Tijdloos blikje

 

Dit blikje spreekt voor zichzelf. 

"Want sommigen van ons hebben de meest opmerkelijke personen die wij kennen, personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd, gevonden binnen de banden van een boek. Wij hebben allen ingeschreven werken nieuwe vrienden en nieuw gezelschap ontdekt, die niet beperkt blijven door hetgeen wij zijn of door de plaats waar wij wonen. Onze blik op het leven wordt daardoor verruimd. Dit is in het bijzonder het geval wanneer er een wisselwerking tussen ons en hetgeen wij lezen is. Het gaat niet alleen om dat ons iets gezegd wordt, maar dat onze eigen gedachten en fantasie met de schrijver contact krijgen en daardoor onze ideeën en gedachtegang worden gestimuleerd. De betekenis ligt in het individu. Het gesproken of gedrukte woord is echter de katalysator voor die betekenis".

Vergeef me, ik weet niet wie dit geschreven heeft, alleen dat ik het mooi vond. Zo mooi, dat het zelfs een tijdje als briefje in mijn Schriften heeft gezeten. Ik denk dat dat genoeg zegt. 

Afbeelding Mormonad: churchofjesuschrist.org

Treinkaartje

Voor mij is lezen op reis gaan. Geef me een boek en ik ben weg. Maar ook zonder dat ik daadwerkelijk met een boek aan de slag ga, kan ik een gevoel van reizen ervaren. Dat omdat iemand de moeite heeft genomen om informatie te delen uit een bepaald boek, wat jou weer een aantal inzichten geeft om van hier naar daar te gaan en eventueel nog verder dan dat. Dit vanwege de stof, ik noem het nadenk-stof, die het heeft doen opwaaien. Ik heb onderstaand boek niet gelezen, maar wat er samenvattend over gezegd wordt zie ik zelf, in ieder geval als een uitnodiging om op reis te gaan. En wie weet, jullie ook wel.

Het boek is trouwens een managementboek. Nu heb ik niets van doen met managen, behalve dan hoogstens mijn eigen huishouden. Als ik bijvoorbeeld de trein zou nemen, vraag ik me van tevoren niet af of ik nu in een 'rijtuig' zit of in een 'bak'. Ik stap gewoon in. Stof is overal. Voor mij is het niet gebonden aan plaats en ruimte.

"Gedoe komt er toch. Wees blij dat er gedoe is. Althans, als je wilt veranderen". Eigenlijk zou ik het hier al bij kunnen laten. Ieder zinnetje geeft al stof op zich. Maar er wordt meer gezegd. Ik heb weer gretig geknipt en geplakt, dus ga naar de site voor de context of misschien nog beter: lees het boek. 

Gedoe zit onder de tafel: "Tegelijkertijd speelt zich ook een vaak impliciete en vooral non-verbale interactie af, die bepalend is voor de onderlinge verhoudingen, voor de samenwerking, de sfeer. Het is de wereld van de emoties; van zorgen, beelden, fantasieën. Het gaat over dingen waarover we gewoonlijk niet praten - de wereld onder de streep -, maar waarvan al vele jaren geleden aangetoond werd hoe deze de objectieve werkelijkheid kan beïnvloeden. Normaliter is praten over gedoe taboe. Althans, dat doe je niet in de reguliere gremia vakoverleg en besluitvorming. Als er al over gepraat wordt, dan is dat meestal bij de koffieautomaat, de rookhoek, (plekjes in) het personeelsrestaurant, na de vergadering, tijdens de middagpauze, borrels of etentjes 'na afloop'. En dan gaat het zelden over het gedoe in eigen kring, maar over dat bij hen - 'ze' -, wie dat ook mogen zijn. Praten over gedoe in eigen kring doe je niet. Vaak geldt zelfs dat hoe erger het eigen, onderlinge gedoe, hoe meer er over anderen wordt gepraat. 'We' versus 'ze': een van de gemakkelijkst herkenbare manifestaties van gedoe. Zolang we onze pijlen op 'ze' - onze gemeenschappelijke vijand - kunnen richten, hoeven 'we' ons eigen gedoe niet uit te praten. Gedoe ontstaat in interactie met elkaar: iedereen levert er een bijdrage aan, niemand gaat vrijuit. En wil je het op tafel krijgen, dan zul je dat moeten doen met elkaar. Mede daardoor is het op tafel krijgen van gedoe een proces waarvan niemand van tevoren weet wat daar uit zal komen. En al helemaal niet hoe je er zelf uit zal komen..."

