deze woorden gewoonweg hartverscheurend, maar het zegt ook iets over haar inzicht. 

In deze afdeling, Leer en Verbonden 25, wordt Emma Smith een uitverkoren vrouw genoemd. In mijn ogen is Jane Elizabeth Manning James dat ook. Ondanks alle obstakels in haar leven heeft zij het evangelie nooit losgelaten. "Tegen het einde van haar leven, hoewel ze bijna blind en verlamd was door een val, zei ze: Ik wil hier zeggen dat mijn geloof in het evangelie van Jezus Christus, zoals verkondigd door De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, vandaag de dag nog steeds even sterk is, nee, zo mogelijk nog sterker dan op de dag dat ik voor het eerst werd gedoopt". (Ensign august 1979). 

Daarnaast, nog één ding om te onderstrepen hoe bijzonder ze was, en waar ik het helemaal nog niet over heb gehad, is dat Jane gezegend was met verschillende gaven van de geest. Geestelijke gaven die ook ons deel kunnen zijn. Waarvan president Nelson in een andere toespraak zei dat hij hoopte dat wij, de vrouwen, maar in mijn ogen geldt dit evenzeer voor de mannen, met geheel ons hart om geestelijke gaven zouden bidden. Niet alleen dat, maar ook om het benodigde inzicht, en dat we ze meer dan ooit zouden ontwikkelen, gebruiken en ze uit zouden breiden.

P.S.

In De geschiedenis van de kerk in evenwicht zegt ouderling Steven E. Snow dit: "Zoek informatiebronnen door erkende, gerespecteerde historici, of het nu kerkleden zijn of niet. W. Paul Reeve is een gerespecteerde historicus die tevens lid is van de kerk. En wat kan ik zeggen over Darius A. Gray? Voor mij is hij niet los te zien van God houdt van diversiteit. 

 

Vertel je verhaal

 

Het is deze maand Black History Month. "Gedurende deze maand wordt er extra stilgestaan bij belangrijke personen en gebeurtenissen in de geschiedenis van de Afrikaanse diaspora". Deze zin komt uit een artikel dat ingaat op "Wat is Black History Month?", "Waarom is Black History van belang?" en "Is er genoeg aandacht voor?"

Interview Clareena Lindsay

Een paar jaar terug werd zuster Lindsay uitgenodigd om een presentatie te geven, tijdens het eerste Black History Month evenement dat bij haar in de kerk, De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, werd gehouden. Naar aanleiding van deze gebeurtenis is ze geïnterviewd. 

Iets wat zuster Lindsay niet wist en waarvan ze vindt dat anderen het moeten weten, is dat er vroeger, in de dagen voor de restrictie, zwarte priesterschapdragers waren. Ik ben het helemaal met haar eens dat anderen dit moeten weten. Dit is ook mijn ervaring, dat men wel weet van de restrictie, van de openbaring van 1978, maar weinig of niets van hoe het was in de dagen van Joseph Smith. En al zeker niet van het terugdraaien van de dingen die men onderwees in de restrictieperiode. 

In het interview spreekt ze de hoop uit dat er meer openlijk gesproken gaat worden over de geschiedenis van zwarte Heiligen der Laatste Dagen; dat we meer horen over hun ervaringen. En, wat ze ook hoopt, dat het verleden samen onder ogen gezien kan worden en geprobeerd wordt te leren van wat er gebeurd is. Lindsay hoopt dat ze zich daardoor meer verbonden zal voelen en meer vrede zal ervaren.

Het verleden samen onder ogen zien. Wanneer dat gezien kan worden als een reis, dan begint dat met, ik denk nu aan Mpho Tutu van Furth, het vertellen van je verhaal. 

Er zijn meer verhalen te vertellen

 

Afgelopen zaterdag zijn manlief en ik naar de tentoonstelling "Koloniaal verleden Dordrecht" geweest. Ik kom nog terug op dit bezoek van ons aan het Augustijnenhof. 

Eerst wil ik nog aandacht geven aan iets anders en dat heeft alles te maken met mijn blogje "Mijn reis begint ook met een verhaal". Ik schrijf daarin over mijn kerk en haar verleden. Want hoe kan ik iets schrijven over het onderzoek van de Protestantse kerken zonder stil te staan bij het verleden van mijn eigen kerk? 

