1. Kerkgeschiedenis is Zijn geschiedenis.

 

Afgelopen zondag hadden wij in onze wijk twee gastsprekers. Een zendings-echtpaar dat verantwoordelijk is voor de vastlegging van de geschiedenis van de kerk in Nederland en België. In deze toespraken hadden zij het onder andere over dat de geschiedenissen die zij vastleggen iets zeggen over wie wij zijn als gemeenschap, en dat wij door deze verhalen de hand van de Heer kunnen zien. Hij is voor onze ogen geschiedenis aan het schrijven, tenminste als wij ogen hebben om te zien. En dat het belangrijk is dat wij deze verhalen met elkaar delen en blijven delen. De serie Saints, "een verhalende geschiedschrijving die verhalen bevat over getrouwe heiligen der laatste dagen uit het verleden", werd als voorbeeld aangehaald. Daarnaast hoorde ik in deze toespraken het belang van gedenken en welk verslag wij over onszelf achterlaten. Wat mij echter het meest trof was deze opmerking,

"Kerkgeschiedenis is Zijn geschiedenis." 

Al luisterend naar deze toespraken over het belang van vastleggen, van zowel de geschiedenis van de kerk als die van jezelf, en dat de Schriften een prachtig voorbeeld hiervan zijn, moest ik tevens denken aan mijn eigen ervaringen. Aan 'vertel je verhaal'. Echter, dit delen bleek nog niet zo eenvoudig te zijn. Vanuit 'dat niet eenvoudig zijn' ben ik daarover gaan schrijven, en later, zonder vooropgezet plan, werd het een reisverslag door de Schriften. Waarbij ik, hoe je het ook wendt of keert, onze gezamenlijke kerkelijke geschiedenis niet kon en kan negeren. 

"Hoe kan de kerkgeschiedenis een erfdeel worden van ons allen,

of we nu nieuwe leden zijn

of deel uitmaken van generaties in de kerk?"

Voormalig kerkhistoricus en -griffier Marlin K. Jensen

Hoe wordt die kerkgeschiedenis een erfdeel van ons allen, ook als die geschiedenis niet helemaal is of was wat je ervan dacht? Het ongemak van feilbaarheid en onfeilbaarheid, en de vragen die daaruit kunnen voortvloeien. Ik denk dat mijn logje Leer en beleid  daar een voorbeeld van is, waarin ik naar twee toespraken van president Dieter F. Uchtdorf verwijs. 

In deze toespraken heeft president Uchtdorf het erover dat het voorgekomen is "dat leden en leiders gewoonweg vergissingen hebben begaan. Er zijn wellicht dingen gezegd of gedaan die niet in overeenstemming waren met onze waarden, beginselen of leer. Ik veronderstel dat de kerk alleen volmaakt zou zijn als zij wordt geleid door volmaakte mensen. Maar Hij werkt door ons - zijn onvolmaakte kinderen - en onvolmaakte mensen begaan vergissingen." 

Ook zei president Uchtdorf: "Het is normaal om vragen te hebben - het eikeltje van een oprechte vraag is vaak ontsproten en uitgegroeid tot een grote eikenboom van begrip. Er zijn weinig leden in de kerk die nooit eens met een ernstige of gevoelige vraag hebben gezeten. Een van de doelen van de kerk is het geloofszaad aan te kweken en te verzorgen - zelfs in de soms zanderige grond van twijfel en onzekerheid."

Ik kwam een interessante toespraak tegen die gaat over twijfels en vragen, waarin ook de opmerking gemaakt werd dat onze "kerkgeschiedenis veel complexer blijkt te zijn dan het eenvoudige verhaal in de zondagsschool. Kerkleiders, zowel vroeger als nu, blijken inderdaad mensen van vlees en bloed te zijn". In deel 2 ga ik verder in op deze toespraak van Michael A. Goodman die hij gaf aan de BYU. Echter voor nu sta ik stil bij zijn verwijzing naar een toespraak van president M. Russell Ballard.

President Ballard: "Ik wil er zeker van zijn dat mijn boodschap goed overkomt en dat u dit belangrijke punt begrijpt. Er is absoluut niets mis met het stellen van vragen of het onderzoeken van onze geschiedenis, leer en gebruiken. De herstelling begon toen Joseph Smith antwoorden zocht op zijn oprechte vragen. Ouders, leiders van jongemannen en jongevrouwen, leerkrachten in de kerk - waaronder docenten van seminarie, instituut en religieus onderwijs aan de BYU - bisschoppen en presidentes van de Zusterhulpverenigingen en ringpresidenten: als iemand met een vraag of zorg naar u toe komt, doe die vraag dan niet af en zeg niet dat diegene zich er geen zorgen over hoeft te maken. Trek de toewijding van die persoon aan de Heer of zijn werk niet in twijfel. Help die persoon in plaats daarvan antwoorden op zijn of haar vragen te vinden. We hebben verhalen gehoord over mensen die oprechte vragen stelden over onze geschiedenis, leer of praktijken, maar werden behandeld alsof ze geen geloof hadden. Dat is niet de manier van de Heer. Zoals Petrus zei: Wees altijd bereid tot verantwoording aan ieder die u vraagt naar de hoop die in u is. We moeten beter omgaan met oprechte vragen. Hoewel we misschien niet elke vraag over de kosmos of over onze geschiedenis, praktijken of leer een antwoord hebben, kunnen we wel veel antwoorden geven aan oprechte mensen."

Tot slot de reactie, eigenlijk is het meer een boodschap, van Micheal A. Goodman op deze toespraak van president Ballard: "Er is geen plaats voor neerbuigendheid of oordelen van onze kant. Als we tot steun willen zijn, als we deelgenoot willen zijn van de levensreis van een ander, moeten we diegene respecteren en liefhebben. We moeten het goede in hen zien en hun inzichten en integriteit waarderen, ook al zijn we het misschien niet altijd eens met hun conclusies. Dat is niet erg. Zij zijn het misschien ook niet altijd eens met onze conclusies, maar toch hopen we dat ook zij ons liefhebben, waarderen en respecteren."  

Afbeelding: churchofjesuschirst.org

Het Cham-pad

 

"En Noach begon een akkerman te zijn, en hij plantte een wijngaard.

En hij dronk van dien wijn, en werd dronken, 

en hij ontblootte zich in het midden zijner tent.

En Cham, Kanaäns vader, zag zijns vader naaktheid,

en hij gaf het zijner broederen daarbuiten te kennen.

Toen namen Sem en Jafeth een kleed, en zij leiden het op hun beider schouderen,

en gingen achterwaarts, en bedekten de naaktheid huns vaders;

en hun aangezichten waren achterwaarts gekeerd, 

zodat zij de naaktheid huns vaders niets zagen.

En Noach ontwaakte van zijn wijn; 

en hij merkte wat zijn kleinste zoon hem gedaan had.

En hij zeide: Vervloekt zij Kanaän; een knecht der knechten zij hij zijn broederen!

