"Geen punt, maar een komma"

Ooit was ik in gesprek met een vriendin, dezelfde achtergrond als ik, met dit verschil dat zij grootgebracht was op Curaçao en ik hier in Nederland. Terwijl we spraken over wat we gemeen hadden, stelde ik haar op een gegeven moment een vraag, en toen zei ze iets in de trant van: Omdat jij hier grootgebracht bent, kan je je moeilijk voorstellen dat dit niet los gezien kan worden van de slavernij". Ik bleek, wat we nu met een "wit perspectief kijken" noemen, naar die situatie te hebben gekeken. De reden dat ik dit aanhaal, is dat tijdens de lezing "Slavernij en de kerk, waar hebben we het eigenlijk over?" die ik bezocht in de Grote Kerk te Dordrecht, men het ook had over het "witte perspectief". Ik denk dat deze woorden de komende tijd terugkerend zullen zijn. 

Eind vorig jaar bood premier Rutte namens de Nederlandse staat excuses aan voor het slavernijverleden. In zijn toespraak sprak Rutte ook over zijn eigen ontwikkeling rondom dit onderwerp. Hij zei een 'verandering in denken' te hebben doorgemaakt. Rutte zei ook: "Ik dacht lange tijd dat het niet goed mogelijk was om op een betekenisvolle manier verantwoordelijk te nemen. Lange tijd dacht ik dus eigenlijk: het slavernijverleden is geschiedenis dat achter ons ligt, maar ik had het mis. Eeuwen van onderdrukking en uitbuiting werken uit in het hier en nu. Tijdens het herdenkingsjaar zullen alle facetten van het slavernijverleden en de doorwerking in onze tijd in het volle licht staan. We zetten vandaag een komma, geen punt".

Het zetten van een komma doet men de komende jaren met name "door te werken aan een breder perspectief, omdat historische gebeurtenissen vooral vanuit Europees oogpunt belicht werden, waardoor er weinig aandacht is voor de verschillende perspectieven".

Het is weer blikjestijd. 

Bovenstaande afbeelding is afkomstig uit een toespraak van ouderling Ulisses Soares. In deze toespraak heeft hij het over zijn thuisland Brazilië en de Amazone, een van de grootste en langste rivieren ter wereld. In deze toespraak zegt hij het volgende over deze rivier:

"Zij, de Amazone, wordt gevormd door twee afzonderlijke rivieren, de Solimões en de Rio Negro. Een interessant feit is dat ze een paar kilometer samen stromen voordat het water zich mengt. De oorsprong, stroomsnelheid, temperatuur en chemische samenstelling van deze rivieren zijn heel verschillend. Na een paar kilometer mengt het water zich uiteindelijk en krijgen we een andere rivier dan de twee waaruit die ontstaan is. Pas na het samenvloeien wordt de Amazone zó sterk dat zij, wanneer ze de Atlantische Oceaan bereikt, het zeewater terugduwt en er kilometers de oceaan in nog zoet water is."

De komma staat voor mijn gevoel voor tijd en openstaan voor. Als we dat gegeven als het ware laten inwerken op onszelf, met andere woorden, gewillig zijn om te blijven stromen, dan kan het niet anders dan dat we uiteindelijk tot een gezamenlijk perspectief komen.

"evenmin waren er Lamanieten 

of wat voor -ieten dan ook:

integendeel, 

zij waren één"

4 Nephi 1:17

Teksten Rutte: NOS.nl: zie linken

Dag 6...

VERLICHT de WERELD, dag 6

Suggestie 2: Post uw favoriete Schrift tekst op sociale media.

Een paar dagen eerder zei ik nog: 'Ik ben echt niet van plan om doorlopend verslag uit te brengen van hoe goed ik het er van afbreng als het gaat om het vervullen van VERLICHT de WERELD 'opdrachten'.
Doorlopend?
Is dat trouwens dagelijks of regelmatig?
Toen ik doorlopend schreef, dacht ik zelf eerder aan dagelijks.
Net even gegoogled en doorlopend betekent: Aaneengeschakeld, Aan een stuk door, Aldoor, Almaar, alsmaar, Altijd, Constant, Continu, Gedurig, Geregeld, Non-stop, Onafgebroken, Ononderbroken, Onophoudelijk, Onophoudend, Steeds, Voortdurend.

In ieder geval, we zijn nog maar bij dag 6 en wat ik nu al geleerd heb, is dat ik iets minder snel iets moet roepen. Al heb ik me inderdaad niet dagelijks gemeld, dat had zomaar gekund.
Maar ja, dit had ik van te voren kunnen weten: zoals de wind waait, waait mijn jasje. Dit echter zo zwart/wit op papier te zien staan...
Alhoewel vandaag kan ik daar niets aandoen. 
Suggestie twee van VERLICHT de WERELD zegt namelijk: post uw favoriete Schrifttekst op sociale media.
Laat ik dat vandaag nu net niet gaan doen.

