Had ik maar...

Volgens mij heb ik ooit al eerder iets over dit onderwerp geschreven, het had ik maar, maar als dat zo is, dan kan ik dit berichtje zo één, twee, drie, niet terug vinden. Wat mij bijstaat is dat het ging over het terug kijken op je sterfbed. Nu ik dit zo neerschrijf, moet ik opeens denken aan huwelijk en gezin en 'had ik maar meer tijd op kantoor door gebracht'. Nog een poging.

Het was inderdaad 'Huwelijk en gezin' en had hem gelabeld met....Had ik maar.
Had mezelf tijd kunnen besparen.

Dit wordt weer een lange inleiding.
Zucht, mijn gezinsleden zijn daar al aangewend.
Maar op papier ben ik niet zo, dan is het van schrap schrap, ik denk dan meer na, maar daar heb ik nu net eigenlijk geen tijd voor.

Ik ben op het moment bezig de nieuwsbrief aan het maken voor de jongeren bij ons in de gemeente. En heb net met hun een poster gedeeld die ik zelf heel mooi vind.
Deze poster heeft te maken met vooruit kijken, maar in het verlengde daarvan kwam ik ook nog een toespraak tegen die voor mij aansloot bij deze poster. Die toespraak deel ik dan weer niet met hun, anders wordt het natuurlijk wel een heel lange nieuwsbrief. Ik denk ook niet dat ze daar op zitten te wachten. Daarnaast, ze hebben zelf een Liahona en als ze die lezen komen ze ongetwijfeld die toespraak vanzelf tegen.

Oke.
Nu even ademhalen, stapje terug.
Poster plaatsen, tekst van wat ik mooi vond uit deze toespraak, en dan is het wel genoeg voor vandaag, want anders blijf ik gaan.
Ja, ik word soms ook moe van mezelf, ik zeg het maar alvast.

Hier dan het stukje uit die toespraak wat ik bijzonder mooi vond: "Maar al te vaak volgen we patronen en gewoontes die we door de jaren heen ontwikkeld hebben - we volgen gewoon de routine zonder erbij stil te staan waartoe die routine leidt. Doelgericht leven voegt focus en zin aan ons leven toe en kan een groot verschil maken. Doelgericht leven betekent dat je de betekenis van het 'waarom' kent - de motieven voor je daden. Socrates heeft gezegd: 'Een leven dat niet onder de loep wordt genomen, is niet de moeite waard'. Denk dus goed na hoe je je tijd doorbrengt, en vraag je dan geregeld af: Waarom? Dan leer je om verder te kijken dan dat ene ogenblik. Het is veel beter om vooruit te zien en je af te vragen: 'Waarom zou ik dat doen', dan terug te kijken en te zeggen: 'Waarom heb ik dat in vredesnaam gedaan?'".

Een soort 'Had ik maar', maar dan net even anders.

Want dit gaat over verder kijken in plaats van terug kijken vanaf je sterfbed..

Een groot verschil, een heel groot verschil.

Trouwens, heb ik die uitspraak van Socrates al een keer met jullie gedeeld....

Afbeelding: Lds.org

Toespraak: Met een eerlijke bedoeling

Een ander jasje...

Sinds een tijdje zit ik op naailes.
En als je denkt: goh, wat leuk, dan heb je gelijk.
Het is meer dan leuk.
Al vraag ik me nu af of dat überhaupt kan, dat iets te leuk is.
Want wanneer is iets te leuk?
Als je je grenzen daarin verliest?
Want als ik eenmaal bezig ben, zeker als het lekker gaat, dan is er al helemaal geen tijd.
En zou ik door en door kunnen gaan.
Dat is zeker een maar.
En ook één van de redenen dat ik de afgelopen tijd niet zo veel aandacht heb gegeven aan mijn blog.

Dus in die zin kom ik mezelf door het naaien tegen. 