Voorts zeide hij: Gezegend zij de HEERE, de God van Sem;

en Kanaän zij hem een knecht!

Genesis 9:20-27

In Scriptures Helps kunnen we de volgende uitleg lezen over bovenstaande tekst: 

"De Schrift geeft geen duidelijk verklaring 

-waarom Ham's zoon Kanaän vervloekt werd vanwege de overtreding van zijn vader tegen Noach. 

- Het is ook niet duidelijk wat Hams overtreding precies inhield, maar het lijkt erop dat hij zijn vader niet respecteerde of misschien iets heiligs onteerde. 

- Omdat we niet alle relevante details van het verhaal kennen, weten we niet precies wat er gebeurde of wat de betekenis ervan was. 

- Door Kanaän te vervloeken verklaarde Noach dat Kanaän een dienaar van Sem en Jafeth zou zijn. 

- Joseph Smiths geïnspireerde vertaling van de Bijbel voegt daaraan toe dat een sluier van duisternis Kanaän zou bedekken, zodat hij onder alle mensen bekend zou zijn. De betekenis van deze sluier van duisternis is onduidelijk. 

- Sommigen hebben de vloek van Kanaän ten onrechte gebruikt om slavernij en discriminatie te rechtvaardigen, met name jegens mensen van Afrikaanse afkomst. De Heer heeft geleerd: Het is niet juist dat iemand een ander tot slaaf maakt. 

- Bovendien leert het Boek van Mormon dat de Heer iedereen uitnodigt om tot Hem te komen en deel te hebben aan Zijn goedheid, want allen zijn gelijk voor God"

Ondanks bovenstaand commentaar kan ik de bordjes langs de weg met de tekst 'Het verleden werkt door' niet negeren. Cham, de jongste zoon van Noach, is daar helaas een 'prachtig' voorbeeld van. Twee jaar geleden, in het kader van 150 jaar afschaffing slavernij, heeft het Nederlands Dagblad onderzoek gedaan naar Cham en zijn vloek: De vloek van Cham: hoe een giftige theorie tot op vandaag wordt doorverteld aan kinderen. Ik denk dat de titel van dit artikel voor zichzelf spreekt. 

Uiteraard wordt er in dit artikel van het Nederlands Dagblad aandacht gegeven aan bepaalde teksten uit de Bijbel die eeuwenlang gebruikt zijn om de slavernij te rechtvaardigen. Daarnaast werd er gesproken of we nu wel of niet aandacht aan de vloek van Cham moeten geven. Ook werd in dit artikel gesproken, als je toch deze geschiedenis wil bespreken, of het misschien zinvol is deze bijbels te voorzien van extra uitleg in plaats van het te negeren, wat ik ook terugzie in mijn Gospel Library App. (Engelse taal)

In het artikel wordt ook gezegd hoe iets in iemands hoofd kan gaan zitten, zeker als dit keer op keer maar herhaald wordt. In die zin, denk ik, algemeen gesproken, moeten wij ook als het ware onthoofden, en kunnen we de boodschap, tegengesteld aan de vloek van Cham, niet vaak genoeg herhalen. Want laten we wel wezen, ook wij, kijkend naar onze eigen kerkgeschiedenis, kunnen niet heen om het feit hoe kerkleiders en -leden beïnvloed zijn geweest door deze "giftige theorie", met alle gevolgen van dien. 

Vandaar ook dat in de evangelieverhandeling ras en het priesterschap het volgende hierover gezegd wordt, wat ik niet los kan zien van de restrictie: "Deze beperking werd gerechtvaardigd door de gangbare ideeën over de minderwaardigheid van sommige rassen. Die ideeën waren eerder gebruikt om de legalisatie van zwarte herendienst in het Territorium Utah te propageren. Eén denkbeeld bestond in de Verenigde Staten al in de jaren dertig van de achttiende eeuw, namelijk dat zwarten afstamden van de Bijbelse figuur Kaïn, die zijn broer Abel vermoordde. Aanhangers van deze overtuiging geloofden dat God Kaïn had vervloekt met een donkere huid. Dienstbaarheid van zwarten werd soms beschouwd als een tweede vloek op Kanaän, de kleinzoon van Noach, wegens Chams gebrek aan respect voor zijn vader". 

Ik deel opnieuw, ondertussen voor de derde keer, bovenstaande afbeelding. Dit is mijn manier van herhalen. Zie het tevens maar als een waarschuwingsbord op het Cham-pad. Let op, stap niet in de valkuil van het verleden. Een valkuil die te maken heeft met Kaïn, Cham en zijn vrouw Egyptus en uiteraard de vloeken van Kaïn en Cham. In Abraham hoofdstuk 1 wordt niet alleen gesproken over De dochters van Onitah, drie opmerkelijke jonge vrouwen, rechtstreeks uit de lendenen van Cham, maar ook over twee andere nakomelingen van Cham. De Farao die de eerste regering van Egypte vestigde en de Farao uit de dagen van Abraham. 

Scripture Helps, Abraham 1:

"Abraham gaf een korte uitleg over de ontdekking en bewoning van Egypte na de zondvloed. Hij schreef over een vloek in het land die bewaard bleef tot in het nageslacht van Noach's zoon Cham. Abraham merkte later op dat de eerste Farao een rechtvaardig man was. Hij zei dat Noach Farao zegende met de zegeningen van de aarde en met de zegeningen van wijsheid maar hem vervloekte wat betreft het priesterschap. Deze verzen geven geen duidelijke verklaring voor de aard van de vloeken of de reden ervoor. In het verleden hebben sommigen de vloek van Cham's nageslacht ten onrechte in verband gebracht met de beperking voor het priesterschap en de tempel die in onze bedeling golden voor mensen van Afrikaanse afkomst. De Kerk verwerpt deze en andere vroegere theorieën die een verklaring probeerden te geven voor de beperking voor het priesterschap en de tempel". 

Scripture Helps, Abraham 1:

In de voetnoot van ditzelfde stuk kunnen we lezen: "Sommigen hebben gespeculeerd dat de Farao geen recht had op het priesterschap omdat hij een afstammeling was van Kaïn via Egyptus, de vrouw van Cham. Maar deze opvatting gaat verder dan wat de Schrift leert en zou vandaag de dag niet langer moeten worden verkondigd".  

De reden dat ik deze groep heb afgeplakt is dat het mij er niet om gaat wie wat heeft gezegd, maar dat het gezegd wordt. In dit artikel geeft iemand als reactie "dat Hager wist waarom Ismaël niet het priesterschap kon krijgen, omdat zijn moeder, Hagar, een nakomeling was van Kaïn. Deze vloek van Kaïn werd namelijk via Egyptus, die getrouwd was met Noach's zoon Cham, doorgegeven aan zijn nageslacht". Dit is voor mij slechts een voorbeeld van hoe het racisme van het verleden doorwerkt in het heden. Ook bij ons in de kerk. 

