De leer van het gezin

 

Blikjestijd. Oude stukjes van een ander blog, die ik niet verloren wil laten gaan. Soms enigszins aangepast. Ondertussen zijn jullie hiermee bekend. 

Het gezin: een proclamatie aan de wereld

Deze week staat in de zondagsschool de proclamatie aan de wereld over het gezin centraal. Misschien vraag je je daarom ook af: "Waarom dan nu toch ook op het blog hier aandacht aan geven?" Daar zijn verschillende redenen voor, zoals dat de proclamatie niet los te zien is van ons vrouwen en onze rol in deze laatste dagen. 

Over deze proclamatie zei president Russell M. Nelson het volgende: "U belichaamt de hoop die president Gordon B. Hinckley voor u had toen hij 25 jaar geleden tijdens de algemene ZHV-bijeenkomst van september 1995  'Het gezin: een proclamatie aan de wereld' presenteerde. Het is opmerkelijk dat hij besloot om deze belangrijke proclamatie aan de zusters van de kerk te presenteren. Daarmee onderstreepte president Hinckley de onvervangbare invloed die vrouwen op het plan van de Heer hebben."

Nadat president Hinckley deze proclamatie over het gezin had voorgelezen, zei hij tot slot het volgende: "We bevelen iedereen aan om deze proclamatie zorgvuldig, bedachtzaam en biddend te lezen. De kracht van elk land is geworteld in de muren van zijn huizen. We dringen er bij onze mensen overal op aan hun gezinnen te versterken in overeenstemming met deze aloude waarden. Moge de Heer u zegenen, mijn geliefde zusters. Jullie zijn de bewakers van de haard. Jullie zijn de dragers van de kinderen. U bent het die hen koestert en de gewoonten van hun leven vastlegt. Geen ander werk komt zo dicht bij het goddelijke als de opvoeding van de zonen en dochters van God." 

Later voegde president James E. Faust, tweede raadgever van president Hinckley, de volgende verklaring er aan toe: "Omdat moeders het hart en de ziel van elk gezin vormen, was het passend om die proclamatie eerst in de algemene bijeenkomst van de zustershulpvereniging voor te lezen."

Onze 'Kom dan en volg Mij'-leesopdracht opent met een verwijzing naar de woorden van president Dallin H. Oaks: "Ik geloof dat deze generatie onder meer getoetst wordt aan hoe zij de proclamatie over het gezin aanvaardt en gebruikt. Ik bid dat alle heiligen der laatste dagen die toets vastbesloten doorstaan".

Deze proclamatie over het gezin, meer dan 25 jaar terug gegeven, kunnen we niet los zien van de tijd waarin wij nu leven en de veranderingen die de laatste tijd hebben plaatsgevonden in de kerk, zoals het thuisgerichte en kerkgesteunde studieplan dat ons gegeven is, om ons niet alleen als individu en als gezin te versterken, maar ook om ons voor te bereiden op de wederkomst van de Heer. Daarnaast hebben wij vrouwen nog specifieke opdrachten gekregen. 

De woorden van ouderling Oaks "dat we worden getoetst" en de proclamatie aan het gezin kan ik niet los zien van voormalig algemeen ZHV-presidente Julie B. Beck, die in het verleden het nodige gezegd heeft over het gezin. Er is met name een uitspraak van haar, komend uit haar toespraak: 'De leer van het gezin', die ik er uit wil lichten en dat is deze: "Als nooit tevoren zal deze generatie worden opgeroepen om de leer van het gezin te verdedigen. Als ze deze leer niet kennen, kunnen ze die ook niet verdedigen". Met in ons achterhoofd: "We prediken het ideaal, hoewel dat beeld zich niet tot de realiteit verhoudt, en vertrouwen erop dat Christus' verzoening dit spanningsveld opheft". 

Uitspraken:

- We prediken het ideaal: Uzelf in de gezinsproclamatie herkennen

Afbeeldingen:

https://www.churchofjesuschrist.org/?lang=eng

Wat het belangrijkste is...

 

"Zoals de wind waait, waait mijn rokje". Eigenlijk betekent dit dat je je aan alle omstandigheden kunt aanpassen. Wat ik ermee bedoel, is dat wat op dat moment als gedachte de meeste aandacht trekt, of moet ik zeggen opeist, voorrang krijgt op andere onderwerpen die toch ook zo de moeite waard zijn. Zoals de afgelopen conferentie. Ik heb nog niet alle toespraken gehoord, maar voor nu springt voor mij er al één uit en dat is de toespraak van elder Ulisses Soares. Dan heb je nog soepje, de toespraak van president Nelson. Onze zondagsschoolleesopdracht die deze week in het teken staat van Efeze. Hierbij denk ik aan de muur van scheiding, separatie of scheidingswand, of wat voor andere mooie woorden je hiervoor wil gebruiken. Ook een onderwerp om iets mee te doen. Zeker in het licht van "God is geen aannemer des persoons". Daarnaast heb ik nog een aantal foto's die vinden dat ze verdrukt worden en in de hoek gezet. Zich achtergesteld voelen. Het valt niet mee om al deze onderwerpen tevreden te houden en dan ben ik er ook nog. En dan heb ik het nog niet eens gehad over dat ik een vaas ben, wat iets anders is dan een gebroken kruik zijn. 

