We zijn meer dan onze etiketten

"Het is namelijk niet wat de mens ziet,

want de mens ziet aan wat voor ogen is,

maar de Heere ziet het hart aan."

1 Samuel 16:7

Mijn vorige logje ging over dat afstamming niet bepalend is, en ik eindigde met bovenstaande tekst. Toen Samuel Eliab zag, dacht hij: "Deze is vast en zeker voor de Heere Zijn gezalfde". Maar de Heer zei: "Kijk niet naar zijn uiterlijk en ook niet naar de hoogte van zijn gestalte". Op de een af andere manier kwam Eliab waarschijnlijk over als iemand, gebaseerd op hoe hij eruitzag, die het goed zou doen als koning. “De Heer leerde aan Samuel dat Hij ons anders ziet dan dat mensen elkaar meestal zien". 

In dat opzicht zijn wij net zo menselijk als Samuel, want ook wij hebben de neiging om aan een knap uiterlijk automatisch positieve eigenschappen toe te schrijven, zoals betrouwbaarheid en eerlijkheid, wat het halo-effect wordt genoemd, wat ons denken kan belemmeren. Omgekeerd werkt het ook zo. Dus in die zin moeten we voorzichtig zijn met het labelen van iemand, gebaseerd op de eerste indruk. 

Uiteraard zijn labels niet altijd negatief. President Russell M. Nelson zei dat “labels leuk kunnen zijn".  Ze laten zien aan welke positieve zaken je waarde hecht. Maar als er een label is dat jouw belangrijkste identiteit vervangt, kunnen de gevolgen geestelijk verstikkend zijn". Met je belangrijkste identiteit bedoelt president Nelson dat je een geestkind van God bent en dat het belangrijk is dat je deze waarheid kent en begrijpt. 

Eerder dit jaar heb ik een aantal logjes geschreven die gingen over onze ware identiteit en labels. Toen was echter mijn insteek dat afstamming WEL DEGELIJK van belang was en is. Daar tegenovergesteld aan, kijkend naar de afstammingslijn van Christus, zien we dat afstamming NIET belangrijk is. Of het nu gaat om wel of niet, beiden hebben uiteindelijk ook te maken met hoe jij jezelf ziet.

"Ik geloof dat mijn hemelse Vader de volgende eigenschappen in mij ziet

die veel anderen niet zien:...."

Bovenstaande stelling, een van de vier, komt uit een seminarieles waarin de Heer het hart aanziet. Dat ik juist deze stelling eruit heb gehaald, en niet: "Als ik andere mensen voor het eerst ontmoet heb ik de neiging om vooral te kijken naar...", heeft te maken met hoe hemelse Vader jou en mij ziet. Welk label heeft Hij op een ieder van ons geplakt. En dat bovenal te blijven zien. Los van wat anderen wel of niet zien. Los van wat anderen wel of niet doen. Omdat dit, kijkend naar president Nelsons woorden, als je je ware identiteit uit het oog verliest, geestelijk verstikkende gevolgen kan hebben. Wat ik terugzie in het leven van Saul. 

Toen Saul als koning werd geroepen, zoon van een vermogend vader, en in heel Israël geen knappere man dan hij, was zijn reactie: "Ben ik niet een Benjaminiet, uit de kleinste van de stammen van Israël? En is mijn geslacht niet het geringste van al de geslachten uit de stam van Benjamin?" In dit opzicht past hij, nu we het toch over labels hebben, aan de ene kant in het halo-effect-hokje, en aan de andere kant in het vakje 'Wie ben ik dat', zoals Mozes, een groot profeet vanouds, zich dat afvroeg. Echter Saul vergat op een gegeven moment wie hij was, want dit is wat Samuel later tegen hem zegt: "Is het niet zo dat u, hoewel klein in eigen oog, hoofd van de stammen van Israël geworden bent, en dat de Heere u tot koning over Israël gezalfd heeft? Omdat u het woord van de Heere verworpen hebt, heeft Hij u verworpen, zodat u geen koning meer zult zijn. Toen zei Saul tegen Samuel: Ik heb gezondigd, omdat ik het bevel van de Heere en uw woorden overtreden heb, want ik was bevreesd voor het volk en heb naar hun stem geluisterd" (1 Samuel 15:17,23,24). Hij verloor uit het oog wat God in hem zag en wat zijn ware identiteit was.

"Als we onze etiketten met die van anderen vergelijken, etiketten aannemen die niet overeenkomen met onze goddelijke aard, of ons door sommige etiketten minderwaardig voelen, kunnen onze eigenwaarde en geestelijke instelling in miljoenen stukjes uiteenspatten. Het enige etiket waardoor het leven echt iets betekent, is onze goddelijke identiteit. En ik hoef dat etiket niet te verdienen. Die liefde krijg ik gratis. Ik weet dat als ik mijn best doe om volgens zijn wil te leven, en altijd besef wie ik echt ben, Hij me zal zegenen. Als al mijn andere etiketten met die ene belangrijke zijn verbonden, kan ik in al die etiketten ware vreugde, kracht en grootsheid vinden." 

Ik denk dat ik het volgende week opnieuw over een man ga hebben. Een man die liet zien dat hij meer was dan het etiket dat aan hem kleefde. En zo de geschiedenis opnieuw labelde. 

Afbeelding: Labels matter

Waarom wij niet?

 

Het Oude Testament is nog steeds mijn basis van reizen. En op de achtergrond speelt nog steeds dat er nog een aantal ras-en-het-priesterschap-plaatsen zijn die ik wil bezoeken. Echter, vandaar mijn vrij-reizen-abonnement, wil ik ook aandacht geven aan onderwerpen die bijvoorbeeld meer met mijn vrouw-zijn te maken hebben, zoals de dochteren van Zelafead. 

"Toen kwamen de dochters van Zelafead, ...Machla, Nog, Hogla, Milka en Tirza.

Zij gingen staan voor Mozes en voor Eleazar, de priester, 

en voor de leiders en heel de gemeenschap, 

bij de ingang van de tent van ontmoeting, met het verzoek;

Onze vader is gestorven in de woestijn, ...hij is om zijn eigen zonde gestorven.

Hij had echter geen zonen. 

Waarom zou de naam van onze vader 

uit het midden van zijn geslacht worden weggenomen,

alleen maar omdat hij geen zoon had?

Geef ons bezit te midden van de broers van onze vader."

HSV Numeri 27:1-4

Ik vind wat hier beschreven wordt om verschillende redenen geweldig. In gedachten zie ik deze vrouwen, deze vijf zussen, staan. Niet alleen voor Mozes en Eleazar, nee, voor de gehele gemeente. Van tevoren hadden deze zussen met elkaar overlegd. Ze weten wat ze willen zeggen en wat hun verzoek is. Echter, weten wat je wil zeggen, en het dan ook uiteindelijk naar voren brengen, het uitvoeren, dat kan soms een heel ander verhaal zijn. 

Dit is wat Scripture Helps zegt over wat een reden zou kunnen zijn om toch maar niet je mond open te doen. "Het Oude Testament geeft ook een inkijkje in de grote uitdagingen waar vrouwen in de oudheid mee te maken kregen, waar ze vaak werden onderdrukt, misbruikt en op andere manieren slecht werden behandeld. Gewoonten en gebruiken die in de meest moderne samenlevingen onrechtvaardig of problematisch lijken, werden gevormd door de culturele normen van die tijd." 

"De priester van Midian had zeven dochters. Zij kwamen om water te putten 

en vulden de drinkbakken om het kleinvee van hun vader te drinken te geven. 

Toen kwamen de herders en joegen hen weg, 

maar Mozes stond op,

verloste hen en gaf hun kudden te drinken."