Er worden dan een aantal principes gedeeld, vijf om precies te zijn, die men heeft ontwikkeld om het gedoe op tafel te krijgen. Van de deelnemers op hun beurt wordt zowel "wil en vooral moed gevraagd".  Interessant vond ik ook een aantal opmerkingen uit deze principes: "Zelfs door niet je mond open te doen kun je meewerken aan het ontstaan van gedoe" en dat "De schuldvraag niet interessant is".

Tot slot gaat men in op "Gedoe op tafel: hoe krijg je dat?". Men geeft dan een vijftal tips. In tip 1 wordt het volgende gezegd: "Uiteindelijk gaat het altijd om het stellen van de juiste vraag. En die vraag is bijna altijd een variant op: 'Waar ben je bang voor?' Want angst is een dominante drijfveer bij gedoe".

Zoals jullie zien, stof genoeg. Voorlopig ben ik op reis, maar dan wel zonder stofdoek.

Eeuwig jong...

Youth is not a time of life;

it is a state of mind.

We grow old only by deserting our ideals.

You are as young as your faith,

as old as your doubt;

As young as your self-confidence,

as old as your fear;

As young as your hope,

as old as your despair. 

Samuel Ullmann

Uit: Be your best self. Thomas S. Monson
Afbeelding: www.publicdomainpictures.ned

Eeuwige jeugd 2...

'De huidige 55-plusser doet niet aan ouderdom'
Dit is de uitkomst van de ANWB die een onderzoek deed naar de levensstijl van elfhonderd 55-plusser.
Uit dit onderzoek bleek onder andere dat 87 procent van deze groep aan lichaamsbeweging doet, en de populairste sporten zijn wandelen (58 procent) en fietsen (53 procent).
Opnieuw herkenning, want wat doen manlief en ik graag?
Juist, wandelen en fietsen.
Met andere woorden, ik ben met recht een echte 55-plusser.

 

 

Gelukkig maar.

Want uit onderzoek blijkt dat buitenlucht helpt voor een sterker fysiek en mentaal gestel.
Zitten wij 'ouderen' even goed.

Foto:  Langs de Merwede, omgeving Boven-Hardinxveld

Nooit te oud...

Tijdens het uitwerken van een activiteit kwam ik dit filmpje tegen.
Mijn schoonmoeder, ze was 96 jaar toen ze overleed, zei altijd: 'De duivel is oud'.
En zo is het maar net.

Had ik maar...

Volgens mij heb ik ooit al eerder iets over dit onderwerp geschreven, het had ik maar, maar als dat zo is, dan kan ik dit berichtje zo één, twee, drie, niet terug vinden. Wat mij bijstaat is dat het ging over het terug kijken op je sterfbed. Nu ik dit zo neerschrijf, moet ik opeens denken aan huwelijk en gezin en 'had ik maar meer tijd op kantoor door gebracht'. Nog een poging.

Het was inderdaad 'Huwelijk en gezin' en had hem gelabeld met....Had ik maar.
Had mezelf tijd kunnen besparen.

Dit wordt weer een lange inleiding.
Zucht, mijn gezinsleden zijn daar al aangewend.
Maar op papier ben ik niet zo, dan is het van schrap schrap, ik denk dan meer na, maar daar heb ik nu net eigenlijk geen tijd voor.

Ik ben op het moment bezig de nieuwsbrief aan het maken voor de jongeren bij ons in de gemeente. En heb net met hun een poster gedeeld die ik zelf heel mooi vind.
Deze poster heeft te maken met vooruit kijken, maar in het verlengde daarvan kwam ik ook nog een toespraak tegen die voor mij aansloot bij deze poster. Die toespraak deel ik dan weer niet met hun, anders wordt het natuurlijk wel een heel lange nieuwsbrief. Ik denk ook niet dat ze daar op zitten te wachten. Daarnaast, ze hebben zelf een Liahona en als ze die lezen komen ze ongetwijfeld die toespraak vanzelf tegen.

