Uitstapje: de standaardwerken

"want Ik ben geen aannemer des persoons"

Lv 1:35

Dit jaar reis ik door de Leer en Verbonden. Ik heb ervoor gekozen deze reis aan de hand van mijn jaarthema "dat God zijn kinderen in alle landen van de wereld liefheeft" af te leggen. Daardoor kijk ik toch net even anders naar de dingen die ik onderweg zie en kaart ik ook andere dingen aan, zoals de HOE van de herstelling. Dat er door Hem geen onderscheid werd gemaakt tussen wit en zwart toen Hij zijn kerk herstelde.

Dat ik weet wat mijn jaarthema is en dat ik de Leer en Verbonden als uitgangspunt gebruik, betekent nog niet dat ik al weet waar ik in de tussentijd allemaal over ga schrijven. Ik laat me leiden door de teksten die ik tegenkom. Maar voordat ik verder reis is er toch nog één ding waar ik bij stil wil staan en dat zijn onze Schriften (genaamd de standaardwerken)en in het verlengde daarvan openbaring. 

Volgende week bespreken wij in onze vrouwenorganisatie de toespraak: 'Naar antwoorden op geestelijke vragen zoeken' van Tracy Y. Browning. Zij haalt onder andere president Dieter F. Uchtdorf aan, die heeft gezegd dat vragen stellen geen teken van zwakheid is, maar dat het juist vooraf gaat aan groei. Misschien is Tracy Y. Browning een 'gewone' zuster voor jullie, maar voor mij is ze dat niet. Haar naam is voor mij verbonden aan haar persoonlijke uitspraak over de ijzeren roede, maar ook dat zij samen met een paar andere algemene autoriteiten een boekje heeft geschreven over haar ervaringen met ras en het priesterschap. Haar uiteindelijke gevoel was dit: "Wat in feite consequent in mijn gedachten werd geplaatst en vervolgens bevestigd, opnieuw bevestigd en opnieuw bevestigd, waren de evangelie waarheden die mij in de eerste jaren van mijn discipelschap werden onderwezen. Namelijk dat allen gelijk zijn voor God". 

Ik maak nu even een sprongetje terug in de tijd, naar het jaar 1978, toen de openbaring over het priesterschap werd ontvangen. Een paar maanden na deze openbaring over het priesterschap, heeft Bruce R. McConkie een toespraak gegeven met de titel 'Allen zijn voor God gelijk'. In deze toespraak gaat hij terug naar het moment dat deze openbaring ontvangen werd en wat eraan vooraf ging. Daar ik op een standaardwerkenuitstapje ben, ga ik niet verder in op deze toespraak, op één ding na, en dat heeft te maken met de Schriften en wat hij daarover zei na het ontvangen van de openbaring over het priesterschap, namelijk: "dat deze woorden een nieuwe betekenis hebben gekregen. We hebben een nieuwe visie gekregen op hun ware betekenis. Dit geldt ook voor een groot aantal andere passages in de openbaringen. Sinds de Heer deze openbaring over het priesterschap gaf, is ons begrip van veel passages uitgebreid. Velen van ons hadden zich nooit voorgesteld of verondersteld dat ze de uitgebreide en brede betekenis hadden die ze hebben". Deze woorden hebben betrekking op 2 Nephi 26:33: "Hij nodigt hen allen uit om tot Hem te komen en deel te hebben aan zijn goedheid; en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw; en Hij is de heidenen indachtig; en allen zijn voor God gelijk, zowel de Joden als de andere volken". 

Velen van ons hadden zich nooit voorgesteld of verondersteld dat ze de uitgebreide en brede betekenis hadden die ze hebben. Dit lijkt nu een onwaarschijnlijke opmerking. Zeker nu wij weten hoe de Heer zijn kerk door middel van Joseph Smith heeft hersteld.  Misschien dat Bruce R. McConkie dit toen zo ook heeft gevoeld. Hij zegt namelijk nog iets opmerkelijks in deze toespraak en dat is: "vergeet alles wat ik gezegd heb, of wat president Brigham Young of president George Q. Cannon of wie dan ook in het verleden heeft gezegd dat in strijd is met de huidige openbaring. Wij spraken met een beperkt begrip en zonder het licht en de kennis die nu in de wereld is gekomen". Misschien dat hij daarom, twee jaar na de openbaring over het priesterschap, het volgende schrijft in een open brief die begint met de woorden "aan de eerlijke waarheidszoekers". 