Exodus 2:16-17

Ik denk dat vrouwen in deze tijd ook voor grote uitdagingen staan. Wij mogen dan heden ten dage geen water putten, echter intimidatie op straat is bij ons ook geen vreemd verschijnsel. Orange the World is de campagne van de Verenigde Naties tegen geweld tegen vrouwen. Op de vraag: "Wat zou er moeten gebeuren om geweld tegen vrouwen te bestrijden? Welke cultuuromslag is nodig om geweld tegen vrouwen te bestrijden?" wordt er onder andere dit gezegd: "De aanpak van geweld tegen vrouwen bestaat traditioneel vooral uit het aanspreken van vrouwen. Aan meisjes wordt nog altijd vaak aangeraden om niet te provocatieve kleding te dragen, niet alleen in het donker te lopen of te fietsen, niet dronken te worden, een verkrachtingsfluitje bij zich te dragen of weerbaarheidstrainingen te volgen. Het bizarre daarvan is dat daarmee niet alleen het probleem, maar ook de oplossing op het bordje van vrouwen wordt geschoven. Vrouwen en meisjes moeten voorkomen dat ze verkracht worden, in plaats van dat mannen en jongens ervoor zorgen dat zij geen dader worden. We moeten investeren in mannen en jongens, door hen op vroege leeftijd duidelijk te maken wat geweld tegen vrouwen teweegbrengt en hoe zij kunnen voorkomen dader te worden, en door hen te betrekken als belangrijke medestanders om het denigreren en objectiveren van vrouwen uit te bannen en andere mannen aan te spreken die zich daar schuldig aan maken. We moeten mannen en jongens betrekken, en dan niet (alleen) als potentiële daders, maar vooral ook als potentiële medestanders, om er samen voor te zorgen dat geen man of jongen geweld tegen vrouwen en meisjes acceptabel vindt, laat staan stoer of cool". Mozes stond op, en als medestander van deze vrouwen, joeg hij, notabene in zijn eentje, de herders weg. 

Ook in zijn leiderschap liet hij zien, zoals nu met deze zussen, dat hij verder ging dan de culturele norm van zijn tijd, die in hun voorstel afweken van wat in die tijd gebruikelijk was. Ze werden door Mozes niet alleen gezien, maar ook gehoord. Want "Mozes bracht hun rechtszaak voor het aangezicht van de Heer". En dit is het antwoord van de Heer: "De dochters van Zelafead hebben gelijk; u moet inderdaad een eigen erfelijk bezit geven, te midden van de broers van hun vader, en u moet het erfelijk bezit van hun vader op hen doen overgaan. En tegen de Israëlieten moet u zeggen: Wanneer iemand sterft en geen zoon heeft, dan moet u zijn erfelijk bezit op zijn dochter doen overgaan." 

In onderstaande video gaat Camille Fronk Olsen verder in op deze verzen uit de Bijbel, waardoor je nog meer waardering krijgt voor dit verhaal. Ergens in deze video zegt professor Olsen het volgende: "In plaats van naar anderen te kijken die misschien ouder en meer gerespecteerd waren in het kamp voor een oplossing, zeiden zij: Waarom wij niet? Zij handelden zelfstandig en lieten niet met zich handelen." 

En zo "hebben deze vijf vrouwen, duizenden jaren later, nog steeds invloed op de wereld". En ben ik, zo reizend door de Schrift, ongemerkt toch ook weer terug bij Zijn is zien. Om van hieruit verder te reizen naar die andere vrouw die ook besloot de touwtjes in handen te nemen. 

Zijn is zien

 

Aan het begin van het jaar had ik een ticket gekocht waarmee ik tot aan het eind van het jaar door het Oude Testament kon reizen, aan de hand van dat allen voor God gelijk zijn. Echter, dit ticket voelde op een gegeven moment meer als een dalurenticket. Daarom heb ik onlangs mijn dalurenticket omgezet in een volledig vrijreizenticket dat meer past bij mijn gevoelens van: zoals de wind waait, waait mijn rokje. Met dit verschil dat ik geen verslag deed van wat ik onderweg tegenkwam. Tot ik dit vers las:

"Met hen vergeleken zijn wij maar sprinkhanen"

Numeri 13:33

Of, afhankelijk van welke vertaling je leest: "We voelden ons zo klein als sprinkhanen". Toen ik dit las, voelde ik geduw in mijn rug en de woorden: "waarom deel je niet wat je hebt hangen aan dit vers?" Wat ik nu bij deze zal doen. 

Allereerst deze opmerking: "Welk volk in de geschiedenis had een groter getuigenis dat God met hen was, en zijn niet overtroffen macht ten behoeve van hen zou gebruiken? Zij hadden zoveel en waren zoveel meer beloofd. Toen kwam de keus. De tragedie was niet zozeer wat er gebeurde, maar wat er verloren ging. Wat geweest had kunnen zijn, vergeleken met wat er was."

Vervolgens dit, wat komt uit een boek van Joel Osteen, een geestelijke uit een andere kerk, waar ik bij toeval tegenaan liep toen ik aan het neuzen was tussen de boeken in de kringloop. Helaas weet ik niet meer de titel van dit boek, maar dit heb ik van hem opgeslagen in mijn Schriften: "Tien van de twaalf spionnen zeiden: Het is inderdaad een land dat overvloeit van melk en honing, maar we maken geen schijn van kans. We zullen die mensen nooit verslaan. Bovendien zeiden ze: Mozes, we waren in onze eigen ogen als sprinkhanen. Let op de zinsnede: in onze eigen ogen. Met andere woorden, vergeleken met de tegenstanders en de obstakels die voor hen lagen, zagen ze zichzelf als kleine, zwakke, verslagen sprinkhanen, klaar om verpletterd te worden en hulpeloos tegenover de reuzen die hen bestreden. Die tien spionnen kwamen terug met een negatief verslag, omdat ze zich concentreerden op hun omstandigheden. Ze verloren de strijd nog voordat die begonnen was. Hun gebrek aan geloof en hun gebrek aan zelfvertrouwen beroofden hen van de vruchtbare toekomst die God voor hen in petto had. Het zelfbeeld van Jozua en Caleb was zodanig dat ze weigerden zichzelf te zien als sprinkhanen die vertrapt konden worden. In plaats daarvan zagen ze zichzelf als dienaren van God, geleid en bekrachtigd door God. Jozua en Caleb beschikten over dezelfde gegevens als de twijfelaars, maar trokken andere conclusies. Bedenk dat God de Hebreeën de overwinning al had gegarandeerd, maar vanwege hun negatieve zelfbeeld bereikten ze nooit het Beloofde Land". 

In zijn toespraak "Kom niet in opstand, en wees niet bevreesd" heeft ouderling Kevin R. Duncan het ook over deze twaalf verspieders. Dat we op twee manieren naar de dingen kunnen kijken, zoals het verspiedersverhaal ons leert. "Alle twaalf verkenners hadden dezelfde voordelen en nadelen gezien. Hun verschillende reacties laten zien dat tien groepsleden alleen de problemen zagen, en dat de andere twee hun vertrouwen in God stelden." Het mooie van deze toespraak is dat ouderling Duncan in deze toespraak hedendaagse voorbeelden heeft verwerkt. In dit rijtje past ook heel mooi de verandering die in september gaat plaatsvinden, wanneer ons zondagschema gaat veranderen. 

Dit vers in Numeri gaat echter ook over hoe je jezelf ziet. Zijn is zien. Door hun gebrek aan zelfvertrouwen, "wij voelen ons als sprinkhanen", konden zij niet zien wat Jozua en Caleb zagen. Wanneer ik denk aan de woorden "Zijn is zien", denk ik aan een video die ik in het verleden heb gedeeld. Ik deelde die video in een andere context, maar wat Connie L. Blakemore hierin zegt, is ook van toepassing op dit sprinkhanengevoel, namelijk dat "de overtuigingen die we hebben voor een ieder van ons de lenzen zijn waarmee we de werkelijkheid zien. Wat je ziet, is wat je bent". 

