Vertel je verhaal

"Je weet pas wie je bent, als je weet waar je vandaan komt". Deze uitspraak hing aan de muur van Het Noordbrabants Museum, waar wij naar de tentoonstelling 'Ketahanan: verhalen van veerkracht', zijn geweest. Een tentoonstelling die in samenwerking was gemaakt met de Molukse gemeenschap, die "opgebouwd was rond vier thema's: (de)kolonisatie, diaspora, veerkracht en toekomst".

Nu heb ik zelf geen Molukse achtergrond, maar ik herkende mij in de verhalen die zij daar in het museum vertelden. Vooral in de woorden dat het verleden doorwerkt in het heden. Minister-president Jetten verwoordde het zo toen hij afgelopen zondag zijn excuses aanbood: "De beladen geschiedenis van toen en is er nu nog altijd voelbaar". 

Dit AD-artikel eindigt met de woorden: "De excuses zijn zondag gemaakt door minister-president Jetten. De Molukse geschiedenis bekender maken en onderdeel laten zijn van de Nederlandse geschiedenis is een essentieel vervolg". Met andere woorden: "Excuses zijn geen punt, maar een komma". 

"Excuses zijn geen punt, maar een komma" zijn woorden die uit de mond kwamen van premier Rutte toen hij "namens de Nederlandse staat excuses aanbood voor het slavernijverleden. Dat de Nederlandse overheid eeuwenlang slavernij mogelijk heeft gemaakt, heeft gestimuleerd, in stand heeft gehouden en ervan heeft geprofiteerd. We delen niet alleen het verleden, ook de toekomst. Dus zetten we vandaag een komma, geen punt."

Ook zei hij, mij om het even of het nu gaat om het slavernijverleden, of om de Molukse gemeenschap, of zelfs als het gaat om kerkgeschiedenis, dit: "Dat proces vraagt tijd en we kunnen het werk alleen in gezamenlijkheid doen". Is dat niet een rode draad? Mijn vorige logje eindigde ik met onder andere deze woorden van Michael A. Goodman: "Er is geen plaats voor neerbuigendheid of oordelen van onze kant. Als we tot steun willen zijn, als we deelgenoot willen zijn van de levensreis van een ander, moeten we diegene respecteren en liefhebben". Kijkend naar mijzelf vind ik respect al meer dan voldoende. Misschien is respect ook wel een mooi onderwerp voor ......

Artikel AD

1. Kerkgeschiedenis is Zijn geschiedenis.

 

Afgelopen zondag hadden wij in onze wijk twee gastsprekers. Een zendings-echtpaar dat verantwoordelijk is voor de vastlegging van de geschiedenis van de kerk in Nederland en België. In deze toespraken hadden zij het onder andere over dat de geschiedenissen die zij vastleggen iets zeggen over wie wij zijn als gemeenschap, en dat wij door deze verhalen de hand van de Heer kunnen zien. Hij is voor onze ogen geschiedenis aan het schrijven, tenminste als wij ogen hebben om te zien. En dat het belangrijk is dat wij deze verhalen met elkaar delen en blijven delen. De serie Saints, "een verhalende geschiedschrijving die verhalen bevat over getrouwe heiligen der laatste dagen uit het verleden", werd als voorbeeld aangehaald. Daarnaast hoorde ik in deze toespraken het belang van gedenken en welk verslag wij over onszelf achterlaten. Wat mij echter het meest trof was deze opmerking,

"Kerkgeschiedenis is Zijn geschiedenis." 

Al luisterend naar deze toespraken over het belang van vastleggen, van zowel de geschiedenis van de kerk als die van jezelf, en dat de Schriften een prachtig voorbeeld hiervan zijn, moest ik tevens denken aan mijn eigen ervaringen. Aan 'vertel je verhaal'. Echter, dit delen bleek nog niet zo eenvoudig te zijn. Vanuit 'dat niet eenvoudig zijn' ben ik daarover gaan schrijven, en later, zonder vooropgezet plan, werd het een reisverslag door de Schriften. Waarbij ik, hoe je het ook wendt of keert, onze gezamenlijke kerkelijke geschiedenis niet kon en kan negeren. 

"Hoe kan de kerkgeschiedenis een erfdeel worden van ons allen,

of we nu nieuwe leden zijn

of deel uitmaken van generaties in de kerk?"

Voormalig kerkhistoricus en -griffier Marlin K. Jensen

Hoe wordt die kerkgeschiedenis een erfdeel van ons allen, ook als die geschiedenis niet helemaal is of was wat je ervan dacht? Het ongemak van feilbaarheid en onfeilbaarheid, en de vragen die daaruit kunnen voortvloeien. Ik denk dat mijn logje Leer en beleid  daar een voorbeeld van is, waarin ik naar twee toespraken van president Dieter F. Uchtdorf verwijs. 

In deze toespraken heeft president Uchtdorf het erover dat het voorgekomen is "dat leden en leiders gewoonweg vergissingen hebben begaan. Er zijn wellicht dingen gezegd of gedaan die niet in overeenstemming waren met onze waarden, beginselen of leer. Ik veronderstel dat de kerk alleen volmaakt zou zijn als zij wordt geleid door volmaakte mensen. Maar Hij werkt door ons - zijn onvolmaakte kinderen - en onvolmaakte mensen begaan vergissingen." 

Ook zei president Uchtdorf: "Het is normaal om vragen te hebben - het eikeltje van een oprechte vraag is vaak ontsproten en uitgegroeid tot een grote eikenboom van begrip. Er zijn weinig leden in de kerk die nooit eens met een ernstige of gevoelige vraag hebben gezeten. Een van de doelen van de kerk is het geloofszaad aan te kweken en te verzorgen - zelfs in de soms zanderige grond van twijfel en onzekerheid."

Ik kwam een interessante toespraak tegen die gaat over twijfels en vragen, waarin ook de opmerking gemaakt werd dat onze "kerkgeschiedenis veel complexer blijkt te zijn dan het eenvoudige verhaal in de zondagsschool. Kerkleiders, zowel vroeger als nu, blijken inderdaad mensen van vlees en bloed te zijn". In deel 2 ga ik verder in op deze toespraak van Michael A. Goodman die hij gaf aan de BYU. Echter voor nu sta ik stil bij zijn verwijzing naar een toespraak van president M. Russell Ballard.

President Ballard: "Ik wil er zeker van zijn dat mijn boodschap goed overkomt en dat u dit belangrijke punt begrijpt. Er is absoluut niets mis met het stellen van vragen of het onderzoeken van onze geschiedenis, leer en gebruiken. De herstelling begon toen Joseph Smith antwoorden zocht op zijn oprechte vragen. Ouders, leiders van jongemannen en jongevrouwen, leerkrachten in de kerk - waaronder docenten van seminarie, instituut en religieus onderwijs aan de BYU - bisschoppen en presidentes van de Zusterhulpverenigingen en ringpresidenten: als iemand met een vraag of zorg naar u toe komt, doe die vraag dan niet af en zeg niet dat diegene zich er geen zorgen over hoeft te maken. Trek de toewijding van die persoon aan de Heer of zijn werk niet in twijfel. Help die persoon in plaats daarvan antwoorden op zijn of haar vragen te vinden. We hebben verhalen gehoord over mensen die oprechte vragen stelden over onze geschiedenis, leer of praktijken, maar werden behandeld alsof ze geen geloof hadden. Dat is niet de manier van de Heer. Zoals Petrus zei: Wees altijd bereid tot verantwoording aan ieder die u vraagt naar de hoop die in u is. We moeten beter omgaan met oprechte vragen. Hoewel we misschien niet elke vraag over de kosmos of over onze geschiedenis, praktijken of leer een antwoord hebben, kunnen we wel veel antwoorden geven aan oprechte mensen."