Deze brief gaat over het vinden van antwoorden op evangelievragen, waarvan ik vind dat die mooi aansluiten op de toespraak van zuster Tracy Browning en ook haar eigen vragen wat betreft dit onderwerp. In deze brief geeft Bruce R. McConkie 12 tips, zoals het belang van de schriften, zijn alle profetische uitspraken waar?, en het hebben van een open geest. Tips die je kunnen helpen bij dit proces van antwoorden vinden. Nu wij nog aan het begin staan van een nieuw jaar in het teken van de Leer en Verbonden en haar kerkgeschiedenis, wil ik in het bijzonder stilstaan bij punt 3 uit deze brief: 

"Ware leerstellingen zijn in harmonie met de standaardwerken."

Ik citeer: "De standaardwerken zijn schriftuur. Ze zijn bindend voor ons. Ze zijn de geest, de wil en de stem van de Heer. Hij heeft nooit, hij doet het nu niet en hij zal nooit iets openbaren dat in strijd is met wat erin staat. Niemand die spreekt door de geest van inspiratie, zal ooit een leerstelling onderwijzen die niet in overeenstemming is met de waarheden die God al heeft geopenbaard. Deze woorden van president Joseph Fielding Smith zouden ons allemaal moeten leiden in onze evangeliestudie: Het maakt niet uit wat er is geschreven of wat iemand heeft gezegd, als wat er is gezegd in strijd is met wat de Heer heeft geopenbaard, kunnen we het opzij zetten. Mijn woorden en de leringen van elk ander lid van de kerk, hoog of laag, als ze niet overeenkomen met de openbaring, hoeven we ze niet te accepteren. Laten we deze kwestie duidelijk stellen. We hebben de vier standaardwerken geaccepteerd als meetlat of weegschaal, waarmee we de leer van elke man kunnen meten. U kunt de boeken die door de autoriteiten van de kerk zijn geschreven, niet accepteren als norm in de leer, alleen voor zover ze overeenkomen met het geopenbaarde woord in de standaardwerken. Iedere man die schrijft is verantwoordelijk, niet de Kerk, voor wat hij schrijft. Als Joseph Fielding Smith iets schrijft dat niet in harmonie is met de openbaring, dan is elk lid van de Kerk verplicht om het te verwerpen. Als hij iets schrijft dat in perfecte harmonie is met het geopenbaarde woord van de Heer, dan moet het worden geaccepteerd." Tot zover Bruce R. Mc.Conkie. 

Ik schrijf er trouwens ook lekker op los, en dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn geknip en geplak. Wat voor profeten geldt, geldt zeker ook voor mij. Iedere vrouw die schrijft is verantwoordelijk, niet de Kerk, voor wat zij schrijft. Dus mijn woorden mogen jullie ook langs de meetlat leggen. Is trouwens weer eens wat anders dan mannen langs de meetlat leggen, zoals in het maandblad Opzij. 

Ouderling D. Todd Christofferson heeft een toespraak gegeven over De leer van Christus. In deze toespraak heeft hij het over persoonlijke openbaring (zie voetnoot 2 in de toespraak), echter het onderwerp openbaring voor de kerk staat centraal daarin: "In de huidige kerk is net als vroeger het vestigen van de leer van Christus of het corrigeren van leerstellige misvattingen een kwestie van goddelijke openbaring aan hen die de Heer apostolisch gezag verleent". In deze toespraak stelt hij de volgende vraag: "Hoe openbaart de Heiland zijn wil en leer aan profeten, zieners en openbaarders?" Hij geeft dan twee nieuwtestamentische voorbeelden waarvan hij zegt dat er nu in de herstelde Kerk van Jezus Christus volgens dezelfde patronen wordt gewerkt". Deze toespraak werd gegeven vóór de proclamatie van de herstelling, maar ik moest gelijk denken dat wij de herstelde nieuwtestamentische kerk zijn. "Tegelijkertijd moeten we bedenken dat niet iedere uitspraak door een kerkleider, vroeger of nu, noodzakelijkerwijs leerstellig is. De profeet Joseph Smith leerde dat een profeet alleen een profeet is wanneer hij als zodanig optreedt", aldus ouderling Christofferson.