Afbeelding: LinkedIn

2. De waarde van zielen is groot

 "En u zult blijde tijdingen verkondigen, ja maak ze bekend

op de bergen, en op iedere hoge plaats,

en onder ieder volk 

dat u wordt toegestaan te zien."

LV 19:29

In ons lesboek van vorige week stond dit: "Er zijn veel verschillende manieren om iemands waarde te meten. Talent, opleiding, rijkdom en uiterlijk kunnen allemaal beïnvloeden hoe we elkaar - en onszelf - beoordelen. Maar in Gods ogen is onze waarde een veel eenvoudigere zaak":

"Bedenk dat de waarde van zielen groot is in de ogen van God".

Maar wat als je opgroeit in een omgeving waar je waarde bepaald wordt door de kleur van je huid? Wat als je het eigendom bent van iemand anders die, als het gaat om dat we allemaal elkaar beïnvloeden, jouw waarde, zelfs in geld uitgedrukt, kan bepalen? Met wat voor ogen, zo opgroeiend en levend in die omstandigheden, kijk je dan naar je eigen waarde?

"Toegetakeld en beschadigd, en de veilingmeester dacht dat het nauwelijks de moeite waard was om veel tijd aan die oude viool te besteden. Maar hij hield hem met een glimlach omhoog. "Wat wilt u bieden, goede mensen", riep hij uit. "Wie doet het eerste bod?" Eén dollar, één dollar; dan twee! Slechts twee dollar. Wie biedt er meer? Drie dollar eenmaal; drie dollar andermaal; Voor de derde...". Maar nee, van achter uit de zaal kwam een grijze man naar voren die de viool oppakte. Hij veegde het stof van het oude instrument en spande de losse snaren. Hij speelde een prachtige melodie. Het leek wel of de engelen zongen. De muziek hield op en de veilingmeester zei, met zachte stem: "Wat biedt u voor deze oude viool?" En hij  hield het instrument omhoog. "Duizend dollar, wie maakt er twee van? Tweeduizend! En wie maakt er drie van? Drieduizend, eenmaal, drieduizend andermaal, drieduizend voor de derde maal, en verkocht!" zei hij". 

"Green Flake werd als slaaf geboren op een plantage. Op 10-jarige leeftijd werd hij gescheiden van zijn moeder en aan James en Agnes Flake gegeven. Het was in Mississipi dat James, zijn vrouw en hun slaven, waaronder Green Flake, lid worden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Het is ook daar dat Green op 16-jarige leeftijd het getuigenis hoort van een zendeling die beloofde dat families voor eeuwig herenigd zouden worden. Het huishouden van Flake reisde eerst naar Nauvoo, en daarna naar Winter Quarters. Toen de eerste groep heiligen vertrok naar de Rocky Mountains, stuurden drie bekeerde families hun slaven, Green Flake, Hark Lay en Oscar Crosby, vooruit met de pioniersgroep. De eerste pioniers van 1847 ploegden het land en plantten gewassen voor degenen die de volgende dagen en maanden kwamen. Toen James en Agnes Flake in oktober 1948 aankwamen, ontdekten ze dat Green een comfortabele blokhut voor hen had gebouwd. James overleed al snel en drie jaar later ging de weduwe Agnes en haar drie zonen naar Californie. Ze nam haar slavin Liz mee, maar liet Green achter. Enkele jaren later, toen Agnes stervende was, liet ze Amasa Lyman aan Brigham Young schrijven om hem te vragen Green Flake te verkopen om geld in te zamelen voor haar familie. Er vond geen verkoop plaats; Green beschouwde zichzelf waarschijnlijk als bevrijd toen James Madison Flake in 1850 stierf. Naarmate de jaren verstreken, werd Green een populaire spreker op Pioneer Day-vieringen. Tijdens de vieringen van 1894 hield Green Flake een interessante toespraak, waarin hij verklaarde dat hij er trots op was om tot die eervolle en geëerde groep pioniers te behoren in 1847." 

"Zestig jaar eerder, toen Green zich bij de kerk aansloot, was er een zwarte zeventiger genaamd Elijah Able die net teruggekeerd was van een zending. Maar niet lang nadat Green in het Great Basin aankwam, begonnen kerkleiders echter zwarte mannen uit te sluiten van het priesterschap, een verandering die ook de toegang van zwarte leden tot de tempel beperkte. Ondanks deze verandering leeft Green zijn leven in vol geloof. Broeder Flake en vele anderen zoals hij vertrouwden op Gods belofte van een herenigd gezin na dit leven. Veel van de tot slaaf gemaakten werden begraven in ongemarkeerde graven. Dat wetende, beitelde Green zijn eigen grafsteen, waarop staat: "In het huis van mijn Vader zijn vele woningen". Hij werd in 1903 naast zijn vrouw Martha begraven op Union Pioneer Cemetery in Cottonwood Heights, Utah. Een krantenverslag beschreef de overleden pionier en riep uit dat "een van de meest interessante van deze oude garde Green Flake was; de enige gekleurde overlevende van de groep van 1847. Green is een krachtige, breedgeschouderde, goedhartige, vrolijke oude heer, al lang inwoner van Salt Lake County, maar nu woonachtig in John Gray's Lake, Idaho. Hij draagt een bril, maar dat is het enige teken van ouderdom aan hem. Zijn stem zou kunnen dienen als een trompet, en hij stapt weg als een West Pointer als hij loopt". Deseret Evening News zei ten tijde van zijn dood dat broeder Flake de eervolle leeftijd van 76 had bereikt, wat voor iedereen die hem kende 76 jaar van eerlijk en hard werken voor de verbetering van de mensheid en voor een verhoging in het koninkrijk van zijn Vader betekende." 

"De mensen juichten, maar sommigen huilden. We begrijpen eigenlijk niet waardoor de waarde is veranderd. Het antwoord luidde: De Hand van de Meester."

Green Flake

Informatie komt uit:

Church News: The stories behind the new Pioneers of 1847 monument honoring Black pioneers

Church History: "In my fathers house are many mansions"

Afbeelding viool 

Vertel je verhaal: Ahmad S. Corbitt, 2

Voor mij is de rode draad van ouderling Ahmad Corbitt's verhaal, zowel in het boek als in zijn essay dat we "altijd moeten onthouden dat het middelpunt van ons leven en daarom de focus van onze studie altijd Jezus Christus en zijn leer moet zijn". Deze focus, "het omarmen van het evangelie van Jezus Christus", zei ouderling Corbitt, gaf hem de kracht en gemoedsrust om voorbij te gaan aan de vooroordelen waar hij mee werd geconfronteerd."

"Naarmate mijn focus, zegt ouderling Corbitt in zijn essay, op de verzoening van de Heiland toenam, werd de visie van de verenigde menselijke familie van de hemelse Vader duidelijker. Dienovereenkomstig verminderde het priesterschapsverbod en de bijzonderheden ervan voor mij in belang. Ik zag dat dit ook waar was voor andere Heiligen der Laatste Dagen die worstelden met het verbod. Hoewel ze profiteerden van betrouwbare, openhartige en goed beredeneerde discussies over het priesterschapsverbod, zoals de door de kerk uitgegeven verklaring over Ras en het priesterschap (2013), werden ze bekeerd tot het herstelde evangelie van Jezus Christus - en bleven in zijn Kerk - alleen dan wanneer ze een persoonlijk getuigenis en begrip verkregen van Zijn verzoening en het Plan van Heil in hun leven toepasten. In mijn geval zorgde deze leer ervoor dat mijn identiteitsgevoel zich vergrootte. Het katapulteerde mijn identiteit als kind van God, een discipel van Christus, een bedienaar van het evangelie, en een broeder in de menselijke familie ver boven de meest sociaal diepgewortelde aspecten van mijn zwarte identiteit, ondanks mijn intense raciale ervaringen."