Wat betreft de dienstbaarheid van zwarten, vanaf het begin van de herstelling heeft de Heer onderwezen dat "het niet juist is dat iemand een ander tot slaaf maakt", LV 101:79. Daarnaast, omdat "vooroordelen diepgeworteld zijn", is het belangrijk om te onthouden, "dat de kerk de theorieën die men in het verleden aanhaalde, dat een zwarte huid een teken is van goddelijke ongunst of vervloeking, of dat een zwarte huid wijst op onrechtschapen handelingen in het voorsterfelijk leven en/of dat zwarten of mensen van andere rassen of volkeren ondergeschikt zijn, heeft verworpen". 

Het is mij om het even wat voor huidskleur iemand heeft uit het pleisterdoosje "omdat onze status voor God niet door onze huidskleur wordt bepaald". "Hij verwerpt niemand die tot Hem komt, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw; allen zijn voor God gelijk.

 

Inclusieve cultuur

 

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om iets op mijn blog te posten. Maar toen ik mijn laptop opensloeg bleek ik mijn blog niet te hebben afgesloten. De reden dat ik mijn laptop pakte, waren de woorden van president Russell M. Nelson die hij sprak tijdens de afgelopen zustersconferentie. Woorden waar ik mee aan de slag wil gaan. Toen ik echter mijn blog zag, heb ik president Nelson even in de wachtrij gezet. Ik wil toch eerst nog even stilstaan bij waar ik al eerder iets over heb gezegd, namelijk het thema "Inspire Inclusion" van de Internationale Vrouwendag, maar dan gezien door de bril van de kerk.  

Wanneer het gaat om het "scheppen van een inclusieve cultuur in de kerk", zou ik zo een aantal toespraken kunnen delen die als thema "Inspire Inclusion" hebben, samen met een aantal goede ideeën hoe je dat kunt doen. Ideeën die te maken hebben met hoe jij anderen het gevoel kunt geven dat ze erbij horen en wat je zelf geprobeerd hebt om in contact te komen met anderen. Interessant genoeg om hier verder op in te gaan, zeker omdat ik het ook niet los kan zien van mijn eigen thema, dat "allen gelijk zijn voor God". Probleem is echter dat ik op dit moment mijn persoonlijke wachtrij zo kort mogelijk wil houden. Ik laat die toespraken dan ook voor wat ze zijn. 

Er is echter een toespraak die er voor mij uitspringt, doordat die het onderwerp van inclusiviteit benadert vanuit het oogpunt van het benoemen. Voordat Tracy Browning, van haar is deze toespraak, aan haar lijst begint, zegt ze dit: "Gods liefde voor zijn kinderen is niet selectief, maar juist allesomvattend. Hij nodigt iedereen uit om tot Hem te komen en deel te hebben aan zijn goedheid; en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt".

"Hij kent en koestert:

- De pas gescheiden zuster die smart voelt als de les over het huwelijk gaat

- De jongvolwassene die met vragen zit en om antwoorden smeekt.

- De zuster die angstig is aangelegd en zich erg eenzaam en gespannen voelt.

- De jonge zwarte broeder die zich opgelaten voelt als in de klas misvattingen over 'ras

 en het priesterschap' worden besproken 

- De zuster die nog niet getrouwd is en daardoor denkt dat ze niets waard is.

- De moeder van een gehandicapt kind die bezorgd is dat zijn spasmen anderen op de zenuwen 

  werken.

- De broeder met homoseksuele gevoelens, die erover denkt om de kerk te verlaten, omdat hij 

  niet weet wat hij met zijn toekomst aan moet.

- De zuster die zich bezorgd afvraagt hoe anderen zullen reageren op haar eerste onzekere 

  stappen terug naar de kerk."

Om na dit lijstje vervolgens het volgende te zeggen: "Geen omstandigheid, geen situatie, geen mens wordt vergeten. Hij is allen indachtig, en allen zijn voor God gelijk". (2 Nephi 26:33) En ja, ik herken mij ook in dit lijstje. En ja, er zijn zeker momenten dat ik mij ook niet op mijn gemak voel. Desondanks weet ik waar ik moet zijn. 

Why don't I feel like I fit in at church? 

Persoonlijk verhaal

Woorden doen er toe

Onlangs schreef ik dat ik van plan was om dit jaar tijdens het bestuderen van het Boek van Mormon, net als vorig jaar, mijn aandacht te richten op dat "God geen aannemer des persoons" is. Al lezend zou ik vooraan in het Boek van Mormon beginnen en dit combineren met mijn lesboek 'Kom dan en volg Mij'. En dan, in het licht van mijn rode draad, mijn gedachten hierover delen. Dat was althans de bedoeling. Probleem is echter dat er iets te veel zijstraten zijn, waar ik niet zomaar aan voorbij kan lopen. Daarnaast, ik had dat eigenlijk van tevoren wel kunnen weten; ik houd van dwalen. 

En dat zal vandaag niet anders zijn, want de wind waait. Dus geen net begin met de titelpagina van het Boek van Mormon en Nephi 1. De reden dat de wind waait, heeft alles te maken met deze tekst die ik tegenkwam tijdens mijn schriftstudie: "en in de stad Nazareth zag ik een maagd, en zij was buitengewoon lieftallig en blank", 1 Nephi 11:13. In de Engelse tekst staat het zo: "fair and white". White is wit, maar kan ook vertaald worden als blank, het woord waar de vertalers voor gekozen hebben. Maar blank is voor mij een woord dat ik liever niet gebruik omdat het teveel associaties heeft. Daarom gebruik ik, wanneer het over de huidskleur gaat,  het gelijkwaardige wit. In het verleden heb ik daar al over geschreven, dat zal ik dus vandaag niet opnieuw doen. Maar ik wil het hebben over het woord wit en huidskleur, en dit alles in het licht van het Boek van Mormon, maar bovenal in de context van "God is geen aannemer des persoons". 

Die kleuren in dat pleisterdoosje zijn wij, kinderen van God. 'God houdt van diversiteit'. Komende zondag geef ik daar zelfs een 'les' over in onze vrouwenorganisatie, de ZHV, met als basis de toespraak: 'Broeders en zusters in Christus'. In deze toespraak wordt onder andere het volgende gezegd over Gods gezin op aarde: "We hebben dezelfde geestelijke oorsprong en essentie, afkomstig van ons goddelijk erfgoed en verwantschap. Maar ieder van ons stroomt door verschillende culturen, volken en nationaliteiten, met verschillende meningen, ervaringen en gevoelens". 

Zoals wij nu zijn, één en al verscheidenheid, komen wij eenmaal voor God te staan. Daar ik geen scheiding kan maken tussen het Boek van Mormon en de Bijbel, hier een Bijbeltekst die voor mij deze diversiteit heel mooi verwoord: 

"Hierna zag ik en zie,

een grote menigte, die niemand tellen kon,

uit alle naties, stammen, volken en talen,

stond vóór de troon en vóór het Lam,

bekleed met witte gewaden en palmtakken in hun hand."