Wanneer ik denk aan de gebroken kruik, dan denk ik aan de vogel op zijn nest en ouderling Jeffrey R. Holland. Misschien hebben jullie ook wel bepaalde toespraken die je niet los kunt zien van bepaalde personen. Dat heb ik ook met zuster Patricia Holland, de vrouw van ouderling Holland die onlangs overleden is. Dat ik nu aandacht aan haar geef, heeft alles te maken met dat ik haar naam tijdens de afgelopen algemene conferentie voorbij hoorde komen en dat ik aan één specifieke toespraak van haar moest denken, en dat is de toespraak: 'One thing needful'. Deze toespraak, ondanks dat het een oudje is, is zeker de moeite waard om (opnieuw) te lezen.

Afbeelding: Pinterest LDS Woman

Milieuvervuiling

Een tijdje terug las ik een artikel waarin onder andere het volgende werd gezegd: "Honderden ministeries en programma's beschermen verschillende belangen, maar welke beschermt het gezin? Zou van alle milieuproblemen het gezin niet het eerste moeten zijn?" 

Wat mij trof was het woord milieuprobleem. Dit woord had ik zelf nog nooit eerder in verband gebracht met het gezin, eerder met de vervuiling van de lucht of die van de grond. 

nos.nl

Ook had ik het woord milieuprobleem niet direct in verband gebracht met ons vrouwen. Maar na dit artikel te hebben gelezen dat gaat over dat een op de tien vrouwelijke studentes slachtoffer is van verkrachting tijdens studie, kreeg ik het woord 'milieuproblemen' niet meer uit mijn hoofd.  

Hieronder wat cijfers om aan te geven hoe vervuild onze omgeving is. 

Volgens Statistieken seksueel geweld is 1 op de 8 vrouwen en 1 op de 25 mannen ooit verkracht in Nederland. Jaarlijks zijn er 100.000 slachtoffers van seksueel geweld. 

Seksueel geweld, zoals verkrachting, is een kleurstaal van de kleurenwaaier seksuele intimidatie, wat een groot spectrum aan gedragingen omvat. Zo is straatintimidatie ook een staal van deze waaier.  

Bijna de helft van alle Rotterdamse vrouwen wordt op straat lastiggevallen

Ruim helft van vrouwen in Amsterdam geïntimideerd op straat

Een op drie Tilburgers op straat lastiggevallen 

Ik had bijvoorbeeld ook kunnen kiezen voor Groningen, Maastricht, mijn eigen stad, of een of ander willekeurig dorp. Dit geeft alleen maar aan hoe groot en hoe algemeen dit probleem is. 

Deze cijfers liegen er niet om, ondanks dat deze steden zich hebben aangesloten bij het programma VeiligeSteden voor vrouwen en meisjes  om op die manier te proberen "het geweld tegen meisjes en vrouwen in de openbare ruimte en tijdens het uitgaan aan te pakken". 

Op de werkvloer heeft 1 op de tien werknemers wel eens te maken met seksuele intimidatie, Daarnaast, wie kent niet de verhalen van seksueel misbruik in de kerk en in de sport? En dan heb ik het nog niet eens gehad over internet. 

De kleurenwaaier van seksuele intimidatie is ondertussen zo dik geworden dat het lastig kiezen is qua onderwerp. Iedereen die wel eens in een verfwinkel heeft gestaan, weet dat er een heleboel kleuren wit zijn. Wanneer ik denk aan wit, dan denk ik aan onschuld. Maar veel van deze wit tinten zijn niet zo wit als je denkt. Leg er maar eens spierwit naast. Dat is ook het probleem van seksuele intimidatie. Sommige gedragingen zien er op het eerste gezicht onschuldig uit, maar uiteindelijk vallen ze binnen de waaier seksuele intimidatie. Vandaar ook: Wat is seksuele intimidatie? Op deze site vind je een lijstje van gedragingen die hieronder vallen. Het is goed om dat zo benoemd te zien staan. Nu nog met zijn allen kleur bekennen. 

