Blikjes en Esther

 

In het verleden schreef ik naast dit blog nog voor een ander blog. Dit blog is ondertussen gesloten, maar zo af en toe haal ik iets van dat blog. Dit blog van toen noem ik nu mijn voorraadkast en af en toe haal ik een blikje uit deze kast, en open ik dat hier op mijn levensreisblog.

Deze week staat onze leesopdracht in het teken van Esther. In ons Kom dan en volg Mij-materiaal werd onder andere gezegd dat we "misschien niet altijd de invloed van de Heer herkennen in de kleine details van ons leven, maar wat we leren uit wat Esther meemaakte, kunnen we leren dat Hij ons kan leiden op ons pad en ons kan voorbereiden op een tijd waarin wij als een werktuig in de handen van de Heer zijn oogmerken kunnen volbrengen". Ook werd president Dieter F. Uchtdorf aangehaald, die het had over "een ieder van ons een unieke plaats inneemt en een belangrijke taak heeft die alleen wij kunnen doen". De Heer heeft u uw verantwoordelijkheid niet voor niets gegeven. Er zijn wellicht mensen en harten die alleen u kunt raken. Misschien kan niemand het precies zo doen als u". 

Ook wordt er verwezen naar een artikel voor de jongvolwassenen, dat ging over Lessen van Esther over je goddelijke potentieel verwezenlijken. Waarin de vraag wordt gesteld: 

"Maak je je weleens zorgen 

dat je je goddelijke potentieel niet waarmaakt?"

De schrijver van het artikel 'Lessen van Esther' heeft het erover dat "hij nog steeds probeert te begrijpen dat zijn bijdragen ertoe doen, ook al lijken ze misschien klein". Maar elke keuze is een daad van geloof. Als ik gehoor geef aan ingevingen, vergroot de Heer mijn vermogen om Hem te dienen. En op die momenten maak ik mijn goddelijk potentieel waar. Esther begreep haar rol misschien niet volledig, maar de Heer wel".

Blikje

En de Heere God riep Adam,

en zeide tot hem: 

Waar zijt gij?

Gen 3:9

Of met andere woorden

Waar ben je? 

In ideeën voor individuele Schriftstudie van deze week kunnen we lezen "God heeft een werk voor mij te doen". In de bijbehorende tekst wordt dan een verwijzing gemaakt naar een toespraak van president Russell M. Nelson 'Leden van de ware millenniumgeneratie worden'. Puur kijkend, denkend in termen van leeftijd, vallen de meesten van ons buiten deze groep. En zou je kunnen denken 'deze toespraak is niet op mij van toepassing'. Maar is dat wel zo? 

In deze toespraak zegt president Russel M. Nelson een paar keer "Een lid van de ware millennium generatie is iemand..." Ik denk dat gezien zijn antwoorden we ons dus wel degelijk aangesproken kunnen en mogen voelen. Ook geeft hij ons tegelijkertijd vier aanbevelingen die alle vier, ook gescheiden van elkaar, zeker de moeite waard zijn om aandacht aan te geven, maar wat ik nu niet ga doen. In deze toespraak zegt president Nelson het volgende, en dat heeft alles te maken met "Waar zijt gij": 

"Je hoeft je niet af te vragen of je bent waar de Heer wil dat je bent, 

of dat je doet wat Hij wil dat je doet.

Je kunt het weten."    

Eerder had hij al gezegd "Vraag je hemelse Vader in de naam van Jezus Christus wat Hij van jou en je zending hier op aarde vindt. Vraag het met een oprechte bedoeling, dan zal de Geest je in de loop van de tijd de levensveranderende waarheid influisteren. Noteer die ingevingen en neem ze vaak door, en handel er naar".  

Ouderling Milton, dit komt uit de toespraak die we gisteren bespraken: "Niettemin kost het tijd en geduld om de stem van de Heer te leren begrijpen. We schenken aandacht aan de gedachten en gevoelens die in ons opkomen, en we schrijven ze op, zoals onze profeet ons heeft aangeraden. Onze ingevingen noteren is een belangrijk onderdeel van het ontvangen. Daardoor kunnen we ons herinneren, overdenken en opnieuw voelen wat de Heer ons leert. Als u dat proces dag in dag uit, maand in maand uit en jaar in jaar uit herhaalt, zult u in het beginsel openbaring groeien". Is dat niet iets wat we allemaal willen en meer dan ooit nodig hebben?

Afbeelding Dagboek LDS Living

Afbeelding klei

Kom dan en volg Mij

Hieronder vind je mijn toespraak, hier en daar met een kleine aanpassing, zoals ik die vanochtend in de kerk heb gegeven. 

