Schoonheid ruw...

Als ik Curaçao in kleur zou beschrijven, dan zou ik in eerste instantie zeggen, zeegroen-blauw.

Hierbij denk ik dan aan zon, zee en zwemmen. Heel veel zwemmen. 

Maar er is nog een kleur die heel goed past bij Curaçao, dat is schoonheid ruw, een kleur die heel goed past bij de noordzijde van het eiland.
Weliswaar een niet bestaande kleur, maar gras is tegenwoordig ook niet meer gewoon groen, maar grasgroen.

Op het moment dat wij daar waren, werd er gevist. 

Niet met een hengel of met een net, maar gewoon met visdraad die men in de hand houdt, het zogenaamde handlijnvissen. 

De vis hieronder is gevangen met zo'n handvislijn. 

Alleen had deze visser ook nog een ballonnetje aan zijn vislijn geknoopt, waardoor zijn aas verder het water op gedragen werd.  

  

De door deze visser gevangen vissen werden meegenomen naar huis.
Hij wist ons ook precies te vertellen wat hij ging klaarmaken.
Nu zijn wij geen grote viseters, maar op Curaçao zijn en geen vis eten, dat kan natuurlijk niet.

Ik heb zowel gebakken als gezouten vis gegeten.
Van de gezouten vis, bakkeljauw, heb ik helaas geen foto.
Wel van ons restaurant.

De kabeljauw was te lekker.
Pas toen mijn bord leeg was bedacht ik me: 'daar had ik een foto van moeten maken'.
Voordat we trouwens aan tafel gingen hebben we nog even met onze voeten in het water rondgelopen.
De benen zijn van mijn vader, ja, hij draagt gewoon een lange broek.
Ik zal maar niet zeggen wat hij aan zijn voeten had.

Dit was trouwens ook een heerlijk gerecht.

Kip in een teriyakisaus, gebakken banaan, rijst met bonen en wat salade. 
Zou zo weer willen aanschuiven.

En ook hier kun je zo van tafel af de zee in lopen.
Maar waar je beslist ook naartoe moet gaan, als je tenminste ergens iets wil eten, dat is midden in het centrum bij de overdekte markt. 

In beweging....

Als het gaat om fietsen, dan ben ik een echte mooi-weer-fietsster.
Maar als het om lopen gaat: geef mij dan maar wind en regen.

Net terug van mijn rondje lopen, het weer was heerlijk nat en winderig.

Ik hoef jullie dus niet te vertellen hoe ik me nu voel.

Dat schreef ik een paar dagen geleden, maar ondertussen gaat dat, althans wat betreft het weer, niet meer op. Nu alweer een paar dagen fietsweer.

Tussen de eerste regel van dit berichtje en deze zin, zitten ondertussen alweer een paar dagen. 

Gaat lekker zo.
Doe dus opnieuw een poging om tot een berichtje te komen.
Ik wil wel, maar ik loop vast op een aantal zaken, van een muis die zijn medewerking niet verleent tot foto's die ik niet georganiseerd en/of geüpload krijg. 

Een andere muis geregeld. Wat een verademing.
Wist niet dat ik zo gesteld was op muizen.
En zoals jullie kunnen zien, is het ook gelukt met de foto's.

Tussendoor trouwens ook nog met vrienden wezen varen.
Zie je alles opeens van de andere kant.

Ja, we zijn, manlief en ik, behoorlijk in beweging geweest. 

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de tijd die ik in het water heb gelegen. 

Met liggen in het water bedoel ik niet dobberen op een luchtbed, wat ook fijn kan zijn, nee, ik geef de voorkeur aan heerlijk heen en weer zwemmen. 

Op al die momenten, vooral tijdens het zwemmen, ervaar ik vreugde in mijn lichaam.

En zou je willen dat je de tijd even stil zou kunnen zetten, of zoals nu, terugdraaien, om opnieuw op te kunnen gaan in dit gevoel?