Want in wezen gaat het uiteindelijk niet om tijd, maar om omgaan met mezelf binnen de tijd die ik heb.

Maar het naaien is in nog meer opzichten confronterend.

Het was een hele klus om de rits erin te krijgen, en zoals je ziet is het me gelukt.

Her was de eerste keer dat ik zoiets heb gedaan, en het resultaat mag er zijn.

Zij die net op naailes zijn, zijn onder de indruk, maar zij die al de nodige naaiervaring hebben, zien in één oogopslag, dat er behalve de rits, nog meer aan schort.

Dus in die zin moet je jezelf zien als iemand die onderweg is, die al de nodige stappen heeft gemaakt, maar er nog niet is, maar wel trots kan zijn op het resultaat dat tot nu toe is behaald. 

Dat er nog niet zijn, kan op zich ook moeilijk zijn, want je weet dat het beter kan, alleen jij kan nog niet beter op dat moment. 

Sommige dingen moet je gewoon vaker hebben gedaan. 

Men zegt per slot van rekening niet voor niets: oefening baat kunst.

Vandaar dat ik nu bezig ben met een tweede jasje.

En derde jasje ligt geknipt klaar, maar wel zonder rits! 

Lekker makkelijk met drukknopen, want knoopsgaten maken staat nog op het leerlijstje, maar na de ritsen even niet. 

Het moet wel leuk blijven.  

En dan heb ik het nog niet gehad over (h)erkenning vinden bij elkaar, doelen stellen (we hebben tot juli om negen kledingstukken te maken), het verwerken van teleurstellingen, omdat na al je inspanningen iets gewoon totaal niet staat, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Naaien is dus tot op zekere hoogte het dagelijks leven in het klein.  

En daar wil ik geen minuut van missen. 

Werk aan de winkel

Onlangs kwam ik de volgende opmerking tegen:

"In de hemel

 is orde 

absoluut noodzakelijk;

 als het niet zo was, 

zou er chaos heersen".

Nu heb ik een bijzonder talent voor chaos, maar aangezien ik nu geen aandacht aan chaos wil besteden...
Nee, ik wil juist wel aandacht besteden aan chaos, maar niet in dit berichtje.
Of toch wel weer?
Ach, in wezen doet het er eigenlijk niet toe wat ik nu eigenlijk wel of niet wil zeggen; het gaat erom wat ik uiteindelijk doe.

'Nog te organiseren rommel'

Wat ik de komende tijd ga doen, zoals jullie al weten, is naar binnen keren en orde scheppen.

Nu sta ik, gezien mijn talent voor chaos, daarin gelukkig niet alleen, en met de hulp van manlief hoop ik te doen wat president Kimball zei:

 "Maak goede plannen

 en voer ze op ordelijke en systematische wijze uit".

In hetzelfde hoofdstuk waarin ik de uitspraak van president Kimball tegenkwam, kwam ik ook iets tegen wat zeker past in mijn leven:

"Wij kunnen dikwijls iets nuttigs maken van oude of afgedankte spullen. 

Door samen te werken kunnen wij oudere meubels die wij in een tweedehands winkel of op een veiling hebben gekocht weer repareren en als nieuw maken. 

Wij kunnen muren, plafonds en deuren verven, gordijnen en spreien naaien, 

kussens maken en kleedjes weven".

Ben ik even gehoorzaam!!! 

Uitspraken: 'De vrouw in de kerk'.