Kom dan en volg Mij

Maart jongstleden maakte de kerk bekend dat er in september het een en ander zou gaan veranderen wat betreft onze zondagse vergaderingen. Dit werd gevolgd door verschillende nieuwsberichten. Op Churchnews verscheen een artikel over deze veranderingen, waarin onder andere verwezen werd naar de algemene conferentie van oktober 2018

Voordat ik daar echter naartoe ga, wil ik jullie eerst meenemen naar januari 2018. Voor mij is uiteindelijk alles een groot samengesteld geheel. Er verscheen toen in de Liahona een artikel met als ondertitel 'Meer kracht in de vergaderingen van de Melchizedekse priesterschap en de ZHV'. 

In dit artikel werd het volgende gezegd: “De afgelopen maanden, let wel maanden, hebben de leiders van de kerk samen besproken hoe we de zondagse vergaderingen van de Melchizedekse priesterschap en de zustershulpvereniging kunnen verbeteren. Het resultaat daarvan is het nieuwe leerplan 'Kom dan en volg Mij - voor de Melchizedekse priesterschap en de zustershulpvereniging'. Men zei toen ook dat we meer gebruik zouden gaan maken van de algemene conferentietoespraken. 

Het voorwoord in dit artikel is van ouderling Russell M. Ballard. In dit voorwoord zegt hij onder andere dit: “Naarmate we doeltreffender met elkaar overleggen, zal God ons zegenen met meer openbaring, inzicht en macht om zijn werk tot stand te brengen”.

Als - overleggen  / dan - de zegening 

Het woord overleggen kan ik niet loszien van de veranderingen die in 2018 plaatsvonden, maar ook niet van september. 

Aan het eind van het jaar zei ouderling Jeffrey R. Holland dit, en hij bevestigt daarmee de woorden van ouderling Ballard: “We zijn de bijeenkomsten van de ZHV en het MP-quorum anders gaan bekijken, met meer nadruk op gezamenlijk overleg om het werk van de Heer te volbrengen”. De redactie schreef toen dit als noot: "In dit artikel dat ouderling Holland voor de Liahona schreef, legt hij uit welke krachtige beginselen van bekering aan de basis van 'Kom dan en volg Mij' liggen, het nieuwe leerplan van de kerk".

Ouderling Holland schreef toen onder andere ook dit: “Ik hoop dat we zien dat het om meer gaat dan een gewijzigd beleid, nieuwe programma’s en herziene handboeken. Welke wijzigingen Hij ook aanbrengt in een organisatie of een lesschema of een leerplan, wat Hij echt hoopt te veranderen is u en mij. Hij wil ons hart veranderen en onze toekomst verbeteren. Soms noemen we dat proces eeuwige vooruitgang. Soms noemen we het tot inkeer komen. Soms noemen we het gewoon bekering. Hoe we het ook noemen, het houdt in dat we iets leren".

Leren en bekering gaan hand in hand. 

Dit is wat Kom dan en volg Mij, voor personen en gezinnen er zelf over zegt: “Oprechte bekering is het doel van al het leren en onderwijzen in het evangelie. We streven ernaar om meer op Jezus Christus te lijken. Als we dus het evangelie bestuderen, proberen we niet alleen nieuwe kennis op te doen; we verlangen een nieuwe schepping te worden. We vertrouwen daarbij op onze hemelse Vader en Jezus Christus, dat Zij ons helpen ons hart, onze opvattingen, onze daden, ja, onze aard te veranderen. Voor ware bekering is de invloed van de Heilige Geest essentieel.”

Tijdens de algemene conferentie van oktober 2018 zei president Nelson in zijn openingswoord dat "de aanvallen van de tegenstander op het geloof, op ons, en onze gezinnen exponentieel toenemen. Om geestelijk te overleven, hebben wij eigen strategieën en proactieve plannen nodig. Daarom willen wij nu organisatorische aanpassingen doorvoeren die onze leden en hun gezin versterken”.

Tevens vertelde president Nelson dat de "kerkleiders al jaren aan een geïntegreerd leerplan werkten, Kom dan en volg Mij, om gezinnen en personen te versterken met een thuisgericht en kerkgesteund plan, zodat:

• meer begrip van de kerkleer,
• een groter geloof 
• en een diepere persoonlijke aanbidding worden bereikt." 

Elder Bednar: “We kunnen niet simpelweg naar de kerk gaan, meedoen aan programma’s en verwachten dat we daarmee alle spiritualiteit en bescherming zullen ontvangen, waardoor we weerstand kunnen bieden op de dag van het kwaad.”

