Kijken en zien

 

De afgelopen periode heb ik, meen ik, wekelijks iets op mijn blog geschreven. Soms, dat kwam ook voor, zelfs meer stukjes in een week. Er waren echter ook periodes dat ik nauwelijks iets schreef. Op dit moment hang ik, als het gaat om het schrijven op mijn blog, ergens tussen dit alles in. Niet direct zichtbaar voor jullie, maar wel voelbaar voor mijzelf. Daarom open ik vandaag opnieuw een enigszins aangepast blikje, wat gaat over kijken en zien. Wat voor mij uiteindelijk ook te maken heeft met diversiteit. Diversiteit in discipelschap. 

Waarom juist dit blikje? Misschien wel omdat ik zelf niet alleen bezig ben met kijken en zien, maar ook met wat ik hoor. Kijkend door de bril van mijn eigen vrouw zijn, naar Christus en zijn eigenschappen. Tegelijkertijd meenemend deze opmerking die ik onderweg tegenkwam: "Een nauwkeurige bestudering van de evangelieteksten onthult dat Jezus een emotioneel complexe persoon was, en helemaal niet het eendimensionale 'aardige man'-personage dat onze cultuur helaas zo vaak van hem heeft gemaakt." En deze opmerking: 

"Als mensen het karakter van God niet begrijpen,

begrijpen ze zichzelf ook niet."

Joseph Smith

Wat ik ook niet helemaal los kan zien van de vrouw die vorige week voor ons fietste, met op haar t-shirt in grote letters de tekst: "Jezelf kennen is het begin van alle wijsheid, Socrates". 

Blikje: Kijken en zien

"Het is niet waar je naar kijkt wat ertoe doet,

het gaat erom wat je ziet." 

Henry David Thoureau

Je kan met elkaar naar hetzelfde kijken en toch niet hetzelfde zien. Het is de beleving die het verschil maakt. Dat bleek vandaag wel weer: de een zag dit, de ander zag dat, en dat had alles te maken met onderstaand filmpje. 

Tijdens de algemene conferentie van oktober 2003 gaf president Gordon B. Hinckley een toespraak. Hij begint deze toespraak met de volgende woorden: “Iemand heeft gezegd: Wees vriendelijk voor vrouwen. Zij vormen de helft van de wereldbevolking en zijn de moeders van de andere helft. Geliefde zusters, u bent geweldige vrouwen die het goede deel hebben gekozen en ik heb veel bewondering voor alles wat u doet. Ik zie dat u bij van alles betrokken bent”. En dan geeft hij een opsomming van de dingen die de vrouwen van de kerk zoal doen.

Het is een toespraak aan de vrouwen van de kerk. In deze toespraak heeft hij het ook over zijn kleindochters die nu moeder zijn. En dat hij soms "de neiging heeft, wanneer hij naar hun echtgenoten kijkt, om te zeggen: Word wakker en doe ook eens iets. Waardeer jij je vrouw wel voldoende? Weet je wel hoeveel zij doet? Geef je haar wel eens een complimentje? Bedank je haar wel eens?”

President Hinckley zegt echter ook dit in zijn toespraak: “Velen van u denken dat ze mislukkingen zijn. U hebt het gevoel dat het niet goed gaat, dat al uw inspanningen niet voldoende zijn. Wij maken ons allemaal zorgen om onze prestaties. We willen het allemaal beter doen. Maar helaas beseffen we niet, of zien we niet, wat de resultaten van onze inspanningen zijn. Maak uzelf niet wijs dat u faalt. Ga op uw knieën en vraag om de zegeningen van de Heer; sta dan op en doe wat er van u gevraagd wordt. En laat de rest aan de Heer over. Dan zult u ontdekken dat u iets bereikt wat onbetaalbaar is”.

Vrouwen gaan “soms voorbij aan al het goede dat ze gedurende de dag doen”. Wat ook blijkt uit bovenstaand filmpje. Even los van het feit of deze gevoelens al dan niet terecht zijn. In dat negeren, de gevoelens die ze heeft, schuilt een gevaar waar we onze ogen niet voor mogen en kunnen sluiten. Hierbij denk ik aan de toespraak  'Vergeet mij niet' van president Dieter F. Uchtdorf . Eerst zegt hij, en dit haakt in op wat president Hinckley ook al aangaf: “Wees onderwijl dankbaar voor alle kleine successen bij u thuis, in uw familierelaties, uw opleiding en bestaansmogelijkheden, uw deelname in de kerk en uw persoonlijke vooruitgang. Net als bij de vergeet-mij-nietjes lijken die successen in uw ogen misschien erg klein en gaan anderen eraan voorbij. Maar God merkt ze op en voor Hem zijn ze van tel. Als u succes alleen ziet als de volmaaktste roos of een oogstrelende orchidee, gaat u voorbij aan enkele van de mooiste ervaringen die het leven biedt”.

Maar, er is ook een schaduwkant, wat te maken heeft met anders naar bovenstaand filmpje kijken. President Uchtdorf: “In onze ijver om alle taken en plichten te vervullen die we als lid van de kerk op ons nemen, zien we het evangelie soms als een lange lijst met taken die we aan onze al onmogelijke lange waslijst van dingen moeten toevoegen, als een blok tijd dat we ergens in ons drukke schema moeten inpassen. We staren ons blind op wat de Heer van ons vraagt en hoe we dat kunnen doen, maar vergeten wel eens waarom”.

Dat brengt mij op een andere toespraak. Er zijn veel prachtige toespraken, maar deze is mij dierbaar, en dat is die van president Boyd K. Packer 'Ouders in Zion', waarin hij het volgende zegt: “Sommige moeders raken ontmoedigd - zelfs depressief. Ik ontvang brieven met het woord schuld, omdat ze niet alles kunnen. Naar de kerk gaan is, of zou moeten zijn, een verademing van het dagelijkse leven. Het zou rust en tevredenheid moeten brengen. Als het druk en ontmoediging met zich mee brengt, is er iets uit balans”.

Behalve dat, en misschien staan we daar niet voldoende bij stil, zegt hij ook dit: “We moeten oppassen dat de programma's en activiteiten van de kerk niet te zwaar worden voor sommige gezinnen. Wanneer de beginselen van het evangelie worden begrepen en toegepast, versterken en beschermen ze zowel personen als gezinnen. Toewijding aan het gezin en toewijding aan de kerk zijn geen verschillende dingen”.

Tot slot nog een uitspraak uit deze toespraak. Alhoewel deze toespraak een 'oudje' is, is hij naar mijn gevoel nog steeds actueel, die zeker de moeite waard is om in zijn geheel te lezen, en dat is deze: “De meeste gezinnen doen hun best; maar sommigen raken, wanneer ze worden belast met gezondheidsproblemen en financiële problemen, gewoon uitgeput terwijl ze proberen bij te blijven, en uiteindelijk trekken ze zich terug in inactiviteit. Ze zien niet dat ze zich verplaatsen van de enige beste bron van licht en waarheid, van hulp bij hun gezin, naar de schaduw waar gevaar en liefdesverdriet wachten”.

Kijken en zien. 

Ada en Zilla

 

Afgelopen week stond in het teken van Mozes 7 met als thema "De Heer noemde zijn volk Zion". Hier zou ik dus eigenlijk 'moeten' zijn. Echter, ik ben nog niet zo ver dat ik daar al kan stilstaan, omdat ik Mozes 5 niet kan loslaten. Dit vanwege Ada en Zilla. Maar ik begin met Kaïn en zijn vrouw, die aan het begin staan van dit verhaal. 