Geweld, intimidatie of hoe je het ook wilt noemen, tegen vrouwen, op wat voor manier dan ook, blijkt eerder regel dan uitzondering te zijn. Maar waar we misschien niet zozeer bij stilstaan is dat geweld achter de voordeur de meest voorkomende vorm van geweld is. Kom ik toch weer uit bij het gezin en dat brengt me tevens bij mijn laatste cijfer. In Nederland sterft elke 10 dagen een vrouw als gevolg van huiselijk geweld. 

In 94% procent van alle gevallen van seksueel geweld is een man de dader. Dat zet hem als grootste milieuvervuiler op 1. 

2025: Elke 8 acht dagen sterft er nu een vrouw door femicide. 

Wanneer staat hij op om dit probleem aan te pakken?

Uitspraak milieuvervuiling: Neal A. Maxwell

Afbeelding man: Milieuvervuiling is wel degelijk een probleem

Kijken en zien...

Jeroen Pauw wil straks met zijn programma 'Pauw' het gesprek van de dag zijn.
Gezien de reacties lukt het hem voorlopig al aardig om het gesprek van de dag te zijn, zonder dat hij al heeft plaatsgenomen aan zijn tafeltje.
Vrouwen zijn pas talkshowwaardig "als ze langzamerhand iets gaan betekenen in onze samenleving".
En daar knelt de schoen.

Die vrouwen zijn er bijna niet.
Althans, als je naar het woord 'van betekenis' kijkt.

Kijkend door die bril 'van betekenis' naar mezelf, kom ik niet in aanmerking om plaats te nemen aan zijn tafeltje.
Gelukkig ben ik niet afhankelijk van zijn ogen.

Ik blik namelijk met totaal andere ogen naar de woorden 'van betekenis'.
Hierbij denk ik aan deze opmerking dat 'het belangrijkste werk dat u ooit zult doen, binnen de muren van uw eigen huis ligt'.
In het besef dat achter de vele mannen die wel bij hem aan tafel schuiven, een vrouw staat.
Is je ogen sluiten voor deze wederzijdse afhankelijkheid niet gelijk aan een mol die een zonnebril opzet?
Is het succes van de één uiteindelijk niet mogelijk gemaakt door die ander?
Dat het vaak zo is dat deze mannen juist dankzij hun vrouw daar zijn waar ze nu zijn.
Hierbij moet ik denken aan iemand, F. volstaat, die uiteindelijk het vaakst bij Pauw en Witteman mocht aanschuiven. 

Die dus een man 'van betekenis' kan worden genoemd.
Echter door zijn eigen vrouw 'een vrijgezel met een gezin' werd genoemd.

Wie wil de prijs betalen voor dit label van betekenis?
Bij deze houd ik liever mijn vingers op de knip.



Afbeelding: Wikipedia
Uitspraak: Harold B. Lee 
Tweet: http://www.elsevier.nl/Cultuur--Televisie/achtergrond/2014/8/Ophef-Jeroen-Pauw-zegt-dat-vrouwen-weinig-betekenen-1582547W/

Houding...

'Het ene schip vaart naar het oosten

en het andere naar het westen

Hoewel zij door dezelfde wind gedreven worden

Het is de wijze waarop de zeilen gezet zijn

En niet de wind die bepaalt waarheen wij gaan.

Zoals de winden van de zee

zijn de wegen van ons lot

Het is de wijze waarop onze ziel ingesteld is

Die ons doel bepaalt

En niet de rust of de storm.'

Afbeelding: Photl.com

Tekst:?

Klein uitstapje...

Even geen aandacht voor mijn overgangsboekje en dag 1.
Andere dingen vragen aandacht, of beter gezegd, dringen zich op.
De vraag is alleen nog hoe het onder woorden te brengen, want voor mezelf heb ik een en ander verwerkt en hier en daar opgeslagen.

Grappig hoe je blanco aan een dag begint, en dan vanzelf allerlei zaken zich voor je ogen beginnen te ontvouwen.
Het invullen van dat onbeschreven blad begon ermee dat wij vanochtend in de zondagschool onder andere stil stonden bij Naäman, die van zijn dienstknechten te horen kreeg:

'Mijn vader, had de profeet u iets moeilijks opgedragen, 

zoudt gij dat dan niet doen?'

Deze Bijbeltekst werd later aangevuld met een uitspraak, waardoor ik opeens echt bij de les was:

'Zijn wij soms ook niet als Naäman

 op zoek naar grote en belangrijke daden die we kunnen doen, 

terwijl de gemakkelijke dingen die ons leven kunnen veranderen

 en ons van onze kwalen kunnen genezen, 

nalaten?'

Rex D. Pinegar.

De gemakkelijke dingen?
De gemakkelijke dingen, die ons leven kunnen veranderen, maar door de eenvoud ervan, vaak door ons worden onderschat, waardoor we de zegeningen die hieraan verbonden zijn, mislopen.
Misschien denk je nu: wat heb ik met Naäman van doen?
Wat heeft dat met mijn situatie van nu te maken?