Dit is wat het Eerste Presidium erover zegt in het nieuwe materiaal: “Als de leden samen naar de kerk gaan, leren en dienen, zullen ze vreugde ondervinden, sterker worden, en de zegeningen van de Heer in hun leven en thuis voelen.” 

Thuis heeft in de eerste plaats te maken met thuisgericht. Met het leerplan en Kom dan en volg Mij. Ik denk bovenal ook met dat we zelf de Schriften lezen. 

President Nelson zei het zo in zijn openingswoord tijdens de algemene conferentie van 2018: “Wij zijn zelf verantwoordelijk voor onze eigen geestelijke groei.”

Wat een half jaar later nog eens door ouderling Bednar werd bevestigd tijdens de algemene conferentie van april 2019: “Ieder lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is zelf verantwoordelijk om de leringen van de Heer te bestuderen en na te leven. We moeten niet verwachten dat de kerk als organisatie ons alles leert of vertelt wat we moeten weten en doen om toegewijde discipelen te worden en kloekmoedig tot het einde toe te volharden. Nee ,we zijn zelf verantwoordelijk om te leren wat we moeten leren, te leven zoals we moeten leven en te worden wie de Meester wil dat we worden.”

“Het mooie van dit leerplan is dat alle andere leden dat net zo doen. En daardoor kun je, wanneer je bijeenkomt, de evangeliewaarheden en -beginselen bespreken die jou tot verandering hebben aangezet, en de anderen kunnen hetzelfde doen. Daardoor kom je samen om het ultieme doel van iedereen na te streven: als Jezus Christus te worden.”

“Naarmate u de Schriften thuis vaker bestudeert, zult u ook meer inzicht en geestelijk begrip ontvangen. En als u met anderen erover praat, wat ik zie als overleg, zullen u en die anderen gezegend worden”. "U creëert geen inspirerende muziek als anderen niet over hun eigen inzichten en inspiratie vertellen". 

Ik herhaal die zin nog eens: "U creëert geen inspirerende muziek als anderen niet over hun eigen inzichten en inspiratie vertellen". 

Het gaat dus om welke evangeliewaarheden en -beginselen jou tot verandering hebben aangezet. Dat is wat je meeneemt naar de kerk, wat volgens mij alles te maken heeft met een betere ik. Een uitspraak die ik geleend heb van een betere ik, een beter huwelijk, wat weer te maken heeft met je eigen geestelijke en emotionele groei. Waarom dan toch dat kijken naar die ander?

“We kunnen pas één van hart en één van zin worden en zijn als een ieder persoonlijk de Heiland in het middelpunt van zijn leven plaatst”. 

Als - dan 

Ik moet hierbij ook denken aan wat president Dallon H. Oaks twee jaar geleden zei tijdens de oktoberconferentie over 'Kom dan en volg Mij': “Dit jaar zijn miljoenen geïnspireerd door het evangelie-studieplan dat gebaseerd is op de uitnodiging van de Heiland: 'Kom dan en volg Mij'. 

Christus volgen is geen oppervlakkige of gelegenheidsbezigheid. Het vergt voortdurende inzet en is een levenswijze die we altijd en overal moeten nastreven. Zijn leringen en voorbeeld bepalen het pad dat elke discipel van Jezus Christus moet volgen. En iedereen wordt uitgenodigd om dit pad te volgen, want Hij nodigt allen uit om tot Hem te komen, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw. En "allen zijn gelijk voor God". Als volgelingen van Christus spreken en getuigen wij van Jezus Christus, ons volmaakte Voorbeeld. Dus laten we Hem volgen en twist vermijden.” 

Allen zijn gelijk heeft voor mij alles te maken met zwart en wit en HOE de Heer zijn nieuwtestamentische kerk door middel van Joseph Smith herstelde. 

Beseffen we echter ook dat de woorden "allen zijn gelijk" ook alles te maken hebben met 'Kom dan en volg Mij' wat betreft het kerkondersteunende gedeelte.

In de Leer en Verbonden (88:122)  lezen we het volgende over dit 'allen zijn gelijk' in het licht van 'Kom dan en volg Mij': “Wijs onder u een leraar aan, en laten niet allen tegelijkertijd spreken, maar laat één tegelijk spreken en laten allen luisteren naar wat hij zegt, opdat wanneer allen gesproken hebben, allen door allen opgebouwd zullen zijn, en opdat een ieder een gelijke gelegenheid zal hebben”. 

“Dan komen we op een unieke manier samen.” “Dan wordt er inspirerende muziek gecreëerd”.