Mocht je misschien lid zijn van een andere kerk, en denken dat je je handen in onschuld kunt wassen (afgelopen week behandelden wij in de zondagsschool "de laatste aardse uren van de Heiland"), ook de Rooms-Katholieke Kerk Nederland heeft een verklaring afgegeven over slavernij, waarin ze zeggen "dat ook katholieken medemensen tot slaaf hebben gemaakt en deelnamen aan de slavenhandel of zelf tot slaaf zijn gemaakt en dat dit haaks staat op de christelijke boodschap, dat mensen broeders en zusters zijn omdat ze allemaal geschapen zijn naar Gods beeld en gelijkenis". Men erkent "het onvoorstelbare leed dat de slavernij tot gevolg had en ook de gevolgen die nu nog doorwerken". In de maatschappij zeker, maar misschien ook nog wel in de kerken nu. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan de vloek van Cham, de zoon van Noach. 

Maar dit, het bovenstaande, is eigenlijk helemaal niet waar ik het over wil hebben, al is dit wel een soort voortborduren op dit verleden van mijn kerk. Je kunt je afvragen of er überhaupt zwarte mensen waren die in die periode de behoefte voelden om lid te worden van 'zo'n kerk'. In een van mijn blogjes heb ik al aandacht gegeven aan Jane Elizabeth Manning James, een zwarte pioniersvrouw die vorig jaar geëerd werd met een eigen standbeeld, en Darius Gray, die aan de basis stond van de Genesis Group. Behalve hun verhaal en mijn verhaal zijn er meer verhalen te vertellen, bijzondere verhalen zelfs, en het kan zo maar zijn dat ik de komende tijd er een aantal uitlicht. Eén ervan heb ik al op het oog, wordt vervolgd dus. 

Discover the many histories of black Mormons

En nu?

Gisteravond ben ik naar een lezing geweest in Dordrecht, in de Grote Kerk.

Deze avond werd een proloog genoemd. Een proloog "is een korte tekst die voorafgaat aan het verhaal". Het echte verhaal begint pas op 1 juli 2023, de dag dat het Herdenkingsjaar Slavernijverleden van start gaat. Al zullen er vanaf juni al verschillende activiteiten zijn. 

Tijdens deze avond werd ingegaan op de rol van de kerk. Dat de koopman het eindelijk won van de dominee. Bijbelteksten die uit hun verband werden getrokken. En door alles heen, vaak met de Bijbel in de hand, het witte perspectief. Interessant vond ik ook de woorden van Sidney Breidel, die een heel eigen persoonlijk verhaal deelde, en die van Rowan van der Stelt, over sporen van dit koloniale verleden in de Grote Kerk en Dordrecht, die daar spraken namens Koloniaal verleden Dordrecht. De avond werd gloedvol afgesloten door Richard Kofi Crentsil, afkomstig van Ghana, voorganger en medeverantwoordelijk voor de muziek, zelf afkomstig uit een gebied waar veel mensen als slaven over zee werden verscheept. Met tot slot, in het sluitingswoord, de hoop dat deze avond zal leiden tot doorwerking, bewustwording en verbinding. 

Terwijl ik daar zo zat en luisterde naar de woorden uitgesproken in deze kerk, voelde ik een randje van verdriet. Niet vanwege mijn eigen kerk in het algemeen. In zijn toespraak "Vredestichters gezocht" zei president Russell M. Nelson nog het volgende: "Het evangelienet is het grootste net van de wereld. God nodigt allen uit om tot Hem te komen, 'zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw'. Er is plek voor iedereen. Er is echter geen plek voor vooroordelen, verkettering of onenigheid in welke vorm dan ook". Onlangs ontving president Russell M. Nelson een prijs voor het bouwen van bruggen van raciaal begrip. Dit is wat president Nelson zelf hierover zei. 

