Bijzonderleven

 

Van de seizoenen is het voorjaar mijn seizoen. Na een lange donkere winter vind ik het heerlijk om alles weer frisgroen te zien uitlopen. Als het gaat om kleding, dan neig ik naar de kleuren van de herfst. Wat betreft de maanden van het jaar: dan is december mijn maand. Deze maand begint voor mij al in november met het versieren van ons huis en daarna volgen allerlei activiteiten die op de een of andere manier te maken hebben met kerst. Zoals onlangs het maken van een cakehuisje.

Vorig jaar was ons huis in oktober al kerstklaar. Manlief vond dat wel een beetje vroeg, dat bleek achteraf, maar liet mij mijn gang gaan. Op een gegeven moment kwam ik er zelf achter dat het nog geen november was en dat ik er een maand naast zat. Misschien vraag je je af: 'hoe kun je er nu zomaar een maand naast zitten?' maar in die periode stond mijn leven gewoon eventjes stil. Alles stond in het teken van chemo, waardoor ik een volledig lege agenda had. De enige afspraak die erin stond was bloedprikken en bij een goede bloedwaardenuitslag kon ik door naar de volgende behandeling. Om drie weken later mij opnieuw te laten prikken, en begon alles weer van vooraf aan. Tot september vorig jaar. De eerste afspraak daarna, in mijn nog steeds lege agenda, stond gepland voor december. Dus toen ik december hoorde, ja, toen kon ik niet anders dan....en vergat ik even dat... 

Het is nu weer december, een jaar later. Zit er geen maand meer naast, al vraag ik me ondertussen wel af waar de jaren blijven. Mijn huis is in kerstsfeer, zoals gewoonlijk vorige maand versierd. En stond er, net als vorig jaar, opnieuw een controleafspraak gepland voor deze maand, die ik deze week heb gehad, die we gekscherend mijn APK-keuring noemen. Spannend op het moment zelf, daarna laat ik het los, tot de volgende afspraak. In de tussentijd genietend van een goede uitslag. Mijn agenda is ondertussen niet meer leeg. Op bepaalde momenten was hij zelfs te vol, met alle gevolgen van dien. Wat al een verhaal op zich is. Klaar met behandelen betekent niet dat het ook echt klaar is. 

Begin van dit jaar had ik het over, - woorden uit mijn reisfolder - overleven, herleven of voortleven. Ik kon daar toen geen antwoord op geven. Ik schreef toen: "Gelukkig zit in elk van de drie woorden het woord leven, en sla ik even voor het gemak de woordjes er voor maar even over. En als ik er toch een woordje voor moet zetten, dan maar 'gewoon' leven". Terugkijkend op het afgelopen jaar, die drie woordjes zijn het zeker niet geworden. Zelfs 'dan maar gewoon leven' volstaat niet. Ook dat geeft niet weer hoe ik uiteindelijk terugkijk op deze afgelopen periode. Ik denk dat er op dit moment maar één woord is dat voor mij nu als juist voelt, en dat is het woord 'bijzonder'. Bijzonderleven. 

December was voor mij al een speciale maand; nu heeft deze maand nog meer glans gekregen. Tegenwoordig gebruikt men bijna het woord gezegend niet meer als men elkaar een kerstgroet verstuurt, misschien alleen nog in christelijke kring, maar dat is wel hoe ik me voel, gezegend. 

Afbeelding: Kate Lee

Wedstrijdje met jezelf...

'Weest niet bang om langzaam voorwaarts te gaan,

wees alleen bang om stil te staan.'

Afbeelding: Photl.com 

Uitspraak:?

Vrouw zijn...

Alweer een aantal jaren geleden hadden wij in onze vrouwenvereniging een aantal activiteiten rond het thema 'Vrouw-zijn'.
Tijdens een van deze avonden hebben we stil gestaan bij een aantal vragen, zoals:

Wat doe ik graag?
Aan welke dingen heb ik een hekel?
Wat is mijn lievelingstekst, uitspraak?
Van welke kleuren houd ik?
Wat vind ik lekker?
Welke talenten en/of gaven heb ik?
Waar ben ik sterk in?
Hoe zou ik mezelf omschrijven?
Wat heb ik al bereikt?
Wat zou ik nog willen bereiken?