"Het is daarbij niet erg als iemand niet aan deze bespreking wil deelnemen. Aanwezigheid en het verlangen om het woord van God te horen is ook een uitdrukking van geloof”.  

Dit alles heeft niets te maken met, ik citeer nu ouderling Jeffrey R. Holland: “met de vlotheid van de les, het vullen van de tijd, het aantal complimentjes voor de leerkracht, of zelfs het aantal aanwezigen in de les. Hij zei ook dat de nadruk niet mag liggen op het handboek, of het bord, de beste discussievragen of de schikking van de stoelen”, waarvan het kerkmateriaal zei dat, indien mogelijk, een kringopstelling ervoor kan zorgen dat er goed overleg is en er open discussie kan ontstaan”. Uiteindelijk zijn het bord en die andere dingen middelen.

"Het gaat, ik citeer nog steeds ouderling Holland, ook niet alleen om kennis. Het gaat er niet om dat we "de namen van de twaalf stammen van Israël kennen, of de gelijkenis van de olijfbomen kunnen schematiseren, hoewel dat ook nuttig kan zijn". Waar het om gaat, zei ouderling Holland, wat ik zie als het doel achter al deze middelen, “is wat er in ons leven gebeurt. Leren leidt tot groei en verandering, inzichten die tot verbetering leiden en kennis van de waarheid, wat ons op zijn beurt dichter bij de God van alle waarheid brengt. Als we daartoe bereid zijn, zei ouderling Holland, dan zal God ons leiden naar plekken die we nooit dachten te kunnen bereiken, en die zelfs onze stoutste dromen overstijgen”.

Vandaar dat er gesproken wordt over macht in leerplan. 

Als we dat gevoel, die ervaring, die kracht van thuis meenemen naar de kerk, dan kan daar zelfs nog een kracht bovenop komen. Dit is wat zuster Camille N. Johnson zei over de komende veranderingen in september: “Er ontstaat extra kracht wanneer we wekelijks samenkomen om te overleggen, te leren en elkaar te steunen. Wanneer we in zijn naam samenkomen, is de Geest aanwezig om ons te onderwijzen, worden getuigenissen versterkt en verheffen we elkaar in ons discipelschap. Dit wekelijks moment van verbondenheid helpt om dichter tot de Heiland en tot elkaar te komen. We vinden vreugde in het gezamenlijk bewandelen van het verbondspad.”

Tot slot, naast het bestuderen van de Schriften worden we ook aangespoord onze ingevingen op te schrijven, die leerstellige pareltjes worden genoemd, wat voor mij alles te maken heeft met macht in het leerplan. 

Toen ik hoorde dat ik ziek werd, heb ik mij teruggetrokken en mij overgegeven aan de Schriften en Kom dan en volg Mij. Van mijn dagboek en mijn inspiratieboekje heb ik één boekje gemaakt. Mijn allereerste boekje heb ik mijn kankerboekje genoemd. Al schrijvende ging ik van uitslag naar uitslag en van behandeling naar behandeling. Dit is mijn verslag van de eerste twee maanden. Lichamelijk hoop ik dit nooit meer mee te maken, maar wat een parelreis is dit geweest. 

Het enige wat de Heer wil is ons zegenen op onze levensreis. Het enige waar het om draait, is de vraag of we ons door Hem willen laten zegenen door te doen wat Hij van ons vraagt.

Thuisgericht - kerkondersteunend

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

Vergeten is gevaarlijk voor de mensheid

Nog een paar dagen en dan is het kerstmis en vieren we de geboorte van Jezus Christus. Op dit moment ben ik daar niet direct zo mee bezig, en dat heeft alles te maken met onze laatste les uit ons 'Kom dan en volg Mij'-lesboek waarin de volgende vraag wordt gesteld: "Denk er in deze kersttijd over na hoe het Oude Testament dit jaar uw getuigenis van Jezus Christus heeft versterkt."

Aan het begin van elk lesboek, het Oude Testament is ons derde 'Kom dan en volg Mij'-leerjaar, worden tips gegeven die onze individuele Schriftstudie kunnen verbeteren, zoals: "U zult door bepaalde woorden en zinsneden in de Schriften geraakt worden, alsof ze speciaal voor u geschreven zijn. U voelt dat u er iets aan hebt. Ze inspireren en motiveren u. Markeer ze in uw Schriften of noteer ze in een studiedagboek" of "Let op uw gedachten en gevoelens, ook al lijken ze niets te maken te hebben met wat u leest. Die lessen wil uw hemelse Vader u wellicht juist bijbrengen". 