Morehouse College reikt de Gandhi-King-Mandela-vredesprijs 

uit aan president Russell M. Nelson

In zijn toespraak 'Vredestichters gezocht' heeft president Russell M. Nelson het ook over de eigen gelederen. Dat zijn wij, die lid zijn van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen Der Laatste Dagen wereldwijd. En daar zit mijn randje van verdriet. Kijkend naar de openheid gisteren in de Grote Kerk kon ik niet anders dan kijken naar mijn eigen gemeente. In het verleden waren er genoeg gelegenheden om te spreken, zowel van de kansel als in klassen, zeker juist in deze tijd, over bijvoorbeeld schriftuurteksten die verkeerd werden uitgelegd, de evangelieverhandeling 'Ras en het Priesterschap', 'God is geen aannemer des persoon' en 'God houdt van diversiteit'. Of, wat niet gebeurd is, in mijn eigen vrouwenorganisatie, aandacht geven aan Jane Elisabeth Manning James, die als zwarte pioniersvrouw werd geëerd met een standbeeld. Uiteindelijk werd er vanaf de kansel aandacht aan haar gegeven, maar niet door iemand die wit was. 

In een eerder blog, 'Leer van het verleden', schreef ik al dat de Protestantse Kerk Nederland bezig was met een groot onderzoek. Ik eindig dit blogje met een vraag van de migrantenkerken: "Zullen we het ook nog even over het verleden hebben?" En geef zelf dit als antwoord: "Ja. Erkenning van dit verleden is kunnen praten in de kerk, nu. En dan heb ik het ook over mijn kerk". Niet De Kerk. 

Leer van het verleden

In mijn vorige blogje, over Jane Elizabeth Manning James, schreef ik iets over knippen en plakken. Ik mag dan een blog hebben, stukjes schrijven, maar eigenlijk ben ik in wezen een 'knipper en plakker'. Het zijn de geknipte en geplakte stukjes die het verhaal vertellen. Ik verbind ze slechts met een opmerking hier en daar. Zoals mijn opmerking dat de tijd waarin wij nu leven, mijn tijd, niet los gezien kan worden van hun tijd, haar tijd. Een tijd van racisme, maar ook een tijd waarin slavernij gemeengoed was. Misschien denk je nu: "Lang geleden en wat heeft dat met jou te maken?" Uiteindelijk meer dan je denkt, en ook meer dan ik zelf had gedacht. 

Volgend jaar is een herdenkingsjaar dat in het teken staat van ons slavernijverleden. Er zal volop stilgestaan worden bij deze pijnlijke geschiedenis. Ik citeer: "Het slavernijverleden is een zeer pijnlijk, maar belangrijk en tot voor kort onderbelicht onderdeel van onze geschiedenis als koninkrijk. Het is een verleden dat de maatschappij zoals we die nu kennen heeft gevormd en is daarom een geschiedenis van ons allemaal. Het is een verleden dat nog steeds doorwerkt, effecten heeft in het heden waar mensen ook nu in hun dagelijks leven nog last van ondervinden, bijvoorbeeld in de vorm van discriminatie en racisme. Er is daarom behoefte aan erkenning van dit verleden".

Vooral die laatste zin vind ik interessant: "er is daarom behoefte aan erkenning van dit verleden". Via mijn zwarte vader heb ik een link met dit verleden van slavernij. Maar via mijn witte moeder heb ik ook een link met dit verleden. Want naast dat er het komende jaar veel aandacht zal zijn voor het slavernijverleden, is er ook aandacht voor een ander verleden, namelijk de rol van de kerken in dit slavernijverleden. 

Men is namelijk gestart met een groot onderzoek naar een met slavernij besmet kerkelijk verleden. In dit artikel wordt onder andere het volgende gezegd: "Lange tijd zijn slavenhandel en slavernij met de Bijbel in de hand goedgepraat". In dit artikel spreekt men erover dat de Protestantse Kerk Nederland de banden aanhaalt met de migrantenkerken. "Zij legden de vraag op tafel: zullen we het ook nog even over het verleden hebben? Dit deel van de geschiedenis is een van de vragen die volgens hen niet onder ogen gezien wordt, en dus nog in de weg zit".

"Zullen we het ook nog even over het verleden hebben?" Ja. Want erkenning van dit verleden is kunnen praten in de kerk, nu. En dan heb ik het ook over mijn kerk. 

Afbeelding: Pixabay

Jane Elizabeth Manning James

Ja, ik weet het, ik loop een paar maanden achter, want het is ondertussen even geleden dat dit beeld van Jane Elizabeth Manning James werd onthuld. In wezen is dit achterhaald nieuws, eigenlijk dus rijp voor de papierbak. Maar wil ik zo met 'mijn krantje' en dit nieuws omgaan? Want dat is de vraag die mij nu bezighoudt. Verdient dit nieuws niet om te worden uitgeknipt en al plakkend mee aan de slag te gaan? Omdat ik dit nieuws ergens toch ook niet los kan zien van mij?