In zijn boek vult hij deze woorden aan met de opmerking: "Plotseling wekten de beginselen, leringen en ervaringen van profeten in de Schriften, met name het Boek van Mormon en de Parel van Grote Waarde, een visie op van mijn volkomen afhankelijkheid van Jezus en mijn dringende behoefte aan Zijn verlossing en om Hem te volgen. Verre van een probleem te hebben met Zijn Kerk, zag ik scherper dan ooit hoe enorm gezegend ik was om er deel van uit te maken en wat een grote eer het was om het zoveel mogelijk te helpen vestigen. Deze diepe spirituele zelfperceptie verminderde mijn aardse raciale identiteit helemaal niet. Integendeel, het conceptualiseerde en vergrootte het in de eeuwigheid."

Vaak hoor ik dat we ons moeten focussen op Jezus Christus. Mooi vind ik dat Corbitt het focussen op Jezus Christus combineert met de woorden zijn leer. Dat Christus en zijn leer centraal in ons leven behoren te staan, wat neerkomt op het toepassen ervan in je leven. Ik kwam echter een opmerking tegen die het net even anders verwoordt: "De leer van Christus geeft ons toegang tot de geestelijke macht die ons uit onze huidige geestelijke toestand verheft naar een toestand waarin we zoals de Heiland vervolmaakt kunnen worden". Door de leer van Christus zo te verwoorden, krijgt het woord leer opeens een geheel andere betekenis. Het gevoel overstijgt als het ware de kennis, omdat de leer van Christus bovenal een verheffende macht is die ervoor zorgt dat we boven onze aardse omstandigheden kunnen uitstijgen en, als het gaat om het katapulterende identiteitsgevoel waar ouderling Corbitt het over heeft, het ons laat zien wie we zijn en wie we kunnen worden. Dat we een geliefd kind van God zijn, dat vervolmaakt kan worden in en door Zijn zoon, Jezus Christus.

'Gaining perspective through the atonement of Jesus Christ '

Afbeelding: Pixabay

Vertel je verhaal: Carol Lawrence-Costley

Diversiteit. De laatste tijd heb ik dit woord, dat gaat over dat mensen nu eenmaal van elkaar verschillen, weinig gebruikt. Als dit woord ergens op van toepassing is, dan is dat wel op dit boek. In dit boek worden vier verhalen verteld. Wat deze zwarte schrijvers gemeen hebben, is de restrictie op het priesterschap en de openbaring daarop. En daar houdt, naar mijn gevoel, de gelijkenis wel mee op. Diversiteit ten voeten uit. 

Over het boek werd dit gezegd: "In het evangelie en in het leven zijn onze individuele reizen waarin we ons verleden onderzoeken, terwijl we met geloof de toekomst tegemoetgaan, zeer gevarieerd. We hebben allemaal unieke verhalen, en alleen door die te delen kunnen we "elkaars lasten volledig dragen, zodat ze licht zijn; die troost nodig hebben' (Mosiah 18:8,9). Als we onze verbonden willen omarmen en tot leven willen wekken en werkelijk Gods volk willen worden, moeten we beginnen met het luisteren naar en het omarmen van onze broeders en zusters".

Na de lezing van Jeffrey Spalburg ervoer ik opnieuw hoe waardevol het delen van je verhaal kan zijn. Vandaar dat ik de komende tijd een aantal verhalen met jullie wil delen. Hoe divers deze verhalen ook zijn, ze hebben allemaal één ding gemeen, en dat is dat ze mij op de een of andere manier hebben geraakt. 

Het eerste verhaal dat ik met jullie wil delen, is het verhaal van Carol Lawrence-Costley. Een deel van haar verhaal uit het boek vind je hier: 'Healing from hurt: My experience trusting God during the priesthood and temple restriction'. Zij heeft mij geraakt door haar pijn. Een pijn die ik herken, hoe verschillend haar verhaal ook is van dat van mij. In het boek zegt ze het volgende over deze pijn: "Ondanks dat de ban in 1978 eindigde, betekende dit geen einde aan oude ideeën binnen en buiten de kerk. Ik geloofde, naïef gedacht, dat het priesterschap voor elke man in de kerk racisme onder leden zou wissen of afschaffen. Ik begreep toen nog niet dat de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". Ik herken mijzelf in haar woorden. Voor mij voelen deze oude ideeën ook als een soort pijn. Vooral juist omdat je zou denken dat wij als leden van Zijn kerk beter zouden moeten weten als het gaat om deze oude 'leer'. Vandaar dat Costley dit erover zegt: 

"Hoe opener we zijn als het gaat om het bespreken van moeilijke onderwerpen voor onze leden, hoe groter de genezing." Deze zin zou ik trouwens ook zo kunnen vertalen naar de maatschappij waarin wij leven: Hoe opener wij zijn als het gaat om het slavernijverleden, hoe groter de genezing. 

Als het gaat om doorwerking van het verleden in het heden, dan kun je een kerkgemeenschap zien als een maatschappij in het klein. En kun je, net als in de samenleving, niet om 'educatie' heen. Om zo op die manier "achterhaalde feiten en verklaringen" te niet te doen. Niet alleen dat, ook de houdingen, ongeacht in welke samenleving jij je bevindt, die hieruit voortvloeien. 

Costley heeft het in het boek over hoe belangrijk het is dat er een omgeving wordt gecreëerd waar iedereen zijn waarde en zijn relatie tot God kan realiseren. Eenieder is, door de genade van God, gezegend met gaven, behoeften en potentie, waardoor zijn geestelijke basis kan worden verdiept. Stel je voor, zegt ze, dat we allemaal anderen de ruimte zouden geven hun eigen zaligheid uit te werken, waardoor ze tegelijkertijd hun individuele spirituele potentieel kunnen maximaliseren. Bij deze uitspraak moest ik denken aan Leer en Verbonden 46:12, waarin staat: "Aan sommigen wordt de ene gave gegeven en aan sommigen een andere, opdat allen erdoor gebaat zullen worden". Probleem is echter, door de "toenemende diversiteit van levenswijzen we nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken". 

"Eenheid", ik citeer nu opnieuw Costley, "betekent niet dat we onze individualiteit verliezen; het betekent dat we dat respecteren en van onze verschillen leren. Inclusie is van cruciaal belang voor ons doel om een omgeving van eenheid te creëren. Ik geloof dat een gevoel van verbondenheid een essentiële menselijke behoefte is. Wanneer leden zich in een omgeving bevinden waar het gevoel wordt gewaardeerd door anderen, waar anderen hun uniekheid verwelkomen en waarderen, en waar er sterke menselijke verbindingen zijn, zullen ze zich vrij voelen om zich volledig te concentreren op hun volledig geestelijk potentieel."

In de podcast gaat ze in op hoe belangrijk het is dat iedereen, ze werkt met mensen die een beperking hebben, zijn potentieel kan bereiken. Zelf vertelt ze in het boek iets over haar samenwerking met de zusters in het algemeen bestuur van de Jonge Vrouwen. Dat deze  zusters een venster voor haar hebben geopend op een wereld van wat het betekent om onze verschillen te omarmen, lief te hebben, te dienen, en uit te reiken om steun en genezing te bieden. Een van haar favoriete video's is 'Just like you'. Vandaar,

'When we see ourselves in others, it changes everything'

Station Bartimeüs

Komende zondag is het weer mijn beurt om 'les' te geven. Het eerste wat je leest in de toespraak die we gaan bespreken, is dit: "Het evangelie is geen wondermiddel om moeilijkheden en problemen te voorkomen, maar een manier om ons geloof te vergroten en ermee om te leren gaan". Ik ben niet van plan deze toespraak hier op mijn blog te gaan bespreken. Er is echter wel één ding uit deze toespraak dat past bij mijn reis hier op het blog. 