Tot slot de reactie, eigenlijk is het meer een boodschap, van Micheal A. Goodman op deze toespraak van president Ballard: "Er is geen plaats voor neerbuigendheid of oordelen van onze kant. Als we tot steun willen zijn, als we deelgenoot willen zijn van de levensreis van een ander, moeten we diegene respecteren en liefhebben. We moeten het goede in hen zien en hun inzichten en integriteit waarderen, ook al zijn we het misschien niet altijd eens met hun conclusies. Dat is niet erg. Zij zijn het misschien ook niet altijd eens met onze conclusies, maar toch hopen we dat ook zij ons liefhebben, waarderen en respecteren."  

Afbeelding: churchofjesuschirst.org

We zijn meer dan onze etiketten

"Het is namelijk niet wat de mens ziet,

want de mens ziet aan wat voor ogen is,

maar de Heere ziet het hart aan."

1 Samuel 16:7

Mijn vorige logje ging over dat afstamming niet bepalend is, en ik eindigde met bovenstaande tekst. Toen Samuel Eliab zag, dacht hij: "Deze is vast en zeker voor de Heere Zijn gezalfde". Maar de Heer zei: "Kijk niet naar zijn uiterlijk en ook niet naar de hoogte van zijn gestalte". Op de een af andere manier kwam Eliab waarschijnlijk over als iemand, gebaseerd op hoe hij eruitzag, die het goed zou doen als koning. “De Heer leerde aan Samuel dat Hij ons anders ziet dan dat mensen elkaar meestal zien". 

In dat opzicht zijn wij net zo menselijk als Samuel, want ook wij hebben de neiging om aan een knap uiterlijk automatisch positieve eigenschappen toe te schrijven, zoals betrouwbaarheid en eerlijkheid, wat het halo-effect wordt genoemd, wat ons denken kan belemmeren. Omgekeerd werkt het ook zo. Dus in die zin moeten we voorzichtig zijn met het labelen van iemand, gebaseerd op de eerste indruk. 

Uiteraard zijn labels niet altijd negatief. President Russell M. Nelson zei dat “labels leuk kunnen zijn".  Ze laten zien aan welke positieve zaken je waarde hecht. Maar als er een label is dat jouw belangrijkste identiteit vervangt, kunnen de gevolgen geestelijk verstikkend zijn". Met je belangrijkste identiteit bedoelt president Nelson dat je een geestkind van God bent en dat het belangrijk is dat je deze waarheid kent en begrijpt. 

Eerder dit jaar heb ik een aantal logjes geschreven die gingen over onze ware identiteit en labels. Toen was echter mijn insteek dat afstamming WEL DEGELIJK van belang was en is. Daar tegenovergesteld aan, kijkend naar de afstammingslijn van Christus, zien we dat afstamming NIET belangrijk is. Of het nu gaat om wel of niet, beiden hebben uiteindelijk ook te maken met hoe jij jezelf ziet.

"Ik geloof dat mijn hemelse Vader de volgende eigenschappen in mij ziet

die veel anderen niet zien:...."

Bovenstaande stelling, een van de vier, komt uit een seminarieles waarin de Heer het hart aanziet. Dat ik juist deze stelling eruit heb gehaald, en niet: "Als ik andere mensen voor het eerst ontmoet heb ik de neiging om vooral te kijken naar...", heeft te maken met hoe hemelse Vader jou en mij ziet. Welk label heeft Hij op een ieder van ons geplakt. En dat bovenal te blijven zien. Los van wat anderen wel of niet zien. Los van wat anderen wel of niet doen. Omdat dit, kijkend naar president Nelsons woorden, als je je ware identiteit uit het oog verliest, geestelijk verstikkende gevolgen kan hebben. Wat ik terugzie in het leven van Saul. 

Toen Saul als koning werd geroepen, zoon van een vermogend vader, en in heel Israël geen knappere man dan hij, was zijn reactie: "Ben ik niet een Benjaminiet, uit de kleinste van de stammen van Israël? En is mijn geslacht niet het geringste van al de geslachten uit de stam van Benjamin?" In dit opzicht past hij, nu we het toch over labels hebben, aan de ene kant in het halo-effect-hokje, en aan de andere kant in het vakje 'Wie ben ik dat', zoals Mozes, een groot profeet vanouds, zich dat afvroeg. Echter Saul vergat op een gegeven moment wie hij was, want dit is wat Samuel later tegen hem zegt: "Is het niet zo dat u, hoewel klein in eigen oog, hoofd van de stammen van Israël geworden bent, en dat de Heere u tot koning over Israël gezalfd heeft? Omdat u het woord van de Heere verworpen hebt, heeft Hij u verworpen, zodat u geen koning meer zult zijn. Toen zei Saul tegen Samuel: Ik heb gezondigd, omdat ik het bevel van de Heere en uw woorden overtreden heb, want ik was bevreesd voor het volk en heb naar hun stem geluisterd" (1 Samuel 15:17,23,24). Hij verloor uit het oog wat God in hem zag en wat zijn ware identiteit was.

"Als we onze etiketten met die van anderen vergelijken, etiketten aannemen die niet overeenkomen met onze goddelijke aard, of ons door sommige etiketten minderwaardig voelen, kunnen onze eigenwaarde en geestelijke instelling in miljoenen stukjes uiteenspatten. Het enige etiket waardoor het leven echt iets betekent, is onze goddelijke identiteit. En ik hoef dat etiket niet te verdienen. Die liefde krijg ik gratis. Ik weet dat als ik mijn best doe om volgens zijn wil te leven, en altijd besef wie ik echt ben, Hij me zal zegenen. Als al mijn andere etiketten met die ene belangrijke zijn verbonden, kan ik in al die etiketten ware vreugde, kracht en grootsheid vinden." 

Ik denk dat ik het volgende week opnieuw over een man ga hebben. Een man die liet zien dat hij meer was dan het etiket dat aan hem kleefde. En zo de geschiedenis opnieuw labelde. 

Afbeelding: Labels matter

Straatintimidatie

Afgelopen vrijdag werd voor het eerst in Dordrecht "een wandeling van drie kilometer georganiseerd langs onveilige en enge plekken in de stad". Dit in het kader van dat intimidatie op straat nog te vaak voor komt. Ik heb meegelopen. Eng werd het nooit, maar dat kwam    doordat ik mee liep in een groep. Al denk ik, bij onderstaand straatje, voor mij de eerste keer dat ik hier kwam, dat ik het zelfs bij daglicht zou vermijden. 

Uit onderzoek van het CBS blijkt dat twee op de drie vrouwen van 12 tot 25 jaar weleens is lastig gevallen op straat. Twee op de drie. Voor jongens en mannen ligt het gemiddelde op één op de drie. Met alle gevolgen van dien, zoals "angst, wantrouwen, depressie, stress, slaapproblemen, schaamte, onzekerheid over hun lichaam, maar bovenal ook angst voor de publieke ruimte". Iets, wat in onze stad, en wij zijn niet de enige stad met dit probleem,  veelvuldig voorkomt en "nog te veel wordt gebagatelliseerd". 