Dit alles hebben we later verwerkt in een collage.
Ook ik heb toen een collage gemaakt.
Wat ik me met name herinner, dat onze kinderen toentertijd gelijk wisten welke collage van mij was.

Later heb ik thuis naar aanleiding van deze avond nog een kleine collage gemaakt voor een van mijn mappen, en daarna er eigenlijk niet zo veel mee gedaan.
Althans, zo op het eerste gezicht.
Want toen ik later weer mijn collage in handen had, viel me niet alleen de kleur op, maar ook de opmerking 'tijd voor jezelf' en dit:

Wat ik toen voelde, tijd voor jezelf, heb ik in sommige opzichten achteraf gezien wel heel letterlijk genomen. 
De overgang heeft me zeker een duw in die richting gegeven.
Ik zou bijna zeggen: 'Leve de overgang'.

Mijn overgangsboekje

De cirkel is rond...

Dit wordt niet opnieuw een blogje rond de zonnebloem in de sfeer van de afgelopen periode.

Alhoewel dat misschien wel je eerste gedachte zou kunnen zijn.

Nee, deze zonnebloem heb ik ooit een keer gebruikt bij een uitspraak die ging over rust. 

'Rust

is niet simpelweg

stoppen met drukke werkzaamheden

Rust 

is passen

in je eigen wereld'

Wat ik zo mooi aan deze afbeelding vind is dat de zonnebloem als het ware gedragen wordt.

Maar ook het gevoel van gekoesterd worden komt bij mij op.

De zonnebloem ben ik, maar tegelijkertijd ben ik ook die handen.

Ik moet nu denken aan een gedicht dat ik al eerder gebruikt heb om bepaalde gevoelens te verwoorden en daar alsnog een zin uit

'...vastberaden het enige te doen

wat je kon doen -

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden'

De afgelopen tijd kreeg ik de vraag, niet alleen ik, maar manlief ook, hoe het nu precies zat met mijn sabbatsjaar. Die zou toch nu wel voorbij moeten zijn. Mijn sabbatsjaar is voorbij, alleen bepaalde dingen die ik deed voor mijn sabbatsjaar ziet men nog niet terug in mijn leven zoals dat nu is. Waardoor men dus denkt dat ik nog steeds aan het sabbatten ben. Ik begrijp de vraag, alleen ik denk dat men voorbij gaat aan het waarom van juist een sabbatsjaar. Wat onder andere kan inhouden dat je bepaalde dingen die je voorheen deed, nu niet meer doet of wil doen. 

Als je kijkt naar het scheppingsverhaal zoals beschreven in Genesis, dan is de Sabbat pas na de dagen één tot en met zes. Ik heb het omgedraaid en ben mijn eigen scheppingsverhaal begonnen met een sabbat. Mijn basis en ver(s)terkpunt. En van daaruit hoop ik door te kunnen groeien naar de volgende dagen. Zie het als een reis, mijn levensreis. 

Bovenstaande zon heeft daar alles mee te maken. Hij komt uit een boekje, dat je zou kunnen zien als een soort moodboard of collage, wat ik aan het begin van mijn sabbat heb gemaakt.

Komende tijd zal ik een aantal dingen daaruit met jullie delen, dingen die voor mij belangrijk zijn geweest, maar ook, en misschien was dat wel het allerbelangrijkste, heerlijk om te doen.

'Zelfs een tocht van duizend mijl

begint met de eerste stap'

Lao Tse

Foto: Photl.com

Zonder woorden

"Nu word ik mezelf. Het heeft

Tijd gekost, vele jaren en plaatsen;

Ik ben opgeslokt en door elkaar geschud,

Droeg de gezichten van vreemden,

Rende als een gek, alsof de Tijd er was,

Verschrikkelijk oud, en een waarschuwing uitriep:

"Schiet op, je zult dood zijn voordat"

(Wat?) Voordat je de ochtend bereikt?

Of het einde van het gedicht duidelijk is?

Of veilig liefhebt in de ommuurde stad?)

Om nu stil te staan, hier te zijn,

Mijn eigen gewicht en dichtheid te voelen!