Dit heeft alles te maken met Bartimeüs, een blinde man die langs de weg zat te bedelen. Die, toen hij vroeg waarom het zo druk was en hoorde dat het vanwege Jezus de Nazarener was, begon te roepen: "Jezus, Zoon van David, ontferm U over mij! En velen bestraften hem opdat hij zwijgen zou. Maar hij riep des te meer". 

Toen ik nog op station Henoch stond had ik het ook al even over Bartimeüs. Dat wandelen ook kan betekenen dat men zichzelf op een bepaalde manier leidt. En dat was wat Bartimeüs deed. Hij liet zich door de mensen uit de menigte niet het zwijgen opleggen. Integendeel: "hij riep des te meer. Iedereen zei dat hij stil moest zijn, maar hij riep des te meer omdat hij wist wie Jezus echt was. Hij negeerde de stemmen en schreeuwde nog luider. Hij handelde in plaats van met zich te laten handelen. Hij wendde zijn geloof aan om zijn beperkingen te overstijgen". Om uiteindelijk, door zijn eigen volhardend gedrag, deze woorden te mogen horen: "Ga heen, uw geloof heeft u behouden. En meteen werd hij ziende." 

Zoals jullie weten is lezen voor mij op reis gaan. Of het nu om boeken, tijdschriften of om de Schriften gaat soms weet ik niet meer waar het een begint en waar het ander eindigt, zoals nu met Bartimeüs en het woordje nee. Bartimeüs zei nee tegen de stemmen van de menigte en dat maakte het verschil.

Antje Balters, schrijfster van het boek 'De moed om nee te zeggen' zei het volgende over deze situatie: "Jezus vraagt aan de mensen waarom ze tot Hem komen en wat zij willen, ook wanneer Hij zelf al lang ziet wat ze nodig hebben. Aan de ene kant respecteert Hij hen daarmee als zelfstandige personen en overschrijdt Hij hun persoonlijkheidsgrenzen niet. Aan de andere kant nodigt Hij hen uit om erover na te denken wat nu eigenlijk hun wens is en wat ze nu werkelijk nodig hebben. Daarmee stelt Hij ook indirect de vraag naar hun identiteit. Ze moeten zichzelf onderzoeken en leren kennen. Het is nog steeds een taboe zichzelf als persoon belangrijk te vinden en serieus te nemen, met andere woorden oog voor zichzelf te hebben. Hier geldt net zo goed: wanneer we de opdracht in de Bijbel om in alles zo te worden als Jezus, dan moeten we ook onszelf in beeld krijgen. In elk geval niet alleen als doelwit van harde zelfkritiek en met verbeteringsvoorstellen, maar we moeten zo naar onszelf kijken als Christus naar ons kijkt: liefdevol, meevoelend, barmhartig, bezorgd om ons welzijn, ja zelfs enthousiast. Daar is niets verwerpelijks aan en ook niets egoïstisch; het is zelfs heilzaam, vooropgesteld dat Jezus het middelpunt blijft op wie het denken, doen en voelen gericht is. Als geliefde zoons en dochters mogen, ja moeten wij liefdevol tegenover onszelf staan, omdat we alleen dan ook onze naaste liefdevol kunnen aanzien."

Gevoelsmatig reis ik, door het woordje nee, als het ware mijzelf achterna. Met dit verschil dat mijn nee, kwestie van energie, een verandering heeft ondergaan. Het is nu veel méér een NEE, wat ik niet los kan zien van, en daar heeft Balters het ook over, de vraag naar identiteit. Jezelf onderzoeken, leren kennen en serieus nemen. Al reizend hoop ik daar meer inzicht in te krijgen. Onderwijl 

genietend van het uitzicht

Foto is gemaakt door één van onze kleinkinderen 😍

1. Groenten aan het snijden

Voor welk ingrediënt ga jij?

Door de bomen het bos niet meer zien heeft voor mij vandaag een tweeledige betekenis. Aan de ene kant kan ik deze opmerking niet los zien van soepje en de komende algemene conferentie die nu voor de deur staat. Mocht je dit nog niet weten: soepje is een samenvatting van algemene conferentietoespraken die ouderling Russell M. Nelson gegeven heeft sinds hij president is van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. President Nelson zei toen in korte tijd zoveel dat ik het niet meer kon bijbenen. Soepje was en is niet alleen een manier zijn woorden voor mij inzichtelijk te maken, maar het werkt ook als een reminder. Zeker als het gaat om mijn rol als vrouw in deze laatste dagen. 

Maar door de bomen het bos niet meer zien heeft ook te maken met de hoofdstukken 1 tot en met 4 van Jakob uit het Boek van Mormon, onze leesopdracht van deze week. Waar begin ik in hemelsnaam en wat wil ik delen? Onlangs schreef ik nog dat Pasen en Goede Vrijdag voor mij, althans dit jaar, te maken had met diversiteit en inclusiviteit. Onderwerpen, hangers zogezegd, die ik niet los kan zien van mijn kapstok 'allen zijn voor God gelijk'. Het enige waar ik voor moet waken, is dat dit gelijkheidsbeginsel niet met mij op de loop gaat. Dat het behapbaar blijft. Ik denk dat de soepjesmanier in dit geval ook zal werken op deze hoofdstukken van Jakob. Alles wat ik voor nu hoef te doen, is gewoon één ingrediënt kiezen. Met andere woorden, uit die grote pan met teksten, haal ik om mee te beginnen, slechts één vers:

"...voor Hem die alle vlees heeft geschapen?

En het ene wezen is in zijn ogen even kostbaar als het andere.

en Hij heeft hen voor hetzelfde doel geschapen..."

Jakob 2:21

Ik heb aardig gehakt in dit vers, misschien wel iets te veel, maar als knipper geloof ik niet dat dit ten koste zal gaan van mijn Jakobsoepje. Want behalve dat ik een knipper ben, ben ik ook een plakker. Hieronder twee voorbeelden van hoe ik bovenstaand vers heb verwerkt. De ene benadering trekt het meer in het persoonlijke, het andere voorbeeld is meer algemeen. 

"Het ene wezen is in zijn ogen even kostbaar"

Zijn ogen slaan op de ogen van God. Maar door wat voor bril kijk jij naar jezelf? Zie jij jezelf als kostbaar? In onderstaande video gaat Conny Blakemore, door middel van verschillende brillen, in op deze vraag. In haar toespraak zegt ze onder andere dit: "Als we de teksten geloven die ik zojuist heb aangehaald, weten we dat we allemaal kostbaar en met grote waarde in deze wereld zijn geboren. Ik merk dat velen van ons dit principe niet volledig begrijpen en internaliseren. Pas als we onderscheid maken tussen waarde en gedrag (twee verschillende dingen) wordt dit concept duidelijk, en het is absoluut noodzakelijk dat we dit doen. Waarde is constant en komt van God".

"Hem die alle vlees geschapen heeft"

Met Pasen nog in mijn achterhoofd kan ik dit vers niet loszien van "Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft". Daardoor kan ik dat ene vers uit Jakob 2 ook niet loszien van 2 Nephi 26. Dit hoofdstuk begint met: "En nadat Christus uit de doden is opgestaan, zal Hij zich vertonen". Om vervolgens verder in dit hoofdstuk dit te zeggen (vers 24 t/m 28): 

"Hij doet niets, tenzij het voor het welzijn van de wereld is; 

want Hij heeft de wereld lief, zodat Hij zelfs zijn eigen leven aflegt 

teneinde alle mensen tot Zich te kunnen trekken. 