Ouderling Steven E. Snow zei in zijn toespraak Het koesteren van de Leer en Verbonden: "dat de Leer en Verbonden belangrijke beginselen en procedures leert met betrekking tot het bestuur van de Kerk. Om die reden fungeert het als de constitutionele basis van de hedendaagse kerk. De Leer en Verbonden is ook een rijke bron voor persoonlijke openbaring en inspiratie". 

Ik ben op reis en ik neem mee....

Afbeelding: De standaardwerken

Traditie getrouw

 

Wat we al doen vanaf dat onze kinderen jong zijn, zo rond deze tijd, is cakehuisjes maken. En dan nu met onze kleinkinderen. Met dit keer, anders dan andere jaren, prachtige kerstkoekjes erbij, gebakken door een van onze dochters, die ook versierd konden worden. 

De heerlijke gezellige chaos vooraf.

3. Groenten aan het snijden

 

Ik ben nog steeds bezig met mijn allen-zijn-voor-God-gelijk-soepje. Om het overzicht te behouden, kies ik elke keer maar één ingrediënt, om zo voor mijzelf het overzicht te houden. Het lijkt misschien dat ik door de keuze van mijn onderwerpen, zoals vorig jaar met 'ras en het priesterschap' en nu dan dat 'allen voor God gelijk zijn', heel beperkt bezig ben. Echter, dat is totaal niet het geval. Deze onderwerpen zijn slechts onderdeel van een groter geheel. Ik durf zelfs te stellen dat als je dat denkt, je het niet begrepen hebt. Hieronder alvast een voorbeeld.

Denken dat je een streepje voor hebt

Allereerst, zoals beloofd, Jakob 3. In dit hoofdstuk lezen wij hoe Jakob de Nephieten aanspreekt op hun gedrag. Ik zou nog een heleboel meer over dit hoofdstuk kunnen zeggen, maar ik wil niet verdwalen in het bos. Daarom beperk ik mij tot een paar specifieke verzen. Er wordt onder andere in dit hoofdstuk gezegd dat als de Nephieten zich niet bekeren, de Lamanieten reiner zullen zijn wanneer zij tezamen voor de troon van God zullen staan. De Nephieten worden hier aangesproken op hun eigen gedrag en hun houding jegens de Lamanieten, die, dat wordt ook nog even tussen neus en lippen gezegd, er in wezen niets aan kunnen doen. Zo zie je maar hoe opvoeding een rol kan spelen. Het feit dat de Lamanieten "met een zware vervloeking waren vervloekt", maakte "de Nephieten niet automatisch niet-vuil". De Nephieten dachten dat zij rechtvaardiger waren dan de Lamanieten, maar daarin vergisten zij zich. Wat dat betreft lijken de Nephieten zeker ook op de Joden vanouds, die dachten dat zij, door hun afstamming, een streepje voor hadden bij God. Die door de Heer op hun plaats werden gezegd met de volgende woorden: "Meent niet bij u zelven te zeggen: Wij hebben Abraham tot een vader; want ik zeg u, dat God zelfs uit deze stenen Abraham kinderen kan verwekken." 

Van Thijs Dorenbosch kreeg ik een artikel toegestuurd met de titel 'Wat is de donkere huid in het Boek van Mormon?' Al scannend, erin duiken is mij nog niet gelukt, kwam ik deze zin tegen: "De inclusieve antidiscriminatie boodschap van het Boek van Mormon". Ook dit artikel staat in mijn leeswachtrij, maar gelukkig had men een samenvatting geschreven: 