"En het geschiedde dat Kaïn een van de dochters van zijn broer tot vrouw nam,

en zij hadden Satan meer lief dan God."

Mozes 5:28

Samen verkozen zij Satan boven God. Vervolgens lezen wij dat "Satan bezwoer Kaïn dat hij naar zijn bevelen zou handelen. En dat al deze dingen in het geheim werden gedaan". Kaïn zelf zei hierover: "Ik kan moorden en gewin behalen". Ook kunnen we lezen dat hij "roemde in zijn goddeloosheid". 

In ditzelfde hoofdstuk lezen we ook dat zij, Kaïn en zijn vrouw, kinderen (Henoch), kleinkinderen (Hirad), achterkleinkinderen (Mechujaël) en zelfs achterachterkleinkinderen (Methusaël) kregen. Een van deze achterachterkleinkinderen, Methusaël, kreeg een zoon met de naam Lamech, en bij hem wil ik stilstaan daar hij de echtgenoot is van Ada en Zilla. 

"want Lamech had een verbond gesloten met Satan, naar de wijze van Kaïn,

waardoor hij Meester Mahan werd,

meester van dat grote geheim dat aan Kaïn was bediend door Satan;

en Hirad de zoon van Henoch, die hun geheim kende,

begon het bekend te maken aan de zonen van Adam;"

Mozes 5:49

Daarom sloeg Lamech hem, Hirad, in zijn toorn dood. Niet om voordeel te halen, maar hij doodde hem vanwege de eed. Want sedert de dagen van Kaïn bestond er een geheime vereniging, en hun werken waren in de duisternis.

"en hun werken waren gruwelen en begonnen zich onder alle mensenzonen te verspreiden.

En het bestond onder de mensenzonen.

En onder de mensendochters werden deze dingen niet besproken,

omdat Lamech het geheim bekendgemaakt had aan zijn vrouwen,

en zij stonden tegen hem op en verhaalden deze dingen alom

en hadden geen medelijden;

daarom werd Lamech veracht en uitgeworpen,

en hij kwam niet onder de mensenzonen,

uit angst dat hij zou sterven."

Mozes 5:52-54

De eerste boodschap uit deze verzen is misschien wel dat als je als man een geheim hebt, je dat vooral niet aan je vrouw moet vertellen. Want zoiets kan grote gevolgen hebben, zoals Lamech aan den lijve ondervond. Toen Lamech tot zijn vrouwen Ada en Zilla al pochend zei: "Hoor mijn stem, jullie vrouwen van Lamech, luister naar mijn woorden; want ik heb een man gedood tot mijn verwonding, en een knaap tot mijn striem, stonden zij tegen hem op een verhaalden deze dingen alom". Ondanks dat hij hun man was, ondanks dat zij wisten waartoe hij in staat was, gingen zij niet met hem mee in zijn opschepperige verhaal. 

Wat ik ook bijzonder vind, is dat zij samen opstonden tegen Lamech. In het Oude Testament kunnen we meer verhalen vinden over polygame relaties, maar in mijn herinnering gingen die allemaal niet bepaald van een leien dakje door onderlinge jaloezie en rivaliteit tussen de vrouwen. Van ons wordt verwacht dat wij de Schriften op onszelf toepassen. Zijn Ada en Zilla, juist voor vrouwen, dan niet een voorbeeld? Want hoe vaak hoor je niet dat vrouwen elkaar de maat nemen? Elkaar kritisch beoordelen op uiterlijk, opvoeding en/of keuzes. In een artikel dat gaat over de proclamatie van het gezin kunnen we lezen dat ouderling Ballard het volgende zei tijdens een zusterconferentie: "We prediken het ideaal, hoewel dat beeld zich niet tot de realiteit verhoudt, en vertrouwen erop dat Christus' verzoening dit spanningsveld opheft. Wat goed is voor de ene vrouw, is misschien niet goed voor de andere. Daarom moeten we elkaars keuzes of de inspiratie erachter vooral niet in twijfel trekken". 

Wat mij ook opviel, is dat doordat zij tegen "Lamech opstonden en dit alom verhaalden", dit tot gevolg had dat Lamech veracht en verworpen werd. In het geval van Lamech betrof het moord, maar zo zijn er meer zaken die niet bedekt mogen worden met de "mantel der liefde". Het artikel 'Hoe we met mishandeling en misbruik kunnen omgaan' is daar een voorbeeld van. In dit artikel worden niet alleen suggesties gegeven voor slachtoffers van mishandeling en misbruik, en hun families, maar ook voor leidinggevenden in de kerk. Ada en Zilla werden gehoord. Daarom werd Lamech "veracht en uitgeworpen". "Leidinggevenden in de kerk mogen een melding van mishandeling of misbruik nooit naast zich neerleggen, en mogen een lid ook nooit ontraden om crimineel gedrag aan te geven. Kerkleiders en -leden houden zich aan alle wettelijke verplichtingen voor het melden van mishandeling en misbruik bij de plaatselijke overheid. In verschillende gebieden geldt echter niet dezelfde meldplicht. In sommige gebieden moeten geestelijken contact met de politie opnemen, terwijl dat in andere gebieden juist niet mag". 

Daarom vind ik de woorden "zij hadden geen medelijden" lastig. Wat voor mij klinkt als niet vrouwelijk genoeg gedrag. Maar wat is vrouwelijk gedrag? Zeker als het onrechtvaardigheid betreft. Hadden ze uit medelijden moeten zwijgen? Daarnaast, zou men het woord medelijden ook gebruikt hebben als een man zo gehandeld zou hebben als Ada en Zilla? In een artikel van de BYU, "When women don't speak", wordt daarover het volgende gezegd: "Gedrag dat bij een man krachtig en besluitvaardig overkomt, kan bij een vrouw als bot en agressief worden geïnterpreteerd. Er bestaat zelfs een term voor: dubbele binding. De dubbele binding is enorm. Toon traditionele vrouwelijke eigenschappen - warmte, zorgzaamheid, openstaan voor iedereen en opdrachten - en anderen zullen je als minder competent beschouwen. Maar neem mannelijke eigenschappen aan - leiderschap, openlijk van mening verschillen, assertief zijn, je mening uiten - en je populariteit neemt af". 

When women don't speak

In mijn logje van vorige week haalde ik president Spencer W. Kimball aan. Dit keer maak ik gebruik van een ander artikel, Priesterschapsgezag thuis en in de kerk waarin ook president Kimball wordt aangehaald, echter dit keer net even anders vertaald. Maar in wezen komt het op hetzelfde neer: "We willen niet dat vrouwen in de kerk stille of beperkt aansprakelijke vennoten zijn. Wees alstublieft een medeaansprakelijke vennoot en een medewerkende partner". Voordat je de verkeerde conclusies trekt door het woord "medewerkend", dit is wat ook gezegd wordt in dit artikel: "We hebben gehoord dat er mannen zijn die tegen hun vrouwen zeggen: Ik draag het priesterschap en je moet doen wat ik zeg. Hij verwierp dat misbruik van het priesterschapsgezag in een huwelijk resoluut, en zei dat zo'n man zijn priesterschap niet waardig is." 