Natuurlijk zou ik zo een tekst kunnen posten. Er zit er zelfs een nu in mijn hoofd: 'Overleg met de Heer in of bij alles wat u doet'. Graag geef ik daar tegelijkertijd een aanvulling op.
Ik leg dat een andere keer nog wel uit, als ik de tekst correct post.
Maar voor nu kan ik dat niet.
Mijn papieren Schriften liggen in de kerk, en mijn opladers zijn op reis, waardoor ik nu niet bij mijn tablet Schriften kan zoals ik dat wil.

Daarom sta ik stil bij iets anders. 

Vandaag is het 6 december. Sinterklaas is weer onderweg terug naar Spanje, om volgend jaar terug te komen, met in zijn kielzog weer de nodige discussies.
Het lijkt wel of men in deze discussie alleen maar kan denken in termen van zwart en wit of voor en tegen.
De een aan de ene kant en de ander aan de andere kant, met de hakken stevig in het zand. En dit alles over de ruggen van de kinderen.
Als dit het beeld is dat wij ouders en ouderen geven, als kemphanen tegenover elkaar, wat kunnen we dan verwachten van een volgende generatie?

Sean Covey, hij is de zoon van Stephen R. Covey, heeft een boek speciaal geschreven voor de volgende generatie. Trouwens, op het kaft staat geschreven: Alles wat je ouders je niet vertellen. En of laten zien, zou ook een mooie aanvulling kunnen zijn. Want hij heeft het in zijn boek over win-win situaties en daarover zegt hij het volgende:

"Winnen-winnen is de overtuiging dat iedereen kan winnen. Winnen-winnen is een groot feest. Het is de overtuiging dat er genoeg succes is voor iedereen. Het is niet jij of ik. Het is jij en ik. Het gaat er niet om wie het grootste stuk taart krijgt. Er is genoeg taart voor iedereen. Het is een groot feest. Winnen-winnen creëert altijd meer. Het is een eindeloos feest".

 

 



Wij, gewone mensen...

Zomaar een opname.

Genomen in het slavernijmuseum Kura Hulanda. 

Deze afbeelding valt in het niet bij het staan daar in het museum bij een replica van een slavenschip. 

Uiteraard staat dit museum stil bij meer 'zaken' dan de slavernij.
Maar voor mij heeft het weergeven van deze periode de meeste indruk op mij gemaakt.
Dat wij mensen tot een zo grote ontmenselijking in staat zijn.
Want dat is wat dit museum met je doet, je betrekt het op jezelf.
Dat bleek ook wel uit de reacties ter plaatse.
Iemand zei met afschuw: "Dat wij Hollanders hiertoe in staat waren".
Alleen helaas, niet alleen de Hollanders.
Toen niet, daarvoor niet, en nu ook niet.

Waar is mijn brilletje toch gebleven...?!

Ik was eigenlijk niet van plan om opnieuw aandacht te schenken aan Sinterklaas en Piet.
Omdat ik dat reeds eerder gedaan heb.
Dus bij deze doe ik dat ook niet, tenminste, dat was de bedoeling

Op pagina 12 en 13 van onze krant stond paginagroot een artikel over Zwarte Piet, met als slotzin: "dat de discussie nog wel 10 jaar kan slepen".
Op pagina 14 werd ik geconfronteerd met een grote foto waarop vrouwen met kinderen staan.
Een deel van de tekst onder de foto zegt het volgende:
"In woord en gebaar maken Joodse bezoeksters van de Tempelberg en Palestijnse vrouwen elkaar duidelijk dat de ander hier niets te zoeken heeft".

In mijn blogje van toen over Piet haalde ik Glenn Helberg aan.
Als je zegt Sinterklaas, dan zeg je ook Zwarte Piet.
Als ik denk aan de discussie rond Piet, dan denk ik aan hem en zijn open brief.

Glenn Helberg begint zijn open brief onder andere met te vertellen dat hij "ooit een droom had en dat hij hoopte dat op een dag de verschillen die er waren, opzij gezet konden worden, en zo al samenwerkend de gemeenschap op een hoger plan gezet zou kunnen worden".
Hij zegt in dat stukje ook dat hij "toen op dat moment onvoldoende besefte dat er ook iets was als een menselijk gebrek en dat de menselijke natuur alom aanwezig is".  

De reden van zijn brief was dat hij het risico op disfunctionele gezinnen wil verminderen.

Want daar vindt de reproductie plaats.

Over reproductie gesproken.

Is het Sinterklaasfeest niet het kinderfeest bij uitstek?

Wordt het misschien niet de hoogste tijd dat wij als volwassenen een stap terugdoen, en het invullen daarvan overlaten aan de kinderen, tenminste aan zij die nog blank - of moet ik zeggen: nog niet gekleurd door het wereldbeeld van ons als ouders en volwassenen - hierin staan.

Want kijkend naar de kleintjes zijn zij het niet die denken in kleur. 

Afbeelding: http://www.allebedrijvenonline.nl/

??????????