"Een houding van superioriteit leidt tot maatschappelijke conflicten. De raciale interpretatie van enkele verzen uit het Boek van Mormon heeft bijgedragen aan deze houdingen en conflicten, maar toch zijn honderden inclusieve boodschappen te vinden in meer dan de helft van de verzen van het boek. Gods boodschap, liefde, barmhartigheid en gerechtigheid zijn voor alle mensen. Rechtschapen mensen vonden zichzelf niet boven anderen, vervolgden anderen niet en begonnen geen oorlogen. Oorlog is tragisch en wordt veroorzaakt door slechtheid. Samenzweringen zijn een groot kwaad. Rechtschapen mensen waren vriendelijk in hun houding en daden, ongeacht de sociale status of etniciteit van anderen. Sommige mensen uit het Boek van Mormon gaven zelfs hun leven of zetten hun leven op het spel door vriendelijk te handelen, en sommigen van hen gingen van het haten van anderen over tot het opgeven van hun leven ten behoeve van anderen. De inclusieve boodschappen in het Boek van Mormon komen overeen met het standpunt dat wordt bepleit door de huidige leiders van de Heiligen der Laatste Dagen, waarbij zij racisme veroordelen en racistische hypothesen verwerpen, zoals die welke zijn afgeleid van enkele verzen uit het Boek van Mormon, dat wil zeggen dat huidskleur verband houdt met rechtschapenheid. De inclusieve boodschappen komen ook overeen met de opvatting dat huidskleur in het Boek van Mormon niet letterlijk maar metaforisch is. Het Boek van Mormon leert ons dat liefde en respect de juiste manier zijn om met elkaar om te gaan, door voorbeelden van mensen die anderen respecteren en de hand reiken, beloften aan alle mensen, onvriendelijkheid en antisemitisme veroordelen, oproepen aan alle mensen om zich te bekeren, en het benadrukken van de tekortkomingen van de eigen groep en niet die van anderen." 

Deze samenvatting kan ik eigenlijk niet lo zien van mijn les die ik vorige maand gegeven heb. Deze les had alles te maken met de inclusieve boodschap van het evangelie. Hoe Christus brak met vastgeroeste tradities van vijandigheid. Of het nu ging om de relatie tussen de Samaritanen en Joden, de Lamanieten en Nephieten of tussen zwart en wit tijdens de herstelling van de kerk door middel van Joseph Smith. Deze boodschap kan ik namelijk niet los zien van onze tijd. Ik doel nu op de vijandigheid, algemeen gesproken, tussen de Joden en de Arabieren. In bovenstaande samenvatting was er namelijk één woordje wat er voor mij uitsprong en dat was het woordje antisemitisme, dat zoals we weten aan het toenemen is. Aan de andere kant zijn er ook zo de nodige vooroordelen richting zij die een moslimachtergrond hebben. Wat we echter vergeten, zoals de Lamanieten en Nephieten vaak vergaten, verschillende uitzonderingen daar gelaten, zoals Enos die als Nephiet bad voor de Lamanieten, is dat deze twee volkeren één gemeenschappelijke voorvader hebben, namelijk Abraham, en dat zij broeders zijn. In zijn toespraak "Allen zijn gelijk voor God", verwoordt president Howard W. Hunter het zo: "Zowel de Joden als de Arabieren zijn kinderen van onze Vader. Ze zijn allebei kinderen van de belofte, en als kerk kiezen we geen partij. We hebben liefde en interesse voor iedereen".

Afbeeldingen: Children of Abraham en Who is my neighbor?

Ik weet waar ik moet zijn

Afgelopen weekend hebben wij, net als vele anderen, het paasfeest gevierd met alle toeters en bellen van dien. Zoals het versieren en verstoppen van eieren, lekker eten, en, wat het allerbelangrijkste is, het gewoon samen zijn. Daarnaast, niet te vergeten, hoe gewoon dit alles ook lijkt, ben je ondertussen als gezin, als familie, wel je eigen paasverhaal aan het schrijven waar je jaren later nog steeds van kunt genieten. Maar niet iedereen, en daar moet ik dan weer opnieuw om lachen. 

Met kerst had ik voor het eerst na jaren weer iets gebakken. Had ooit twee kerstvormen gekocht die ongebruikt op de kast lagen, en vond toen dat het tijd werd dat ik er iets mee ging doen. Die viel zo goed in de smaak dat mij gevraagd werd weer een citroen/limoencake te bakken. Nu ben ik iemand van grote stappen, snel thuis, dus verwacht van mij niet iets heel verfijnds. Zoals je kunt zien, heerlijk aan het smeren geweest met limoenbotercremé. En het kippetje, gebakken door twee van onze kleinkinderen, maakte het geheel voor mij helemaal af. 