Straatintimidatie (gedrag wat plaats vindt in de publieke ruimte) aanpakken blijkt hard nodig te zijn, echter dit blijkt nog niet zo eenvoudig te zijn. "Rotterdam, Utrecht en en Arnhem zijn proefgemeenten en ook Dordrecht heeft zich aangemeld voor de uitbreiding van de landelijke pilot". Ik las dat verschillende gemeenten een aanpak van straatintimidatie hebben ontwikkeld om dit tegen te gaan. In dit plan van aanpak heeft men het over drie doelen. Het eerste doel richt zich op preventie en bewustzijn. Preventie door bijvoorbeeld naar een school te gaan en voorlichting te geven, wat men onlangs in Dordrecht heeft gedaan. Maar ook door ons, wij maken ook deel uit van die publieke ruimte, te laten voorlichten en ons ervan bewust te zijn dat dit niet alleen een groot probleem is, maar dat dit ook een probleem is van ons allen. En dan heb ik het nog niet gehad over waar onze wandeling begon. Want dit is 'slechts' een onderdeel ervan. 

Info: AD Drechtsteden: Intimidatie op straat komt nog te vaak voor.

Het midden

Het valt nog niet mee om elkaar te vinden. Daarom was ik ook zo onder de indruk van wat er onlangs in de Grote Kerk in Dordrecht gebeurde. Dat men met elkaar in gesprek gegaan was en dat dit gesprek uiteindelijk resulteerde in een gezamenlijke bijeenkomst, die als onderwerp had: "Slavernij en de kerk, waar hebben we het nu eigenlijk over?" Zo kan het dus ook. Maar dat is niet altijd het geval. De praktijk is wat dat betreft behoorlijk weerbarstig. Zeker als emoties hoog oplopen.

Zoals jullie weten, ben ik zo tussendoor blikjes aan het openen. Een paar dagen geleden moest ik aan een bepaald blikje denken vanwege de afbeelding van een kloof, toen ik in de krant las dat "nabestaanden van gesneuvelde militairen een oproep deden om de vlag tijdens 4 en 5 mei recht op te hangen. 'Telkens als ik er een op zijn kop zie hangen, denk ik aan mijn kind dat met de Nederlandse vlag op zijn kist werd thuisgebracht', zegt een van de nabestaanden".

Veel van de boeren hebben ondertussen hun vlaggen weggehaald na de overwinning van BBB. Hun voorvrouw zei hierover het volgende: "Het recht om te protesteren hoort ook bij die vrijheid. Maar ik denk dat we elkaar tegemoet moeten komen. Je bespaart veel pijn door de vlaggen weer even recht te hangen". Daar tegenover staat Farmers Defence Force, die vinden "dat de protesten moeten doorgaan, omdat er niets ten gunste van de boeren is veranderd en het is gewoon te veel werk. Sommigen van onze boeren hebben 300 vlaggen opgehangen, anderen zelfs 5000. Het is te veel moeite om ze voor één dag weer recht te hangen".

Blikje: Het midden

We zien steeds meer polarisatie ontstaan.

"We kunnen als Heiligen der Laatste Dagen 

steeds minder de middenweg nemen.

Het middenveld is aan het verdwijnen.

Je zult keuzes moeten maken.

Geen keuze is ook een keuze.

Leer nu te kiezen."

Oderling Jeffrey R. Holland

Alweer deze tekst? Dit is nu de derde keer. (Of ik drie blikjes open over dit onderwerp, weet ik nog niet. Zoals de wind waait...) Maar voor mij is het niet los te zien van het ander. Zie het als spaken van een wiel. Dit is weer zo'n spaak. Alleen gaat dit blogje specifiek over polarisatie. Althans, eigenlijk gaat het over de keus om in het midden te blijven en ons niet te laten verleiden door de tegengestelde polen, hoe aantrekkelijk misschien ook. 

 

In het licht van polarisatie kan ik niet heen om de prachtige toespraak van ouderling Ulisses  Soares: 'Respect and love for those with whom we disagree'. We kennen zijn toespraak over de grote rivier de Amazone, en ook in deze toespraak haalt hij een voorbeeld aan uit zijn vaderland Brazilië. Maar hij begint zijn toespraak met de volgende woorden:

"De wereld is een kwetsbare plek. De grond onder onze voeten lijkt te verschuiven en te trillen, en we hebben maar weinig vaste plekken waar we ons kunnen terugtrekken. Een wereldwijde pandemie blijft onze gezondheid en sociale cohesie bedreigen. Economieën haperen en de werkloosheid stijgt. De raciale harmonie die we zoeken, valt uiteen. Onrust in onze straten verspreidt angst en onzekerheid. Mensen hebben niet de moed om hun mening te geven uit angst om afgewezen te worden. Mensen vertrouwen steeds minder op hun leiders en medeburgers. Het politieke proces is afgeweken van beleefdheid en lijkt op een strijd om identiteit in plaats van een streven naar principes en waarheid. De meest diepe en ware dingen over ons zijn ons geloof en onze relaties. Maar te midden van deze angst lijkt het erop dat we elkaar niet zien. Op het eerste gezicht lijken we de weg kwijt te raken. Maar waar u ook gaat, stop voorzichtig en kijk. Glimp voorbij de angst en het isolement die deel van ons leven zijn geworden."

Elder Soares geeft dan voorbeelden van het goede dat nog steeds plaatsvindt in deze kwetsbare wereld. Maar aan de andere kant, en daar gaat zijn toespraak uiteindelijk toch ook over, hoe doen we het als het gaat om waardigheid, wederkerigheid en respect? "Niemand kan echt over beleefdheid prediken", zegt hij, "want we hebben allemaal ruimte voor verbetering. We kunnen alleen maar hopen en anderen overtuigen".

Ergens tegen het einde van zijn toespraak zegt hij het volgende: "Het probleem waarmee we vandaag worden geconfronteerd is dat we het punt van onbeleefdheid zijn voorbijgegaan. We hebben het punt bereikt waarop we minachtend zijn. In zoveel gevallen merken we dat we het niet alleen met elkaar oneens zijn, maar elkaar verachten". Om dan ergens tussendoor te zeggen: "We moeten leren om geen aanstoot te geven en niet beledigd te zijn". Wat een opdracht.  

Ps.

"Want we hebben allemaal ruimte voor verbetering." Sluit mooi aan bij de leesopdracht van deze week: "Die van ulieden zonder zonde is, werpe eerst den steen op haar". En zo is de cirkel, of het wiel, weer rond. 

Afbeelding: vlag, Pixabay; kloof, internet?

Schaapschap

Gisteren stond er in het AD een column van Özcan Akyol die ging over de sfeer in de Tweede Kamer. Hij eindigde zijn column met de volgende woorden: "Er gelden kennelijk andere regels als je rond het parlement actief bent. De afstand tussen het Binnenhof en de rest van Nederland wordt mede gecreëerd door deze onbegrijpelijke houding (strenger zijn voor anderen dan voor zichzelf). Op deze manier wordt het wel erg gemakkelijk gemaakt voor populisten. De volgende keer dat Vera Bergkamp iets over een andere club zegt, is het legitiem om te antwoorden met: Kijk eerst naar jezelf".

Ik trek weer een blikje open: Verander de wereld, begin bij jezelf:

"en er kon stellig geen gelukkiger volk zijn 

onder alle volken die door de hand van God waren geschapen"

4 Nephi 1:16

Dit blogje kun je niet los zien van het vorige blogje, want het haakt in op de toespraak: 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland. "Er waren geen Lamanieten, Jakobieten, Jozefieten of Zoramieten. Er waren totaal geen -ieten. De mensen hadden slechts één verheven identiteit aangenomen". Met andere woorden, zij waren één.