De zwarte schaduw op het papier

Is mijn hand; de schaduw van een woord,

Terwijl een gedachte de vormer vormt,

Valt zwaar op het papier, wordt gehoord.

Alles smelt samen nu, valt op zijn plaats.

Van wens tot actie, woord tot stilte,

Mijn werk, mijn liefde, mijn tijd, mijn gezicht

Komen samen in één intens

Gebaar van groeien als een plant.

Zo langzaam als fruit dat rijpt,

Vruchtbaar, losgekomen, en altijd gebruikt,

Valt maar put de bron niet uit,

Zo is het gedicht, kan geven,

Groeit in me om het lied te worden,

Is zo gemaakt en geworteld door liefde,

Nu is er tijd en Tijd is jong.

O, in dit ene uur leef ik

Helemaal van mezelf en beweeg niet.

Ik, de achtervolgde, die rende als een gek.

Sta stil, sta stil, en stop de zon!"

Bron: Internet, May Sarton: Now I become myself.
Afbeelding: photl.com

Zijn

"We worden wie we willen zijn, 

door dagelijks voortdurend te zijn,

wie we willen worden."

Uitspraak: Richard G. Scott, Liahona
Foto: photl.com

Meditatie

Onlangs zei iemand tegen mij: 'Waarom ga je niet mediteren?' toen we het hadden over het leegmaken van je hoofd. 
Dat hield onder andere voor haar in dat je pas op de plaatsmaakt, door letterlijk stil te gaan zitten of liggen, en op zoek te gaan naar de stilte in jezelf.
Ik bewonder mensen die dat kunnen, maar dat is nu net niet mijn ding.
Zei dan ook tegen haar: 'Dat doe ik wel als ik een jaar of tachtig ben of zo, maar daar kan ik echt niet de rust voor op brengen'.
Bewust stil te gaan zitten of liggen.
Zonde van mijn tijd.
Nu begrijp ik heus wel wat ze bedoelt, maar om tot rust te komen, moet ik juist wat gaan doen.
En als ik bezig ben met die dingen te doen, dan is er geen tijd.
Alleen tijd ervoor, en tijd er na.
Wat op zich ook weer een probleem kan zijn.
Maar dat is een ander verhaal.

Nu ben ik momenteel bezig met naaien. In een van de bladen waar ik gebruik van maak, zat een tijdschrift dat Lieflijf heet. In dit blad, Lieflijf, staat een artikel dat gaat over 'de kracht van creativiteit'. En daarin wordt onder andere het volgende gezegd: "Door met iets leuks, nieuws of met onze handen bezig te zijn, maken we ons hoofd leeg, waardoor er ruimte is voor rust, nieuwe ideeën of inspiratie. Tijdens een creatief proces laat je het logisch denken los en werk je vanuit je gevoel. Zo maak je gemakkelijker contact met dat wat er in je leeft (bewust en onbewust). Het geeft rust en dat kan net zo effectief zijn als een meditatie". Ben ik toch even, al doende, meditatief bezig.


Foto: photl.com

Ware levenswijsheid bestaat uit het elimineren van onbelangrijke zaken.

"Wat zijn de onbelangrijke zaken die uw dagen vullen en uw tijd opslokken? 

Welke gewoonten hebt u ontwikkeld die geen nuttig doel dienen?"

"Welke zaken hebt u niet opgepakt of afgemaakt

 die uw leven meer vitaliteit, inhoud en vreugde zouden geven?"

Uitspraak: pres. Uchtdorf

Foto's: photl.com

Orde op zaken

Ik weet niet wat mijn gedachten 's nachts doen, maar als ik 's morgens wakker word, moet ik altijd, zo voelt het althans voor mij, mijn gedachten eerst weer even op een rijtje zetten.

Zo ook vanochtend.
Terwijl ik al liggend in mijn bed mijn gedachten één voor één aan het plaatsen was, kwam daar de gedachte in mij op dat ik al eeuwen niet op mijn blog had gezeten.
Naast deze gedachte kwam het woord chaos naar boven.
Er lopen momenteel zoveel zaken door elkaar.
Bleef het maar bij lopen, deze zaken, dan doe ik wel een stap opzij om ze voorbij te laten gaan. 