Pasen, het symbool van de opstanding van Jezus Christus, kun je echter niet los zien van de vrijdag ervoor. Tijdens de vrijdag voor Pasen, Goede Vrijdag, gedenken wij dat Jezus leed en stierf voor ons. Het woord ons staat voor ons allemaal. "De verzoening is sedert de grondlegging der wereld bereid voor alle mensen die er ooit sedert de val van Adam zijn geweest of er ooit zullen zijn." In het woord ons zit voor mij niet alleen dat allen gelijk zijn voor God, maar ook hoe universeel en verstrekkend deze gebeurtenis wel was en nog steeds is. We kunnen echter soms vergeten door de grootsheid van deze daad, de verzoening van Jezus Christus, dat dit ook doorgetrokken kan worden naar je eigen leven, waardoor het in wezen iets heel kleins wordt. Klein, omdat de doorwerking ervan plaatsvindt op die paar centimeter dat je hart groot is. 

Wanneer het gaat om de vraag: "Is er een plek voor mij?", kan ik niet heen om dit filmpje van ouderling Christofferson die deze vraag volmondig beantwoordt met ja. Voor mij, zeker gezien in het licht van mijn jaarthema "dat allen voor God gelijk zijn", staan Pasen en Goede Vrijdag voor diversiteit en inclusiviteit. Het een kun je niet los zien van het ander. 

Jezus Christus stierf voor mij.

Jezus Christus vond mij Zijn bloed waardig.

D. Todd Christofferson

December

Voor mij is de decembermaand niet meer los te zien van cakehuisjes. Ooit, toen onze kinderen nog jong waren, zijn we hiermee begonnen. Nu, zoveel jaren verder, is het iets wat we met onze kleinkinderen doen. Iedere keer weer is het genieten.

Het komt door de kinderen

Dacht dat ik klaar was met het neerzetten van paashazen in huis, maar toen ik in de winkel was en dit paartje zag liggen, kon ik de verleiding niet weerstaan. Het kan verkeren. 

Dag 27...

Dag 27....
Wel 2018!!!
Ondertussen dus twee jaar verder.
Niet alleen twee jaar verder, ook vier kleinkinderen verder.


Normaal gesproken zou ik niet iets hebben geplaatst, maar we zaten als gezin met elkaar aan tafel, cakehuisjes te maken, hoe kan het ook anders in deze tijd van het jaar, toen onze zoon zei: 'Ik keek eens rond op internet naar cakehuisjes en ik dacht een van onze huisjes te herkennen'.
Ik natuurlijk kijken. En warempel, daar tussen al die prachtige cakehuisjes, zag ik onze cakehuisjes staan. 
Moest er wel om lachen, onze huisjes naast al die schoonheden.
Maar wat is schoonheid?

In ons toilet heb ik de volgende tekst hangen:

"It's not what

you look at

that matters,

it's what you see."

Bij deze het cakehuisje van onze driejarige kleindochter. 

Het was heerlijk om te zien hoe zij in de weer was geweest met haar cake. 

En het eindresultaat vind ik prachtig. 

Uitspraak: Henry David Thoreau

Het haasje...

Met Pasen vroeg de jongste uit ons gezin, ondertussen wel al volwassen:
'Geen hazen dit jaar?'
Wat een vraag, want we weten ondertussen wel al wat hun lot is.

 

Desondanks vond ik het ook wel weer een leuke vraag.

Per slot van rekening hebben ze jarenlang deel uitgemaakt van ons gezin.

Hoe leuk was het dan ook, toen ik bij mijn dochter en haar man op de bank zat, opeens

een nieuw hazenpaar zag staan, ditmaal in gezelschap van een heel klein haasje.

Onze schoonzoon had dit als verrassing voor zijn dames meegenomen. 

Ik hoop dat hij dit nog jaren volhoudt en dat hieruit zich weer nieuwe verhalen ontwikkelen.

 

 

Aan het stuiteren...