Wanneer wij het in de kerk hebben over eenheid, dan hebben we het vaak over "Zion, de reinen van harte". En dat "als we niet één zijn, dan zijn we de Zijnen niet". Misschien daarom ook dat onze conclusie na het bespreken van deze toespraak alles te maken heeft met "Verbeter de wereld, begin bij jezelf". Iemand anders, een uitspraak die ik tegenkwam, verwoordde het zo: "We moeten onszelf allemaal aanwijzen als een comité van één", waar naar mijn gevoel het woord werk achter zit. Het is niet iets dat zomaar als vanzelf uit de lucht komt vallen. Het vraagt inzet. Het vraagt een ander hart". 

"Maar wat is nu precies eenheid?" Soms weet ik wel wat ik niet wil, maar niet precies wat ik wel wil. En daarom verander ik de vraag "Wat is nu precies eenheid?", in "Wat is eenheid niet?" Dit is een enigszins andere insteek, maar uiteindelijk gaat het toch om het eindresultaat?

Er is één zin die er voor mij uitspringt, wanneer het gaat om "Wat is eenheid niet?"en dat is deze:

"Eenheid gaat over saamhorigheid, niet over gelijkvormigheid."

Ik denk dat ouderling Dieter F. Uchtdorf dit het mooist uitlegt. Hij zei dat "hoewel de verzoening bedoeld is om meer op Christus te lijken, is zij niet bedoeld om ons allemaal hetzelfde te maken. Soms verwarren we verschillen in karakter met zonde. We kunnen zelfs ten onrechte denken dat iemand die anders is dan wij, God niet behaagt. Deze manier van denken brengt sommigen er toe te geloven dat de kerk ieder lid in dezelfde vorm wil gieten - dat we allemaal op elkaar moeten lijken, dat we allemaal hetzelfde moeten voelen, denken en doen. Dat zou in tegenspraak zijn met het karakter van God, die iedere man anders dan zijn broeder heeft geschapen en iedere zoon anders dan zijn vader".

In 'Harten in rechtschapenheid en eenheid verweven' zegt ouderling Quentin L. Cook "dat eenheid en diversiteit geen tegengestelden zijn, en dat we meer eenheid kunnen bereiken als we een inclusieve sfeer en respect voor diversiteit cultiveren". Hij spreekt zelfs over het vieren van diversiteit. Een ander interessant artikel over dit onderwerp is deze, 'The blessings of diversity', (alleen in het Engels) waarin gezegd wordt "dat dit onderscheidend vermogen raciale, etnische, geslacht- taalverschillen, evenals onze gevarieerde gaven, perspectieven en ervaringen omvat. Binnen het evangelie van Jezus Christus is er geen norm - behalve een verenigd verlangen om de Heiland te volgen. We kunnen verschillen in onze gehoorzaamheid aan de geboden die onze Vader in de hemel ons heeft gegeven. Maar onze keuzes doen niets af aan Gods liefde en hoop voor ons. En ook al verschillen we in onze toewijding, ons wordt geleerd lief te hebben en af te zien van oordeel en om in de kerk te dienen, ondanks verschillen in onze gehoorzaamheid". 

In dit artikel (The blessings of diversity) worden de volgende tips gegeven:

- Streef naar regelmatige en zinvolle interacties met degenen die van u verschillen.

Dit kwam tijdens onze bespreking afgelopen zondag ook al ter sprake. Ter sprake kwam ook, en daar wordt ook over gesproken in dit artikel, bewust te zijn van 'de pijn en frustratie van degenen die te maken hadden met priesterschap- en tempelbeperkingen'. 

- Praat openlijk over verschillen.

"Dit helpt ons beseffen hoeveel we de wereld zien zoals we zijn in plaats van zoals hij is. Als we onszelf onder gebed toestaan open te staan om van verschillen te leren, kunnen we onze misvattingen en onbedoelde vooroordelen identificeren en veranderen". 

- Spreek je uit namens je zusters en broeders.

"De Heer identificeert zichzelf als onze voorstander bij de Vader en verwacht van ons dat wij namens onze zusters en broeders op christelijke wijze pleiten. Dit moet op een persoonlijke manier gebeuren, zoals bij het corrigeren van personen die grappen maken die anderen vernederen en kleineren vanwege religieuze, culturele, raciale, nationale of genderverschillen. Het moet soms ook op openbare manieren gebeuren, om de religieuze vrijheid van alle mensen te verdedigen, inclusief onze moslimzusters en -broeders".

Dit artikel eindigt met de woorden dat "onze hemelse Vader werkelijk geen aanzien des persoons is. Hij heeft ons anders gemaakt om belangrijke redenen. Toegenomen diversiteit in de kerk van de Heer is geen toeval. Deze verschillen dienen de doeleinden van God. Ik bid dat we de mensen zullen zijn die God wil dat we zijn - verenigd in Christus, met onze verschillen".

En dat kunnen we alleen wanneer we opzien tot God en hem ons hart geven. En dan, terugkomend op onze toespraak: 'Het grootste bezit' van afgelopen zondag: "dan en alleen dan, kunnen we het tweede grote gebod doeltreffend naleven, op manieren die niet oppervlakkig of triviaal zijn, want dan zal hij ons de vaardigheid, de dynamiek, de wil, en de wijze geven waarmee we van onze medemens en onszelf kunnen houden".

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

Week van het leven

Morgen wordt weer een 'Mars voor het leven' gehouden. Elk jaar valt zo rond deze tijd van het jaar een folder bij mij in de bus van de organisatie 'Schreeuw om leven'. Dit is "een pro-life organisatie die zich bezighoudt met het levensbegin en levenseinde". In deze folder had men het onder andere over een werkboek (kan gratis gedownload worden) dat als handvat kan dienen voor een kerkelijke gemeente om het gesprek aan te kunnen gaan over het ongeboren leven, abortus en een ongewenste zwangerschap. 

Nieuwsgierig geworden heb ik het boek gedownload en doorgebladerd. Tijdens het bladeren viel mijn oog op de volgende opmerking die bleef hangen: "Vanwege sociale druk komt abortus onder kerkelijke meisjes vaker voor dan je denkt. Hoe kan jullie kerk omgaan met abortus en onbedoeld moederschap, zonder dat het tot een ijzig veroordelend klimaat komt, maar dat een jongere voor de dag durft te komen met haar onbedoelde zwangerschap?"

In het verleden heb ik hier al over geschreven en binnen onze kerk (De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen) is alles wat met het leven te maken heeft zeker een onderwerp van gesprek. Kijk maar naar het blogje hieronder dat ik twee jaar geleden geschreven heb voor het 'Kom dan en volg Mij'-blog. En in het licht van wat Quentin L. Cook erover heeft gezegd: "'Abortus moet voorzichtig worden benaderd. Dat probleem lost zich waarschijnlijk niet op door mensen te veroordelen of te beschuldigen. Sommigen waarschuwen ons om niet over een schip (of mannen of vrouwen) te oordelen zonder dat je weet hoe ver de reis is en welke stormen je kunt tegenkomen." Met andere woorden, zeker passend voor een kerkelijke gemeente: "Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen." 

Deze week staat in het teken van 'Week van het leven'. Als er al een onderwerp is dat veel emoties oproept en de gemoederen in beweging brengt, dan is het wel tussen degenen die voor-het-leven zijn (pro-life) en degenen die voor-vrijheid-van-keuze zijn (pro-choice).