Openbaring 7:9

In al hun verscheidenheid was er maar één ding van belang, waardoor zij konden staan waar ze stonden, en dat was "dat zij hun klederen gewassen hadden en hun gewaden wit hadden gemaakt in het bloed van het Lam". Interessant is het woord wit in combinatie met gewassen klederen. Wit blijkt dan, alhoewel het duidt op iets uiterlijks, de kleding, een innerlijk iets te zijn. Woorden, en in welke context ze worden gelezen, doen er toe. Evenals koppen boven de tekst in de Schriften en haar voetnoten. Wit kan zo opeens een geheel andere betekenis krijgen. 

Afbeelding Nu.nl: Hierom noemen we huidskleur niet meer blank

Rood is de kleur van...

 

Op dit moment liggen er zoveel hangers op 'mijn' bed dat mijn hoofd een beetje overloop. Ik ben flink aan het winkelen geweest, met andere woorden, iets te veel rond gelezen. Minder is meer zegt men, alleen ik ben niet zo goed in iets weg doen. Dus ik ben niet van één ding er in, één ding er uit, want ja, vroeg of laat kan je met iets ouds zo weer een nieuwe combinatie maken. Gelukkig is er nog genoeg ruimte op mijn kledingrek "God is geen aannemer des persoons". Blijk ik behoefte te hebben aan nog een kledingrek, dan kan ik er altijd nog eentje bij kopen. Of ik dit kledingrek ook zo zal noemen weet ik nog niet. Dat is van latere zorg. Laat ik in in ieder geval, om te beginnen, eerst maar eens mijn bed vrijmaken. 

Het eerste hangertje wat ik pak is voor een rood jurkje. "Rood is de kleur van vuur en bloed. Het wordt geassocieerd met energie, oorlog, gevaar, kracht en vastberadenheid. Maar ook met passie, verlangen en liefde. Daarnaast staat het ook voor moed". Dat ik juist als eerste voor dit jurkje kies heeft alles te maken met onze zondagschoolopdracht van vorige week en de opmerking "Schrijf uw indrukken op, pluis ze uit en maak anderen daar deelgenoot van".

Paulus had namelijk te horen gekregen dat er verdeeldheid heerste onder de mensen in de gemeente Korinthe. Paulus schrijft dan een brief waarin hij de leden van Korinthe oproept om eensgezind te worden en scheuringen te vermijden. Ze waren dus als het ware, in geestelijk opzicht, slaags met elkaar geraakt. En dan zegt Paulus dit: "Maar ik roep u ertoe op, broeders, door de Naam van onze Heer Jezus Christus, dat u allen eensgezind bent in uw spreken...één van denken en één van gevoelen". Het probleem is dat in de praktijk het nog niet zo eenvoudig is om de eenheid te bewaren, want een paar hoofdstukken later lezen we dat Paulus een conflict heeft met Barnabas waardoor ze besloten niet samen op reis te gaan. Niets menselijks was hun vreemd en daarin zijn wij niet veel anders. Al lezen we gelukkig ook dat ze hun verschil van mening bij legden. 

Mijn ervaring is, en dan heb ik het nog niet gehad over eensgezind te zijn in spreken, denken en gevoelen, dat het al moeilijk genoeg is om één in leer te zijn, wat toch ons uitgangspunt zou moeten zijn. Dit is wat de Heer zegt tegen de Nephieten: "...evenmin zal er woordenstrijd onder u zijn over de punten van mijn leer, zoals er tot dusver is geweest". Deze tekst gaat over de geest van twisten. Alleen, nu kom ik uit bij het pluis gedeelte, er is een verschil tussen twisten en het hebben van een conflict.

Ik kwam een interessant artikel tegen van de kerk met de volgende titel "7 ways to resolve conflict and achieve harmony": "Conflicten komen voort uit verschillen in verlangens en meningen, terwijl twist wordt veroorzaakt door het omgaan met die verschillen in woede of frustratie. Hoewel conflicten in de meeste relaties onvermijdelijk zijn, is twist iets dat we kunnen (en moeten) proberen te vermijden. Conflict is een natuurlijk verwacht onderdeel van het leven. Omdat we allemaal anders zijn opgevoed of verschillende levenservaringen hebben, hebben we allemaal verschillende kernbehoeften, motivaties en prioriteiten, en conflicten ontstaan meestal wanneer aan sommige van deze behoeften niet wordt voldaan of gerespecteerd." Hierbij denk ik aan elder Uchtdorf "Conflicten zijn onvermijdelijk, maar twist is een keuze. We kunnen onze reactie kiezen". 

Een conflict is op zich neutraal. Net als geld. Het gaat om hoe we het uitgeven. Probleem is echter, als we geen onderscheid maken tussen deze twee, we geneigd zijn conflicten te vermijden. In "Resolving conflicts" , een artikel van de BYU.edu, wordt een Joodse geleerde aangehaald die het volgende zei: “We houden van conflicten omdat uit krachtig debat de waarheid voortkomt. In de mormoonse cultuur daarentegen worden conflicten vermeden als de pest. De wijsheid van de LDS-aanpak is volgens Williams, de joodse geleerde, dat deze de harmonie en eenheid binnen de kerk bewaart en tegelijkertijd de deur naar openbaring opent. Een nadeel, zegt hij, is dat heiligen der laatste dagen misschien over het hoofd zien dat conflicten in gezinnen en andere relaties een noodzakelijk en waardevol onderdeel van de sterfelijke ervaring zijn. Je zou kunnen zeggen dat het deel uitmaakt van het plan van de Heer".

"Dat het deel uitmaakt van het plan van de Heer" is niet zomaar een opmerking die op zich zelf staat. Afgelopen zondag bespraken we de toespraak "Vredestichters gezocht". Daarin zegt president Nelson "dat meningsverschillen bij het leven horen" en haalt hij zijn twee raadgevers aan "die niet altijd hetzelfde over een kwestie denken... maar dat ze voorbeeldig zijn in de verwoording van hun gevoelens - vooral als ze van mening verschillen".  

Ook, mede ook één van de redenen van dit blogje, is dat president Nelson het "niet heeft over vrede tot elke prijs", en daar kan het vermijden van conflicten wel toe leiden. Wanneer ik denk aan vrede tot elke prijs dan denk ik aan de "lieve vrede". Al zegt hij ook, daarom het rode jurkje "Bid voor de moed en wijsheid om te zeggen of doen wat Hij zou zeggen of doen". 

Tot slot nog deze opmerking uit de toespraak "Vredestichters gezocht": "Het evangelienet is het grootste net van de wereld. God nodigt allen uit om tot Hem te komen, 'zwart en wit', geknechte en vrije, man en vrouw'. Er is plek voor iedereen. Er is echter geen plek voor vooroordelen, verkettering of onenigheid in welke vorm dan ook". 

Dit jurkje verdient zeker een plaats op mijn kledingrek. 