Oke.
Nu even ademhalen, stapje terug.
Poster plaatsen, tekst van wat ik mooi vond uit deze toespraak, en dan is het wel genoeg voor vandaag, want anders blijf ik gaan.
Ja, ik word soms ook moe van mezelf, ik zeg het maar alvast.

Hier dan het stukje uit die toespraak wat ik bijzonder mooi vond: "Maar al te vaak volgen we patronen en gewoontes die we door de jaren heen ontwikkeld hebben - we volgen gewoon de routine zonder erbij stil te staan waartoe die routine leidt. Doelgericht leven voegt focus en zin aan ons leven toe en kan een groot verschil maken. Doelgericht leven betekent dat je de betekenis van het 'waarom' kent - de motieven voor je daden. Socrates heeft gezegd: 'Een leven dat niet onder de loep wordt genomen, is niet de moeite waard'. Denk dus goed na hoe je je tijd doorbrengt, en vraag je dan geregeld af: Waarom? Dan leer je om verder te kijken dan dat ene ogenblik. Het is veel beter om vooruit te zien en je af te vragen: 'Waarom zou ik dat doen', dan terug te kijken en te zeggen: 'Waarom heb ik dat in vredesnaam gedaan?'".

Een soort 'Had ik maar', maar dan net even anders.

Want dit gaat over verder kijken in plaats van terug kijken vanaf je sterfbed..

Een groot verschil, een heel groot verschil.

Trouwens, heb ik die uitspraak van Socrates al een keer met jullie gedeeld....

Afbeelding: Lds.org

Toespraak: Met een eerlijke bedoeling

Nog een oudje...

Ik krijg er niet genoeg van.
Want wat is oud?
.

"U wordt oud, 

zodra u uw belangstelling voor het leven verliest; 

zodra u geen dromen en verlangens meer koestert, 

niet meer naar nieuwe waarheden hongert, 

niet meer naar het veroveren van nieuwe terreinen op zoek bent. 

Zolang uw geest blijft openstaan voor nieuwe denkbeelden en nieuwe interesses, 

zolang u het doek ophaalt om de zonneschijn en inspiratie

van nieuwe levenswaarheden en nieuw inzicht in de schepping binnen te laten, 

zolang zult u jong en vitaal blijven.

Tracht elk ogenblik van de dag iets nieuw te leren, 

dan zult u  merken dat uw geest altijd jong blijft.

Zorg dat uw geest nooit met pensioen gaat.

Uw geest is een soort parachute: 

je hebt er pas wat aan als hij opengaat."

Tekst: Mooi, mooi, mooi. Maar van wie zijn hand dit is, Joost mag het weten.
Puur opgeslagen voor mezelf omdat ik het zo mooi vond, dat is wel duidelijk, maar vergeten de bron te vermelden, maar nu ik zo tussendoor iets op mijn blog gooi, is dat niet langer meer gepast.
Dus als jullie wie van wie deze tekst is, laat mij het dan weten.

Afbeelding: http://www.telegraaf.nl/vaarkrant/22859514/__Krasse_knarren_op_waterski_s__.html

Nog zo'n oudje...

"Ware leer die begrepen is, 

voert tot verandering in houding en gedrag."

Uitspraak: Boyd K. Packer, Liahona.
Afbeelding: http://www.blueenergycompany.nl/vergaderingen_kunnen_creatiever_en_effectiever

Een ander jasje...

Sinds een tijdje zit ik op naailes.
En als je denkt: goh, wat leuk, dan heb je gelijk.
Het is meer dan leuk.
Al vraag ik me nu af of dat überhaupt kan, dat iets te leuk is.
Want wanneer is iets te leuk?
Als je je grenzen daarin verliest?
Want als ik eenmaal bezig ben, zeker als het lekker gaat, dan is er al helemaal geen tijd.
En zou ik door en door kunnen gaan.
Dat is zeker een maar.
En ook één van de redenen dat ik de afgelopen tijd niet zo veel aandacht heb gegeven aan mijn blog.