Daarom gebiedt Hij niemand om geen deel te hebben aan zijn heil.

Zie, is er iemand die Hij toeroept en zegt: Ga van Mij heen? 

Zie, ik zeg u: Neen; integendeel, 

Hij zegt: Kom tot Mij, alle einden der aarde, 

koop melk en honing zonder geld en zonder prijs.

Zie, heeft Hij iemand geboden om de synagoge of het bedehuis te verlaten? 

Zie, ik zeg u: Neen.

Heeft Hij iemand geboden om geen deel te hebben aan zijn heil? 

Zie, ik zeg u: Neen; integendeel, 

Hij heeft het alle mensen om niet gegeven; 

en Hij heeft zijn volk geboden alle mensen tot bekering te bewegen.

Zie, heeft de Heer iemand geboden om geen deel te hebben aan zijn goedheid? 

Zie, ik zeg u: Neen; integendeel, 

alle mensen zijn gelijkelijk begunstigd, 

en niemand wordt buitengesloten."

Afbeelding: Pixabay

Een Rotterdamse dame

 

De reden dat ik mijn blog "Levensreis" genoemd heb, is dat deze naam mij de gelegenheid gaf en geeft alle kanten op te gaan. Want waar ik ook mee bezig ben, of ik nu links of rechts ga, of misschien zelfs even stilsta, het doet er niet toe. Alles is een onderdeel van die reis. En dat woordje 'reis' neem ik heel ruim. Hierbij denk ik bijvoorbeeld ook aan lezen wat voor mij ook een vorm van reizen is. En dan maakt het niet zoveel uit of het nu gaat om een boek, een tijdschrift of de Schriften. 

Als het gaat om de Schriften, de afgelopen twee jaar ben ik bezig geweest met de Bijbel. Vorig jaar stond in het teken van het Oude Testament en was ik vooral met het volk van Israël op pad. Het meest wat mij hiervan bijgebleven is, is hun reis, en tevens mijn reis, door de woestijn. Dit jaar, het jaar is nog niet ten einde, ik maak nog een paar tussenstops, zijn we bezig met het Nieuwe Testament. De rode draad van dit jaar, los nog van "God is geen aannemer des persoons" is de Nieuw Testamentische kerk en dat wat zowel Petrus als Paulus onderwees. De komende tijd zal ik hier nog het een en ander over schrijven. Zeker ook als verbindende factor naar het Boek van Mormon, dat we het komende jaar gaan bestuderen. Dit alles in het licht van dat ik opnieuw moest leren mijn Schriften te lezen en "hoe is het in Godsnaam mogelijk". Eerst, voordat het zover is, wil ik nog een aantal foto's delen. Zij maken ook onderdeel uit van mijn reis. Beginnend met deze Rotterdamse dame. 

Moments Contained

Toen deze dame geplaatst werd, gaf het stof tot opwinding. Stof, omdat ze een vrouw was. Daarnaast vonden sommigen het moeilijk dat deze vrouw ook nog zwart was. Een opmerking over dit beeld, die ik me herinner uit die tijd is deze "Wat heeft deze dame nu gepresteerd?". 

Veel helden uit het verleden worden nu van hun sokkel gehaald, verplaatst, of er wordt de nodige nuance aangebracht. Hierbij denk ik aan het nieuws van gisteren, dat ging over het staatsbezoek van het koningspaar aan Zuid-Afrika en Jan van Riebeeck. Wie? Ja, dat dacht ik eerst ook. Nu weet ik dat hij veel heeft betekend voor de welvaart van Nederland, echter zijn naam kun je niet los zien van de slavenhandel en in het verlengde daarvan 'de Apartheid'. 

In Nederland zijn er verschillende straten naar Jan van Riebeeck vernoemd. Om precies te zijn, wanneer je al deze straten achter elkaar neerlegt: 14.014 meter. Daarnaast heeft hij een eigen museum. In het licht van de vraag "wat heeft deze dame nu gepresteerd?" en/of ze wel een standbeeld verdient, kun je je ook afvragen of deze heer, op grond van zijn prestaties, wel een standbeeld waardig is.  

Misschien juist omdat er voor gekozen is om deze dame te laten beelden als een 'niemand', overstijgt ze uiteindelijk ons allemaal door er gewoon te zijn. En maakt ze ons bewust, door daar alleen maar te staan, van wat voor iemand wij zijn, door hetgeen wij zien in haar. 

Niels Posthumus, 

Nederlandse journalist

Toch geen blikje vandaag...

De insteek van het filmpje gisteren ging over dat je niet uit het oog moet verliezen hoeveel goed je gedurende de dag doet. Maar niet iedereen zag dat zo. Ik zag dat zeker ook niet zo. Toen ik het filmpje voor het eerst zag, zag ik een overbelaste moeder die geen nee kon zeggen. 

Al kan ik de andere kant ook zien. Het is net als met de afbeelding hierboven. Men zegt dat als je jong bent, je eerder de jonge vrouw ziet en dat als je wat ouder bent, je eerder de oude vrouw ziet. Dus wat je ziet, zegt iets over jou. Ik zie in eerste instantie nog steeds een overbelaste moeder die geen nee kan zeggen, vandaar dat ik onderstaand filmpje deel. Voor al die overbelaste moeders, maar ook zij die dat niet zijn. Want in wat voor situatie je ook zit, wat je omstandigheden ook zijn, of je nu een man bent of een vrouw, in alles zit een overlap,  en dat is zorgen dat je in balans blijft, "want het is niet nodig dat iemand harder loopt dan hij kracht heeft". Om die reden geen blikje vandaag. 

 

Afbeelding jonge en oude vrouw., schriftuurtekst Mosiah 4;27

Ik was het bijna vergeten

 

Dit weekend kunnen we weer naar de algemene conferentie kijken. Daarna is het weer soepjestijd. Zoals jullie weten gaan die twee voor mij hand in hand. Daarnaast, ik was het bijna vergeten, ik heb nog een stel blikjes in mijn voorraadkast staan. Door het soepje moest ik daar gelukkig weer aan denken. 

Daar ik de afgelopen tijd geschreven heb over 'gezongen en niet gezongen-liederen', gebroken kruiken en doornen in het vlees, heb ik in mijn voorraadkast gekeken of er blikjes waren die qua smaak hierbij pasten. En ja, dat was het geval. Doordat het blikje even in mijn kast heeft gestaan, niet alles is even actueel, is de smaak wel enigszins veranderd.

Blikje, 27 november 2020

Gisteren was het Thanksgiving Day in de Verenigde Staten, wat daar een nationale feestdag is. René Diekstra, die in onze krant een column heeft onder de naam 'Zo gezond', ging in op deze dag in Amerika. Hij zei onder andere dat "dankbaarheid tonen van grote betekenis is. Niet alleen voor je eigen welbevinden en gezondheid, maar ook voor die ander en ook voor de samenleving". 

Naast zijn column stond een artikel dat ging over 'thuiswerken en dat je vanwege corona minder beweegt, je conditie rap achteruitgaat'. Er werden een tiental tips gegeven om dat te voorkomen. Een van de adviezen was deze:

"Wees vriendelijk voor jezelf"

"Wees vriendelijk voor jezelf. Veel mensen spreken zichzelf beschuldigend en bestraffend toe: 'Je bent lui' of 'je bent te dik'. Dat is niet oké. Praat over en met jezelf zoals je dat met een goede vriend doet. Wees opbouwend, geef jezelf complimenten. Benadruk wat je goed doet. Een mooi begin om milder te worden is het dankbaarheidsritueel. Schrijf voor het slapengaan vijf dingen op waar je die dag dankbaar voor bent. Dat is bewezen effectief tegen depressie".