Van ons wordt gevraagd dat we keuzes maken en dat we goede keuzes maken. Een daarvan is dat we ons niet inlaten met abortus. Natuurlijk zijn er overwegingen; daar heeft president Nelson het ook over in zijn toespraak 'Abortus: een aanslag op de weerlozen' , zoals, ik citeer, "zorg om de gezondheid van de moeder. Maar de gevallen waarin de zwangerschap wordt afgebroken om het leven van de moeder te redden zijn miniem, zeker wanneer er moderne medische zorg voorhanden is. Ook zwangerschap als gevolg van incest of verkrachting is een overweging. Dit is extra erg, omdat we hier te maken hebben met een onschuldige vrouw aan wie het recht op keuze werd ontzegd. Onder deze omstandigheden wordt abortus soms raadzaam geacht om de lichamelijke en mentale gezondheid van de moeder te beschermen. Relatief weinig abortussen worden gepleegd om die reden".

In Nederland alleen vinden er jaarlijks ongeveer 33.000 abortussen plaats. Wereldwijd gezien vinden er jaarlijks 44 miljoen abortussen plaats. Een op de vier zwangerschappen eindigt daarmee in een afbreking. 

We leven in een land dat abortus heeft gelegaliseerd, en denken daarmee dat het goed is. Maar het feit dat het gelegaliseerd is, wil nog niet zeggen dat het daarmee goed is. Elder Cook noemt dit een van de sluwste aspecten van de inspanningen van de tegenstander om het plan van onze hemelse Vader voor ons geluk te dwarsbomen: 'door het kwade goed te laten lijken en het goede kwaad'. 

In deze toespraak zegt hij ook: "Abortus moet voorzichtig worden benaderd. Dat probleem lost zich waarschijnlijk niet op door mensen te veroordelen of te beschuldigen. Sommigen waarschuwen ons om niet over een schip (of mannen of vrouwen) te oordelen zonder dat je weet hoe ver de reis is en welke stormen je kunt tegenkomen".

Maar dat neemt niet weg dat wij, vrouwen van zijn kerk, een keuze hebben en dat er van ons wordt verwacht "dat wij vrouwen van de kerk op ons best zijn". Wat onder andere inhoudt "dat we de leer van het gezin kennen, naleven en verdedigen". 

De pijlen van de tegenstander richten zich met name op ons vrouwen. Het is niet voor niets dat president Nelson dit over ons zei: "Lieve zusters, uw vermogen om waarheid en dwaling te onderscheiden, om deugdzaamheid in onze samenleving te beschermen, is in de laatste dagen van essentieel belang. En we rekenen erop dat u dit anderen aanleert. Ik wil hier heel duidelijk over zijn: als we de morele rechtschapenheid van vrouwen verliezen, gaat de wereld ten onder". 

"In de discussies, ik citeer president Nelson, over abortus, wordt het 'recht op keuze' opgeworpen als ware het de enige deugd die ertoe doet. Dat zou alleen waar zijn als er maar één persoon bij betrokken is. Het recht van een persoon kan nooit zo ver gaan dat de rechten van een ander persoon in het gedrang komt. Of het nu in of buiten het huwelijk is, abortus gaat nooit over een persoon. Heiligen der laatste dagen dienen op te komen voor recht op keuze - de juiste keuze - maar niet voor een absoluut, altijd geldend keuze recht".

Elder Oaks, helaas in het Engels, gaat in zijn toespraak: 'Weightier Matters'  hier verder op in: "Keuzevrijheid is een middel, geen doel. De toets in dit leven is niet het zeker stellen van keuzevrijheid, maar het juiste gebruik daarvan - om het goede te kiezen in plaats van het kwade, om onze eeuwige doelen te kunnen bereiken.  Keuzevrijheid kan zelf een slogan worden om een bepaalde keuze te rechtvaardigen. Iemand die bijvoorbeeld 'Ik ben pro-choice' roept, is duidelijk iemand die zich verzet tegen elke wettelijke beperking op abortus, omdat de vrouw vrij moet zijn in die keuze. Pro-choice slogans zijn vooral voor heiligen der laatste dagen verwarrend geweest omdat wij weten dat keuzevrijheid, wat inhoudt dat we vrij zijn om te kiezen, in het evangelieplan een fundamentele noodzaak is. Alle Heiligen der Laatste Dagen zijn volgens de theologische omschrijving, voor keuzevrijheid. Maar voor keuzevrijheid wil nog niet zeggen dat daar alles mee gezegd is. Kiezen is een middel, niet het uiteindelijke doel. Wij zijn verantwoordelijk voor onze keuzes, en alle rechtschapen keuzes zullen ons naar onze eeuwige doelen leiden.  We moeten opkomen voor goede keuzes. Elke vrouw heeft, binnen de beperkingen van de natuur, het recht om te kiezen wat er wel of niet met haar lichaam gebeurt. Elke vrouw is tegelijkertijd verantwoordelijk voor de manier waarop ze haar lichaam gebruikt. Als ze ervoor kiest haar lichaam zo te gebruiken dat ze in verwachting raakt, heeft ze niet alleen het recht, maar ook de verantwoordelijkheid voor die foetus.  Ze heeft zelf gekozen wat er met haar lichaam gebeurde door een zwangerschap te riskeren". Als bevruchting plaatsvindt, is het keuzemoment voorbij. 

Uiteraard geldt dit niet alleen voor vrouwen. Mannen dragen hier ook een verantwoordelijkheid in.  Ouderling Christofferson zei hierover in zijn toespraak: 'De morele kracht van vrouwen': "Er bestaat al heel lang een dubbele moraal die van vrouwen verwacht dat zij zich zedig gedragen, maar die de onzedelijkheid van mannen door de vingers ziet. Een dergelijke dubbele moraal is onrechtvaardig en ze is terecht bekritiseerd en afgewezen. Je zou verwachten dat die afwijzing ertoe zou leiden dat mannen zich naar een enkele, hogere moraal zouden voegen, maar juist het tegendeel is het geval - van vrouwen en meisjes wordt nu verwacht dat ze seksueel net zo vrij zijn als mannen onder de dubbele moraal. Waar eens de hogere moraal van vrouwen trouw en verantwoordelijkheidsbesef van mannen eiste, zien we nu seksuele relaties zonder verantwoordelijkheid, gezinnen zonder vader en toenemende armoede. Deze vrije moraal berooft vrouwen gewoonweg van hun morele invloed en verloedert de hele samenleving".

Abortus is een gevoelig onderwerp, maar ouderling Soares zei dat "om te beschermen wat we het meest waarderen, moeten we ware ideeën onder woorden brengen en herhalen. Conflicten en spanningen zijn onvermijdelijk in een wereld die zo complex is als de onze. Maar eerbied voor de menselijke waardigheid is een noodzakelijk uitgangspunt. Het veronderstelt respect voor pluralisme en verschil". Dat de complexiteit en de gevoeligheid van het geheel ons niet weerhouden om onze stem, in respect, te laten horen. 

Afbeelding Pixabay

Een gekleurd randje

De laatste keer dat ik op dit blog heb geschreven, is alweer een paar maanden geleden. Dit 'een paar maanden geleden' blijkt toch wel een terugkerend thema te zijn. Maar misschien dat daar nu verandering in komt. De afgelopen vier jaar heb ik bijna wekelijks geschreven voor het blog van onze vrouwenorganisatie binnen De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Aan het schrijven op dat blog is nu een einde gekomen. Dus wie weet komt dit mijn eigen blog ten goede.