Tot slot nog één ander ding wat mij opviel, en dat is dat dit "onder de mensendochters niet besproken werd, omdat Lamech het geheim bekendgemaakt had aan zijn vrouwen". Na wat er met Lamech gebeurd was keken de mannen wel uit. Maar dat betekent niet, ondanks dat de vrouwen niet deel uitmaakten van deze geheime organisaties, dat dit geen invloed had op hun leven als vrouw, moeder en echtgenote en hun gezinnen in het algemeen. Ether 8 is hiervan een "prachtig" voorbeeld.

In Ether 8 gaat het ook over een vrouw. Akish. Zij stond zelfs aan de basis van een geheime organisatie. Akish, die behalve buitengewoon mooi ook nog eens buitengewoon schrander was. Die tegen haar vader zei: "Waarom is mijn vader zo bedroefd? Heeft hij de kroniek niet gelezen die onze vaderen over het grote diep heeft meegebracht? Zie, bestaat er niet een verslag over de ouden, dat zij door hun geheime plannen koninkrijken en grote roem verkregen? En Akish nam hun de eden af, die gegeven waren door de ouden die ook naar macht hadden gestreeft, en die waren doorgegeven van Kaïn af, die vanaf het begin een moordenaar was" (Ether 8:9,15). 

"En het geschiedde dat zij een geheime vereniging oprichtten, zoals de ouden,

welke vereniging boven alles goddeloos en gruwelijk is in de ogen van God;

want de Heer werkt niet door geheime verenigingen, 

evenmin wil Hij dat de mens bloed vergiet;

maar Hij heeft het vanaf het begin van het mensdom in ieder opzicht verboden.

En nu schrijf ik, Moroni, niet over de toedracht van hun eden en verenigingen,

want het is mij bekendgemaakt dat zij bestaan onder alle volken,

 en dat zij bestaan onder de Lamanieten.

En zij hebben de vernietiging veroorzaakt van dit volk waarvan ik nu spreek

en eveneens de vernietiging van het volk van Nephi."

Ether 8:18-21

President Boyd K. Packer heeft ooit een toespraak gegeven waarin hij verwijst naar dit deel van Ether 8: "Wij leven in een tijd van oorlog, de geestelijke oorlog die nooit zal eindigen. Moroni heeft gewaarschuwd dat de geheime verenigingen die door Gadiaton zijn geïntroduceerd bestaan onder alle volken. Daarom o gij andere volken, (en met andere volken wordt hier ook verwezen naar onze generatie), is het wijsheid in het bestel van God dat die dingen u worden getoond, opdat gij u daardoor van uw zonden bekeert en niet toelaat dat die moordzuchtige verenigingen u in hun greep krijgen. De Sherems, Nehors en Korihors leven onder ons. Hun argumenten verschillen niet zoveel van de argumenten waarover in het Boek van Mormon wordt gesproken. En niet alle spotternij komt van buiten de kerk. Dat zeg ik nog eens: niet alle spotternij komt van buiten de kerk. Pas op dat je je niet bij de spotters voegt".  

Nu weten jullie waarom ik niet zomaar aan deze twee vrouwen, Ada en Zilla, kon voorbij lopen. Ze bleven maar fluisteren in mijn oor. Ik kan mij niet herinneren dat zij ooit ter sprake zijn gekomen in een les en waarom er geen aandacht aan hun verhaal werd geschonken. Een stilte die ze volgens mij niet verdienen, juist doordat zij geen stille partners waren en wat wij hieruit kunnen leren. Dit is wat president Russell M. Nelson zei over je laten horen: "Vandaag roep ik mijn zusters in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen dan ook op om naar voren te treden! Neem uw rechtmatige en nodige plaats bij u thuis, in uw gemeenschap en in het koninkrijk van God in - meer dan u ooit gedaan hebt. Ik roep u op om president Kimballs profetie te vervullen. En ik beloof u in de naam van Jezus Christus dat de Heilige Geest uw invloed dan op ongekende wijze vergroten zal!" 

Ada en Zilla, veel weet ik niet van hen, maar wat ik las vond ik inspirerend genoeg om bij stil te staan. Zij zijn mede de reden dat ik niet alleen wil stilstaan bij "zwarte en witte", maar ook bij "man en vrouw". Ik denk dat het Oude Testament vol zit met dit soort inspirerende stofverhalen die ik in geen geval wil missen. 

Lamech met Ada en Zilla

Afbeelding: Jewish Woman's Archive

Toch geen blikje vandaag...

De insteek van het filmpje gisteren ging over dat je niet uit het oog moet verliezen hoeveel goed je gedurende de dag doet. Maar niet iedereen zag dat zo. Ik zag dat zeker ook niet zo. Toen ik het filmpje voor het eerst zag, zag ik een overbelaste moeder die geen nee kon zeggen. 

Al kan ik de andere kant ook zien. Het is net als met de afbeelding hierboven. Men zegt dat als je jong bent, je eerder de jonge vrouw ziet en dat als je wat ouder bent, je eerder de oude vrouw ziet. Dus wat je ziet, zegt iets over jou. Ik zie in eerste instantie nog steeds een overbelaste moeder die geen nee kan zeggen, vandaar dat ik onderstaand filmpje deel. Voor al die overbelaste moeders, maar ook zij die dat niet zijn. Want in wat voor situatie je ook zit, wat je omstandigheden ook zijn, of je nu een man bent of een vrouw, in alles zit een overlap,  en dat is zorgen dat je in balans blijft, "want het is niet nodig dat iemand harder loopt dan hij kracht heeft". Om die reden geen blikje vandaag. 

 

Afbeelding jonge en oude vrouw., schriftuurtekst Mosiah 4;27

Blikjes aan het openen...

Voordat ik een blikje deel, lees ik het nog even opnieuw door. Dit, deze uitspraak van Bonnie L. Oscarson, is een aanvulling op onderstaand blikje: "We verheugen ons vanavond in onze verschillende rollen als vrouw in de kerk. Hoewel we in veel opzichten verschillend en uniek zijn, erkennen we ook dat we allemaal dochters van dezelfde hemelse Vader zijn. De tegenstander wil dat we elkaar kritisch beoordelen. Hij wil dat we ons op verschillen richten en onszelf met elkaar vergelijken. Wij vrouwen kunnen best hard voor onszelf zijn. Als we onszelf met elkaar vergelijken, zullen we ons altijd incapabel voelen of ons aan anderen storen". Vooral de zin "Als we onszelf met elkaar vergelijken, zullen we ons altijd incapabel voelen of ons aan anderen storen" is interessant om verder uit te werken. Nog los van dat deze uitspraak van zuster Oscarson ook alles te maken heeft met diversiteit.

Blikje 27 juni 2020

In de Liahona van deze maand staat een artikel over van elke worsteling genezen - stapje voor stapje. Vooral dat laatste, stapje voor stapje, wordt in dit artikel benadrukt met de woorden "besef dat genezing een proces is". 

In dit artikel worden een aantal voorbeelden aangehaald waar iemand mee kan worstelen, zoals een verslaving aan pornografie, ongewenste gewoonten of een trauma uit het verleden. Maar men heeft het ook over mentale gezondheidsproblemen. Toen ik dat las, moest ik denken aan de toespraak van ouderling Jeffrey R. Holland: 'Als een gebroken kruik'. En zo zijn er meer toespraken die hierop ingaan. Maar ik moest bij mentale gezondheid ook denken aan een onderzoek waaruit bleek dat vrouwen in de kerk in Utah gemiddeld hoog scoren op depressiviteit. Terwijl uit datzelfde onderzoek blijkt dat ze op heel veel andere zaken juist goed scoren. 

