Station Bartimeüs

Komende zondag is het weer mijn beurt om 'les' te geven. Het eerste wat je leest in de toespraak die we gaan bespreken, is dit: "Het evangelie is geen wondermiddel om moeilijkheden en problemen te voorkomen, maar een manier om ons geloof te vergroten en ermee om te leren gaan". Ik ben niet van plan deze toespraak hier op mijn blog te gaan bespreken. Er is echter wel één ding uit deze toespraak dat past bij mijn reis hier op het blog. 

Dit heeft alles te maken met Bartimeüs, een blinde man die langs de weg zat te bedelen. Die, toen hij vroeg waarom het zo druk was en hoorde dat het vanwege Jezus de Nazarener was, begon te roepen: "Jezus, Zoon van David, ontferm U over mij! En velen bestraften hem opdat hij zwijgen zou. Maar hij riep des te meer". 

Toen ik nog op station Henoch stond had ik het ook al even over Bartimeüs. Dat wandelen ook kan betekenen dat men zichzelf op een bepaalde manier leidt. En dat was wat Bartimeüs deed. Hij liet zich door de mensen uit de menigte niet het zwijgen opleggen. Integendeel: "hij riep des te meer. Iedereen zei dat hij stil moest zijn, maar hij riep des te meer omdat hij wist wie Jezus echt was. Hij negeerde de stemmen en schreeuwde nog luider. Hij handelde in plaats van met zich te laten handelen. Hij wendde zijn geloof aan om zijn beperkingen te overstijgen". Om uiteindelijk, door zijn eigen volhardend gedrag, deze woorden te mogen horen: "Ga heen, uw geloof heeft u behouden. En meteen werd hij ziende." 

Zoals jullie weten is lezen voor mij op reis gaan. Of het nu om boeken, tijdschriften of om de Schriften gaat soms weet ik niet meer waar het een begint en waar het ander eindigt, zoals nu met Bartimeüs en het woordje nee. Bartimeüs zei nee tegen de stemmen van de menigte en dat maakte het verschil.

Antje Balters, schrijfster van het boek 'De moed om nee te zeggen' zei het volgende over deze situatie: "Jezus vraagt aan de mensen waarom ze tot Hem komen en wat zij willen, ook wanneer Hij zelf al lang ziet wat ze nodig hebben. Aan de ene kant respecteert Hij hen daarmee als zelfstandige personen en overschrijdt Hij hun persoonlijkheidsgrenzen niet. Aan de andere kant nodigt Hij hen uit om erover na te denken wat nu eigenlijk hun wens is en wat ze nu werkelijk nodig hebben. Daarmee stelt Hij ook indirect de vraag naar hun identiteit. Ze moeten zichzelf onderzoeken en leren kennen. Het is nog steeds een taboe zichzelf als persoon belangrijk te vinden en serieus te nemen, met andere woorden oog voor zichzelf te hebben. Hier geldt net zo goed: wanneer we de opdracht in de Bijbel om in alles zo te worden als Jezus, dan moeten we ook onszelf in beeld krijgen. In elk geval niet alleen als doelwit van harde zelfkritiek en met verbeteringsvoorstellen, maar we moeten zo naar onszelf kijken als Christus naar ons kijkt: liefdevol, meevoelend, barmhartig, bezorgd om ons welzijn, ja zelfs enthousiast. Daar is niets verwerpelijks aan en ook niets egoïstisch; het is zelfs heilzaam, vooropgesteld dat Jezus het middelpunt blijft op wie het denken, doen en voelen gericht is. Als geliefde zoons en dochters mogen, ja moeten wij liefdevol tegenover onszelf staan, omdat we alleen dan ook onze naaste liefdevol kunnen aanzien."

Gevoelsmatig reis ik, door het woordje nee, als het ware mijzelf achterna. Met dit verschil dat mijn nee, kwestie van energie, een verandering heeft ondergaan. Het is nu veel méér een NEE, wat ik niet los kan zien van, en daar heeft Balters het ook over, de vraag naar identiteit. Jezelf onderzoeken, leren kennen en serieus nemen. Al reizend hoop ik daar meer inzicht in te krijgen. Onderwijl 

genietend van het uitzicht

Foto is gemaakt door één van onze kleinkinderen 😍

2. Ik neem de boemeltrein

Ik neem de boemeltrein richting Henoch. Waarom Henoch? Omdat hij vorige week ter sprake kwam in de toespraak die we in onze vrouwenorganisatie bespraken. De Heer zei namelijk tegen Hem: "Wandel met Mij". Ik vond deze uitspraak dusdanig mooi dat ik besloot verder door te reizen naar de verwijzende schriftuurtekst (Mozes 6:31, 32), waar ik las dat Henoch door de Heer geroepen werd om bekering tot het volk te prediken. Het probleem is echter dat Henoch dit niet direct ziet zitten. Dit is wat hij er zelf over zegt: "Ik ben maar een knaap en alle mensen haten mij; want spreken valt mij zwaar". En dan zegt de Heer dit: "Zie, mijn Geest rust op u, daarom zal Ik al uw woorden rechtvaardigen; en de bergen zullen vlieden voor uw aangezicht en de rivieren zullen hun loop veranderen; en u zult in Mij verblijven en Ik in u; daarom, wandel met Mij." De Heer laat Henoch weten dat wat hij ziet als een moeilijkheid voor de Heer geen enkel obstakel is, mits hij bereid is om te wandelen.