Dus in die zin kom ik mezelf door het naaien tegen. 

Want in wezen gaat het uiteindelijk niet om tijd, maar om omgaan met mezelf binnen de tijd die ik heb.

Maar het naaien is in nog meer opzichten confronterend.

Het was een hele klus om de rits erin te krijgen, en zoals je ziet is het me gelukt.

Her was de eerste keer dat ik zoiets heb gedaan, en het resultaat mag er zijn.

Zij die net op naailes zijn, zijn onder de indruk, maar zij die al de nodige naaiervaring hebben, zien in één oogopslag, dat er behalve de rits, nog meer aan schort.

Dus in die zin moet je jezelf zien als iemand die onderweg is, die al de nodige stappen heeft gemaakt, maar er nog niet is, maar wel trots kan zijn op het resultaat dat tot nu toe is behaald. 

Dat er nog niet zijn, kan op zich ook moeilijk zijn, want je weet dat het beter kan, alleen jij kan nog niet beter op dat moment. 

Sommige dingen moet je gewoon vaker hebben gedaan. 

Men zegt per slot van rekening niet voor niets: oefening baat kunst.

Vandaar dat ik nu bezig ben met een tweede jasje.

En derde jasje ligt geknipt klaar, maar wel zonder rits! 

Lekker makkelijk met drukknopen, want knoopsgaten maken staat nog op het leerlijstje, maar na de ritsen even niet. 

Het moet wel leuk blijven.  

En dan heb ik het nog niet gehad over (h)erkenning vinden bij elkaar, doelen stellen (we hebben tot juli om negen kledingstukken te maken), het verwerken van teleurstellingen, omdat na al je inspanningen iets gewoon totaal niet staat, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Naaien is dus tot op zekere hoogte het dagelijks leven in het klein.  

En daar wil ik geen minuut van missen. 

Ontdekkingsreis...

Net terug van 'Lopen met Evy'.
Volgende week loop ik mijn laatste les.
Dan loop ik de 5 kilometer.
En kan ik dit afstrepen van mijn ooit-lijstje.
Ik ben fier op mezelf.

Ik zit nu in een andere fase van mijn leven.
Dat betekent nog steeds keuzes maken.
Ook kan ik niet heen om het lengte- of het breedte verhaal.
Maar mijn prioriteiten zijn wel gekanteld.
Dat heeft natuurlijk te maken met dag 1.
En verwerkt in deze dag zit mijn ooit-lijstje.

Natuurlijk ga ik door met 'Lopen met Evy'.
Niet voor de tien kilometer, maar gewoon de vijf blijven lopen.
Zoals ik al eerder heb gezegd, ik ben even klaar met binnen sporten.
Daarnaast heb ik genoten van het steeds groener worden van de wereld om mij heen, maar ook van de regen en de wind om mijn oren.
Wie zei ook alweer dat goede voornemens geen zin hebben?

Nog van vorig jaar, van tijdens het wandelen. 

Dat heeft ook zo zijn charme. 

Meditatie

Onlangs zei iemand tegen mij: 'Waarom ga je niet mediteren?' toen we het hadden over het leegmaken van je hoofd. 
Dat hield onder andere voor haar in dat je pas op de plaatsmaakt, door letterlijk stil te gaan zitten of liggen, en op zoek te gaan naar de stilte in jezelf.
Ik bewonder mensen die dat kunnen, maar dat is nu net niet mijn ding.
Zei dan ook tegen haar: 'Dat doe ik wel als ik een jaar of tachtig ben of zo, maar daar kan ik echt niet de rust voor op brengen'.
Bewust stil te gaan zitten of liggen.
Zonde van mijn tijd.
Nu begrijp ik heus wel wat ze bedoelt, maar om tot rust te komen, moet ik juist wat gaan doen.
En als ik bezig ben met die dingen te doen, dan is er geen tijd.
Alleen tijd ervoor, en tijd er na.
Wat op zich ook weer een probleem kan zijn.
Maar dat is een ander verhaal.