Afbeeldingen: Pixabay

Kleur uitspraak: De betekenis van kleuren

De impact van woorden

Na mijn rondwandeling in Sittard, en daar de nodige foto's van te hebben gemaakt, dacht ik heerlijk onderuit te kunnen gaan met een tijdschrift. Mijn stoel zo gedraaid dat ik al lezend zo tussendoor naar het landschap en het snel voorbij stromende water kon kijken. Even niets, en al helemaal niet nog meer foto's. Tot ik al lezende het volgende artikel tegenkwam. 

De afgelopen tijd meer bezig geweest met 'kerk en slavernij en alles daaromheen' waardoor een aantal andere 'onderwerpen' op mijn blogplankje zijn blijven liggen, zoals mijn rondwandeling in Sittard. Niet alleen Sittard, maar ook dit onderwerp: "Waarom het uitmaakt hoe woke je iets zegt". 

Wanneer je bedenkt dat als er over anderen, zij die niet 'blank' zijn, wordt gesproken als geel, rood, zwart en bruin, waarom dan niet over zij die blank zijn als wit? Tenminste als je uitgaat van een multi gekleurde samenleving waar mensen allemaal deel uitmaken van één en dezelfde kleurenkaart. Dat dit gevoelig ligt, blijkt uit dit artikel 'Blank of wit: een taalstrijd met een politieke ondertoon' naar aanleiding van het feit dat de NOS heeft aangegeven liever "voortaan het woord wit te gebruiken in berichten, omdat blank in tegenstelling tot zwart een positieve connotatie heeft".

Een tijdje geleden zijn wij naar de tentoonstelling "Koloniaal verleden Dordrecht" in het Augustijnenhof geweest. Daar een aantal foto's gemaakt. Hieronder één van de foto's die ik toen heb gemaakt, met daaronder de tekst van deze afbeelding.

De impact van woorden.

"Naast dat wij taal gebruiken om te communiceren, vormt het ook onze waarneming en constructie van de realiteit. Door maatschappelijke ontwikkelingen is taal altijd in verandering. Zo zit er ook een koloniale erfenis in taal, omdat er in deze periode diverse woorden zijn ontstaan vanuit een racistische beeldvorming en vandaag de dag nog gebruikt worden. Door bewustwording over deze erfenis worden bepaalde woorden niet langer gebruikt en worden er nieuwe woorden toegevoegd in onze taal. Het niet langer gebruiken van woorden gaat dus niet over het wijzigen en wissen van geschiedenis, maar over het creëren van ruimte voor meerstemmigheid en erkenning".

In 2019 besloot het Amsterdam Museum de term 'Gouden Eeuw' niet meer te gebruiken. De term 'Gouden Eeuw' draagt eraan bij dat de 17e eeuw enkel vanuit het perspectief van witte machtshebbers wordt gezien. Een periode van mensenhandel en slavernij wordt neergezet als perioden van nationale trots.

Ook woorden als 'ontdekking' en 'ontdekkingsreizen' hebben dezelfde lading. Bij het woord 'ontdekken' ligt de focus op avontuur en niet op de onderdrukking van oorspronkelijke inwoners. Het impliceert dat er voor de komst van de Europeanen geen samenlevingen waren met een eigen sociale en culturele structuur. De geschiedenis van Azië, Afrika, Amerika en Australië begon niet pas met de komst van Europeanen.  

Een andere ontwikkeling is het niet langer gebruiken van de woorden 'slaaf', 'slaven' en 'slavenhandel'. Dit reduceert mensen tot eigendom. Het erkent daarmee iemands menselijkheid niet. Het was geen eigen keuze en werd met dwang en geweld opgelegd. Daarom is het de standaard om tot slaaf gemaakte mensen en mensenhandel te gebruiken. 

Meer weten over koloniaal taalgebruik, raadpleeg dan de publicatie 'Words Matter' van het Tropenmuseum waarin diverse woorden opgenomen zijn met context en alternatieven."

Tekst "De impact van woorden": Koloniaal Verleden Dordrecht  Afbeeldingen tijdschrift: Psychologie Magazine.

"Geen punt, maar een komma"

Ooit was ik in gesprek met een vriendin, dezelfde achtergrond als ik, met dit verschil dat zij grootgebracht was op Curaçao en ik hier in Nederland. Terwijl we spraken over wat we gemeen hadden, stelde ik haar op een gegeven moment een vraag, en toen zei ze iets in de trant van: Omdat jij hier grootgebracht bent, kan je je moeilijk voorstellen dat dit niet los gezien kan worden van de slavernij". Ik bleek, wat we nu met een "wit perspectief kijken" noemen, naar die situatie te hebben gekeken. De reden dat ik dit aanhaal, is dat tijdens de lezing "Slavernij en de kerk, waar hebben we het eigenlijk over?" die ik bezocht in de Grote Kerk te Dordrecht, men het ook had over het "witte perspectief". Ik denk dat deze woorden de komende tijd terugkerend zullen zijn. 

Eind vorig jaar bood premier Rutte namens de Nederlandse staat excuses aan voor het slavernijverleden. In zijn toespraak sprak Rutte ook over zijn eigen ontwikkeling rondom dit onderwerp. Hij zei een 'verandering in denken' te hebben doorgemaakt. Rutte zei ook: "Ik dacht lange tijd dat het niet goed mogelijk was om op een betekenisvolle manier verantwoordelijk te nemen. Lange tijd dacht ik dus eigenlijk: het slavernijverleden is geschiedenis dat achter ons ligt, maar ik had het mis. Eeuwen van onderdrukking en uitbuiting werken uit in het hier en nu. Tijdens het herdenkingsjaar zullen alle facetten van het slavernijverleden en de doorwerking in onze tijd in het volle licht staan. We zetten vandaag een komma, geen punt".

Het zetten van een komma doet men de komende jaren met name "door te werken aan een breder perspectief, omdat historische gebeurtenissen vooral vanuit Europees oogpunt belicht werden, waardoor er weinig aandacht is voor de verschillende perspectieven".

Het is weer blikjestijd. 

Bovenstaande afbeelding is afkomstig uit een toespraak van ouderling Ulisses Soares. In deze toespraak heeft hij het over zijn thuisland Brazilië en de Amazone, een van de grootste en langste rivieren ter wereld. In deze toespraak zegt hij het volgende over deze rivier:

"Zij, de Amazone, wordt gevormd door twee afzonderlijke rivieren, de Solimões en de Rio Negro. Een interessant feit is dat ze een paar kilometer samen stromen voordat het water zich mengt. De oorsprong, stroomsnelheid, temperatuur en chemische samenstelling van deze rivieren zijn heel verschillend. Na een paar kilometer mengt het water zich uiteindelijk en krijgen we een andere rivier dan de twee waaruit die ontstaan is. Pas na het samenvloeien wordt de Amazone zó sterk dat zij, wanneer ze de Atlantische Oceaan bereikt, het zeewater terugduwt en er kilometers de oceaan in nog zoet water is."

De komma staat voor mijn gevoel voor tijd en openstaan voor. Als we dat gegeven als het ware laten inwerken op onszelf, met andere woorden, gewillig zijn om te blijven stromen, dan kan het niet anders dan dat we uiteindelijk tot een gezamenlijk perspectief komen.