Ik las dat we in de Topical Guide wel meer dan 100 verwijzingen en/of variaties kunnen vinden die op de een of andere manier te maken kunnen hebben met "wandelen met God". In mijn eigen schriften had ik de volgende woorden bij dit vers van Henoch geplakt: "In aanvulling op de gewone betekenis van het woord wandelen, wordt in dit verband bedoeld een bepaalde richting in het leven volgen. Het kan ook betekenen dat men zichzelf op een bepaalde manier leidt". Bij deze uitspraak moest ik denken aan een andere man, Barthemeüs. Hij zal mijn volgend station zijn.  

Wanneer het gaat om wandelen met God, dan gaat het erom of wij ons op het verbondspad bevinden. En dan zegt Freeman, degene van wie deze toespraak is, dit: "Misschien denkt u bij het horen van die woorden aan vinkjes. Misschien ziet u alleen een pad van vereisten. Maar als we beter kijken, zien we iets fascinerends. Een verbond draait niet alleen om een contract, hoewel dat ook belangrijk is. Het draait om een relatie. President Russell M. Nelson heeft gezegd: "Het verbondspad draait allemaal om onze relatie met God."

Ooit heb ik blijkbaar een boekje gelezen dat waarschijnlijk Bouwstenen heette. De volgende opmerking komt daar uit: "Wandelen door de Geest gaat niet om regels (ik ontken hiermee niet het belang van gehoorzaamheid) die moeten worden nageleefd, maar om een relatie die moet worden opgebouwd en onderhouden. Wij zijn kinderen Gods. Wandelen in de Geest is een actieve houding onder de leiding van de Heilige Geest. Er wordt niet gesproken over rennen. Het is een leugen te denken dat iemand geestelijk meer groeit naarmate hij meer doet voor God." 

Wandelen heeft dus uiteindelijk niets te maken met snelheid en/of de afstand die door jou zou moeten worden afgelegd. Met iemand die langs de kant van de weg staat en afvinkt wat je allemaal gedaan hebt. Nee, het heeft alles te maken met jou en de geest die je bij je draagt tijdens het wandelen, zoals het kunnen genieten van het onderweg zijn. 

Dit is wat president Uchtdorf er over heeft gezegd: "Onze weg naar volmaking is lang, maar we mogen ons verwonderen en verheugen in de kleinste stapjes op die weg." In deze toespraak gaat hij onder andere in op afvinklijstjes, het waarom van het evangelie en het onderweg kunnen genieten van de reis. Een reis die mij bij onderstaand gedicht bracht. Heel eerlijk gezegd was ik dit gedicht volkomen vergeten. Ik was zelfs in eerste instantie enigszins verbaasd dat ik het onder 'Wandel met Mij' had opgeslagen. Maar al gauw begreep ik waarom ik het juist daar had opgeslagen. 

Langs de weg

"Als ik even niets doe

Houd me dan vooral niet tegen"

Uitspraak: Broertje van Loesje

Kom maar op mooi weer

Eindelijk was het weer gisteren heerlijk genoeg om, met picknickmand, op de fiets eropuit te trekken. De weinige picknicktafels die we onderweg tegenkwamen waren allemaal bezet. Het was dus een beetje behelpen, maar het uitzicht, en bovenal de rust, maakten het allemaal goed. 

 

Heerlijk genieten van het uitzicht

Bovenstaande foto is gewoon met mijn mobiel gemaakt. Ik heb er verder totaal niets aan gedaan. Alleen mijn bordje op het hoekje van het andere bankje gezet. Het oog wil per slot van rekening ook wat. 

Het tegenovergestelde uitzicht

'Huisje ongeregeld' had manlief onder de foto gezet, toen hij hem deelde met onze kinderen. Een totaal ander plaatje dan de eerste foto. Is dat niet vaak wat wij laten zien aan de buitenwereld? Dat mooie andere, in scène gezette beeld. Terwijl het tegenovergestelde uitzicht misschien juist wel mooier is vanwege de ongedwongenheid die het uitstraalt. Het niet bezig zijn met wat die ander er wel van vindt. Is het niet daar waar het uiteindelijk om draait? Dat je gewoon samen genietend onderweg bent. 