In een van deze onderzoeken kwam dit naar voren: "Over het algemeen kunnen LDS-vrouwen last hebben van de aanzienlijke eisen die gesteld worden aan het in evenwicht houden van gezin, kerkroepingen, werk, religieuze verwachtingen (gezinsavond houden, naar de tempel gaan, persoonlijke en gezinsstudie van de Schriften, anderen dienen, genealogie doen, huisbezoek, enz.), en hoge persoonlijke verwachtingen hebben". 

Een tijdje terug bespraken we onderstaand filmpje met elkaar. En dat riep nogal verschillende gevoelens op. De insteek van het filmpje is dat we soms al het goede vergeten dat we gedurende de dag doen. Het is niet voor niets dat men adviseert om dagelijks in je dagboek drie dingen te benoemen die die dag goed gegaan zijn.

Maar niet iedereen ervoer dit filmpje zo. Zij zagen eerder een overbelaste moeder. En dat zien is ook een realiteit.  Je ogen daarvoor sluiten en het niet bespreekbaar maken is een van de redenen waarom zoveel vrouwen worstelen met gevoelens van ontoereikendheid en depressiviteit. "Niet een supermoeder en/of vrouw zijn is OK", in het besef dat we gemoedsrust in onvolmaaktheid kunnen vinden. Zonder elkaar de maat te nemen of onszelf met die ander te vergelijken. 

Stap voor stap

Afbeelding: Toespraak 'Gemoedrust vinden in onvolmaaktheid'

Ik borduur voort op

De toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland heeft toentertijd voor heel wat ingrediënten gezorgd. Dit keer trek ik het 

blikje 'Vrouwen in al hun verscheidenheid' open:

Toen wij tijdens de tweede zondag van deze maand de toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland bespraken, en ik daarover schreef, wist ik toen nog niet dat ook dit blogje, net als de blogjes hiervoor, daar een vervolg op zou zijn. Met daarin verwerkt, weliswaar met een knipoog, de zondagsschool en de schepping. Zie het als een kluwen wol waar ik elke keer weer een ander draadje uittrek, al is er wel in het geheel een rode draad te ontwaren. Een rode draad die te maken heeft met "verbeter de wereld en begin bij jezelf", "eenheid gaat over saamhorigheid, niet over gelijkvormigheid" en "God houdt van diversiteit". 

Vanochtend, toen ik dacht aan het blog en wat te schrijven, moest ik aan Eva, de vrouw van Adam, denken, en zo aan het begin van onze studie van het Oude Testament, misschien aandacht geven aan vrouwen uit de Schriften. Scrollend door wat ik over haar had, kwam ik deze toespraak tegen van zuster Patricia T. Holland: 'One thing needful'. In deze toespraak zegt zij het volgende over Eva: "Eva kreeg de identiteit van 'de moeder van alle levenden' - jaren, decennia, misschien eeuwen voordat ze ooit een kind baarde. Het lijkt erop dat haar moederschap aan het baren van kinderen voorafging, net zo zeker als de perfectie van het Paradijs voorafging aan de strijd van het sterfelijk leven. Ik geloof dat moeder een van die zeer zorgvuldig gekozen woorden is, een van die rijke woorden - met betekenis na betekenis na betekenis. We moeten ons ten koste van alles niet door dat woord laten verdelen. Ik geloof met heel mijn hart dat het in de eerste plaats een uitspraak is over onze natuur, niet een telling van onze kinderen". En toen was daar de rode draad, de draad die ik niet kon negeren en die ik, stukken knippend uit haar toespraak, met jullie wil delen.

Zuster Holland: "Ieder van ons heeft voorrechten en zegeningen, en ieder van ons heeft angsten en beproevingen. Het lijkt gewaagd om te zeggen, maar gezond verstand suggereert dat nooit eerder in de geschiedenis van de wereld vrouwen, inclusief LDS-vrouwen, werden geconfronteerd met grotere complexiteit in hun zorgen. Ik ben erg dankbaar voor het extra bewustzijn dat de vrouwenbeweging heeft gegeven aan een evangeliebeginsel dat we sinds Moeder Eva en daarvoor hebben gehad: dat van keuzevrijheid, het recht om te kiezen. Maar een van de meest ongelukkige bijwerkingen waarmee we te maken hebben gehad in deze kwestie van keuzevrijheid, is dat we, vanwege de toenemende diversiteit van levenswijzen voor vrouwen van vandaag, nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken. We komen niet dichterbij, maar verder weg van die gemeenschap en zusterschap die ons al generaties lang staande heeft gehouden en ons kracht heeft gegeven. Er lijkt sprake te zijn van een toename van concurrentiekracht en een afname van onze vrijgevigheid met elkaar. Degenen die de tijd en energie hebben om hun groenten en fruit in te blikken, ontwikkelen een vaardigheid die hen goed van pas zal komen in tijden van nood, in onze onzekere economie kan dat bijna elk moment zijn. Maar ze moeten niet neerkijken op degenen die hun perziken kopen of die niet van courgette houden of een van de vijfendertig manieren die er zijn om het te verhullen, of die gewoon een bewuste keuze hebben gemaakt om hun tijd en energie op een andere doelbewuste manier te gebruiken".

Zuster Holland: "Het punt is dat we onszelf gewoon geen christen kunnen noemen en elkaar - of onszelf - zo hard blijven veroordelen. Geen enkele glazen pot met kersen is een confrontatie waard die ons berooft van ons medeleven en onze zusterschap. Het is duidelijk dat de Heer ons heeft geschapen met verschillende persoonlijkheden, evenals verschillende graden van energie, interesse, gezondheid, talent en kansen. Zolang we toegewijd zijn aan rechtschapenheid en een leven van trouwe toewijding leiden, moeten we deze goddelijke verschillen vieren, wetende dat ze een geschenk van God zijn. We moeten ons niet zo bang, zo bedreigd en onzeker voelen; we hoeven geen exacte replica's van onszelf  te vinden om ons gevalideerd te voelen als vrouwen van waarde. Er zijn veel dingen waarover we verdeeld kunnen zijn, maar één ding is nodig voor onze eenheid: de empathie en het mededogen van de levende Zoon van God".

Afbeelding: pinterest

Ongewenst zwanger

Gisteren schreef ik iets over op reis gaan en de verschillende manieren waarop je op reis kunt gaan. En dat je ook van informatie naar informatie op reis kunt gaan. Ik ging van het Algemeen Dagblad en vondelingenkamers naar het Reformatorisch Dagblad en dat de kerk een veilige haven moet zijn. In dit geval, want daar gaat het nog steeds over, de ongewenste zwangere vrouw. Meestal neemt men het woord ongewenst in de mond. Of 'onbedoeld zwanger', wat ik ook heb voorbij zien komen. Zelf schreef ik dat ik liever sprak van 'ongepland zwanger zijn'. 

Maar er is nog een manier om over niet gepland zwanger zijn te spreken en dat is 'het ongehuwd zwanger' zijn. Dit is een vorm van zwanger zijn die je niet los kunt zien van de kerk. Maar daar wil ik niet als eerste bij stil staan. 