"evenmin waren er Lamanieten 

of wat voor -ieten dan ook:

integendeel, 

zij waren één"

4 Nephi 1:17

Teksten Rutte: NOS.nl: zie linken

Het midden

Het valt nog niet mee om elkaar te vinden. Daarom was ik ook zo onder de indruk van wat er onlangs in de Grote Kerk in Dordrecht gebeurde. Dat men met elkaar in gesprek gegaan was en dat dit gesprek uiteindelijk resulteerde in een gezamenlijke bijeenkomst, die als onderwerp had: "Slavernij en de kerk, waar hebben we het nu eigenlijk over?" Zo kan het dus ook. Maar dat is niet altijd het geval. De praktijk is wat dat betreft behoorlijk weerbarstig. Zeker als emoties hoog oplopen.

Zoals jullie weten, ben ik zo tussendoor blikjes aan het openen. Een paar dagen geleden moest ik aan een bepaald blikje denken vanwege de afbeelding van een kloof, toen ik in de krant las dat "nabestaanden van gesneuvelde militairen een oproep deden om de vlag tijdens 4 en 5 mei recht op te hangen. 'Telkens als ik er een op zijn kop zie hangen, denk ik aan mijn kind dat met de Nederlandse vlag op zijn kist werd thuisgebracht', zegt een van de nabestaanden".

Veel van de boeren hebben ondertussen hun vlaggen weggehaald na de overwinning van BBB. Hun voorvrouw zei hierover het volgende: "Het recht om te protesteren hoort ook bij die vrijheid. Maar ik denk dat we elkaar tegemoet moeten komen. Je bespaart veel pijn door de vlaggen weer even recht te hangen". Daar tegenover staat Farmers Defence Force, die vinden "dat de protesten moeten doorgaan, omdat er niets ten gunste van de boeren is veranderd en het is gewoon te veel werk. Sommigen van onze boeren hebben 300 vlaggen opgehangen, anderen zelfs 5000. Het is te veel moeite om ze voor één dag weer recht te hangen".

Blikje: Het midden

We zien steeds meer polarisatie ontstaan.

"We kunnen als Heiligen der Laatste Dagen 

steeds minder de middenweg nemen.

Het middenveld is aan het verdwijnen.

Je zult keuzes moeten maken.

Geen keuze is ook een keuze.

Leer nu te kiezen."

Oderling Jeffrey R. Holland

Alweer deze tekst? Dit is nu de derde keer. (Of ik drie blikjes open over dit onderwerp, weet ik nog niet. Zoals de wind waait...) Maar voor mij is het niet los te zien van het ander. Zie het als spaken van een wiel. Dit is weer zo'n spaak. Alleen gaat dit blogje specifiek over polarisatie. Althans, eigenlijk gaat het over de keus om in het midden te blijven en ons niet te laten verleiden door de tegengestelde polen, hoe aantrekkelijk misschien ook. 

 

In het licht van polarisatie kan ik niet heen om de prachtige toespraak van ouderling Ulisses  Soares: 'Respect and love for those with whom we disagree'. We kennen zijn toespraak over de grote rivier de Amazone, en ook in deze toespraak haalt hij een voorbeeld aan uit zijn vaderland Brazilië. Maar hij begint zijn toespraak met de volgende woorden:

"De wereld is een kwetsbare plek. De grond onder onze voeten lijkt te verschuiven en te trillen, en we hebben maar weinig vaste plekken waar we ons kunnen terugtrekken. Een wereldwijde pandemie blijft onze gezondheid en sociale cohesie bedreigen. Economieën haperen en de werkloosheid stijgt. De raciale harmonie die we zoeken, valt uiteen. Onrust in onze straten verspreidt angst en onzekerheid. Mensen hebben niet de moed om hun mening te geven uit angst om afgewezen te worden. Mensen vertrouwen steeds minder op hun leiders en medeburgers. Het politieke proces is afgeweken van beleefdheid en lijkt op een strijd om identiteit in plaats van een streven naar principes en waarheid. De meest diepe en ware dingen over ons zijn ons geloof en onze relaties. Maar te midden van deze angst lijkt het erop dat we elkaar niet zien. Op het eerste gezicht lijken we de weg kwijt te raken. Maar waar u ook gaat, stop voorzichtig en kijk. Glimp voorbij de angst en het isolement die deel van ons leven zijn geworden."

Elder Soares geeft dan voorbeelden van het goede dat nog steeds plaatsvindt in deze kwetsbare wereld. Maar aan de andere kant, en daar gaat zijn toespraak uiteindelijk toch ook over, hoe doen we het als het gaat om waardigheid, wederkerigheid en respect? "Niemand kan echt over beleefdheid prediken", zegt hij, "want we hebben allemaal ruimte voor verbetering. We kunnen alleen maar hopen en anderen overtuigen".

Ergens tegen het einde van zijn toespraak zegt hij het volgende: "Het probleem waarmee we vandaag worden geconfronteerd is dat we het punt van onbeleefdheid zijn voorbijgegaan. We hebben het punt bereikt waarop we minachtend zijn. In zoveel gevallen merken we dat we het niet alleen met elkaar oneens zijn, maar elkaar verachten". Om dan ergens tussendoor te zeggen: "We moeten leren om geen aanstoot te geven en niet beledigd te zijn". Wat een opdracht.  

Ps.

"Want we hebben allemaal ruimte voor verbetering." Sluit mooi aan bij de leesopdracht van deze week: "Die van ulieden zonder zonde is, werpe eerst den steen op haar". En zo is de cirkel, of het wiel, weer rond. 

Afbeelding: vlag, Pixabay; kloof, internet?

Internationale vrouwendag

Vandaag, 8 maart, is het Internationale Vrouwendag. Het thema van dit jaar is 'Onbeperkt leven'. Op de site van Platform Internationale Vrouwendag vind je meer informatie over dit thema. Interessant vond ik de vraag:

"Wat kunnen vrouwen doen om ons leven weer onbeperkt leefbaar te maken?"

Als antwoord gaf men dit: "Samen met mannen een onbeperkt leefbare omgeving creëren". In zowel de vraag als in het antwoord kan ik mij helemaal vinden. Uiteindelijk zullen we het samen, met elkaar, moeten doen. 

"Laten wij in onze eigen omgeving kijken naar praktische oplossingen. Hoe kunnen vrouwen ervoor zorgen dat hun wijk, dorp of stad weer leefbaar wordt? Onbeperkt." Er worden dan een aantal voorbeelden gegeven waar je aan kunt denken, met als slotopmerking: "Soms kun je dat alleen met een groep vrouwen. Soms heb je de lokale politiek nodig".

Zoals jullie weten, ben ik blikjes aan het opentrekken. De afgelopen dagen waren dat blikjes soep, maar ik heb meer dan alleen blikjes soep in mijn voorraadkast, het oude vrouwenblog, staan. Hieronder vind je zo'n geopend blikje. De smaak heb ik nauwelijks aangepast:

Blikje:

"De kracht en invloed 

van de rechtschapen vrouw 

kan in deze tijd tien keer zo groot zijn 

als in rustiger tijden."