Een van de laatste onderwerpen waar ik op het andere blog aandacht aan heb gegeven, dit vanuit ons vrouwzijn, is het onderwerp diversiteit. In dezelfde periode spraken wij in de zondagsschool over 'In het begin schiep God de hemel en de aarde', en heb ik toen het volgende filmpje, dat van de kerk is, gedeeld:

'Diversiteit is goed'

Ondertussen ben ik, in meerdere opzichten, ingehaald door de actualiteit en heeft diversiteit voor mij een gekleurd randje gekregen. Hierbij hoef ik alleen maar te denken aan een van onze jongemannenleiders die deze week zijn excuses aanbood over een uitspraak die hij had gedaan over zwarte mensen en het priesterschap. 

In dit artikel van DeseretNews is ook een link naar LDS blacks, scholars church's essay on priesthood. In het artikel 'LDS Blacks' vertelt Darius Gray dat hij lid geworden is van de kerk in 1964, en dat hij dacht dat er een grapje werd gemaakt toen hem werd gezegd dat zwarte mensen het priesterschap niet konden krijgen. Darius Gray is ook degene die aan het woord is in het filmpje 'God houdt van diversiteit'.

In het krantenartikel van DeseretNews wordt ook verwezen naar een evangelieverhandeling die de Kerk geschreven heeft over Ras en Priesterschap. Hieronder een aantal punten uit deze evangelieverhandeling die ik zelf belangrijk vind:

• Er is geen betrouwbaar bewijs dat het priesterschap aan zwarte mensen werd onthouden zolang Joseph Smith leefde.
• In de loop der jaren hebben kerkleiders en -leden gespeculeerd over de reden voor de beperking op het priesterschap en de tempel. Geen enkele van deze theorieën is echter officiële leer van de kerk.
• Eén denkbeeld bestond in de Verenigde Staten al in de jaren dertig van de achttiende eeuw, namelijk dat zwarten afstamden van de Bijbelse figuur Kaïn, die zijn broer vermoordde. Aanhangers van deze overtuiging geloofden dat God Kaïn had 'vervloekt' met een donkere huid. Dienstbaarheid van zwarten werd soms beschouwd als een tweede vloek op Kanaän, de kleinzoon van Noach, wegens Chams gebrek aan respect voor zijn vader.
• Rond de eeuwwisseling werd gezegd dat zwarten in de voorsterfelijke strijd tegen Lucifer niet geheel kloekmoedig waren geweest en dat ze daarom werden uitgesloten van de zegeningen van het priesterschap en de tempel.
• Vandaag verwerpt de kerk de theorieën die men in het verleden aanhaalde: een zwarte huid is een teken van goddelijke ongunst of vervloeking; een zwarte huid wijst op onrechtschapen handelingen in het voorsterfelijke leven; huwelijken tussen verschillende rassen zijn zondig; zwarten of mensen van andere rassen of volkeren zijn ondergeschikt. De kerkleiders in deze tijd veroordelen elke vorm van racisme in het heden of verleden.

Er is nog één punt dat in het bovenstaande rijtje ontbreekt, en dat is deze: "Allen zijn voor God gelijk". En dan wordt er een verwijzing gemaakt naar het Boek van Mormon, waarin gezegd wordt: "Hij verwerpt niemand die tot Hem komt, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw; en Hij is de heidenen indachtig; en allen zijn voor God gelijk, zowel de Joden als de andere volken". (2 Nephi 26:33) Ik zou nog een heleboel meer kunnen zeggen, maar ik denk voor nu dat dit voldoende is. Ongetwijfeld, mezelf kennende, zal dit onderwerp zeker vaker, of het nu links of rechts is, voorbij komen.

Video: churchofjesuschrist.org Diversity is Good

Tussendoor...

Leer van gisteren:

Vandaag is het 1 juli, herdenking afschaffing slavernij. Toch wil ik het niet daarover hebben. Alhoewel, misschien indirect toch wel. Omdat de slavernij ook gaat over wat de ene mens de ander aan kan doen.

En binnen dat gebeuren heeft ieder zo zijn redenen om een ander apart te zetten. Volken in het groot, individuen in het klein.

Leef nu:

Van de week, zomaar twee ervaringen.
- Voorbeeld 1:
Stond buiten op straat op manlief te wachten. Terwijl ik daar sta te wachten, zie ik iets verderop een jongeman met een boodschappentas aankomen, die het syndroom van Down blijkt te hebben. Op het moment dat hij wil oversteken komt er een andere jongeman al fietsend voorbij, onderwijl allemaal gekke gezichten trekkend naar deze jongeman.
- Voorbeeld 2:
Manlief en ik zijn bij een fastfoodketen. Manlief heeft zin in een milkshake, en ik sta naast hem in de rij. Terwijl wij aan het wachten zijn, hoor ik een man achter mij zeggen: 'Er werken hier steeds minder Nederlanders'. Toen ik dat hoorde, kon ik niet mijn mond houden en zei ik tegen manlief: 'Hoor je dat, er wordt net gezegd dat er steeds minder Nederlanders hier werken. Dus als ik hier ga werken, denken ze dat ook van mij'. Ondertussen, terwijl ik dit zei, draaide ik me om en keek ik toevallig de vrouw van de man recht in de ogen. Ik denk dat zij zich hierdoor aangesproken heeft gevoeld, want het was zij die terug reageerde; hij hield zich stil. Waar het uiteindelijk op neerkwam was dat ik moeilijk deed. Wat door hem gezegd werd, sloeg op het werken van de mensen daar, en ik werkte daar toch niet?

Hoop voor morgen:

Ooit, ondertussen alweer jaren geleden, heb ik onderstaand boek gelezen, en misschien heb ik het er zelfs al eerder over gehad.
Vraag me niet naar details; die kan ik je niet geven.
Maar het gevoel dat ik had bij dit boek ben ik nooit vergeten.
Als mijn toekomst van hoop in dit boek zou liggen, dan ziet mijn toekomst, en ook die van vele anderen, er niet zo hoopvol uit, althans, gezien het verleden en waar wij mensen toe in staat zijn.

2. De wereld waarin wij nu leven

Onlangs waren wij, manlief en ik, met elkaar in gesprek over eerbied in de kerk.
In een van mijn mappen had ik het een en ander opgeslagen over dit onderwerp.
Terwijl ik de informatie uit deze mappen erbij nam en doorlas, kwam ik iets tegen uit een toespraak met als titel 'Eerbied en respect', dat ik te mooi vond, of moet ik zeggen te actueel, om niet met jullie te delen.

"Ik ben van mening dat als we respect voor elkaar tonen, we op een betere en op geloofwaardigere manier onze eerbied voor God zullen overbrengen.

In de hedendaagse samenleving worden de normen van welvoeglijkheid, waardigheid en beleefdheid van alle kanten en in allerlei media op de korrel genomen.
Als ouders en leidinggevenden is het respect dat we voor elkaar hebben van essentieel belang voor onze jongeren en kinderen.
Zij kijken immers niet alleen naar de media, ze kijken ook naar ons!
Zijn wij het voorbeeld dat we moeten zijn?

Stel uzelf deze vragen:
Ben ik thuis een voorbeeld van respect in de manier waarop ik omga met mijn dierbaren? 
Hoe gedraag ik me tijdens sportevenementen?
Als mijn kind een meningsverschil met een leerkracht, coach of leeftijdgenoot heeft, luister ik dan naar beide partijen?
Heb ik respect voor het bezit van anderen en zorg ik goed voor mijn eigen spullen?
Hoe reageer ik op anderen met wie ik het niet eens ben op het gebied van godsdienst, levensstijl of politiek?