De vraagtekens staan voor 'vul-zelf-naar-in'.
Kan even geen titel voor dit bericht bedenken.
Amper thuis, en mijn hoofd is alweer vol.
Ik heb meer dan genoeg foto's van Curaçao die ik nog zou kunnen laten zien.
Sinterklaas is weer in het land.
Kerst heeft ondertussen ook alweer een voet tussen de deur gezet.
Maar ik denk dat ik toch maar even ga voor Curaçao.
En dan niet de foto's, die verwerk ik heus nog wel ergens op mijn blog, maar waarschijnlijk dan niet in het rijtje vakantiefoto's.
Ik zeg dat nu wel, maar houd me ten goede: mijn jasje waait zoals de wind waait, in tegenstelling tot Curaçao, waar de wind overheersend uit het oosten komt.
Dan kan ik zo tegelijkertijd Sinterklaas, of beter gezegd, Zwarte Piet, meenemen in dit bericht. 

Vorig jaar rond deze tijd was er een discussie gaande met als thema: "Zwarte Piet is racisme".
Nu ben ik niet van plan, al doe ik het ongemerkt toch, om daar opnieuw aandacht aan te geven, alhoewel deze discussie nog lang niet is uitgewoed.
Dat blijkt onder andere wel uit de berichtgeving.
En sommigen spreken, in dit licht gezien, dan ook van een traditie.
De discussie rond 'Zwarte Piet is racisme' als een jaarlijks terugkerend gebeuren, dat hand in hand gaat met de komst van Sinterklaas.

Nu gaat het mij in dit bericht niet om deze discussie, al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik Sinterklaas niet meer los kan zien van deze discussie, en vraag ik me af in hoeverre deze discussie zijn invloed niet alleen zal doen gelden op het Sinterklaas feest, maar ook op de onderlinge verhoudingen.
Nee, het gaat mij in dit bericht om de open brief die Glenn Helberg heeft geschreven aan de politici van Curacao.
Stukken uit deze open brief had ik op Curaçao al gelezen in de 'Independiente', een in het Nederlands geschreven krant. Gelukkig stond deze open brief in zijn geheel ook op internet.
Misschien denken jullie: wat heeft Helberg nu met 'Zwarte Piet is racisme' te maken.
Maar hij heeft ooit daarover het volgende gezegd: "We hebben vijf kleuren in de wereld: bruin, wit, geel, zwart en rood. Maak van alle werelddelen een Piet. Het is leuk om kinderen op te voeden met verschillende kleuren. Dan kan Sinterklaas een feest voor iedereen worden".

Tula museum.

Tijdens mijn bezoek aan Curaçao kon ik ook niet om het slavernijverleden heen.
In de eerste plaats door mijn eigen familiegeschiedenis.
Ik ben, zoals jullie, weten bezig met mijn genealogie.
En ik zie nog de naam van een van mijn voorouders met als notitie: gewezen slaaf, naam van zijn eigenaar gekregen.

Slavernij museum Kura Hulanda

Maar ook door onze bezoeken aan verschillende musea, alwaar je geconfronteerd wordt met de verschrikkingen van de slavernij, in het besef wat de één de ander kan aandoen.
En nog aan kan doen, al dan niet geschaard onder de noemer racisme.

Glenn Helberg wil om die reden ook dat wij, en ik spreek van wij, omdat dat ook geldt voor ons aan deze kant van de wereld, onze eigen geschiedenis kennen, zodat wij niet in herhaling vallen.
Maar bovenal, en daar gaat het hem met name om, wat geven wij door aan onze kinderen.
Dat blijkt wel uit het volgende:

"Dat we de sporen van het koloniale verleden in ons meedragen, is een feit. Maar dat wil niet zeggen dat we dit tot expressie moeten laten komen. Datgene wat we voeden, komt tot expressie. Voeden we gelijkwaardigheid, wezenlijk respect voor de ander en respect voor jezelf, dan zal dat tot expressie komen. Voed je identificatie met minderwaardigheid, slachtofferschap en achterdocht, dan komt dat tot expressie. We zijn mensen met talenten en mogelijkheden. Dat is wat we moeten voeden. Als ik het over het slavernijverleden heb, is het om bewustzijn te creëren over systemen waarin de mens ontmenselijkt wordt vanwege persoonlijk en financieel gewin. Creëer verantwoordelijke gezinnen, gezinnen die begrijpen hoe je kinderen stimuleert. Als je dat doet, zullen we zien hoe snel slavernij en koloniaal verleden slechts iets is om bestudeerd te worden".

Met andere woorden, als ik het goed begrijp, het gezin als hoeksteen van de maatschappij.
Maar is dat niet juist het probleem?
Hoeveel mensen geloven heden ten dage nog werkelijk in het gezin? 

Het gezin als een plek waar kinderen worden opgevoed met gelijkwaardigheid, wezenlijk respect voor de ander en respect voor jezelf?

Een Kunukuhuis of slavenhuisje