Eigenlijk heeft dit beeld geen woorden nodig; het zegt uit zichzelf al meer dan genoeg. Liefst zou ik om die reden het hierbij laten, maar dan doe ik geen recht aan degene die de foto heeft genomen, noch aan wat er op deze dag is gebeurd, noch aan hen die toen zijn geëerd. Noch aan hoe onze tijd, mijn tijd, niet los gezien kan worden van hun tijd.

Ik ben een knipper en plakker. Dat doe ik met teksten, en als het zo uitkomt, ook met foto's. De foto is gemaakt door Scott G. Winterton van Deseret News en hieronder vind je het origineel.

Deze foto komt uit een artikel van Church News dat gaat over de onthulling van niet alleen dit monument, waarop Jane Elizabeth Manning James staat afgebeeld, maar ook over de andere monumenten die zijn onthuld. Op de site van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen vind je een artikel in het Nederlands dat ook ingaat op deze gebeurtenis.

Jane Elizabeth Manning James

 

Van de zomer, voor mijn verjaardag, heb ik drie boeken gekregen van onze zoon en zijn vrouw. 'One more river to cross' is het eerste deel en op de omslag staat een afbeelding van Jane Elizabeth Manning James. Ik moet nog aan dit boek beginnen, maar dat wil niet zeggen dat ik onbekend ben met al de personen die in dit boek worden beschreven. Sommigen ken ik van naam, zoals Elijah Abel. En sommigen omdat ze op mij een onuitwisbare indruk hebben gemaakt, zoals Jane Elizabeth Manning James.

Jane Elizabeth Manning James liet zich "in de winter van 1842-1843 met een aantal familieleden dopen in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Jane en anderen in haar gezin wilden zich al spoedig bij de heiligen in Nauvoo voegen, dus ze reisden van Connecticut naar New York, vanwaar ze per stoomboot en per trekschuit verder wilden reizen. Maar ze werden vanwege hun ras niet op de boot toegelaten, dus ze moesten de resterende 1300 kilometer te voet afleggen."  

Zelf zei Jane onder andere het volgende over deze voetreis: "We liepen totdat onze schoenen versleten waren, en onze voeten werden pijnlijk en barsten open en bloedden totdat je de hele afdruk van onze voeten met bloed op de grond kon zien. We stopten en verenigden ons in gebed tot de Heer. We vroegen God de Eeuwige Vader om onze voeten te genezen en onze gebeden werden verhoord en onze voeten werden onmiddellijk genezen".

Ouderling M. Russell Ballard zei het volgende over haar in een toespraak: "Een van de eerste heiligen die in Utah aankwam, was Jane Manning James. Zij was de dochter van een vrijgemaakte slaaf, een bekeerlinge tot de herstelde kerk en een zeer opmerkelijk discipel die het bepaald niet makkelijk heeft gehad. Zuster James bleef tot haar dood in 1908 een trouw lid van de kerk. Net als zoveel andere heiligen der laatste dagen bouwde zuster James niet alleen met bloed, zweet en tranen Zion op. Ze streefde ook naar de zegeningen van de Heer door zo goed mogelijk de evangeliebeginselen na te leven en zich vast te houden aan haar geloof in Jezus Christus - de grote Genezer voor allen die Hem oprecht zoeken".

Jane heeft het inderdaad niet gemakkelijk gehad. Heel haar verdere leven heeft racisme een rol in haar leven gespeeld. In Saints, een uitgave van de kerk kunnen we daarover het volgende lezen: "Net als andere groepen christenen in die tijd beschouwden veel blanke heiligen zwarte mensen, echter ten onrechte, als minderwaardig, omdat ze geloofden dat een zwarte huid het resultaat was van Gods vloek op de bijbelse figuren Kain en Cham. Sommigen waren zelfs begonnen het valse idee te onderwijzen dat een zwarte huid het bewijs was van iemands onrechtvaardige daden in het voorsterfelijk leven". Een leer waar ik ook mee ben grootgebracht. Maar voor nu, wat betreft Jane Elizabeth Manning James: wie had kunnen bedenken, zij zelf zeker niet, dat zij ooit geëerd zou worden met een eigen monument?