Alleen zo werkt het natuurlijk niet. 

Uiteindelijk maar goed ook dat het zo is. 

Nu heb ik, zoals jullie weten, geen problemen met chaos.

Ik kan daar over het algemeen heel goed mee overweg.
Creëer zelf vaak met het grootste gemak chaos.

Maar de laatste tijd kreeg het woord chaos toch ook een andere klank, en voelde de chaos meer aan als een gebrek aan rust, dan door alles heen het hebben van controle.

Goed beschouwd houd ik van het woord chaos.
Omdat chaos voor mij betekent vormen, scheppen, organiseren en herorganiseren.
Alle elementen zijn aanwezig om tot iets te kunnen komen.

Terwijl ik dus, nog steeds in bed, over mijn chaos nadacht, moest ik opeens aan het scheppingsverhaal denken.
Misschien omdat ik straks naar de tempel ga.

In den beginne schiep God de hemel en de aarde.
De aarde nu was woest en ledig, de duisternis lag op de vloed..

Ja, soms voel je je woest en ledig, en ligt de duisternis soms op de vloed, omdat de eisen van het dagelijks leven zich laten gelden.
Maar in het scheppingsverhaal zitten ook elementen die het vermogen hebben om bepaalde zaken weer in perspectief te plaatsen.

...en de Geest Gods zweefde over de wateren.
En God zeide: Er zij licht, en er was licht.
En God zag dat het licht goed was.....
Toen was het avond geweest en het was morgen geweest: de eerste dag.

Met andere woorden, soms kun je niet meer doen dan per dag te leven. 
En gewoon niet meer doen dan dat.
Als inzicht dag één is in het scheppingsproces, zit ik voor de rest van de dag goed.

Want aan het einde van de dag was het goed. 

Dat schept perspectief.

Alles onder de hemel heeft zijn tijd. 
Nu kan mijn dag al helemaal niet meer stuk.
Denk dat ik maar gewoon in bed blijf liggen.

Wie weet voor hoeveel meer dagen ik inzicht krijg?

Huishouden

Soms kom je iets tegen dat zo weergeeft wat jij voelt, dat je zou wensen dat het van jouw hand was.
Zo ook deze ochtend.
Kreeg een link toegestuurd met een gedicht.
Toen ik het las, dacht ik: waar was ik al die tijd toen dit gedicht rond circuleerde.
Want als je dit gedicht googeld, zie je de impact ervan op andere bloggers.

Dust if you must, but wouldn’t it be better

To paint a picture or write a letter,

Bake a cake or plant a seed,

Ponder the difference between want and need?

Dust if you must, but there's not much time, 

With rivers to swim and mountains to climb,

Music to hear, and books to read, 

Friends to cherish and life to lead. 

Dust if you must, but the world’s out there, 

With the sun in your eyes, the wind in your hair, 

A flutter of snow, a shower of rain. 

This day will not come round again. 

Dust if you must, but bear in mind, 

Old age will come, and it’s not kind. 

And when you go - and go you must - 

You, yourself, will make more dust. 

Het gedicht is trouwens van Rose Milligan.
Eigenlijk wil ik verder in gaan op dit gedicht, maar mijn sportschoenen staan op een dusdanige manier te schreeuwen, dat hun stem, als het ware, al het andere overstemt.

Foto: photl.com

Gedachte

"De vreemde paradox is

 dat het dezelfde tijd neemt

 om een slonzig, kleurloos, onbewogen en onproductief

 leven te leiden 

als het neemt 

om vreugdevol en overvloedig 

te leven."

Foto: photl.com

Uitspraak: ?

Geliefd kind

Ik heb net het blog van de Jonge Vrouwen afgesloten.
Het thema van deze maand voor de Jonge Vrouwen is 'het plan van Zaligheid'.
Ter bespreking kwamen de volgende vragen voorbij:

• Wat is het heilsplan
• Wat is er in mijn voorsterfelijk gebeurd?
• Wat is het doel van het leven?
• Waarom zin mijn keuzes van belang?
• Waarom ondervinden we tegenspoed?
• Hoe kan ik gemoedsrust vinden als een dierbare sterft?
• Waarom moet ik mijn lichaam als een tempel beschouwen?