In maart van dit jaar kreeg ik te horen dat ik kanker had. Wanneer je hoort dat je kanker hebt, dan sta je als het ware op een tweesprong. Voor je liggen twee wegen die je kunt gaan bewandelen. Althans zo heb ik het ervaren. Ik heb ervoor gekozen om 'stil te staan'. In deze periode heb ik mij tot op zekere hoogte teruggetrokken in mezelf. Ik had al de gewoonte van Schriften lezen. Daarnaast had ik een studiedagboek, waarin ik zo tussendoor gedachten en gevoelens over de Schriften in opschreef. Ook had ik nog een dagboek waar ik dagelijks wat in schreef. Toen ik kanker bleek te hebben heb ik beide, mijn dagboek en studiedagboek, aan de kant gelegd en ben ik aan een nieuw boekje begonnen dat ik mijn kankerboekje heb genoemd. Hierin noteerde ik kopieën van mijn afspraken, schreef ik op wat ik zoal lichamelijk meemaakte, maar bovenal, voordeel van veel dingen uitsluiten, ben ik mij intensiever gaan richten op de Schriften, op de lessen die ik volgde en dat wat ik voelde tussen de regels door. 

In de periode dat ik hoorde dat ik kanker had, die later ook nog uitgezaaid bleek te zijn, was ik ondertussen op pad met Mozes en het volk van Israël. In zekere zin voelde ik me ook een verdrukte slaaf. Tot op zekere hoogte had ik ook geen zeggenschap meer over mijn lichaam. Mijn agenda en leven werden bepaald door het ziekenhuis en de kanker. Op een gegeven moment, ik was ondertussen geopereerd, zaten manlief en ik in de auto voor onze eerste afspraak met de oncoloog. Op de vraag van mijn man wat mijn verwachtingen waren, kregen we van hem te horen dat hij die niet kon geven, omdat, kijkend naar mijn uitslagen, ik mij in een groot grijs gebied bevond, maar, zei hij, je hebt een kans en dat is chemo. 

"De Egyptenaren nu, al de paarden en wagens van Farao, zijn ruiters en zijn legermacht, achtervolgden hen en haalden hen in, terwijl zij gelegerd waren aan de zee." Ik bevond mij ook in een soort woestijn, en ook ik stond aan de waterkant. De kanker voelde als een legermacht, en ook al was ik geopereerd, ik werd toch nog steeds op de hielen gezeten. Voor mij lag een uitgestrekte zee in al haar diepte, in de vorm van chemo met alle mogelijke eventuele bijwerkingen, waar ik heel eerlijk gezegd niet op zat te wachten. "Toen werden de Israëlieten zeer bevreesd en schreeuwden". Echter, boven de angst uit was daar de stem van de oncoloog die zei: "Er is een kans", waarvan ik wist: "Dit is mijn kans". 

Ik moest hierbij denken aan deze uitspraak van Brad Wilcox: "God verwijderde de Rode Zee niet. Hij maakte een opening. Zo zal Hij ons net zo goed helpen om een weg te vinden door onze problemen heen." Chemo was mijn opening, waardoor ik nu in remissie ben. De Heer is daar, Hij geeft rust aan onze ziel. Dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is of zal zijn. Maar Hij heeft wel beloofd dat het een pad is dat wij niet alleen behoeven te bewandelen. Ook als het "indien niet" zou zijn geweest. Hierbij denk ik aan Daniel in de leeuwenkuil en de drie die in de oven werden gegooid. 

Uit het hele Oude Testament spreekt het verlangen van de Heer om te wandelen met het volk van Israël, maar zij hebben niet gewild. Ze waren tijdens de reis amper de bocht om of ze waren Hem alweer vergeten. Doorlopend verlangden zij naar de vleespotten van Egypte. Het was moeilijk voor hen Zijn hand in hun leven te zien. En zo liepen zij vele kansen mis. 

Lezen voelt voor mij als reizen. Het leuke van reizen is dat de reis begint met een vraag, in dit geval "Denk er in deze kersttijd over na", om dan uiteindelijk, via omwegen door de uitspraak van Jeffrey R. Holland hier, op mijn blog, terecht tekomen. Ik had niet de intentie om iets te schrijven over mijn ziek zijn, maar dit nu niet delen zou betekenen dat ik voorbijga aan de gave van het kerstkind, het Oude Testament, en al de zegeningen die hieruit voortvloeien en zijn voortgevloeid. 