Bovenstaande uitspraak van ouderling Pinegar komt uit een toespraak van hem, en hij geeft voorbeelden van wat nu die kleine en eenvoudige dingen zijn, zoals gebed en gezinsavond, die evangelisch te noemen zijn. Uiteraard valt alles in deze toespraak onder de noemer evangelie, maar voor zij die hier niet zo veel mee hebben, een universeel voorbeeld uit zijn toespraak:

Charles Francis Adams, de kleinzoon van de tweede president van de Verenigde Staten, was een succesvol advocaat, lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de Amerikaanse ambassadeur in Groot-Brittannië. Hij had veel verantwoordelijkheden en weinig tijd over voor iets anders. Maar hij hield wel een dagboek bij. Op een dag schreef hij:

'Vandaag gaan vissen met mijn zoon  - een verloren dag!'

De zoon van Charles, Brooks Adam, schreef op diezelfde dag in zijn dagboek:

'Vandaag wezen vissen met mijn vader - de heerlijkste dag van mijn leven!'

Mmmmmm......klein uitstapje?

Rex D. Pinegar: De gemakkelijke dingen.
Natuur: De Groote Peel

De cirkel is rond...

Dit wordt niet opnieuw een blogje rond de zonnebloem in de sfeer van de afgelopen periode.

Alhoewel dat misschien wel je eerste gedachte zou kunnen zijn.

Nee, deze zonnebloem heb ik ooit een keer gebruikt bij een uitspraak die ging over rust. 

'Rust

is niet simpelweg

stoppen met drukke werkzaamheden

Rust 

is passen

in je eigen wereld'

Wat ik zo mooi aan deze afbeelding vind is dat de zonnebloem als het ware gedragen wordt.

Maar ook het gevoel van gekoesterd worden komt bij mij op.

De zonnebloem ben ik, maar tegelijkertijd ben ik ook die handen.

Ik moet nu denken aan een gedicht dat ik al eerder gebruikt heb om bepaalde gevoelens te verwoorden en daar alsnog een zin uit

'...vastberaden het enige te doen

wat je kon doen -

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden'

De afgelopen tijd kreeg ik de vraag, niet alleen ik, maar manlief ook, hoe het nu precies zat met mijn sabbatsjaar. Die zou toch nu wel voorbij moeten zijn. Mijn sabbatsjaar is voorbij, alleen bepaalde dingen die ik deed voor mijn sabbatsjaar ziet men nog niet terug in mijn leven zoals dat nu is. Waardoor men dus denkt dat ik nog steeds aan het sabbatten ben. Ik begrijp de vraag, alleen ik denk dat men voorbij gaat aan het waarom van juist een sabbatsjaar. Wat onder andere kan inhouden dat je bepaalde dingen die je voorheen deed, nu niet meer doet of wil doen. 

Als je kijkt naar het scheppingsverhaal zoals beschreven in Genesis, dan is de Sabbat pas na de dagen één tot en met zes. Ik heb het omgedraaid en ben mijn eigen scheppingsverhaal begonnen met een sabbat. Mijn basis en ver(s)terkpunt. En van daaruit hoop ik door te kunnen groeien naar de volgende dagen. Zie het als een reis, mijn levensreis. 

Bovenstaande zon heeft daar alles mee te maken. Hij komt uit een boekje, dat je zou kunnen zien als een soort moodboard of collage, wat ik aan het begin van mijn sabbat heb gemaakt.

Komende tijd zal ik een aantal dingen daaruit met jullie delen, dingen die voor mij belangrijk zijn geweest, maar ook, en misschien was dat wel het allerbelangrijkste, heerlijk om te doen.

'Zelfs een tocht van duizend mijl

begint met de eerste stap'

Lao Tse

Foto: Photl.com

What matters most...

'Een lang leven is misschien niet goed genoeg, 

maar een goed leven is lang genoeg.'

Benjamin Franklin.

Klik op 'Voor ik dood ga wil ik...' voor meer van dit soort briefjes.
Maar bovenal vanwege het filmpje van Candy Chang. 

Little things...

... of drie vliegen in één klap.

Voor mezelf zijn die drie vliegen één geheel. Het probleem is alleen: hoe verwoord ik het, zodat het op 'papier' ook een samengesteld geheel is.

Juist dat onvermogen kan mij weerhouden om aandacht te geven aan mijn blog.

Voelen is één, uiten is wat anders.

Maar nu ik het toch over voelen heb, laat ik daarmee beginnen.

'Want sommigen van ons hebben de meest opmerkelijke personen die wij kennen

- personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd -

gevonden binnen de banden van een boek.'