In het licht van het maand thema en bovenstaande vragen moest ik denken aan een verhaal wat ik in één van mijn gezinsavond mappen had zitten. 

Behalve dat ik dit met de Jonge Vrouwen heb gedeeld, vind ik het te nooit om het niet met jullie te delen. 

Sommige dingen zijn tijdloos. 

Want hoe oud we ook worden, en wat onze omstandigheden ook mogen zijn, we blijven per slot van rekening toch altijd Zijn kind. 

Geliefd kind,

Ik herinner me nog zo de dag toen je bij Mij vandaan ging, wandeld door de sluier heen, stoutmoedig om je aardse roeping te volbrengen. Ik had tranen in Mijn ogen toen Ik je geest omhulde met een mantel van liefde, en je wegstuurde naar school. Wees ervan verzekerd dat Mijn gedachten nu bij je zijn zoals altijd. Ik houd van je met geheel Mijn hart. Ik weet van je leven het goede en het slechte, je verdriet, je teleurstellingen, je onbeloonde prestaties, je frustraties en verleidingen. Maar onthoud dit voor altijd, alles wat ik heb is van jou, als je alleen maar wilt terug komen. Kind, onthoudt dat Ik in jou iets goddelijks hebt geplaatst, zoals in al Mijn kinderen. Ik houd van je. Je hebt één of andere gezegende gave, een zeker talent, een klein deel van Mij in jou. Zoek er naar, ontwikkel het, gebruik het, maar bovenal deel het met anderen. Als je werkelijk van Mij houdt, help anderen dan zichzelf te vinden, en leidt ze tot mij. Toon je liefde door de dienen. Bekeer je van je fouten en weest nederig. Wees altijd leergierig en streef steeds naar verbetering. Ik gaf je zwakheid om je te helpen nederig te zijn, vervloek Me daarom niet. Ik deed het omdat Ik van je houd. Wees hoopvol, laat ontmoediging je niet verzwelgen. Ik zal er zijn als je Me nodig hebt. O, Mijn kind, houd op met nutteloos twisten, wees een vredestichter. Het breekt mijn hart dat zoveel van Mijn kinderen vechten. Als ze konden zien waar Ik op hoopte, wat Ik voorbereidde en verlangde voor hen. Mijn hart breekt als Ik ze gadesla. Maar jij, Mijn getrouw kind, bent mijn hoop. Het is door jou dat Mijn werk moet voortgaan. Je hebt niet veel tijd en er is nog zoveel te doen. Ik smeek je om te beginnen. Volbreng die roeping die Ik je gaf voordat je Mij verliet. Ik zal je helpen. Ik ben nooit te druk of te ver weg om tot je te komen. Ik ben altijd dichter bij je dan je veronderstelt. Er is zoveel dat Ik je wil vertellen, maar wat nu niet kan. Kom dikwijls tot Mij in gebed. Ik houd er zo van om tot je te spreken Mijn geliefd kind. Ik wil je zo graag in Mijn armen nemen, maar ook Ik moet geduldig wachten tot die tijd. Vergeet het niet. Ik ben heel dicht bij je als je Mij nodig hebt. Ik houd van je en mis je heel erg, en o, hoe kijk Ik uit naar je terugkeer tot Mij en je Moeder. 

Met al Mijn liefde en geheel Mijn hart,

je Hemelse Vader.

Tekst ?

Afbeelding: singintroughtherain

Leef nu

Wat een heerlijke bron van informatie is de Liahona toch.
Want uit dit tijdschrift komt onderstaand verhaal. 
Kwam er achter dat ik dit verhaal nog steeds in concept had staan.
Bij deze dus.

"Eens las ik over een man die de la van de toilettafel van zijn kort daarvoor overleden vrouw opendeed en daar een kledingstuk vond dat ze negen jaar eerder tijdens een bezoek aan het oosten van de Verenigde Staten had gekocht. 
Ze had het niet gedragen, maar bewaarde het voor een speciale gelegenheid. En nu zou die gelegenheid zich nooit meer voordoen.
Toen de echtgenoot van de overledene dit aan een vriendin toevertrouwde, zei hij: 

'Bewaar iets niet louter voor een speciale gelegenheid. 