Als wij als ouders en leiders respect voor anderen tonen, bevestigen we in het hart van onze kinderen dat iedereen daadwerkelijk een kind van God is en dat we in de eeuwigheid allemaal broers en zussen van elkaar zijn. Dan richten we ons op zaken die we gemeen hebben — op de eigenschappen van het hart die het gezin van God verenigen — en niet op onze verschillen."



Tekst: Eerbied en respect: Margaret S. Lifferth 
Afbeelding: martinophuc,pixabay

1. De wereld waarin wij nu leven...

Het nieuwe jaar is zijn onschuld, na wat er in Parijs is gebeurd, allang weer kwijt.
Al kun je je afvragen of elk nieuw jaar ooit enige onschuld heeft gehad.
Veel is er al gezegd, geschreven en gedeeld over wat daar gebeurd is.
Wie ben ik om daar nog verder op te reageren?
Maar aan de andere kant, wie ben ik om dat niet te doen?

Behalve het beeld, van de agent, gewond liggend op straat, die achteloos uit het leven gegrepen wordt, is er nog iets wat ik niet los kan zien van wat er daar gebeurd is.
En dat is het interview dat een journalist had met een vrouw die alleen vanachter in beeld kwam.
Ze zei onder andere dat wat daar gebeurd was, verschrikkelijk was en dat ze dat natuurlijk afwees.
Maar, vervolgde ze, aan de andere kant had Charlie Hebdo dit toch ook wel over zichzelf afgeroepen.
Het was wachten op een reactie.

Over zichzelf had afgeroepen?
Ik moest gelijk denken aan dat als ik in een kort rokje over straat zou lopen en ik zou worden verkracht, ik het verwijt zou kunnen krijgen dat ik door mijn korte rokje daar zelf aanleiding toe zou hebben gegeven.
Houd me ten goede, ik loop niet rond in korte rokjes, maar al zou ik wel zo willen rondlopen, dan geeft dat niemand nog het recht om mij op de een of andere manier lastig te vallen.

Misschien trek ik nu dingen uit hun verband.

Van veel zaken heb ik geen kennis, maar wat ik wel signaleer, is dat veel mensen, vul zelf de situaties maar in, zich excuseren om bepaalde dingen wel te doen, omdat de ander het over zichzelf heeft afgeroepen en/of daar aanleiding toe heeft gegeven.

Deze mensen zijn overal te vinden, ook onder degenen die zich verzamelen op pleinen om hun stem te laten horen voor 'Ik ben Charlie'. 

Terecht dat we bang zijn; de 'vijand' is misschien een spiegel van ons verwijderd. 

Afbeelding: http://womenontop1.wordpress.com/

??????????

De vraagtekens staan voor 'vul-zelf-naar-in'.
Kan even geen titel voor dit bericht bedenken.
Amper thuis, en mijn hoofd is alweer vol.
Ik heb meer dan genoeg foto's van Curaçao die ik nog zou kunnen laten zien.
Sinterklaas is weer in het land.
Kerst heeft ondertussen ook alweer een voet tussen de deur gezet.
Maar ik denk dat ik toch maar even ga voor Curaçao.
En dan niet de foto's, die verwerk ik heus nog wel ergens op mijn blog, maar waarschijnlijk dan niet in het rijtje vakantiefoto's.
Ik zeg dat nu wel, maar houd me ten goede: mijn jasje waait zoals de wind waait, in tegenstelling tot Curaçao, waar de wind overheersend uit het oosten komt.
Dan kan ik zo tegelijkertijd Sinterklaas, of beter gezegd, Zwarte Piet, meenemen in dit bericht. 

Vorig jaar rond deze tijd was er een discussie gaande met als thema: "Zwarte Piet is racisme".
Nu ben ik niet van plan, al doe ik het ongemerkt toch, om daar opnieuw aandacht aan te geven, alhoewel deze discussie nog lang niet is uitgewoed.
Dat blijkt onder andere wel uit de berichtgeving.
En sommigen spreken, in dit licht gezien, dan ook van een traditie.
De discussie rond 'Zwarte Piet is racisme' als een jaarlijks terugkerend gebeuren, dat hand in hand gaat met de komst van Sinterklaas.

Nu gaat het mij in dit bericht niet om deze discussie, al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik Sinterklaas niet meer los kan zien van deze discussie, en vraag ik me af in hoeverre deze discussie zijn invloed niet alleen zal doen gelden op het Sinterklaas feest, maar ook op de onderlinge verhoudingen.
Nee, het gaat mij in dit bericht om de open brief die Glenn Helberg heeft geschreven aan de politici van Curacao.
Stukken uit deze open brief had ik op Curaçao al gelezen in de 'Independiente', een in het Nederlands geschreven krant. Gelukkig stond deze open brief in zijn geheel ook op internet.
Misschien denken jullie: wat heeft Helberg nu met 'Zwarte Piet is racisme' te maken.
Maar hij heeft ooit daarover het volgende gezegd: "We hebben vijf kleuren in de wereld: bruin, wit, geel, zwart en rood. Maak van alle werelddelen een Piet. Het is leuk om kinderen op te voeden met verschillende kleuren. Dan kan Sinterklaas een feest voor iedereen worden".

Tula museum.

Tijdens mijn bezoek aan Curaçao kon ik ook niet om het slavernijverleden heen.
In de eerste plaats door mijn eigen familiegeschiedenis.
Ik ben, zoals jullie, weten bezig met mijn genealogie.
En ik zie nog de naam van een van mijn voorouders met als notitie: gewezen slaaf, naam van zijn eigenaar gekregen.

Slavernij museum Kura Hulanda

Maar ook door onze bezoeken aan verschillende musea, alwaar je geconfronteerd wordt met de verschrikkingen van de slavernij, in het besef wat de één de ander kan aandoen.
En nog aan kan doen, al dan niet geschaard onder de noemer racisme.

Glenn Helberg wil om die reden ook dat wij, en ik spreek van wij, omdat dat ook geldt voor ons aan deze kant van de wereld, onze eigen geschiedenis kennen, zodat wij niet in herhaling vallen.
Maar bovenal, en daar gaat het hem met name om, wat geven wij door aan onze kinderen.
Dat blijkt wel uit het volgende:

"Dat we de sporen van het koloniale verleden in ons meedragen, is een feit. Maar dat wil niet zeggen dat we dit tot expressie moeten laten komen. Datgene wat we voeden, komt tot expressie. Voeden we gelijkwaardigheid, wezenlijk respect voor de ander en respect voor jezelf, dan zal dat tot expressie komen. Voed je identificatie met minderwaardigheid, slachtofferschap en achterdocht, dan komt dat tot expressie. We zijn mensen met talenten en mogelijkheden. Dat is wat we moeten voeden. Als ik het over het slavernijverleden heb, is het om bewustzijn te creëren over systemen waarin de mens ontmenselijkt wordt vanwege persoonlijk en financieel gewin. Creëer verantwoordelijke gezinnen, gezinnen die begrijpen hoe je kinderen stimuleert. Als je dat doet, zullen we zien hoe snel slavernij en koloniaal verleden slechts iets is om bestudeerd te worden".

Met andere woorden, als ik het goed begrijp, het gezin als hoeksteen van de maatschappij.
Maar is dat niet juist het probleem?
Hoeveel mensen geloven heden ten dage nog werkelijk in het gezin? 