Degenen die mijn blog volgen, weten dat ik van lezen houd en ook dat ik bovenstaande uitspraak al eens eerder in een blogje heb verwerkt. Trouwens, al volg je mijn blog niet, de afbeelding rechts spreekt op zich al voor zich zelf.

Als we de media die we gebruiken bewust toetsen, is dat een moment van reflectie. 

Professor Jensen noemt zo’n moment een 

‘gesprek met onszelf’: ‘een innerlijke dialoog

 — een geven en nemen, waarin we luisteren en reageren. 

De beste gesprekken die we hebben, worden vaak momenten van persoonlijke bekering, 

omdat het doorgaans door een gesprek is dat we onze mening veranderen, 

een nieuwe weg inslaan 

of ons voornemen om ons leven te beteren. 

De aanpassingen die we op die momenten in onze ziel aanbrengen, 

zijn meestal klein, eenvoudig, gradueel, vertroostend en productief.’

Tijdens het lezen van de Liahona kwam ik deze tekst tegen in een artikel over 'Media de moeite waard' (blz. 14)  en moest ik gelijk denken aan 'mijn' uitspraak, 'personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd'. 

Lezen is voor mij op reis gaan, en ik maak daar tijd voor vrij, bewust.

Niet lezen is geen optie; ik weet wat dat met me doet.

Wat mij bij mijn derde uitspraak brengt, die gaat over 'het voeden van de vrede in jezelf':

'Voed de vrede in jezelf.

Let eens op welke prikkels van buitenaf je toelaat.

Wat neem je op aan onvrede en onrust?

En welke dingen brengen je juist vrede en vertrouwen?

Als je merkt dat je vooral onvrede en onrust toelaat,

kun je jezelf trainen om betere keuzes te maken.

Wat voedt de vrede in jou?

Mediteren, inspirerende boeken lezen, 

een wandeling in de natuur maken?

Maak hier bewust ruimte voor.' 

Timber Hawkeye, van hem is bovenstaande uitspraak, zegt grappig genoeg het volgende over de tv:

'Ik probeer ook om minder onvrede van buitenaf toe te laten. 

Geweld op tv zien is voor je hoofd wat geraffineerde suiker eten voor je lichaam is. 

Een uurtje ruis kan onrust en onvrede voor de hele dag veroorzaken.'

Om die reden heeft hij zijn tv weggedaan. 

Nu wil ik niet zo ver gaan dat ik onze tv de deur uit doe.

Maar ik denk wel dat hij een punt heeft.

Niet alleen als het gaat om geweld, dus wat we kijken, maar ook hoeveel we kijken, wat voor hem duidelijk geen probleem meer is. 

Hierin een bewuste keus maken zou dus zomaar van invloed kunnen zijn op onze dagelijkse reis door het leven.

Vanwege het uitfilteren van. 

Het zijn de kleine dingen die het doen. 

Zijn het nu stiekem toch vier vliegen geworden?
Ach, wat maakt het uit, ik heb een 'klap' uitgedeeld.

Ondanks mijn geworstel om het te verwoorden. 

 

Uitspraak Timber Hawkeye: Happinez oktober 2013,  Workout voor je ziel.   

Smileys: internet.

Even niet.....

....zei zij!
Maar de afbeelding van gisteren kan ook betekenen
"zoals de wind waait, waait haar jasje".
Lekker inconsequent dus.
En daar kan ik me ook wel in vinden.
Juist, zoals je aan het beeld kunt zien, haar voeten stevig gegrond staan.
Dat maakt dat ze, ondanks het gebeuren om haar heen, zicht houdt op waar ze staat, maar bovenal, waar ze heen gaat.
Dus laat maar waaien, die wind.

Vorige maand waren we 29 jaar getrouwd.
Tijdens een weekendje weg hebben we dat onverwachts bezegeld met nieuwe ringen (manlief was zijn ring ergens tijdens ons huwelijk kwijt geraakt).
Het voelde alsof we daarmee opnieuw JA zeiden tegen elkaar.
En nu ik het toch over wind heb, die wind die overal waait, hebben wij ook ervaren in ons huwelijk.
Soms was er zelfs sprake van forse tegenwind.
Maar door alles heen wisten we: jij hoort bij mij, en ik hoor bij jou.
Over gegrond zijn gesproken.
Wat ben ik blij dat we dat zicht nooit uit het oog verloren zijn.

Even niet.....

Zoals jullie weten ben ik bezig met dag 1 en mijn ooit-lijstje.
Daar ligt momenteel mijn hart, mijn verlangen, mijn gedachten en mijn tijd.
En het grappige daaraan is dat ik eigenlijk helemaal geen behoefte heb om dit te delen op mijn blog.
Schrijven kost soms meer energie dan het mij geeft.