Niet zo

Onlangs had ik al wat geschreven over dat opruimen niet bepaald mijn ding is.
Maar behalve dat opruimen niet mijn ding is, ben ik ook iemand die doorlopend wordt afgeleid door allerlei zaken. Volgens manlief, heb ik dat met name op huishoudelijk gebied, en ik geloof wel dat hij daar gelijk in heeft. Heel erg gelijk. Alleen helaas, is onze rolverdeling zo, dat een groot deel van het huishouden op mijn schouders rust, terwijl hij nu juist degene is met het meeste talent er voor.
Wat, dat begrijpt je wel, soms best lastig kan zijn.
Tijdens onze vakantie, heb ik zo links en rechts het één en ander gelezen, en heb me onder andere dus bezig gehouden met zaken die betrekking hadden op timemanagement en dat opruimen te leren is. Om een evenwichtig leven te kunnen leiden, is het noodzakelijk dat je goed om kunt gaan met tijd. Tijd niet alleen om te doen wat je moet doen, maar ook het hebben van tijd om dat wat voor jou het leven zinvol maakt. En hoe je het draait of keert, daarbij kun je niet om een georganiseerd huishouden heen.
Niets is vervelender dan bijvoorbeeld 's morgens heen en weer te moeten rennen op zoek naar een stel schone sokken.
Maar er waren zo ook een paar ideeën waar ik het absoluut niet mee eens was. Zoals bijvoorbeeld de regel: 'één ding er in, dan ook één ding er uit.' Nu heb ik een rem gezet op één ding er in en is gisteren mijn dochter met een leuke stolp naar huis gegaan, waar ik haar op gewezen heb. Zover ben ik ondertussen dus al wel. Alhoewel, ik kwam wel thuis met iets. Maar nu had ik een goed excuus, want het was een praktisch ding, waarmee je je spullen in je tent beter kunt organiseren. Alleen één ding eruit, zover ben ik nog niet. Een andere regel waar ik ook de grootste moeite mee heb is: 'als je iets langer dan een jaar niet hebt gedragen, doe het dan de deur uit.' Nu heb ik schoenen, sjaals, kettingen en tassen liggen die zeker tot zo'n dertig jaar terug gaan, dus je kan mijn houding ten opzichte van deze regel wel voorstellen.
Van dat wat ik heb gelezen, is met name één verhaal mij bijgebleven. Maar dat is vanwege de herkenbaarheid. In mijn berichtje met als titel 'Volle maan' had ik het over een toespraak van Neal A. Maxwell waarin hij het volgende zegt: 'Geestelijke onderworpenheid wordt niet in een oogwenk bereikt, maar stap voor stap, en gebruikmakend van opeenvolgende stapstenen, die sowieso bedoeld zijn om één voor één gebruikt te worden.' Nu slaat de opmerking geestelijke onderworpenheid op toewijding en jezelf overgeven aan de Heer. Nu wil ik wel een georganiseerd huishouding hebben, maar daar mezelf  nu geestelijk aan onderwerpen, nee dat is niet wat ik voor ogen heb. Nee, het gaat mij om zijn opmerking, dat bepaalde zaken niet in een oogwenk worden bereikt, maar stap voor stap. Als ik de stap kan zetten, waarover in het verhaal wat ik tijdens de vakantie heb gelezen, wordt gesproken, het concentreren op de klus die je je hebt voorgenomen, dan - hierbij moet ik denken aan Neil Armstrong -  is deze kleine stap van mij, een enorme sprong voorwaarts in het organiseren van mijn huishouding.

In dit boekje, ik heb een oudere versie, kwam ik een heel herkenbaar verhaal tegen van iemand die de zolder aan het opruimen is. Althans, dat is de bedoeling, maar van alles door haar handen laat gaan en aan het eind van de dag tot de conclusie komt dat ze nog niets is opgeschoten, dat de zolder rommeliger is dan voordat zij er aan begon, en wat nog erger is, een week later zal ze opnieuw een poging moeten wagen. Over afleiding gesproken.

Graag had ik dit verhaal in zijn geheel met jullie willen delen, omdat het zo paste in mijn verhaal, maar daar er rechten en zo op zitten, laat ik het hierbij. Degenen die in dit opzicht net zo zijn als ik, hebben genoeg aan een half woord om zich een beeld te vormen. Voor de anderen, die zich dit niet kunnen voorstellen, scheelt het niet lezen van dit verhaal alleen maar weer in tijd, en tijd is..............................