Nu ben ik momenteel bezig met naaien. In een van de bladen waar ik gebruik van maak, zat een tijdschrift dat Lieflijf heet. In dit blad, Lieflijf, staat een artikel dat gaat over 'de kracht van creativiteit'. En daarin wordt onder andere het volgende gezegd: "Door met iets leuks, nieuws of met onze handen bezig te zijn, maken we ons hoofd leeg, waardoor er ruimte is voor rust, nieuwe ideeën of inspiratie. Tijdens een creatief proces laat je het logisch denken los en werk je vanuit je gevoel. Zo maak je gemakkelijker contact met dat wat er in je leeft (bewust en onbewust). Het geeft rust en dat kan net zo effectief zijn als een meditatie". Ben ik toch even, al doende, meditatief bezig.


Foto: photl.com

Gedachte

"De vreemde paradox is

 dat het dezelfde tijd neemt

 om een slonzig, kleurloos, onbewogen en onproductief

 leven te leiden 

als het neemt 

om vreugdevol en overvloedig 

te leven."

Foto: photl.com

Uitspraak: ?

Dordrechts museum

Het was weer de hoogste tijd om mijn Liahona's, het maandelijks tijdschrift van onze Kerk, onder handen te nemen.
Sommige artikelen gaan de computer in.
Dan zijn er nog artikelen die mijn mappen ingaan.
En ja, hoe erg ik het ook vind om te zeggen, de rest, dus dat wat overblijft, gaat de papiercontainer in.
Behalve de uitgaven van de conferentie Liahona's.
Die worden gekoesterd, en dus met rust gelaten.
Maar wees niet getreurd, alles staat ook op internet, althans de laatste tien jaar.
Dus mocht ik onverhoop iets te enthousiast zijn geweest, dan moet ik het één en ander terug kunnen vinden.

Terwijl ik dus zo aan het rommelen was kwam ik de volgende suggesties tegen, wat te maken had met 'Blijf leren' waarvan ik gelijk dacht 'hé dít is iets voor mijn blog.' Het mooie van deze suggesties is dat, voor wie ogen heeft om te zien, er altijd mogelijkheden zijn om te leren. De enige beperking die er is, ben jezelf.

* Lees een goed boek.
* Begin aan een uitdagende hobby.
* Bezoek opbouwende culturele evenementen.
* Bestudeer de toespraken van de algemene conferentie.
* Bestudeer het Evangeliebeginselen boek
* Bezoek museums en historische plaatsen.
* Geniet van de wereld om u heen.
* Verken uw eigen buurt.
* Kijk naar de sterrenhemel.
* Observeer de dieren in uw omgeving.
* Doe aan familiegeschiedenis.
* Leer een nieuwe vaardigheid of sport.
* Onderzoek in de bibliotheek een interessant onderwerp.

Bovenstaande suggesties zijn simpel te noemen.
En daardoor makkelijk te onderschatten. Wat uiteindelijk gewoon jammer zou zijn.

Op bovenstaande foto zie je de centrale hal van het Dordrechts Museum.
Afgelopen vrijdagavond waren wij hier, voor een speciale museumavond, en dit was de plaats waar onze rondleiding begon.
Wij hebben een heerlijke avond gehad.
Schilderijen bekeken, lade's opengetrokken, tekst en uitleg gekregen over bepaalde schilderijen, live muziek, en natuurlijk verschillende rondleidingen. Waaronder een theatrale rondleiding.  En vooral deze rondleiding gaf de avond extra glans. Want wie wil niet door een krankzinnige of een non worden begroet.
Wat zij deden was in mijn ogen ook kunst. 
Wat ik van deze avond geleerd heb, is dat de krankzinnige verwijst naar het feit dat het Dordrechts Museum gevestigd is op een plek waar vroeger een krankzinnigengesticht was. En dat de Museumstraat toen nog Lindengracht heette. En dat er in de middeleeuwen een klooster stond, vandaar die non.
Zaken die ik voor deze avond niet wist.
Maar ook dat de lijn tussen kunst en niet-kunst inderdaad heel dun is, en wij zo een aantal werken die wij tegen kwamen in het museum, naar de vuilcontainer zouden hebben verwezen.
Kosten van deze avond, 2 chocomel met slagroom, want de toegang was gratis.

Foto: www.kraaijvanger/urbis.nl