Elke dag van ons leven is een speciale gelegenheid.'

Die vriendin zou later zeggen dat die woorden haar leven veranderden. 
Ze bleef niet meer uitstellen wat voor haar het belangrijkste was. 
Zij zei: 'Nu breng ik meer tijd met mijn gezin door. 
Ik gebruik elke dag mijn kristallen glaswerk. 
Als ik daar zin in heb, ga ik in nieuwe kleding naar de supermarkt. 
De woorden 'op zekere dag' of 'eens' gebruik ik nog maar zelden. 
Ik zeg mijn familie hoeveel ik van ze houd. 
Ik probeer niets op de lange baan te schuiven dat ze plezier kan brengen. 
En elke morgen houd ik mezelf voor dat dit een bijzondere dag wordt. 
Elke dag, elk uur, elke minuut, is bijzonder."




Wil je dit verhaal  in zijn context lezen, klik dan onderstaande link . 

https://www.lds.org/liahona/2008/04/3?lang=nld

Afbeelding: https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEikofSvD71JdsCE9iCIXAqIoZPxW4nbime0PZlzW4_zZi5xTfEBdsj_N97spzGiDZ3LHYstE_06sSQ3-QgPvAy8wmdTA-tXH2zmp5-MUdWivwBTb1AMRKfIkbl1V8RQ4xtNSdmMV3H-Vh_v/s1600/images+(87).jpg

... daaraan weet gij dat de zomer nabij is

Heerlijk, al dat uitlopen van bomen en struiken. Ik kan daar zo van genieten, vooral omdat de kleur van alles nog zo heerlijk fris groen is. In deze tijd van het jaar kan ik de blaadjes wel uit de bomen trekken, om zo het proces te versnellen. 
Ja, ik weet het, ik ben ongeduldig. Maar één ding weet ik zeker: de lente komt eraan, en daaraan weet ik dat de zomer nabij is. 

Toen we deze foto maakten, was ik alleen maar bezig met het opsnuiven van het voorjaar en genoot ik van al het moois in mijn directe omgeving. Tot vanochtend, toen ik beneden kwam en de krant opengeslagen op tafel zag liggen. Mijn blik ging vluchtig over de pagina's en bleef hangen bij: SGP'er trekt uitlatingen over einde der tijden in. Hij had onder andere getwitterd: Aardbeving geeft aan: het einde van de tijd is nabij! Geen 25 jaar meer. En iedereen moet zijn ogen openen voor de terugkeer van Jezus. Hij kwam terug op zijn uitlating en schreef: "Mensen, ik merk dat er verwarring ontstaat over de genoemde 25 jaar en het vergaan van de wereld: het is slechts bij wijze van spreken! We kunnen niet weten wanneer Jezus terugkomt. Dus neem het niet te letterlijk". 

Ik moest toen gelijk denken aan de foto die we gemaakt hadden en hoe hij paste in deze uitspraken en in de gebeurtenissen van de afgelopen tijd. "Leert dan van de vijgenboom deze les: Wanneer zijn hout reeds week wordt en de bladeren doet uitspruiten, weet gij daaraan, dat de zomer nabij is. Zo moet ook gij, wanneer gij dit alles ziet, weten, dat het nabij is, voor de deur".

Zij die leven met de Bijbel weten heus wel dat Christus als een dief in de nacht komt en dat ze daar geen exacte datum aan vast kunnen hangen. Maar al de gebeurtenissen van de afgelopen tijd worden, door zij die geloven, toch gelezen als het uitlopen van de vijgenboom.

Ouderling Holland zei hierover: "We kunnen niet stoppen met leven. In feite moeten we ons leven meer ten volle leven dan ooit tevoren. We moeten ons nooit, in welke tijd of omstandigheden we ook leven, door angst en de vader van angst laten afleiden van ons geloof en een getrouw leven. Ieder mens, in welk tijdperk hij ook leeft, moet leven in geloof, omdat iedereen in onzekerheid verkeert". En daar gaat het feitelijk dus om tijdens onze levensreis nu, dat we meer ten volle leven dan ooit tevoren.