President Spencer W. Kimball

Misschien vragen jullie je af: wat heeft ze toch met deze uitspraak? Dit is al de derde keer dat deze opmerking, in een of andere vorm, voorbijkomt. Op voorhand kan ik jullie niet beloven dat het hierbij blijft. Misschien komt het doordat wij als vrouwen niet in de gelegenheid zijn om samen te vergaderen. Misschien komt het omdat daardoor bepaalde onderwerpen op de plank blijven liggen en ze nu als het ware onbesproken blijven. Misschien komt het ook omdat er tijdens de afgelopen conferenties heel veel aandacht was voor onze rol als vrouwen in deze laatste dagen. Een aandacht die er altijd al was, maar naar mijn gevoel, nooit zo uitgesproken was als nu. 

Nu gaat dit blogje niet over het woordje misschien, ondanks het feit dat dit woordje nogal terugkerend is. Vandaag wil ik het hebben over het woordje 'uitgesproken'. Uitgesproken in de zin dat er de laatste tijd veel gezegd is tot en over ons als vrouwen. Zoveel dat ik het bijna zelf niet meer kon verwerken. Je verdrinkt als het ware in een 'soepje'. Degenen die mijn blog volgen, weten wat ik bedoel. 

Maar er is ook een andere vorm van uitgesproken zijn. 

Bovenstaande afbeelding komt uit het artikel 'When women don't speak' van de Brigham Young University. Ik kreeg deze link toegestuurd, en al lezende moest ik denken aan ons, wij vrouwen. Niet alleen aan onze rol als vrouwen in de kerk, maar ook hoe we als vrouwen met elkaar omgaan binnen de Zusters Hulp Vereniging, onze vrouwenorganisatie. Daarnaast kun je ook niet heen om de vraag van hoe uitgesproken we zijn binnen ons eigen gezin, dat de basiseenheid van de kerk is. Vandaar de volgende vraag, ter overdenking:

Hoe kunnen we opstaan en onze stem laten horen, 

als de praktijk soms behoorlijk weerbarstig kan zijn?

Treinkaartje

Voor mij is lezen op reis gaan. Geef me een boek en ik ben weg. Maar ook zonder dat ik daadwerkelijk met een boek aan de slag ga kan ik een gevoel van reizen ervaren. Dat omdat iemand de moeite heeft genomen om informatie te delen uit een bepaald boek, dat jou weer een aantal inzichten geeft om van hier naar daar te gaan en eventueel nog verder dan dat. Dit vanwege de stof, ik noem het nadenk-stof, die het heeft doen opwaaien. Ik heb onderstaand boek niet gelezen, maar wat er samenvattend over gezegd wordt zie ik zelf in ieder geval als een uitnodiging om op reis te gaan. En wie weet, jullie ook wel.

Het boek is trouwens een management boek. Nu heb ik niets van doen met managen, behalve dan hoogstens mijn eigen huishouden. Als ik bijvoorbeeld de trein zou nemen, vraag ik me van te voren niet af of ik nu in een 'rijtuig' zit of in een 'bak'. Ik stap gewoon in. Stof is overal. Voor mij is het niet gebonden aan plaats en ruimte.

"Gedoe komt er toch. Wees blij dat er gedoe is. Althans, als je wilt veranderen." Eigenlijk zou ik het hier al bij kunnen laten. Ieder zinnetje geeft al stof op zich. Maar...er wordt meer gezegd. Ik heb weer gretig geknipt en geplakt, dus ga naar de site voor de context of misschien nog beter, lees het boek. 

Gedoe zit onder de tafel: "Tegelijkertijd speelt zich ook een vaak impliciet en vooral non-verbale interactie af, die bepalend is voor de onderlinge verhoudingen, voor de samenwerking, de sfeer. Het is de wereld van de emoties; van zorgen, beelden, fantasieën. Het gaat over dingen waarover we gewoonlijk niet praten - de wereld onder de streep -, maar waarvan al vele jaren geleden aangetoond werd hoe deze de objectieve werkelijkheid kan beïnvloeden...Normaliter is praten over gedoe taboe. Althans, dat doe je niet in de reguliere gremia vakoverleg en besluitvorming. Als er al over gepraat wordt, dan is dat meestal bij de koffieautomaat, de rookhoek, (plekjes in) het personeelsrestaurant, na de vergadering, tijdens de middagpauze, borrels of etentjes 'na afloop'. En dan gaat het zelden over het gedoe in eigen kring, maar over dat bij hen - 'ze' -, wie dat ook mogen zijn...Praten over gedoe in eigen kring doe je niet. Vaak geldt zelfs, dat hoe erger het eigen, onderlinge gedoe, hoe meer er over anderen wordt gepraat. 'We' versus 'ze' een van de gemakkelijkst herkenbare manifestaties van gedoe. Zolang we onze pijlen op 'ze' - onze gemeenschappelijke vijand - kunnen richten hoeven 'we' ons eigen gedoe niet uit te praten...Gedoe ontstaat in interactie met elkaar: iedereen levert er een bijdrage aan, niemand gaat vrijuit. En wil je het op tafel krijgen dan zul je dat moeten doen met elkaar. Mede daardoor is het op tafel krijgen van gedoe een proces waarvan niemand van te voren weet wat daar uit zal komen. En al helemaal niet hoe je er zelf uit zal komen..."

Er worden dan een een aantal principes gedeeld, vijf om precies te zijn, die men heeft ontwikkeld om het gedoe op tafel te krijgen. Van de deelnemers op hun beurt wordt zowel "wil en vooral moed gevraagd".  Interessant vond ik ook een aantal opmerkingen uit deze principes: "Zelfs door niet je mond open te doen kun je meewerken aan het ontstaan van gedoe" en dat "De schuldvraag niet interessant is".

Tot slot gaat men in op "Gedoe op tafel: hoe krijg je dat". Men geeft dan een vijftal tips. In tip 1 wordt het volgende gezegd: "Uiteindelijk gaat het altijd om het stellen van de juiste vraag. En die vraag is bijna altijd een variant op: 'Waar ben je bang voor?' Want angst is een dominante drijfveer bij gedoe."

Zoals jullie zien, stof genoeg, voorlopig ben ik op reis, maar dan wel zonder stofdoek.

De lieve vrede

Zoals ik al schreef op mijn blogje van vorige week, was het mijn gewoonte om bijna wekelijks iets op het ons vrouwenblog te schrijven. Dus dit zit er nog in als gewoonte. Of het mij lukt dit vast te houden, dat kan ik niet beloven. Dit blog is altijd uiteindelijk toch meer iets geweest van 'zoals de wind waait, waait mijn jasje'. Met periodes van wel dingen delen, en periodes van niet in beeld zijn. 