In de praktijk blijkt het toch niet altijd zo eenvoudig te zijn om vriendelijk voor jezelf te zijn. Ook voor leden van de kerk. Dat blijkt wel uit de toespraak 'Evenwichtig leven' van bisschop Brent L. Top: "Het lijkt erop dat ik onder de leden van de kerk steeds vaker mensen tegenkom die eerlijk proberen zonde uit de weg te gaan, die echt naar beste weten proberen om de beginselen van het evangelie na te leven, maar die desondanks behoorlijk ongelukkig, gefrustreerd en ontgoocheld zijn".

'Be kind to yourself'

Zou dit ook een van de geestelijke kwalen kunnen zijn waar president Nelson het over heeft in zijn boodschap van hoop? Zuster Bonnie D. Parkin zei: "dat dankbaarheid een geestelijk beginsel is. Het opent onze geest voor een wereld die door de macht van een levende God wordt bestuurd".

Ik persoonlijk denk dat het niet voor niets is dat er gesproken wordt over de 'Geneeskracht van'. En dat juist deze drie punten, het bijhouden van een dankbaarheidsdagboek, het gebed en onze relatie met de Heiland, centraal staan. Dat je het een niet los kunt zien van het ander. Het geheel is meer dan de som der delen. En dat dankbaarheid het cement is van deze delen. 

Vorig jaar januari stond er een artikel in de Liahona over 'Veertien manieren om weer emotioneel gezond te worden'. Daar moest ik aan denken tijdens het schrijven van dit blogje. Toen ik het erbij pakte en tip één las, voelde het voor mij alsof de cirkel rond was.

Vergeet de basis niet:

Gebed, Schriftstudie, kerkgang en dienstbetoon

Concentreer je op dankbaarheid

Bron: AD 24 november 2020

Zo gezond, column van /Rene Diekstra

Artikel : Hier al aan gedacht als je moe en futloos bent. Tip: Wees vriendelijk voor jezelf, Kate van Loon 

Ik kan niet om dit filmpje heen...

De dag dat ik schreef over onze persoonlijke waarde in de ogen van God, het belang aan verscheidenheid van stemmen, en dat ik niet voor een koortje mijn nest uit zou komen, bleek de zoon van een dierbare vriendin van mij niet meer in staat te zijn om voor wat dan ook zijn nest uit te komen. Zij weet dat ik hierover zal schrijven en zij heeft mij haar vertrouwen gegeven.

Het filmpje gaat over dat jouw stem van belang is. Elder Holland, want dit filmpje is gebaseerd op zijn toespraak "Gezongen en niet-gezongen liederen", zegt het zo: "Op die dagen dat we uit de toon lijken te vallen en ons minder voelen dan alle anderen, vraag ik u, in het bijzonder de jongeren van de kerk, te bedenken dat het Gods opzet was dat niet alle stemmen in zijn koor hetzelfde klinken. Juist de verscheidenheid - sopranen en alten, baritons en bassen - zorgt voor de mooiste muziek. Ieder schepsel van God heeft een plekje in het koor. Als we onze eigen uniekheid uit het oog verliezen...dan raken we de rijke schakeringen in toon en timbre kwijt die God bij de schepping van een wereld vol verscheidenheid voor ogen had". 

Geen moment erbij stilgestaan dat toen ik dit filmpje deelde, er op dat moment mensen waren die niet meer in staat waren om de stop uit hun nest te halen, laat staan hun stem te laten horen. Die door alle regen die op hen neerdaalde niet meer in staat waren hun hoofd boven water te houden en verdronken in het dagelijks leven, tot ik de toespraak van elder Holland zag staan tussen de info over "Zelfmoordpreventie en hulpverlening aan nabestaanden". Hierdoor heeft deze toespraak en het filmpje zeker een andere lading gekregen. 

Vandaag bespraken we de toespraak "Ga gewoon door - vol geloof". Soms is gewoon, dat blijkt wel, niet op te brengen. Gelukkig werd dit als aanvulling gezegd: "Als ik het over ontmoediging heb, zeg ik niet dat 'gewoon doorgaan met geloof in Christus' het enige is wat mensen met een klinische depressie, angststoornis of andere ziekten moeten doen. Voor deze vrienden, familieleden en anderen herhaal ik de raad van onze kerkleiders om alstublieft medische, psychologische en geestelijke zorg te zoeken, en daarbij uw vertrouwen in de Heer te stellen. Mijn hart gaat uit naar ieder van u die met deze unieke moeilijkheden worstelt. We bidden oprecht voor u". 

Veel wil ik er verder niet over zeggen. Alleen dit, en misschien uiteindelijk wel het allerbelangrijkste, zeker als lid van de kerk zijnde, en dat betreft de twee volgende uitspraken. De ene is van ouderling Dale G. Renlund: "Als iemand een eind aan zijn leven of haar leven maakt, kan alleen God zijn of haar gedachten, daden en toerekeningsvatbaarheid beoordelen. Zelfmoord hoeft niet het allesbepalende kenmerk van iemands eeuwige leven te zijn." De andere uitspraak komt uit de toespraak: 'Suicide: Some things we know, and some we do not' van ouderling Russell M. Ballard die ouderling Bruce R. McConkie aanhaalt: "Zelfmoord bestaat uit het vrijwillig en opzettelijk van het leven beroven, vooral als de betrokkenen verantwoordelijk zijn en gezond van geest zijn. Personen die aan grote spanningen worden blootgesteld, kunnen de controle over zichzelf verliezen en mentaal vertroebeld raken tot het punt dat ze niet langer verantwoordelijk zijn voor hun daden. Zulke mensen mogen niet veroordeeld worden, omdat zij zichzelf van het leven beroofden. We moeten ook bedenken dat het oordeel aan de Heer is; Hij kent de gedachte, bedoelingen en capaciteiten van mensen, en hij zal met zijn oneindige wijsheid te zijner tijd alle dingen rechtzetten".

Hangers op een hoop

De opmerking "maak anderen deelgenoot van wat je geleerd hebt" is een handschoen die ik niet kan laten liggen. Al gebruik ik zelf liever, in plaats van de woorden "wat je geleerd hebt", de woorden "wat ik mooi vond". Delen wat ik mooi vind is een heerlijk ruim begrip waar ik alle kanten mee op kan. Als ik me beperk tot afgelopen week, dan zou ik zo een aantal dingen kunnen delen, al dan niet met een bijbehorend verhaaltje. Een vaas waar ik als een blok voor viel, een heerlijke boswandeling die ik heb gemaakt en dingen die ik heb gelezen. Niet alleen de Schriften, al gaat dit stukje daar wel over. Voordat ik een paar uitspraken deel, eerst onderstaand filmpje, wat ik tegenkwam in een lesboek van de kerk en die ik geweldig vind. Heerlijk om te zien hoe de vogel in zijn nest zit. Al zou ik niet voor een koortje mijn nest uitkomen. 

De boodschap van het filmpje spreekt voor zich. We zijn allemaal gezegend met talenten en gaven (een kerk dingetje). Interessant vond ik deze tekst uit onze leesopdracht. Ik denk dat ondertussen wel duidelijk is waarom dat zo is:

"Het menselijk lichaam is één geheel, maar het bestaat uit veel delen. 

En al die verschillende delen vormen dat ene lichaam. 

Net zo samen vormen wij één lichaam, want we horen allemaal bij Christus. 

Wij zijn allemaal gedoopt.

We hebben allemaal die ene Heilige Geest gekregen.

Dat geld voor Joden en voor niet-Joden, voor slaven en voor vrije mensen.

Wij vormen samen één geheel." 