"Hoe ernstig de beproeving ook is, hoe diep de nood, hoe groot de beproeving, God zal ons nooit in de steek laten. Hij heeft het nooit gedaan en zal het ook nooit doen. Hij kan het niet. Het is niet zijn karakter om dit te doen. Hij is een onveranderlijk wezen; dezelfde gisteren, dezelfde vandaag, en Hij zal dezelfde zijn in de eeuwige eeuwen die nog komen. Die God hebben we gevonden. We hebben Hem tot onze vriend gemaakt door Zijn evangelie te gehoorzamen; en Hij zal ons bijstaan. We mogen door de vurige oven gaan, we kunnen door diepe wateren gaan, maar we zullen niet worden verteerd of overweldigd."

Afbeelding: Pixabay. Uitspraak: 'Vergeten is gevaarlijk voor de mensheid', Simon Gronowski.

Gedoe komt er toch

'Gedoe komt er toch' vond ik wel een mooie titel voor dit blogje na acht maanden niet te hebben geschreven op mijn blog, want daar ging mijn blogje in maart van dit jaar over. Ik schreef toen de volgende zin uit het boek op: "Wees blij dat er gedoe is. Althans, als je wilt veranderen". Nu gaat dit boek over relaties op de werkvloer, maar los van de werkvloer geeft het gewone dagelijkse leven op zichzelf al genoeg gedoe. 

Diegenen die al vaker op mijn blog zijn geweest, weten dat ik van de zin 'zoals de wind waait, waait mijn jasje' houd. Soms schrijf ik regelmatig op mijn blog en soms tijden niet. Dat ik de afgelopen acht maanden niet op mijn blog heb geschreven, is dus eigenlijk niet iets nieuws. Alleen dit keer had mijn niet-schrijven een speciale reden; ik was namelijk druk in de weer met mijzelf. 

'Gedoe komt er toch' is vroeg of laat niet te vermijden als je door het leven gaat. Je kan er bijna 'vergif' op innemen. En dat is wat ik de afgelopen maanden heb gedaan, nadat er in maart kanker bij mij werd geconstateerd. Ik heb 'gif' ingenomen, maar wel met als eindresultaat dat ik nu in remissie ben. 

In mijn blogje van maart schreef ik dat lezen voor mij op reis gaan is. En dat heb ik, ondanks of juist daardoor, volop gedaan, en dat ook geprobeerd voor mijzelf te verwoorden, zoals je kunt zien. Of ik nog over deze reis op dit blog zal gaan schrijven, weet ik nog niet, want 'zoals de wind waait...'. Maar mezelf kennend, vast wel een keer, ergens.

Aan het stuiteren...

Soms voel ik me als een kip zonder kop, en dat kun je ook zien aan de sporen die ik achterlaat.
Ooit, let wel, ooit, ren ik rond met kop, maar aan de andere kant is het ook wie ik ben.
Ik las ergens dat elke ongelukkige gedachte ten koste gaat van elke gelukkige gedachte, dus er zijn andere dingen waar ik me 'druk' over kan maken.
Dat wil niet zeggen dat ik daardoor ruimte voor verbetering uitsluit.
Ik ben, zoals jullie weten, mijn, ons huis, aan het opruimen, jaja, en had dat zelfs als doel gesteld.
Ik was al bezig met kerstvoorbereidingen, tot ik besloot daarmee te stoppen, omdat het ten koste ging van mijn opruimdoel.
Mijn man, die van een opgeruimd huis houdt, arme hij, vond dit alles toch een beetje gortig en zei op een gegeven moment tegen mij: "Schat, je hebt er dertig jaar over gedaan om dit alles te verzamelen. Vind je het niet een beetje ver gaan om van je zelf te verwachten dat je dit in een paar maanden wegwerkt? Je kunt toch in het nieuwe jaar gewoon verdergaan met je doel".
Sterk argument, vind je niet? En dat uit zijn mond.
Dus, om een lang verhaal kort te maken, ik begin zo als eerste met het klimmen in de gordijnen; de rest, van kussens tot boom, volgt dan vanzelf.

Aan de hand van teksten uit de Schriften en kleine opdrachtjes
werken we zo naar een meer betekenisvolle kerst toe.

Het bovenstaande schreef ik eind vorige maand, met de bedoeling om onze "Samen aftellen tot kerst" adventskalender met jullie te delen.
Maar daar dit mij niet lukte, moeten jullie het nu doen met een pagina uit mijn aftellen-tot-kerst-dagboekje, want we zijn ondertussen alweer een paar weken verder.

De boom staat, de gordijnen hebben het wel of niet ophangen overleefd, en de rest is erop afgestemd. 

Elk jaar vindt er zo een soort ritueel plaats, en ik zie dit ondertussen maar als een soort kersttraditie die deel uitmaakt van mijn leven. 