Soms voel ik me als een kip zonder kop, en dat kun je ook zien aan de sporen die ik achterlaat.
Ooit, let wel, ooit, ren ik rond met kop, maar aan de andere kant is het ook wie ik ben.
Ik las ergens dat elke ongelukkige gedachte ten koste gaat van elke gelukkige gedachte, dus er zijn andere dingen waar ik me 'druk' over kan maken.
Dat wil niet zeggen dat ik daardoor ruimte voor verbetering uitsluit.
Ik ben, zoals jullie weten, mijn, ons huis, aan het opruimen, jaja, en had dat zelfs als doel gesteld.
Ik was al bezig met kerstvoorbereidingen, tot ik besloot daarmee te stoppen, omdat het ten koste ging van mijn opruimdoel.
Mijn man, die van een opgeruimd huis houdt, arme hij, vond dit alles toch een beetje gortig en zei op een gegeven moment tegen mij: "Schat, je hebt er dertig jaar over gedaan om dit alles te verzamelen. Vind je het niet een beetje ver gaan om van je zelf te verwachten dat je dit in een paar maanden wegwerkt? Je kunt toch in het nieuwe jaar gewoon verdergaan met je doel".
Sterk argument, vind je niet? En dat uit zijn mond.
Dus, om een lang verhaal kort te maken, ik begin zo als eerste met het klimmen in de gordijnen; de rest, van kussens tot boom, volgt dan vanzelf.

Aan de hand van teksten uit de Schriften en kleine opdrachtjes
werken we zo naar een meer betekenisvolle kerst toe.

Het bovenstaande schreef ik eind vorige maand, met de bedoeling om onze "Samen aftellen tot kerst" adventskalender met jullie te delen.
Maar daar dit mij niet lukte, moeten jullie het nu doen met een pagina uit mijn aftellen-tot-kerst-dagboekje, want we zijn ondertussen alweer een paar weken verder.

De boom staat, de gordijnen hebben het wel of niet ophangen overleefd, en de rest is erop afgestemd. 

Elk jaar vindt er zo een soort ritueel plaats, en ik zie dit ondertussen maar als een soort kersttraditie die deel uitmaakt van mijn leven. 

Net als het hebben van een aantal andere vaste 'gewoonten', zo rond deze tijd, zoals een mand met kerstboeken, het gaan naar het Lichtjesfeest in Delft, het luisteren naar kerstliederen en de vraag wel of geen cakehuisje.

Ik houd van de lente, maar december is mijn maand.
Zeker nu, met het ouder worden, besef ik steeds meer hoe goed het is geweest dat we bepaalde tradities in ons leven hebben verweven, die nu deel uitmaken van ons eigen familie kerstverhaal. Ogenschijnlijke kleine wereldse zaken, die toch iets zeggen over wie wij zijn als gezin.

Pasen

Zo rond Pasen hebben en hadden wij een aantal tradities.
Hadden slaat op dat ik voor het eerst, na 25 jaar, geen chocolade paashazen in huis heb gehaald.

Dit was namelijk hun lot.

Maar ik zag ze nu bij een van onze dochters in huis staan, dus de traditie gaat voort.

Een andere traditie is natuurlijk het paasontbijt.

Terwijl de rest nog in bed ligt, dek ik in alle rust de tafel.

Wat ik zelf erg leuk vind, zijn deze bloemetjes die op een klein knijpertje zitten en die je voor verschillende doeleinden kunt gebruiken. 

Nu dan als een kleine toevoeging op een servet.  

Meestal bak ik voor het ontbijt verschillende broodjes af in de oven.

Want zeg nu zelf, wat gaat er boven een heerlijk warm, knapperig broodje uit de oven?

Maar dit keer zag ik afbakscones gevuld met rozijntjes liggen en omdat ze hier scones erg lekker vinden, leek me dit een leuke verrassing.

Meestal maken we ze zelf, maar wat mij betreft zijn deze afbakscones voor herhaling vatbaar.

Ideaal en lekker.

Te laat of te vroeg?

Ben ik even kwijt.
Maar dit jaar valt de Lichtjesavond in Delft op dinsdag 10 december.
Ja, ik weet het, december met zijn feestdagen is nog maar net achter de rug, mijn kerstboom staat nog,
maar dit is ook weer zo'n traditie waar wij van kunnen genieten.
Zo ook afgelopen december.

Los van het december gebeuren is Delft gewoon ook de moeite waard om eens een keer te bezoeken.
Ik voeg gelijk een evenementenkalender toe, zodat je je bezoek eventueel kunt combineren met één of andere activiteit.
En ben je toch in Delft, stap dan eens binnen bij lunchcafé Vrij.
Ik zelf ben helemaal weg van hun chocoladetaart.
Zijn in Delft betekent dus ook daar binnenlopen.
Over tradities gesproken.
Of zijn we gewoon saai?