Tegenwoordig is het meer dan normaal dat kinderen buiten het huwelijk worden geboren. Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek "steeg het aantal buitenechtelijk geboren kinderen tussen 1960 en 2000 van 3.000 tot ruim 50.000. In twee van de drie gevallen gaat het om het eerste kind. Was in 1960 nog een op de dertig kinderen eerste kinderen buitenechtelijk, vorig jaar was dat een op de drie". Met de opmerking dat "tegenwoordig deze buitenechtelijke kinderen doorgaans binnen een relatie ter wereld komen, bij ongehuwd samenwonende kinderen die bewust voor een kind hebben gekozen". Uit cijfers van het CBS blijkt ook dat kinderen van niet-gehuwde ouders steeds vaker worden erkend door de vader. Hij is dan de ouder van het kind. Maar dat wil niet zeggen dat je daardoor automatisch gezag hebt over het kind. Dat geldt alleen voor een huwelijk of een geregistreerd partnerschap. De opmerking die ik hierover tegenkwam was deze: "Mannen, regel het gezag over je kind!" Ik denk dat dat genoeg zegt. 

Vroeger, ik heb het over de jaren 50 en 60, was het de norm dat je pas kinderen kreeg als je getrouwd was. Kreeg je een kind buiten het huwelijk, dan was dat een schande. Vaak moest men in die tijd dan ook trouwen. Bleef je alleen zwanger achter, dan kon het gebeuren dat je werd weggestuurd voordat de zwangerschap zichtbaar was, en werd je gedwongen afstand te doen van je kind. Eenmaal thuis werd er nooit meer over gesproken, met alle gevolgen van dien. Niet alleen voor deze vrouwen, maar ook voor deze kinderen die vaak in kindertehuizen terecht kwamen. Tegenwoordig is er veel aandacht voor deze afstandsmoeders. 

Behalve dat er veel aandacht is voor deze afstandsmoeders, die in het verleden werden gedwongen tot adoptie, blijft adoptie ook nu een pijnlijk en moeilijk onderwerp. Het is niet voor niets dat kinderadoptie uit het buitenland voorlopig stil ligt. In de Volkskrant stond dat "door een speciale commissie naar de gang van zaken rond adoptie zoveel misstanden aan het licht zijn gebracht, dat het niet verantwoord zou zijn op de huidige voet verder te gaan". 

Desondanks, ik kom nu bij die veilige haven en de kerk, is adoptie, en het taboe dat daarop ligt, toch een van de mogelijkheden voor een ongehuwde zwangere, naast bijvoorbeeld een huwelijk en alleenstaand ouderschap. 

In Gospel Topics kwam ik een artikel tegen over ongehuwd zwanger zijn, helaas wel in het Engels. In het voorwoord wordt het volgende gezegd: "Onze hemelse Vader houdt van al zijn kinderen en betoont elk van hen barmhartigheid, ongeacht hun omstandigheden. Hij is 'rijk in barmhartigheid' en zal ons steunen in onze beproevingen, problemen en moeilijkheden. Zwanger en ongehuwd zijn kan een moeilijke tijd zijn in iemands leven. Elk individu ervaart unieke omstandigheden wanneer hij wordt geconfronteerd met een ongehuwde zwangerschap. Bedenk bij het beslissen hoe u verder gaat dat onze hemelse Vader u of uw kind nooit in de steek zal laten. Hij houdt evenveel van je kind als, zo niet meer, dan jij van het kind, en Hij wil jullie beiden helpen. Hij geeft om jullie en heeft een plan voor jullie beiden. Hij zal jullie niet troosteloos achter laten".

Door te spreken over en het gebruik van het woord ongehuwd, zie je het belang terug van het huwelijk. Maar ik ben al genoeg afgedwaald, dus dat laat ik voor nu even buiten beschouwing. In dit artikel wordt ook aandacht gegeven aan de vraag: "Als ik iemand ken die een ongehuwde zwangerschap doormaakt, hoe kan ik dan helpen?" Nu word je niet in je eentje zwanger, maar dat is een ander station. We zullen zien hoe het verder gaat.

Perfect zonnig geel ...

 Moederdag

Het feminitisch model

Nog druk doende met dag 1.
Loop nu zelfs rond met twee stappentellers.
Hoe gek kun je zijn.
Maar ik vertrouwde toch niet helemaal de uitkomst van mijn eerste stappenteller.
De tweede stappenteller is een stukje, eigenlijk meer dan, enthousiast.
Zelfs als ik achter de potten en pannen in de keuken sta te scharrelen, turft hij er lustig op los.
Probeer nu tussen deze twee een bevredigend midden te vinden.

Het vinden van een middenweg doet me trouwens denken aan wat ik onlangs las in de Liahona.
Staat zo op het oog los van hoeveel stappen ik op een dag verzet.
Maar aan de andere kant, beide hebben juist ook weer alles te maken met hoe ik mijn vrouw-zijn invul.

"Als onzelfzuchtigheid betekent dat een vrouw haar eigen identiteit en persoonlijke groei moet opgeven, dan wordt onzelfzuchtigheid verkeerd begrepen.
Maar het tegenwoordige feministische model, waarin de vrouw in zeer grote mate onafhankelijk van haar gezin functioneert, slaat te ver door.
Een verstandiger kijk op de zaak is dat man en vrouw onderling afhankelijk zijn van elkaar.
De critici die moeders van afhankelijk naar onafhankelijk hebben verschoven, hebben het gematigde midden van onderlinge afhankelijkheid overgeslagen.
Zij die moeders van onzelfzuchtigheid naar zelfzucht hebben verschoven, hebben het gematigde midden overgeslagen, waarin een vrouw er zelf voor kiest om te dienen en zo tot persoonlijke groei komt.
Deze excessen zorgden ervoor dat de discussie over de waarde van het moederschap er, ironisch genoeg, toe heeft geleid dat het grote publiek moeders, maar ook vrouwen in het algemeen, niet meer serieus neemt."



Uitspraak: Bruce C Hafen:
‘Motherhood and the Moral Influence of Women’.
Toespraak gehouden in het Wereldcongres over het gezin II, Genève, Plenaire vergadering IV, 16 november 1999, http://worldcongress. org/wcf2_spkrs/wcf2_hafen.htm
Afbeelding: photl.com

Had ik maar...

"Sommige van onze belangrijkste keuzes betreffen gezinsactiviteiten. 

Veel kostwinners maken zich zorgen of hun werk

 wel voldoende tijd voor hun gezin overlaat. 

Er is geen makkelijke formule voor het kiezen tussen die wedijverende prioriteiten. 

Maar ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand terugkeek op zijn carrière en zei:

 ‘Ik heb gewoon niet genoeg tijd besteed aan mijn werk".

Als je nog midden in het leven staat, lijkt het onwerkelijk dat je ooit op het punt komt dat je zult denken: 'had ik maar'. Maar de praktijk laat ook wat anders zien. Dat blijkt wel uit het onderzoek van de Australische palliatieve hulpverlener Bronnie Ware. President Dieter F. Uchtdorf haalt haar aan in zijn toespraak 'Over spijt en voornemens'. Gezien in dit licht is het misschien toch zinvol om je af te vragen of het pad dat je nu volgt, je brengt waar je uiteindelijk wilt zijn.

Afbeelding: Google, partyflock.nl
Uitspraak: Liahona of een of ander lesboek

Het gezin

Sorry, het ontbreekt me aan de tijd om hier verder op in te gaan, maar mezelf kennende zal dat ongetwijfeld gebeuren.
Er zijn een paar zinnen, ik las ze onlangs in de krant, die zich maar blijven opdringen aan mij.  