Dan pak ik liever een boek. 

.

De reis

Op een dag wist je eindelijk

wat je moest doen, en begon,

hoewel de stemmen om je heen

hun slechte adviezen

bleven roepen - 

hoewel het hele huis

begon te schudden

en je het oude getrek

aan je enkels voelde.

"Maak mijn leven!"

riep iedere stem.

Maar je stopte niet.

Je wist wat je moest doen,

hoewel de wind

met zijn stijve vingers

aan de fundamenten knaagde,

hoewel hun melancholie

ondraaglijk was.

Het was al laat

genoeg, en een wilde nacht,

en de weg vol gevallen

takken en stenen.

Maar terwijl je hun stemmen achterliet

begonnen beetje bij beetje

sterren te schijnen

door deze wolkenkleden,

en er was een nieuwe stem

die je langzaamaan

als de jouw herkende,

die je gezelschap hield

terwijl je dieper en dieper afdaalde

de wereld in,

vastberaden het enige te doen

wat je kon doen - 

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden.

Afbeelding: flickr.com; Zoals de wind waait.
Gedicht: Karma Repair Kit: Items 1-4 | Richard Brautigan

Ontdekkingsreis...

Net terug van 'Lopen met Evy'.
Volgende week loop ik mijn laatste les.
Dan loop ik de 5 kilometer.
En kan ik dit afstrepen van mijn ooit-lijstje.
Ik ben fier op mezelf.

Ik zit nu in een andere fase van mijn leven.
Dat betekent nog steeds keuzes maken.
Ook kan ik niet heen om het lengte- of het breedte verhaal.
Maar mijn prioriteiten zijn wel gekanteld.
Dat heeft natuurlijk te maken met dag 1.
En verwerkt in deze dag zit mijn ooit-lijstje.

Natuurlijk ga ik door met 'Lopen met Evy'.
Niet voor de tien kilometer, maar gewoon de vijf blijven lopen.
Zoals ik al eerder heb gezegd, ik ben even klaar met binnen sporten.
Daarnaast heb ik genoten van het steeds groener worden van de wereld om mij heen, maar ook van de regen en de wind om mijn oren.
Wie zei ook alweer dat goede voornemens geen zin hebben?

Nog van vorig jaar, van tijdens het wandelen. 

Dat heeft ook zo zijn charme. 

Zo retro...

In mijn boekenkast staat een bijzonder boekje dat ooit van de moeder van mijn man is geweest.

Het is een lesboekje van de ZustersHulpVereiniging, onze vrouwenvereniging, uit de beginjaren zeventig.  

Wat achterhaald zul je misschien denken; iets uit de jaren zeventig is nu toch zeker niet meer actueel, en al zeker niet meer van toepassing op de vrouw van nu.

Maar juist gezien in het licht van nu, heeft het nog steeds niet aan schoonheid ingeboet. 

En ervaar ik zelf keer op keer weer van hoe ik omga met mijn tijd, ik nog steeds mijn voordeel kan doen met de volgende vragen: 

Wat wil ik doen?

Wat wil ik zijn?

Waar wil ik heen?

Time-management is blijkbaar van alle tijden.
Al is het goed beschouwd slechts een middel, niet het doel.

afbeelding: http://en.wikipedia.org/wiki/We_Can_Do_It!

Ware levenswijsheid bestaat uit het elimineren van onbelangrijke zaken.

"Wat zijn de onbelangrijke zaken die uw dagen vullen en uw tijd opslokken? 

Welke gewoonten hebt u ontwikkeld die geen nuttig doel dienen?"

"Welke zaken hebt u niet opgepakt of afgemaakt

 die uw leven meer vitaliteit, inhoud en vreugde zouden geven?"

Uitspraak: pres. Uchtdorf

Foto's: photl.com

Vrouw in uitvoering

Zoals jullie weten zit ik midden in de overgang.
En naarmate ik als het ware groei in de overgang, besef ik steeds meer dat de overgang een zegen in mijn leven is.
Niet dat ik blij ben met opvliegers en andere lichamelijke ongemakken, maar ze zijn steeds meer een onderdeel van mezelf geworden, waardoor ik soms niet meer weet of het nu de overgang is, of dat het gewoon iets is dat bij mij hoort, en dat dit is wie ik ben.
De andere kant van al die ongemakken is dat je op een gegeven moment vaarwel kunt zeggen tegen je menstruaties.
Er zijn vrouwen die zich hierdoor minder vrouw voelen, maar in die categorie val ik gelukkig niet.
Ik sprak onlangs iemand die er precies zo over dacht, die, toen ze een jaar lang niet meer ongesteld was geweest, zich zelf op gebak had getrakteerd.
Wat een geweldig idee.
Nog even en ik trakteer mezelf, nee niet op gebak, maar op een doos dropijsjes.
Ik haal die nu expres niet in huis, want ik kan hun geroep niet weerstaan, en waarom zal ik het mezelf moeilijker maken dan nodig is.
Ik eet zelfs de dropijsjes van mijn man op, dus dan weet je het wel.
Maar als het zover is, geef ik mezelf helemaal over aan dit feestje van dropijsjes, om te vieren dat ik menstruatievrij ben.
En die doos is helemaal van mij!!!!!