Foto: leefbaar-delft.nl

Cakehuisjes

Ieder jaar denken we, volgend jaar niet.
Maar als het dan weer zo ver is........
.

Worden jullie al misselijk?

Waar boodschappen al niet toe leiden

Na 25 jaar deel te hebben uit gemaakt van een traditie als paashaas, eindig je uiteindelijk in een pannetje.

Om te worden gesmolten tot een heerlijke chocoladelaag op een zelf gebakken cake in de vorm van een paashaas.

Eind goed al goed.

Althans, dat dacht ik tenminste.

Terwijl ik dus alles aan het voorbereiden was, kwam zoonlief de keuken in.

Toen hij de haasje zo in het pannetje zag staan zei hij:

'Hier moet ik een foto van maken voor facebook' en ik zet eronder 'das untergang'.

Ik moet zeggen dat dat toch wel een extra dimensie aan onze laatste gezins-paashazen gaf.

Het paste precies bij de treurigheid van het paashazen-in-het-pannetje-beeld.

Zo werden ze opeens meer dan een chocoladelaagje op een zelfgebakken cake.

Terwijl wij dus druk doende waren in de keuken, kwam dochterlief de keuken in.

Greep haar haas uit het pannetje, en wikkelde hem, zou bijna zeggen liefdevol, in zijn prachtig gekleurde folie en redde zo haar haas van zijn gesmolten toekomst.

Mocht ik het in mijn hoofd halen om de lijn van traditehazen te verbreken (koop alleen nog hazen voor mijn kleinkinderen) dan, dat heeft ze me nu al duidelijk gemaakt, krijg ik het met haar aan de stok.

Maar wie ben ik om een dergelijke prachtige gezinstraditie te verbreken.

Al was het alleen maar om te zien wat er nog meer volgt aan verhalen.

Indrukwekkend

Zo rond Pasen luister ik altijd naar de Matthäus-passion.
In mijn eentje wel te verstaan.
Er zijn soms van die tradities die je zelf hoog houdt.
Maar waar de rest van het gezin geen gevoel bij heeft.

Zo ook dit jaar,
Alleen was het dit jaar anders dan voorgaande jaren.
Omdat ik door de muziek heen, mijn gedachten steeds waren bij Bach, en wat hij door de jaren heen moet hebben gevoeld, als hij bezig was, dat wat hij voelde, door muziek onder woorden te brengen.
Dat kwam namelijk doordat, toen ik afgelopen week ergens op een middag naar huis reed, de radio aanzette, en midden in een praatprogramma terecht kwam, waar iemand aan het woord was, die het had over de Johannes-Passion.
De compositie van Bach, die het lijdens- en sterfverhaal van Jezus naar het evangelie van Johannes weergeeft, en die hij opdraagt aan God. 
De compositie die hij een paar jaar voor de Matthäus-Passion schreef, en waar hij zijn hele verdere leven aan is blijven schaven.
En dat ondanks zijn persoonlijk lijden en verlies, nergens, zo zei de spreker, een waarom te horen is.
Slechts, ondanks alles, door heel de muziek heen, een opdragen aan God weerklinkt.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Johannes-Passion_(J.S._Bach)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Johann_Sebastian_Bach
Afbeelding: jesus.christ.org

Waar boodschappen al niet toe leiden

Nu, alweer bijna 25 jaar geleden, toen onze eerste dochter nog geen twee jaar was, ging ik met haar, zo rond deze tijd, boodschappen doen, en liep toen tijdens het boodschappen doen tegen een hazenpaartje aan.

Dit was het begin van een paastraditie binnen ons gezin.
Alleen had ik zelf nog niet door dat ik er een aan het vormen was.
Onze paastraditie begint dus bij onze oudste dochter die, tijdens het paasontbijt, haar eerste paashaasje naast haar bord had staan.
Nu was onze oudste dochter nog niet echt bekend met snoep en dat soort zaken, dus dat paashaasje stond daar maar naast haar bordje te staan, zonder dat zij dat haasje ook maar enige aandacht gaf. 