Net als het hebben van een aantal andere vaste 'gewoonten', zo rond deze tijd, zoals een mand met kerstboeken, het gaan naar het Lichtjesfeest in Delft, het luisteren naar kerstliederen en de vraag wel of geen cakehuisje.

Ik houd van de lente, maar december is mijn maand.
Zeker nu, met het ouder worden, besef ik steeds meer hoe goed het is geweest dat we bepaalde tradities in ons leven hebben verweven, die nu deel uitmaken van ons eigen familie kerstverhaal. Ogenschijnlijke kleine wereldse zaken, die toch iets zeggen over wie wij zijn als gezin.

Mijn overgangsboekje...

Ergens tijdens mijn overgang, zo rond het begin van mijn sabbatsjaar, kreeg ik een stapeltje tijdschriften van een van onze dochters. Al genietend hiervan, besloot ik voor mezelf een collage te maken, maar dan in de vorm van een boekje. Zodat de dingen waar ik mee bezig was, meer werden dan een losse notitie hier en daar, en een stel knipsels die uiteindelijk hun weg vonden naar de prullenbak. Denk nu niet dat ik mezelf aan het opofferen was, want ik vind zoiets gewoon heerlijk om te doen. Tegelijkertijd beantwoordde het ook aan mijn behoefte om meer aandacht te besteden aan creativiteit. Daarnaast is een doel pas een doel als het op papier uitgewerkt en onder woorden is gebracht, dus het kreeg ook de rol van reminder toegedeeld.

Een van deze tijdschriften sloot qua onderwerp precies aan bij waar ik mee bezig was, dus de vellen uit dit tijdschrift (zie de foto's) heb ik mede gebruikt om een verdeling in mijn boekje te maken. Daarnaast waren er een aantal andere gebieden die ik belangrijk vond en vind, die ik meer wou specificeren, en die ook hun weg in het boekje moesten vinden. Zoals bijvoorbeeld 'Geestelijk leven' of spiritualiteit, zoals je wilt.

Tot slot, maar is dat niet met alles zo: hoeveel dromen, gedachten, boekjes en collages je ook maakt, uiteindelijk gaat het om het doen. Doen! Een klein woordje, maar.....
Wat had ik onlangs ook alweer gezegd over klein?

Klein uitstapje...

Even geen aandacht voor mijn overgangsboekje en dag 1.
Andere dingen vragen aandacht, of beter gezegd, dringen zich op.
De vraag is alleen nog hoe het onder woorden te brengen, want voor mezelf heb ik een en ander verwerkt en hier en daar opgeslagen.

Grappig hoe je blanco aan een dag begint, en dan vanzelf allerlei zaken zich voor je ogen beginnen te ontvouwen.
Het invullen van dat onbeschreven blad begon ermee dat wij vanochtend in de zondagschool onder andere stil stonden bij Naäman, die van zijn dienstknechten te horen kreeg:

'Mijn vader, had de profeet u iets moeilijks opgedragen, 

zoudt gij dat dan niet doen?'

Deze Bijbeltekst werd later aangevuld met een uitspraak, waardoor ik opeens echt bij de les was:

'Zijn wij soms ook niet als Naäman

 op zoek naar grote en belangrijke daden die we kunnen doen, 

terwijl de gemakkelijke dingen die ons leven kunnen veranderen

 en ons van onze kwalen kunnen genezen, 

nalaten?'

Rex D. Pinegar.

De gemakkelijke dingen?
De gemakkelijke dingen, die ons leven kunnen veranderen, maar door de eenvoud ervan, vaak door ons worden onderschat, waardoor we de zegeningen die hieraan verbonden zijn, mislopen.
Misschien denk je nu: wat heb ik met Naäman van doen?
Wat heeft dat met mijn situatie van nu te maken?

Bovenstaande uitspraak van ouderling Pinegar komt uit een toespraak van hem, en hij geeft voorbeelden van wat nu die kleine en eenvoudige dingen zijn, zoals gebed en gezinsavond, die evangelisch te noemen zijn. Uiteraard valt alles in deze toespraak onder de noemer evangelie, maar voor zij die hier niet zo veel mee hebben, een universeel voorbeeld uit zijn toespraak:

Charles Francis Adams, de kleinzoon van de tweede president van de Verenigde Staten, was een succesvol advocaat, lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de Amerikaanse ambassadeur in Groot-Brittannië. Hij had veel verantwoordelijkheden en weinig tijd over voor iets anders. Maar hij hield wel een dagboek bij. Op een dag schreef hij:

'Vandaag gaan vissen met mijn zoon  - een verloren dag!'

De zoon van Charles, Brooks Adam, schreef op diezelfde dag in zijn dagboek:

'Vandaag wezen vissen met mijn vader - de heerlijkste dag van mijn leven!'