Zinnen die zich niet weg laten drukken.

Dat komt vanwege de wereld die achter die paar regels schuilgaat. 

Betreft een serie artikelen waarin topvrouwen aan het woord zijn. 

Een van deze vrouwen zegt het volgende:
"Ik heb gezegd dat het werk niet ten koste van de kinderen mag gaan. Er is altijd fulltime een oppas. Ook al zijn ze nu groter, ik vind het belangrijk voor dat kopje thee".

Dan vraag ik me af wie van de twee er thuis is voor dat kopje thee?
Zij, de moeder?
Of toch de fulltime oppas?
Waarom wil je dat er iemand thuis is voor dat kopje thee?
Is thuis thuis als dat de fulltime oppas is?
Wat probeer je hier in wezen mee te zeggen?
Daarnaast is dat kopje thee juist niet het symbool van de thuisblijvende moeder, waar zo vaak op neergekeken wordt?

Afbeelding: photl.com

Uitspraak: AD november 2013

Wie is toch die man/vrouw die het vlees op zondag snijdt

In de krant van vandaag stond een artikel met als titel 'Vrouw aan de top niet anders dan een man'. Onlangs is er een onderzoek gedaan naar het functioneren van mannen en vrouwen in topfuncties. De conclusie van dit onderzoek is dat er geen "enkele wetenschappelijk onderbouwing te vinden is om te discrimineren naar sekse op leidinggevend niveau. Ze managen namelijk op precies dezelfde manier als hun mannelijke collega's".

Met andere woorden, er is geen enkele reden om vrouwen niet aan te stellen voor een topfunctie. 

Wat men met dit artikel duidelijk wil maken is dat de cliché van dat vrouwen 'te soft' en 'te aardig' zijn, terwijl mannen 'vol zelfvertrouwen' en 'besluitvaardig' zijn, niet opgaat.
"Vrouwelijk managers geven op precies dezelfde manier leiding als mannelijke managers.
Al wil dat niet zeggen dat geslaagde vrouwen allemaal macho's zijn."

Nu gaat het mij er niet om of vrouwen die wel of niet de top bereiken vrouwen met 'ballen'  zijn. Uiteindelijk gaat het erom, dat een vrouw, als ze dat wil, alles kan bereiken wat maar mogelijk is. En zij doet daarin zeker niet onder voor de man. Laat dat gezegd zijn.

Het probleem is alleen dat ze dat niet wil. Dat blijkt wel uit het antwoord van Thecla Bodewes, zakenvrouw van het jaar 2011, als haar de vraag wordt gesteld waardoor ons land zo achterloopt als het gaat om vrouwen op topfuncties: "Dat komt door onze cultuur. Het is voor ons normaal dat de vrouw voor de kinderen zorgt. Ik ken veel vrouwen die topvrouw hadden kunnen worden, maar die niet naast hun gezin nog eens 80 of 100 uur wilden werken. Daar moeten we niet zielig over doen."

Wat mij raakt in dit artikel is dat men om de top te bereiken, naast het gezin, 80 of 100 uur moet werken. Logisch dat vrouwen dit niet willen. Ondertussen vraag ik me wel af hoe het zit met de mannen in de top? Stellen deze mannen zich zelf ooit de vraag of het aantal uren dat zij werken wel te combineren valt met hun gezin? Ouderschap is toch vader- en moederschap?

Misschien is het wel emancipatie ten top wanneer mannen zouden opstaan en zouden aangeven dat ze dat niet willen.   

"Vaak vullen we onze levens met allerlei goede zaken, 

zodat er geen tijd is voor de essentiële zaken."

Afbeeldingen: oneworld.nl en defrysk.wordpress.com

Krant: AD, maandag 7 oktober 2013

Ach ja.....

Eerlijk gezegd moest ik er wel om lachen toen ik vanochtend de krant zag liggen met als titel: "Waar heeft 40 jaar emancipatie ons gebracht?" En het bijbehorende artikel las. 

In dit artikel wordt de neuroloog Dick Swaab aangehaald, schrijver van het boek Wij zijn Ons Brein, die ingaat op de vraag of wij er in Nederland ook naar moeten streven om speelgoed zo neutraal mogelijk aan te bieden: "Als peuterjongens en - meisjes de vraag krijgen of ze met een auto of pop willen spelen, zullen de meeste meisjes voor de pop gaan en de meeste jongens voor de auto". Volgens hem is het niet zo dat 'de omgeving' ze dat leert, maar is in de hersenen vastgelegd dat meisjes een voorkeur voor gezichten hebben en jongens voor dingen. "Voer je hetzelfde experiment bij apen uit, dan krijg je hetzelfde resultaat, terwijl apen toch echt geen aangeleerd gedrag met betrekking tot speelgoed hebben".

Hoe kun je nu, in het licht van eeuwen evolueren, en het daarbij behorende geloof dat wij afstammen van apen, verwachten dat er daadwerkelijk iets verandert in 40 jaar?

Neutraal speelgoed aanbieden, de omgeving, is dan in wezen niets meer dan iets van buitenaf opleggen, terwijl als het gaat om het veranderen van hersenen, er van binnenuit iets wezenlijks moet veranderen.

Nu begrijp ik heus ook wel dat de ophef die er nu is ontstaan voortvloeit uit het feit dat men deze pagina een teken vindt van seksisme, en door dit, verschillen tussen mannen en vrouwen, te bestrijden, hoopt men, zo op deze manier, de ongelijkheid die er is, de wereld uit te helpen.

Ik moet denken aan een boek van Stephen R. Covey, waarin hij zegt dat men zich bezighoudt "met de blaadjes en niet de wortels". Ongelijkheid wordt niet bestreden door verschillen tussen mannen en vrouwen weg te strepen. Die verschillen zijn er nu eenmaal. Door dat te ontkennen, ontkennen we in wezen onszelf. Is de basis van het probleem in wezen niet dat we de ander niet kunnen behandelen zoals we zelf graag behandeld willen worden? Gaat het in de kern uiteindelijk niet om iets zo eenvoudigs als de Gouden Regel?  

Onderzoek:

'Jongens'- en meisjesspeelgoed' oké, maar laat kind de keuze,

niet de fabrikant

Tekst neuroloog Dick Swaab; AD, 2 oktober 2013 

Uitspraak zelfrespect: lesboek 'Kom tot Mij

Huishouden

Soms kom je iets tegen dat zo weergeeft wat jij voelt, dat je zou wensen dat het van jouw hand was.
Zo ook deze ochtend.
Kreeg een link toegestuurd met een gedicht.
Toen ik het las, dacht ik: waar was ik al die tijd toen dit gedicht rond circuleerde.
Want als je dit gedicht googeld, zie je de impact ervan op andere bloggers.

Dust if you must, but wouldn’t it be better

To paint a picture or write a letter,

Bake a cake or plant a seed,

Ponder the difference between want and need?

Dust if you must, but there's not much time, 

With rivers to swim and mountains to climb,

Music to hear, and books to read, 

Friends to cherish and life to lead. 

Dust if you must, but the world’s out there, 

With the sun in your eyes, the wind in your hair, 

A flutter of snow, a shower of rain. 

This day will not come round again. 

Dust if you must, but bear in mind, 

Old age will come, and it’s not kind. 