Zelfs toen wij het folie eraf haalden gaf zij nog geen enkele reactie.
Pas toen wij er een stukje afbraken en het in haar mond stopten, kreeg ze door wat daar al die tijd naast haar bordje had gestaan.  

Dit was trouwens de eerste en de laatste keer dat dit haar overkwam.
En eigenlijk hoef ik ook niet te vermelden dat ze uiteindelijk van top tot teen onder de chocolade zat.

Onze gezin groeide, en zo ook het aantal paashaasjes.  

Jaar na jaar kocht ik dezelfde haasjes, tot het moment dat onze kinderen op een leeftijd kwamen dat ze ontevreden begonnen te worden met hun paashaasjes.

Want de haasjes groeiden niet met hen mee.
En met het groeien kwam de ontevredenheid, ze wilden wel een groter exemplaar.
Dus toen ik weer een keer, uiteraard zo rond Pasen, in dezelfde winkel was, moest ik denken aan wat ze gezegd hadden.

Ik vond dat ze een punt hadden, en besloot ik in plaats van haasjes, dit keer voor elk kind, en uiteraard ook voor manlief, een ei mee te nemen.
Een groot chocolade ei, gevuld met bonbons, in prachtig gekleurd folie.

Ik zelf helemaal enthousiast, en verwachtte hetzelfde enthousiasme terug.
Nou, niet dus.
Hoe had ik dit kunnen doen!
Nu verbrak ik de traditie!!!!
Ik had er dus blijkbaar helemaal niets van begrepen.

Jaar daarop, jullie raden het al, daar ging ik weer, opnieuw naar dezelfde winkel. 
Ondertussen dacht ik 'ik krijg jullie wel'.
Niet echt moederlijk gedacht, maar het was tijd voor wat actie.
Dus toen de kinderen thuis kwamen stond, zoals gewoonlijk, net als voorgaande jaren, de haasjes weer keurig op hen te wachten.
Traditie hersteld, met dit verschil dat tussen de haasjes één groot met bonbons gevuld chocolade ei stond, die voor manlief bestemd was.
Hem had ik niet horen klagen over verbroken tradities en zo.
Maar misschien ook omdat hij zich meer liet leiden door zijn maag. 

Als ik al dacht dat ze konden klagen, dat jaar was een kleinigheid vergeleken met het jaar van de hazen met het ene ei voor manlief.
Iedere dag tot Pasen toe moest ik aanhoren dat het niet eerlijk was, dat ik met verschillende maten mat, en dat soort opmerkingen.
Maar ze hadden toch zelf gezegd dat ik de traditie had verbroken, en nu had ik hem dan toch hersteld?
Wat ze niet wisten was dat ik, daar ik natuurlijk al van te voren wist dat dit roering zou geven, zo mijn voorbereidingen had getroffen.
Boven in mijn slaapkamerkast had ik voor ieder kind een ei verstopt.
Ze keken nooit in mijn klerenkast, dus ik wist dat ze daar zeker wel veilig zouden liggen tot paasmorgen.
Althans dat dacht ik.
Tot op een willekeurig moment mijn oudste dochter beneden kwam en me vertelde dat ze in mijn kast had gezeten en glinsterende eieren had zien liggen.
Gelukkig was ze oud genoeg om de humor ervan in te zien en haar mond te houden.
En genoot ze vrolijk met ons mee van al het gemopper. 
Ik wou dat ik kon zeggen dat de anderen, toen ze alsnog hun ei kregen, er ook de humor van inzagen, maar dat was niet het geval.
Maar ik heb ze in ieder geval niet horen klagen over gebroken tradities toen ze die dag zowel een ei als een paashaas kregen.
Daarna zijn de haasjes nooit meer een issue geweest.
Nu voor het 25ste jaar heb ik opnieuw paashazen gekocht.

Echter dit jaar zal het de laatste keer zijn.
Geen hazen meer voor onze kinderen.
Naar de paashazen wordt niet meer omgekeken, net als in het eerste jaar. 

Er worden geen discussies meer gevoerd, en meestal ben ik bezig om ze tijdens de Pasen om te smelten tot een chocolade saus.
Volgend jaar begin ik met een nieuwe oude traditie, en koop ik, net als in het begin, één paartje, maar dan nu alleen voor onze twee kleinzonen.