Het gezin als een plek waar kinderen worden opgevoed met gelijkwaardigheid, wezenlijk respect voor de ander en respect voor jezelf?

Een Kunukuhuis of slavenhuisje

Gebrek aan respect

Zoals jullie weten heb ik mijn pagina's weggehaald. Op één van deze pagina's, Vrouw zijn, had ik een prachtig gedicht staan, dat ik alsnog met jullie wil delen. Maar voordat ik dat doe, wil ik eerst twee artikelen met jullie delen die ik onlangs onder ogen kreeg. Het eerste artikel (AD 18 maart jl.) gaat over Venuzuela, waar onlangs een jonge vrouw van 20 jaar overleden is aan de complicaties van een borstvergroting. De president, Hugo Chvez, noemde de populariteit van de borstvergroting een plaag voor zijn land. Ook zei hij dat het afschuwelijk was om te zien, dat vrouwen die zich geen goede huisvesting en kleding voor zichzelf en hun kinderen kunnen veroorloven, hun geld uit geven aan een cosmetische ingreep. Want de arme vrouw wil niet achterblijven, en daar wordt handig op ingespeeld, door banken die reclame maken in sloppenwijken en de bewoonsters van deze wijken daar een lening aanbieden, zodat zij ook hun operatie kunnen ondergaan. Een bekend chirurg sprak zich uit over de uitspraken van de president en zei dat het niet paste dat hij zich uitspraak over dit soort esthetische ingrepen. De oppositiekrant zei dat de uitspraken van de president ouderwets, grof en een gevaar was voor de vrijheid van vrouwen. Deze krant zag een borstvergroting als het symbool van de ultieme vrijheid van de vrouw. Terecht dat de president deze cosmetische ingrepen een plaag voor zijn land noemt.

Nu gaan wij misschien met zijn alleen niet zo massaal onder het mes, en het is ook niet mijn bedoeling daar een oordeel over uit te spreken, maar ook wij, en daar hoor ik ook bij, worden beïnvloed door, of geconfronteerd, met het schoonheidsideaal. Met alle gevolgen van dien. Dat blijkt wel uit het tweede artikel wat ik toegestuurd kreeg (Vrouw, psyche en relatie). Daarin werd gesproken over dat er een onderzoek was gehouden door de Ohio State University onder 801 vrouwen. Uit dat onderzoek bleek dat vrouwen hun zelfbeeld baseren op wat anderen van hun vinden, en niet op hoe zij er feitelijk uitzien. Het beeld dat vrouwen in de spiegel zien, is dus vervormd door de opmerkingen en blikken van anderen. En het zijn vooral de opmerkingen van mensen die wij als belangrijk bestempelen zoals onze een partner, kinderen, familie en collega's die ons beïnvloeden. Opvallend uit dit onderzoek is ook dat hoe groter de lichamelijke waardering voor het eigen lichaam is, hoe meer vrouwen geneigd zijn om 'intuïtief te eten', dus wanneer het lichaam het nodig heeft. Terwijl vrouwen die een slecht zelfbeeld hebben, zich eerder in hun eetgewoontes laten leiden door emotie. Volgens deze onderzoekers is de kern van het probleem respect. Vrouwen zouden meer respect moeten hebben voor zichzelf en voor hun lichaam. 

Het één laat zich waarschijnlijk niet vergelijken met het ander, maar hoe je het draait of keert, of je nu hier of daar woont, is de gemene deler niet dat wij ons opnieuw, om wat voor reden dan ook, in een keurslijf laten stoppen. En zolang dat het geval is, zijn we niet echt vrij, en blijkt ons lichaam eerder een last te zijn dan een 'lust'. In plaats van een bron van vreugde, en een middel tot een hoger doel. 

Toen God eenmaal de vrouw schiep was Hij al 6 dagen aan het overwerken.
Er verscheen een engel en deze zei: "Waarom spendeert u zoveel tijd aan dit model?"
En de Heer antwoordde: "Heb je al gezien aan welke voorwaarden ze moet voldoen?
Ze moet helemaal te wassen zijn, 200 beweegbare delen hebben die allemaal te vervangen zijn, ze moet functioneren op cola light en kliekjes, een schoot hebben waar 4 kinderen op kunnen zitten, een kus die alles kan genezen, van een geschaafde knie tot een gebroken hart en ze mag maar 1 paar handen hebben."
De engel was overweldigd door alle voorwaarden: "1 paar handen!
Niet te geloven!
En dat is het standaard model?
Dat is teveel werk voor 1 dag.
Neem op z'n minst morgen erbij om het af te maken."
"Maar dat gaat niet," zei de Heer.
"Ik ben bijna zover, ik heb deze creatie die zo dicht bij mijn hart ligt bijna afgerond.
Ze geneest zichzelf als ze ziek is en werkt 18 uur op een dag."
De engel kwam dichterbij en raakte de vrouw aan.
"Wat heeft U haar zacht gemaakt Heer."
"Ze is zacht" zei de Heer, "maar ik heb haar ook hard gemaakt.
Je hebt geen idee wat zij kan doormaken of voor elkaar kan krijgen."
"Kan ze ook nadenken?" vroeg de engel.
De Heer antwoordde: "Ze kan niet alleen nadenken, ze is ook in staat om zaken te beredeneren en te onderhandelen."
Toen viel de engel iets op, hij raakte de wang van de vrouw aan.
"Oeps, ik geloof dat deze lekt!
Ik zei toch dat u er teveel tijd instopte."
"Dat is geen lekkage," corrigeerde de Heer "dat is een traan".
"Waar dient een traan voor?" vroeg de Engel.
De Heer zei: "De traan is haar manier om uiting te geven aan haar vreugde, haar leed, haar pijn, haar teleurstellingen, haar liefde, haar eenzaamheid, haar droefheid en haar trots."
De engel was onder de indruk.
"U bent geniaal, Heer. U heeft aan alles gedacht!
De Vrouw is werkelijk ongelooflijk."
En dat is ze!
Vrouwen hebben krachten die mannen doen verbazen.
Zij doorstaan ontberingen en dragen lasten, maar houden vast aan geluk, liefde en vreugde.
Ze glimlachen wanneer ze willen schreeuwen.
Ze zingen wanneer ze willen huilen.
Ze huilen als ze blij zijn en lachen als ze nerveus zijn.
Ze vechten voor datgene waar ze in geloven.
Verzetten zich tegen onrechtvaardigheid.
Ze accepteren geen 'nee' als ze geloven dat er een betere oplossing is.
Ze nemen minder, opdat hun familie meer heeft.
Ze begeleiden een bange vriend(in) naar de dokter.
Hun liefde is onvoorwaardelijk.
Ze huilen wanneer hun kinderen zichzelf overtreffen en juichen als hun vrienden in de prijzen vallen.
Ze zijn blij met het nieuws van een geboorte of huwelijk.
Hun hart breekt als een vriend(in) sterft.
Ze betreuren het verlies van een familielid, maar blijven sterk wanneer ze denken dat er niet genoeg kracht over is.
Ze weten dat een knuffel en een kus kan helpen een gebroken hart te helen.
Vrouwen zijn er in alle maten, kleuren en vormen.
Ze zullen rijden, vliegen, lopen, rennen of mailen om te laten zien hoeveel ze om je geven. 

Het hart van de vrouw zorgt dat de aarde draait.
Zij brengen vreugde en hoop.
Zij bezitten compassie en idealen.
Zij ondersteunen familie en vrienden.
Vrouwen hebben de essentie om dingen te zeggen en alles te geven.

Foto's: photl.com