And when you go - and go you must - 

You, yourself, will make more dust. 

Het gedicht is trouwens van Rose Milligan.
Eigenlijk wil ik verder in gaan op dit gedicht, maar mijn sportschoenen staan op een dusdanige manier te schreeuwen, dat hun stem, als het ware, al het andere overstemt.

Foto: photl.com

Moederdag

Lieve Hemelse Vader,

Maak van mij een betere ouder.

Leer me mijn kinderen te begrijpen; geduldig naar ze te luisteren en vriendelijk al hun vragen te beantwoorden.

Weerhoudt me ervan hen te onderbreken en steeds maar weer tegen ze aan te praten.

Maak me net zo hoffelijk tegenover hen als ik van hen verlang tegen mij te zijn.

Geef me de moed mijn overtredingen tegenover mijn kinderen te bekennen als dat nodig is, en hen om vergeving te vragen als ik weet dat ik hen onrecht heb aangedaan.

Dat ik niet onnodig hun gevoelens kwets.

Laat me ze niet om hun fouten uitlachen of hen beschaamd of belachelijk maken.

Help me mijn kind ervan te weerhouden om te liegen of te stelen.

Leidt mij van uur tot uur, zodat ik door alles wat ik doe of zeg aantoon dat oprechtheid geluk voortbrengt.

Maak dat ik de kleine vergissingen van mijn kinderen niet zie, en help me de goede dingen die ze doen op te merken.

Help me klaar te staan met positieve woorden.

Help me samen met mijn kinderen te groeien; hen te behandelen op de manier die past bij hun leeftijd.

Laat me niet van hen verwachten dat ze zich als volwassenen zullen gedragen.

Help me hen niet te beroven van de gelegenheid om zelfvertrouwen te ontwikkelen, te denken, te kiezen en beslissingen te nemen.

Help te voorkomen dat ik ze ooit straf om mijn zelfzucht te bevredigen; dat ik ze de dingen zal toestaan die redelijk zijn, en dat ik de moed zal hebben de dingen te weigeren waarvan ik weet dat ze mijn kinderen schade kunnen toebrengen.

Maak me zo eerlijk en rechtvaardig, zo attent en zo vertrouwd met mijn kinderen dat ze oprechte achting voor me zullen hebben.

Maak me geschikt om door mijn kinderen bemind en nagevolgd te worden.

                                                                              

Bron: Mormanad.

Afbeelding: Photl.com

Moeder de huisvrouw

Ik was eigenlijk van plan om heel iets anders op mijn blog te zetten. Ik was daarvoor iets aan het opzoeken, en kwam toen onderstaand gedicht tegen. In het licht van mijn vorig bericht over moederschap, vond ik dat dit er nog wel bij kon.


Zeg, moeder en huisvrouw, wat doe jij eigenlijk?
Jij werkt niet!
Je doet niets
Dan alleen maar kletsen
Met de buurvrouw
Koffiedrinken
Op een bankje
Of naast de zandbak
En wat tutten met de kinderen
Jij verdient geen ene cent!
Voor je eigen kinderen zorgen
Is een verspilling van talent
Het huishouden en boodschappen doen
Dat kun je toch geen werken noemen?
Wanneer maak jij je eens nuttig?
Je profiteert maar van je man
Of van de maatschappij als je gescheiden bent
Waar je ex-man in zijn villa
Keurig doorgaat in zijn baan
Heb jij na jaren moedertje spelen
En onverantwoord thuis te zitten
Geen enkele werkervaring opgedaan
Wat een klaploper ben jij
En wat een voorbeeld voor je kinderen
Je moest je schamen!


Luister goed wat jij moet doen:
Huur een poetsvrouw in
Laat haar jouw huis schoonmaken
En neem een voorbeeld aan haar
Want zij werkt voor de kost
Doe je kinderen het huis uit
Breng ze naar een opvangcentrum
Daar zijn echte werknemers die
Met ze tutten en met elkaar
Op een bankje koffiedrinken
Bij de zandbak op hun plein.
Kijk naar hen: zij doen echt iets.
Laat ook je boodschappen bezorgen
Door de bezorgservice van Albert Heijn
Zie je, die serviceman verdient zijn brood.
En dan, verhuur jezelf om bij een ander
Een bedrijf of bij een bank
Te gaan zorgen en te poetsen
De inkoop en de was te doen
Mensen trainen en te troosten
En met koppen koffie op de tafel
Eindeloos te gaan vergaderen
Zodat ook jij eens iets verdient

En je kinderen eindelijk van jou leren
Dat zij niet echt belangrijk zijn
En hun bestaan alleen gerechtigd is
Vanaf `t moment dat zij iets gaan presteren
In tests van school of op de arbeidsmarkt
Pas als zij geld gaan produceren
En luxe goederen consumeren
Hun kind-zijn hebben afgelegd
En netjes in een hokje passen
Ja, pas dan zijn zij nuttig
En heb jij iets goeds gedaan.


Jouw klaplopend poetsen en shoppen
Jouw troosten en tutten
En koffiedrinken op de bank
Jouw aandacht voor je kindse kinderen
Brengt hen alleen op `t slechte pad
Voor je het weet gaan zij nog denken
Dat zij een mens zijn met een hart
In plaats van kassa`s die horen te rinkelen
Zeg, moeder de huisvrouw,
Ga eindelijk eens aan het werk!

                                                                             foto: photl.com 

Bovenstaand gedicht was door ene Joanna geplaatst op 'opzij.nl'.
Boodschap is wel duidelijk lijkt mij zo, en ik denk ook wel te weten waarom ze het juist op de site van 'Opzij' heeft geplaatst.
Als ik aan 'Opzij' denk, dan moet ik altijd denken aan die vrouw die zei dat ze er niet aan moest denken dat haar man zelfs maar een lipstick voor haar zou kopen, om zo haar onafhankelijkheid te benadrukken.
Maar wat is onafhankelijkheid?
Samenleven is toch veel meer dan wonen in één huis.
Je deelt toch ook je hart, je hoofd, en je lichaam. 
En dan heb ik het nog niet eens over kinderen.  
Maar in het licht van 'Opzij', die immers staat voor de emancipatie van de vrouw, betekent emancipatie dat je een keuze hebt.
En uit die keuze kan je dus ook kiezen voor het thuismoederschap.
Uiteindelijk verdient elke keuze respect, maar om elkaar dat respect te geven, dat blijkt wel uit de praktijk, is niet eenvoudig.  

Moederschap

Deze 'Mun Song' vind ik, sorry, beter dan de originele versie.

Alleen al hoe ze er bij staat, heerlijk.
Herkenbaar voor ons moeders?

http://www.youtube.com/watch?v=Nem0bkErGVY&feature=related

'De hand die de wieg schommelt , bestuurt de wereld.'
Deze regel, eigenlijk is het een refrein, komt uit een gedicht van William Ross Wallace.
In het zelfde gedicht zegt hij: 'Vrouw, hoe goddelijk uw missie.'
Wallace geeft door middel van deze regels, duidelijk weer, wat zijn visie op het moederschap is.
Dit gedicht, dat voor het eerst in 1865 werd gepubliceerd (Wikipedia), heeft aan kracht nog steeds niets ingeboet.  
Want hoe de wereld heden ten dage ook tegen het moederschap aankijkt, het belangrijkste werk dat we ooit in dit leven zullen verrichten, ligt nog altijd binnen de vier muren van ons eigen huis.