1 Korinthe 12:12,13

"God is geen aannemer des persoons". De één, de Jood, kan niet tegen de Griek zeggen: "Ik heb u niet van node". Eenieder behoort tot het lichaam van Christus. Alleen, en daar schreef ik ook al over in mijn vorige logje, dat dit nog niet meevalt, "omdat we allemaal anders zijn opgevoed of verschillende levenservaringen hebben, allemaal verschillende kernbehoeften, motivaties en prioriteiten hebben". 

Ons lesboek zei er ook iets over: "Met zoveel verschillende culturen en godsdiensten in de stad hadden de kerkleden in Korinthe moeite om de eenheid te bewaren. Paulus schoot ze te hulp om eenheid in hun geloof in Christus te vinden. Die eenheid moest meer zijn dan alleen vreedzaam naast elkaar leven. Paulus vroeg niet uitsluitend om tolerantie voor elkaars verschillen. Hij zette uiteen dat iemand bij toetreding tot de Kerk van Jezus Christus 'tot één lichaam gedoopt' wordt en dat elk lichaamsdeel nodig is. Verschillen worden bij een dergelijke eenheid niet alleen erkend, maar ook gekoesterd. Het lichaam zou zonder leden met uiteenlopende gaven en capaciteiten beperkt zijn. Paulus' boodschap aan u is dat eenheid geen eenheidsworst betekent". Met andere woorden, ik haal nu ouderling Quentin L. Cook aan: "De kerk behoort een oase van eenheid te zijn waar diversiteit gevierd wordt. Eenheid en diversiteit zijn geen tegengestelden. We kunnen meer eenheid bereiken als we een inclusieve sfeer en respect voor diversiteit cultiveren". 

Terugkomend op het filmpje en het lichaam van Christus, nog de volgende uitspraak. Vraag me niet wie het heeft gezegd. Het toen puur opgeslagen in mijn Schriften omdat ik het mooi vond: "Begrijpt u nu dat u bij de opbouw van het koninkrijk Gods even zo hard nodig bent als elk ander lid? De Heer heeft u nodig! U bent niet alleen gezegend met bepaalde gaven van de geest, maar u kunt de krachten van deze gaven in bepaalde banen leiden door uw unieke persoonlijkheid, ervaring, invloed en voorbereiding en daarvan gebruikmaken bij het verrichten van belangrijke daden van dienstbetoon aan het mensdom. Niemand anders zal ooit met uw ogen zien, met uw oren horen, met uw verstand begrijpen. Niemand anders zal ooit in staat zijn te bedienen met uw bijzondere vermogens en gevoeligheid. Indien u bereid bent deze geestelijke gaven en vermogens te ontwikkelen en nederigheid en geloof aan de dag te leggen, staan de Heer en zijn engelen gereed om u op alle mogelijke manieren te helpen. Ieder lid van deze kerk is als individu een wezenlijk onderdeel van de gehele kerk. Ieder lid telt als getuige van het leven en de leringen van Jezus Christus. We voeren strijd tegen de krachten van de tegenstander en hebben echt iedereen nodig om te kunnen slagen in het werk dat de Heiland voor ons te doen heeft". 

Bovenstaande uitspraak is meer dan mooi, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de belofte dat de Heer en zijn engelen gereedstaan om ons op alle mogelijke manieren te helpen.  

Ik borduur voort op

De toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland heeft toentertijd voor heel wat ingrediënten gezorgd. Dit keer trek ik het 

blikje 'Vrouwen in al hun verscheidenheid' open:

Toen wij tijdens de tweede zondag van deze maand de toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland bespraken, en ik daarover schreef, wist ik toen nog niet dat ook dit blogje, net als de blogjes hiervoor, daar een vervolg op zou zijn. Met daarin verwerkt, weliswaar met een knipoog, de zondagsschool en de schepping. Zie het als een kluwen wol waar ik elke keer weer een ander draadje uittrek, al is er wel in het geheel een rode draad te ontwaren. Een rode draad die te maken heeft met "verbeter de wereld en begin bij jezelf", "eenheid gaat over saamhorigheid, niet over gelijkvormigheid" en "God houdt van diversiteit". 

Vanochtend, toen ik dacht aan het blog en wat te schrijven, moest ik aan Eva, de vrouw van Adam, denken, en zo aan het begin van onze studie van het Oude Testament, misschien aandacht geven aan vrouwen uit de Schriften. Scrollend door wat ik over haar had, kwam ik deze toespraak tegen van zuster Patricia T. Holland: 'One thing needful'. In deze toespraak zegt zij het volgende over Eva: "Eva kreeg de identiteit van 'de moeder van alle levenden' - jaren, decennia, misschien eeuwen voordat ze ooit een kind baarde. Het lijkt erop dat haar moederschap aan het baren van kinderen voorafging, net zo zeker als de perfectie van het Paradijs voorafging aan de strijd van het sterfelijk leven. Ik geloof dat moeder een van die zeer zorgvuldig gekozen woorden is, een van die rijke woorden - met betekenis na betekenis na betekenis. We moeten ons ten koste van alles niet door dat woord laten verdelen. Ik geloof met heel mijn hart dat het in de eerste plaats een uitspraak is over onze natuur, niet een telling van onze kinderen". En toen was daar de rode draad, de draad die ik niet kon negeren en die ik, stukken knippend uit haar toespraak, met jullie wil delen.

Zuster Holland: "Ieder van ons heeft voorrechten en zegeningen, en ieder van ons heeft angsten en beproevingen. Het lijkt gewaagd om te zeggen, maar gezond verstand suggereert dat nooit eerder in de geschiedenis van de wereld vrouwen, inclusief LDS-vrouwen, werden geconfronteerd met grotere complexiteit in hun zorgen. Ik ben erg dankbaar voor het extra bewustzijn dat de vrouwenbeweging heeft gegeven aan een evangeliebeginsel dat we sinds Moeder Eva en daarvoor hebben gehad: dat van keuzevrijheid, het recht om te kiezen. Maar een van de meest ongelukkige bijwerkingen waarmee we te maken hebben gehad in deze kwestie van keuzevrijheid, is dat we, vanwege de toenemende diversiteit van levenswijzen voor vrouwen van vandaag, nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken. We komen niet dichterbij, maar verder weg van die gemeenschap en zusterschap die ons al generaties lang staande heeft gehouden en ons kracht heeft gegeven. Er lijkt sprake te zijn van een toename van concurrentiekracht en een afname van onze vrijgevigheid met elkaar. Degenen die de tijd en energie hebben om hun groenten en fruit in te blikken, ontwikkelen een vaardigheid die hen goed van pas zal komen in tijden van nood, in onze onzekere economie kan dat bijna elk moment zijn. Maar ze moeten niet neerkijken op degenen die hun perziken kopen of die niet van courgette houden of een van de vijfendertig manieren die er zijn om het te verhullen, of die gewoon een bewuste keuze hebben gemaakt om hun tijd en energie op een andere doelbewuste manier te gebruiken".

Zuster Holland: "Het punt is dat we onszelf gewoon geen christen kunnen noemen en elkaar - of onszelf - zo hard blijven veroordelen. Geen enkele glazen pot met kersen is een confrontatie waard die ons berooft van ons medeleven en onze zusterschap. Het is duidelijk dat de Heer ons heeft geschapen met verschillende persoonlijkheden, evenals verschillende graden van energie, interesse, gezondheid, talent en kansen. Zolang we toegewijd zijn aan rechtschapenheid en een leven van trouwe toewijding leiden, moeten we deze goddelijke verschillen vieren, wetende dat ze een geschenk van God zijn. We moeten ons niet zo bang, zo bedreigd en onzeker voelen; we hoeven geen exacte replica's van onszelf  te vinden om ons gevalideerd te voelen als vrouwen van waarde. Er zijn veel dingen waarover we verdeeld kunnen zijn, maar één ding is nodig voor onze eenheid: de empathie en het mededogen van de levende Zoon van God".

Afbeelding: pinterest