Maar de overgang is veel meer dan een lijstje lichamelijke ongemakken.
Het beïnvloedt ook mijn geestelijk welzijn; althans, de site www.vrouwenovergang.nl noemt het geestelijk.

Ik spreek in dit geval liever van mijn emotionele kant.
Want als ik aan geestelijke zaken denk, dan denk ik aan zaken die betrekking hebben op het evangelie. 

Maar in wezen is alles één samengesteld geheel, en beïnvloedt de overgang uiteindelijk, hoe je het draait of keert, je hele zijn.
Het doet er dus uiteindelijk niet toe welk labeltje er aan hangt.
Waar het om gaat, is dat de gevoelens waar de overgang in mijn geval mee gepaard gaat, dusdanig zijn dat ik geen andere keus heb dan er gehoor aan te geven.
In die zin is de overgang een zegen voor mij want ik denk dat ik nu juist daardoor eindelijk gehoor ga geven aan gevoelens die al lang eerder het recht hebben of hadden, om gehoord te worden.
Wat je onder andere terugziet in mijn prioriteiten.
Eén van mijn prioriteiten is, van ons huis, 'een huis van orde' te maken, wat voor mijn gevoel een onderdeel is van naar binnen te keren.
Naast het geestelijke aspect doe ik dit ook letterlijk, door ons huis van beneden naar boven onder handen te nemen.
Maar ook in andere opzichten en op andere gebieden voel ik de behoefte om naar binnen te keren.
Waar dit alles mij brengt, weet ik ook niet, maar één ding weet ik wel, en dat is dat ik een vrouw in uitvoering ben.

Vrouw in uitvoering

Afbeelding: internet

Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou?

Rust is niet simpelweg stoppen met drukke werkzaamheden.
Rust is passen in je eigen wereld.

Ooit, let wel, ooit, ik zelf denk ergens eind jaren tachtig, kreeg ik onderstaand boekje in handen.
En het was mijn verlangen om met dit boekje aan de slag te gaan.
We zijn nu zoveel jaar verder, en nog steeds loop ik rond met dit gevoel.
Een gevoel dat steeds meer begon te schuren.
Vorige week heb ik de knoop doorgehakt en zit ik weer op naailes.
Ja, weer!
Met dit verschil dat ik nu andere prioriteiten aan het stellen ben.

Ik leef

Me net uitgeleefd met sporten.
Heerlijk rondgesprongen met op de achtergrond lekkere muziek.

Genieten dus.

Foto: Photl.com

Liefde is......je hart laten zingen

Dat was de titel van een blogje, vorig jaar rond Valentijn.
Ik zei daarin onder andere het volgende:

Als je ruimte vrijmaakt voor jou in je eigen leven, dan laat je je eigen hart zingen.

Het kleurt je bestaan.
Je vergeet de tijd.
Het plaatst de dingen die nog gedaan moeten worden in een ander perspectief.
Omdat, door ruimte te maken voor je eigen ik, als het ware vleugels krijgt die jou verheffen boven het dagelijkse zijn.
En als we dat eenmaal hebben ervaren, kunnen we niet anders.
Bovenstaande gedachten vloeiden voort uit de vraag:

Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou?

Nu een jaar later is deze vraag voor mij actueler dan ooit.
En besef ik meer dan ooit dat ruimte maken voor jezelf een keuze is.
Een keuze die je niet kunt loskoppelen van het stellen van doelen en prioriteiten.
Maar ook alles te maken heeft met dagelijkse zelfdiscipline.
Soms schop ik tegen dit gegeven aan en bouw ik excuses in, maar de realiteit is wel, dat als ik dit doe, mijn perspectief verandert, en in plaats dat ik me verhef, ik inlever op mezelf.

"In feite speel je nooit tegen een opponent. 

Je speelt altijd tegen jezelf,

tegen je hoogste maatstaven.

En als je je grens hebt bereikt,

ervaar je waarachtige vreugde."

Arthur Ashe.

Uitspraak: Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou? Barbara Sher.