Foto: photl.com

Gebrek aan respect

Zoals jullie weten heb ik mijn pagina's weggehaald. Op één van deze pagina's, Vrouw zijn, had ik een prachtig gedicht staan, dat ik alsnog met jullie wil delen. Maar voordat ik dat doe, wil ik eerst twee artikelen met jullie delen die ik onlangs onder ogen kreeg. Het eerste artikel (AD 18 maart jl.) gaat over Venuzuela, waar onlangs een jonge vrouw van 20 jaar overleden is aan de complicaties van een borstvergroting. De president, Hugo Chvez, noemde de populariteit van de borstvergroting een plaag voor zijn land. Ook zei hij dat het afschuwelijk was om te zien, dat vrouwen die zich geen goede huisvesting en kleding voor zichzelf en hun kinderen kunnen veroorloven, hun geld uit geven aan een cosmetische ingreep. Want de arme vrouw wil niet achterblijven, en daar wordt handig op ingespeeld, door banken die reclame maken in sloppenwijken en de bewoonsters van deze wijken daar een lening aanbieden, zodat zij ook hun operatie kunnen ondergaan. Een bekend chirurg sprak zich uit over de uitspraken van de president en zei dat het niet paste dat hij zich uitspraak over dit soort esthetische ingrepen. De oppositiekrant zei dat de uitspraken van de president ouderwets, grof en een gevaar was voor de vrijheid van vrouwen. Deze krant zag een borstvergroting als het symbool van de ultieme vrijheid van de vrouw. Terecht dat de president deze cosmetische ingrepen een plaag voor zijn land noemt.

Nu gaan wij misschien met zijn alleen niet zo massaal onder het mes, en het is ook niet mijn bedoeling daar een oordeel over uit te spreken, maar ook wij, en daar hoor ik ook bij, worden beïnvloed door, of geconfronteerd, met het schoonheidsideaal. Met alle gevolgen van dien. Dat blijkt wel uit het tweede artikel wat ik toegestuurd kreeg (Vrouw, psyche en relatie). Daarin werd gesproken over dat er een onderzoek was gehouden door de Ohio State University onder 801 vrouwen. Uit dat onderzoek bleek dat vrouwen hun zelfbeeld baseren op wat anderen van hun vinden, en niet op hoe zij er feitelijk uitzien. Het beeld dat vrouwen in de spiegel zien, is dus vervormd door de opmerkingen en blikken van anderen. En het zijn vooral de opmerkingen van mensen die wij als belangrijk bestempelen zoals onze een partner, kinderen, familie en collega's die ons beïnvloeden. Opvallend uit dit onderzoek is ook dat hoe groter de lichamelijke waardering voor het eigen lichaam is, hoe meer vrouwen geneigd zijn om 'intuïtief te eten', dus wanneer het lichaam het nodig heeft. Terwijl vrouwen die een slecht zelfbeeld hebben, zich eerder in hun eetgewoontes laten leiden door emotie. Volgens deze onderzoekers is de kern van het probleem respect. Vrouwen zouden meer respect moeten hebben voor zichzelf en voor hun lichaam. 

Het één laat zich waarschijnlijk niet vergelijken met het ander, maar hoe je het draait of keert, of je nu hier of daar woont, is de gemene deler niet dat wij ons opnieuw, om wat voor reden dan ook, in een keurslijf laten stoppen. En zolang dat het geval is, zijn we niet echt vrij, en blijkt ons lichaam eerder een last te zijn dan een 'lust'. In plaats van een bron van vreugde, en een middel tot een hoger doel. 

Toen God eenmaal de vrouw schiep was Hij al 6 dagen aan het overwerken.
Er verscheen een engel en deze zei: "Waarom spendeert u zoveel tijd aan dit model?"
En de Heer antwoordde: "Heb je al gezien aan welke voorwaarden ze moet voldoen?
Ze moet helemaal te wassen zijn, 200 beweegbare delen hebben die allemaal te vervangen zijn, ze moet functioneren op cola light en kliekjes, een schoot hebben waar 4 kinderen op kunnen zitten, een kus die alles kan genezen, van een geschaafde knie tot een gebroken hart en ze mag maar 1 paar handen hebben."
De engel was overweldigd door alle voorwaarden: "1 paar handen!
Niet te geloven!
En dat is het standaard model?
Dat is teveel werk voor 1 dag.
Neem op z'n minst morgen erbij om het af te maken."
"Maar dat gaat niet," zei de Heer.
"Ik ben bijna zover, ik heb deze creatie die zo dicht bij mijn hart ligt bijna afgerond.
Ze geneest zichzelf als ze ziek is en werkt 18 uur op een dag."
De engel kwam dichterbij en raakte de vrouw aan.
"Wat heeft U haar zacht gemaakt Heer."
"Ze is zacht" zei de Heer, "maar ik heb haar ook hard gemaakt.
Je hebt geen idee wat zij kan doormaken of voor elkaar kan krijgen."
"Kan ze ook nadenken?" vroeg de engel.
De Heer antwoordde: "Ze kan niet alleen nadenken, ze is ook in staat om zaken te beredeneren en te onderhandelen."
Toen viel de engel iets op, hij raakte de wang van de vrouw aan.
"Oeps, ik geloof dat deze lekt!
Ik zei toch dat u er teveel tijd instopte."
"Dat is geen lekkage," corrigeerde de Heer "dat is een traan".
"Waar dient een traan voor?" vroeg de Engel.
De Heer zei: "De traan is haar manier om uiting te geven aan haar vreugde, haar leed, haar pijn, haar teleurstellingen, haar liefde, haar eenzaamheid, haar droefheid en haar trots."
De engel was onder de indruk.
"U bent geniaal, Heer. U heeft aan alles gedacht!
De Vrouw is werkelijk ongelooflijk."
En dat is ze!
Vrouwen hebben krachten die mannen doen verbazen.
Zij doorstaan ontberingen en dragen lasten, maar houden vast aan geluk, liefde en vreugde.
Ze glimlachen wanneer ze willen schreeuwen.
Ze zingen wanneer ze willen huilen.
Ze huilen als ze blij zijn en lachen als ze nerveus zijn.
Ze vechten voor datgene waar ze in geloven.
Verzetten zich tegen onrechtvaardigheid.
Ze accepteren geen 'nee' als ze geloven dat er een betere oplossing is.
Ze nemen minder, opdat hun familie meer heeft.
Ze begeleiden een bange vriend(in) naar de dokter.
Hun liefde is onvoorwaardelijk.
Ze huilen wanneer hun kinderen zichzelf overtreffen en juichen als hun vrienden in de prijzen vallen.
Ze zijn blij met het nieuws van een geboorte of huwelijk.
Hun hart breekt als een vriend(in) sterft.
Ze betreuren het verlies van een familielid, maar blijven sterk wanneer ze denken dat er niet genoeg kracht over is.
Ze weten dat een knuffel en een kus kan helpen een gebroken hart te helen.
Vrouwen zijn er in alle maten, kleuren en vormen.
Ze zullen rijden, vliegen, lopen, rennen of mailen om te laten zien hoeveel ze om je geven. 

Het hart van de vrouw zorgt dat de aarde draait.
Zij brengen vreugde en hoop.
Zij bezitten compassie en idealen.
Zij ondersteunen familie en vrienden.
Vrouwen hebben de essentie om dingen te zeggen en alles te geven.

Foto's: photl.com