Mmmmmm......klein uitstapje?

Rex D. Pinegar: De gemakkelijke dingen.
Natuur: De Groote Peel

Vrouw zijn...

Alweer een aantal jaren geleden hadden wij in onze vrouwenvereniging een aantal activiteiten rond het thema 'Vrouw-zijn'.
Tijdens een van deze avonden hebben we stil gestaan bij een aantal vragen, zoals:

Wat doe ik graag?
Aan welke dingen heb ik een hekel?
Wat is mijn lievelingstekst, uitspraak?
Van welke kleuren houd ik?
Wat vind ik lekker?
Welke talenten en/of gaven heb ik?
Waar ben ik sterk in?
Hoe zou ik mezelf omschrijven?
Wat heb ik al bereikt?
Wat zou ik nog willen bereiken?

Dit alles hebben we later verwerkt in een collage.
Ook ik heb toen een collage gemaakt.
Wat ik me met name herinner, dat onze kinderen toentertijd gelijk wisten welke collage van mij was.

Later heb ik thuis naar aanleiding van deze avond nog een kleine collage gemaakt voor een van mijn mappen, en daarna er eigenlijk niet zo veel mee gedaan.
Althans, zo op het eerste gezicht.
Want toen ik later weer mijn collage in handen had, viel me niet alleen de kleur op, maar ook de opmerking 'tijd voor jezelf' en dit:

Wat ik toen voelde, tijd voor jezelf, heb ik in sommige opzichten achteraf gezien wel heel letterlijk genomen. 
De overgang heeft me zeker een duw in die richting gegeven.
Ik zou bijna zeggen: 'Leve de overgang'.

Mijn overgangsboekje

Klein

Zomaar twee ogenschijnlijk los van elkaar staande opmerkingen die ik van de week tegenkwam.

"Het is belangrijk voor een gezin om consequent te zijn in eenvoudige dagelijkse gewoontes zoals gezinsgebed, schriftstudie en gezinsavond. Het consequent doen van ogenschijnlijk kleine dingen, kan grote geestelijke gevolgen hebben".

"Zij die een dagboek bijhouden en daarin elke dag drie positieve dingen opschrijven (en dat kunnen dingen zijn van, met een kop thee voor het raam naar buiten staren, tot een paar minuten langer onder de douche staan) voelen zich na een half jaar voelbaar gelukkiger. Het mag simplistisch klinken, maar vaak zijn het de eenvoudige dingen in het leven die het grote verschil maken".

Geeft wel te denken hé. 


Uitspraak 1: Sorry, waarschijnlijk de Liahona.
Uitspraak 2: Pete Cohen, life coach.  
Afbeelding: www.startstrongmonday.com

Eetdagboek, 2

Eerste pondje eraf.
Toch heb ik niet gelijnd!!!
Om te beginnen heb ik meer bewogen.
In mijn ogen een sleutel als het gaat om gewichtsbeheersing.
Althans dat zie ik terug in mijn eigen leven.
Want tijdens de feestdagen gaat het daar zeker mis.
Daarnaast, heb ik niet minder gegeten.
Althans, zo heb ik het ervaren.
Ik heb gewoon geleefd volgens de voorschriften van het voedingscentrum, de schijf van vijf.
Als je volgens dit lijstje eet, dan ervaar je echt geen honger.
Uiteraard vind je op dit lijstje geen vakje voor allerlei zoetigheden.

Daarnaast heb ik gebruik gemaakt van de tips uit de 8 weken Gezond en Fit programma van het AD en WaightWatchers.
Met name de lunch recepten vielen goed in de smaak. Dus daar gaan we zeker mee door.
Net zoals ik voorlopig nog even doorga met mijn eetdagboek.

Nog wat tips uit mijn map, die komen uit een artikel met de titel 'Waarom gewichtsverlies uitstellen? Geen dieet houden kan de doelstreffendste manier zijn om kilo's kwijt te raken, geschreven door Garth Fisher :
- goede lichaamsbeweging is fietsen, zwemmen, wandelen en joggen.
- zorg dat de inspanning zo groot is dat je zwaarder ademhaalt, maar nog steeds kunt praten.
- drie dagen in de week lichaamsbeweging heeft al een aanzienlijk effect.
- vier dagen in de week heeft invloed op je gewicht.
- nog meer dagen is ideaal.
- begin je met lichaamsbeweging, probeer dan dagelijks 20 minuten te bewegen,
 totdat je gewend bent
- voer het dan met 5 minuten per week op, tot ongeveer drie kwartier tot een uur.

Foto: photl.com