Vandaag is in ieder geval een deeldag, en dat heeft alles te maken met dat het soms gewoon heel moeilijk is om goed met elkaar te communieren en in harmonie te blijven. Dus misschien dat ik daar nog aandacht aan geef, maar voor nu houden mijn gedachten zich bezig met de 'lieve' vrede. Persoonlijk zie ik de lieve vrede willen bewaren eerder als een niet positief ding, maar niet iedereen blijkt dat zo te ervaren, of kijkt daar zo tegen aan. En dan heb je nog altijd het 'kerk brilletje'. Maar die heb ik voor nu even af gezet. Althans, dat mag misschien wel zo lijken, maar is dat wel echt zo?

Op internet kwam ik een mooi artikel tegen van Jan Stevens die "ingaat op wat de lieve vrede is en waarom mensen in zijn algemeenheid die lieve vrede willen bewaren". In dit artikel zegt hij onder andere, zoals gewoonlijk weer geknipt en geplakt, het volgende: "De lieve vrede is een houding die erop gericht is om ruzie, trammelant en conflicten te voorkomen". Je zou zeggen "Dat is toch alleen maar positief?" Juist in de wereld waarin we nu leven, met al die conflicten die zich voordoen, in het klein binnen gezinnen, en groter, het wereldtoneel. Maar is dit een vrede die we, die ik wil nastreven? Ik denk dat het verschil zit in het woordje lief. 

Jan Stevens: "Wie de lieve vrede wil bewaren past zich aan qua gedrag, spreekt zich niet uit, laat zich niet zien en manifesteert zich niet... Jij mag niet zijn wie je bent. Jij kan niet zeggen wat je voelt en ervaart. Het is dus voortdurend manoeuvreren tussen de bermbommen door. Zorg dat je niemand raakt. Let goed op wat je zegt en hoe je het zegt. Pas op voor lange tenen. Ga er nooit op staan!"

Het probleem van dit alles is, en daar zit tevens een waarschuwing in kijkend naar wat Stevens hierover zegt "Het is namelijk geen vrede. Wanneer je de lieve vrede wilt bewaren heb je ruzie met jezelf. Waarom? Omdat je ten enenmale voorbij gaat aan jouw behoeften, jouw gevoelens en aan wie jij bent. Je veronachtzaamt jezelf, je neemt jouw eigen zienswijze niet serieus en je haalt jezelf onderuit. Het is dus een vorm van sociaal wenselijke harmonie maar het is geen harmonie. Je bedriegt jezelf, het is de valkuil van de schijnvrede."

De vraag is of je al of niet met deze valkuil wil leven. Ik in ieder geval niet. Het mooie van een valkuil is dat er ook een kwaliteit tegenover staat. De kunst is alleen ervoor te zorgen dat er geen te voor je kwaliteit komt te staan. Leven in vrede met jezelf en anderen, zonder dat je in de lieve vrede valkuil stapt. Stof dus. Of dat ook tot een nieuw blogje leidt....?

Afbeelding: Pixabay

Zwarte Piet

Het is nog geen december, gelukkig. Want dat zou onder andere betekenen dat het jaar bijna ten einde is. Ik heb soms toch al het gevoel dat de tijd door mijn vingers glipt. Ikzelf vind december een heerlijke maand, maar niet iedereen ervaart dat zo. 

December kun je namelijk ook niet los zien van 5 december, de verjaardag van de goedheiligman en alles daar om heen. Zoals de kleur van de Pieten en de discussie die dat op gang heeft gebracht. Maar ook de demonstraties, de rellen en het geweld dat hier uit voortvloeide. 

Iets wat in eerste instantie werd beschouwd als een 'leuk kinderfeest' is dat allang niet meer. Op de een of andere manier zijn we niet in staat om over onze eigen schaduw heen te stappen en het een feest te laten zijn waar alle kinderen zich prettig bij voelen. Wanneer kinderen geboren worden zijn zij naar mijn idee kleurenblind. Zij denken niet in wit en zwart. Is het niet de hand van de wieg die uiteindelijk bepaald door wat voor bril de kinderen naar de buitenwereld  kijken?  

Gisteren kwam ik in de krant een artikel tegen met de volgende kop Toezichtsraad: Zwarte Piet is raciaal stereotype en wordt terecht geweerd van Facebook en Instagram. In dit artikel wordt onder andere gezegd "dat voor 'veel Nederlanders' zonder racistische motieven, Zwarte Piet symbool is van een culturele traditie, maar dat de figuur zelf een discriminerend stereotype is. De raad vindt dat het laten staan van dit soort beelden beledigt en bijdraagt aan een onveilige omgeving voor zwarte mensen".

Dit was gisteren niet het enige artikel van deze krant. Er was nog een artikel met de kop Facebook Hooggerechtshof: hij moest mede bepalen of Zwarte Piet een racistische karikatuur is. Alleen kan ik hiervan geen link delen. In dit artikel werd opnieuw gezegd "We zeggen niet: de traditie zelf is racistisch of dat de gebruiker die deze video op Facebook zette die had. Maar het tonen van de figuur Zwarte Piet is in strijd met het beleid van Facebook." 

Steeds meer minder zwarte schmink

Uit het artikel blijkt ook dat het zelfs voor de raad niet eenvoudig was om tot een oordeel te komen.  Zelf zeggen ze hierover: 'Het is geen makkelijke beslissing geweest, ik heb leden van de raad zien wisselen van standpunt. Nogmaals: juist omdat Facebook er ook wil zijn voor de stem van elke minderheid dan ook. Maar uiteindelijk vinden we Zwarte Piet schadelijk."  

In dit artikel wordt op een gegeven moment de volgende vraag gesteld: "Hoe maakt u het onderscheid tussen iets dat kwetst en iets dat schadelijk is?" En dan wordt er dit antwoord gegeven: "Jullie Kinderombudsman constateert dat elk jaar in december zwarte kinderen worden gepest en gediscrimineerd, en sommige bang zijn om naar school te gaan vanwege Zwarte Piet. We lazen over gevallen van geweld, verbaal of fysiek, tegen mensen die vreedzaam prosteren tegen Zwarte Piet. Hiervoor is bewijs, dat we zwaarder hebben laten wegen dan het argument dat het een onschuldige traditie is."

"Elk jaar in december worden zwarte kinderen gepest en gediscrimineerd, en sommige zijn bang om naar school te gaan vanwege Zwarte Piet." Het is met name deze zin die er voor mij uitspringt. In hoeverre kun je spreken van een 'leuk kinderfeest' als dit het geval is. Uiteindelijk moet de discussie niet gaan over de kleur van Piet, maar hoe zorgen we er met elkaar voor dat alle kinderen met plezier uitkijken naar deze tijd van het jaar. Wanneer dat het geval is, wanneer we in staat zijn om dat voor ogen te houden, en kinderen dat daadwerkelijk ook zo ervaren, dan doet de kleur van Piet er volgens mij uiteindelijk ook niet meer toe. 

Artikelen Volkskrant: Pieter Sabel, 13 april 2021, afbeelding: Volkskrant