Afbeelding: Pixabay

Kamelen aan het slachten

Afgelopen weekend zat ik midden in een overgangsstorm en had ik me teruggetrokken in 'mijn tentje'.
Terwijl ik daar zo lag in 'mijn tentje', en er een storm in mijn hoofd woedde, moest ik denken aan de fabel van de kameel, maar dan de omgekeerde versie.
Om te begrijpen wat ik daarmee bedoel eerst de juiste versie, voor degenen die deze fabel niet kennen:

Er was een een kameel en zijn eigenaar, die samen dwars door de woestijn trokken, toen er een storm opstak. Vlug sloeg de reiziger zijn tent op en kroop erin, terwijl hij de opening in het tentzeil goed dicht maakte om zich te beschermen tegen de snijdende, schurende vlagen van de woedende zandstorm.
De kameel werd natuurlijk buiten gelaten, maar toen de hevige wind het zand tegen zijn lichaam aanslingerde en in zijn ogen en neusgaten wierp, begon hij het ondraaglijk te vinden en hij smeekte ten slotte om in de tent te mogen komen.
"Er is hier alleen maar plaats voor mezelf," zei de reiziger.
"Maar ik mag er toch enkel mijn neus wel in steken, zodat ik lucht kan opsnuiven die niet vol zand zit?', vroeg de kameel.
"Nu, dat zou je misschien wel kunnen doen", antwoordde de reiziger, en hij deed de spleet een heel klein stukje open, waarna de kameel er zijn lange snuit doorstak.
Wat was die kameel nu op zijn gemak!
Al gauw kreeg de kameel echter genoeg van het pijnlijke zand op zijn ogen en oren, en kwam hij in de verleiding om weer te vragen:
'Die zandvlagen komen als een rasp op mijn kop neer. Zou ik mijn kop even naar binnen mogen steken?'
De reiziger redeneerde andermaal dat toestemmen geen kwaad zou kunnen voor hem, want de kop van de kameel kon de ruimte bovenin de tent in beslag  nemen, die hijzelf toch niet gebruikte. De kameel stak dus zijn kop naar binnen, en weer was het beest voldaan, maar slechts voor een kort poosje.
"Alleen mijn voorpoten maar", bedelde hij, en opnieuw liet de reiziger zich ver murwen, en al spoedig was het voorste deel van de kameel in de tent.
Tenslotte bevond zich na hetzelfde proces van pleiten en toegeven, ook de romp van de kameel in de tent, met achterwerk en al, maar nu was het er te vol voor hen beiden, en de kameel trapte de reiziger naar buiten, de storm in.

Nu gaat deze fabel, zoals hij wordt gebruikt in het boek 'Wonder der Vergeving' van Spencer W. Kimball, over de arglistigheid van zonde. Dat je niet opeens tot een grote daad van zonde vervalt, maar dat het een proces is, zo subtiel, dat je erin verstrikt raakt, zonder dat je je daar van bewust bent.

Ook ik zat met een 'zonde' kameel in 'mijn tentje'.
Of was het nu een dromedaris?
En ook ik heb de rits van 'mijn tentje' langzamerhand een stukje, beetje bij beetje, opengedaan.
Maar niet om er een kameel in te laten.
Integendeel, juist om hem met een grote schop 'mijn tentje' te doen verlaten.
Want tegen-te-veel-dingen-ja-zeggen kan je ook behoorlijk op spelen.
En ik moet zeggen dat voelde goed.
Want, als je niet kunt instemmen met je eigen leven, nota bene, een uitspraak op mijn eigen blog, bega je ook een 'zonde'.



Afbeelding: all-free-down-load.com

What matters most

In het licht van geen rust, sprak ik over het doen van keuzes, en het één wel doen en het ander niet.
Althans dat zijn een paar achterliggende gedachtes en gevoelens.
Je kunt nu eenmaal eenvoudig weg niet alles doen.
Althans ik zeker niet, en daarnaast neig ik in bepaalde opzichten ook nog tot perfectionisme
En prioriteiten stellen is voor mijn de ideale manier om het overzicht te bewaren.
Waarom dan nu toch iets op mijn blog, als ik onlangs gezegd heb dat ik niet meer iets wekelijks iets op mijn blog zal zetten.
Omdat ik dit vanochted onder ogen kreeg en de verleiding niet kon weerstaan om dit toch nog even snel op mijn blog te zetten.
En met snel bedoel ik, niet echt over nagedacht.
So be it.
Wat zit een mens soms toch raar in elkaar.
Of ben ik gewoon een vrouw?

http://www.youtube.com/watch?v=l70e1TfN34w

 

Toen ik de titel zag 'What matters most' moest ik gelijk aan een boek denken dat ik in de kast heb staan.

Dat bij deze ook nog. Spreekt over dat je voor jezelf moet ontdekken wat voor jou het belangrijkste is, maak dan een plan, en handel daar dan ook naar.