Bijzonderleven

 

Van de seizoenen is het voorjaar mijn seizoen. Na een lange donkere winter vind ik het heerlijk om alles weer frisgroen te zien uitlopen. Als het gaat om kleding, dan neig ik naar de kleuren van de herfst. Wat betreft de maanden van het jaar: dan is december mijn maand. Deze maand begint voor mij al in november met het versieren van ons huis en daarna volgen allerlei activiteiten die op de een of andere manier te maken hebben met kerst. Zoals onlangs het maken van een cakehuisje.

Vorig jaar was ons huis in oktober al kerstklaar. Manlief vond dat wel een beetje vroeg, dat bleek achteraf, maar liet mij mijn gang gaan. Op een gegeven moment kwam ik er zelf achter dat het nog geen november was en dat ik er een maand naast zat. Misschien vraag je je af: 'hoe kun je er nu zomaar een maand naast zitten?' maar in die periode stond mijn leven gewoon eventjes stil. Alles stond in het teken van chemo, waardoor ik een volledig lege agenda had. De enige afspraak die erin stond was bloedprikken en bij een goede bloedwaardenuitslag kon ik door naar de volgende behandeling. Om drie weken later mij opnieuw te laten prikken, en begon alles weer van vooraf aan. Tot september vorig jaar. De eerste afspraak daarna, in mijn nog steeds lege agenda, stond gepland voor december. Dus toen ik december hoorde, ja, toen kon ik niet anders dan....en vergat ik even dat... 

Het is nu weer december, een jaar later. Zit er geen maand meer naast, al vraag ik me ondertussen wel af waar de jaren blijven. Mijn huis is in kerstsfeer, zoals gewoonlijk vorige maand versierd. En stond er, net als vorig jaar, opnieuw een controleafspraak gepland voor deze maand, die ik deze week heb gehad, die we gekscherend mijn APK-keuring noemen. Spannend op het moment zelf, daarna laat ik het los, tot de volgende afspraak. In de tussentijd genietend van een goede uitslag. Mijn agenda is ondertussen niet meer leeg. Op bepaalde momenten was hij zelfs te vol, met alle gevolgen van dien. Wat al een verhaal op zich is. Klaar met behandelen betekent niet dat het ook echt klaar is. 

Begin van dit jaar had ik het over, - woorden uit mijn reisfolder - overleven, herleven of voortleven. Ik kon daar toen geen antwoord op geven. Ik schreef toen: "Gelukkig zit in elk van de drie woorden het woord leven, en sla ik even voor het gemak de woordjes er voor maar even over. En als ik er toch een woordje voor moet zetten, dan maar 'gewoon' leven". Terugkijkend op het afgelopen jaar, die drie woordjes zijn het zeker niet geworden. Zelfs 'dan maar gewoon leven' volstaat niet. Ook dat geeft niet weer hoe ik uiteindelijk terugkijk op deze afgelopen periode. Ik denk dat er op dit moment maar één woord is dat voor mij nu als juist voelt, en dat is het woord 'bijzonder'. Bijzonderleven. 

December was voor mij al een speciale maand; nu heeft deze maand nog meer glans gekregen. Tegenwoordig gebruikt men bijna het woord gezegend niet meer als men elkaar een kerstgroet verstuurt, misschien alleen nog in christelijke kring, maar dat is wel hoe ik me voel, gezegend. 

Afbeelding: Kate Lee

December

Voor mij is de decembermaand niet meer los te zien van cakehuisjes. Ooit, toen onze kinderen nog jong waren, zijn we hiermee begonnen. Nu, zoveel jaren verder, is het iets wat we met onze kleinkinderen doen. Iedere keer weer is het genieten.

Omgeving Leusden/Amersfoort

Onlangs, nu een paar maanden geleden, zijn manlief en ik een lang weekend weggeweest. We zaten in een hotel in Leusden, een plaatsje dat tegen Amersfoort aangeplakt zit. In het verleden zijn we hier eerder geweest en omdat we daar goede herinneringen aan hadden, besloten we hier weer naartoe te gaan. 

Uiteraard hadden we onze fietsen meegenomen. Daar goed gebruik van kunnen maken vanwege het prachtige weer.

Genoten van de kleuren van de herfst.

In het hotel hadden we al een route uitgestippeld. Onderweg kwamen we erachter dat niet ver van onze fietsroute het Henschotermeer lag. We konden het water zien schitteren tussen de bomen door. Daar ooit naast het meer, met de kinderen, op een camping gestaan. Uiteraard konden we dit gebied niet zomaar rechts laten liggen. 

Wat ons als eerste opviel, waren de betaalpoortjes. In het verleden was deze plas vrij toegankelijk. Al stonden de poortjes nu, vanwege het seizoen, wijd open. En waar is het piratenschip gebleven?

Behalve dat je daar heerlijk kunt zwemmen, is het ook een prachtige plek om te wandelen, waar goed gebruik van werd gemaakt. Dat had waarschijnlijk alles te maken met het goede weer. Als je wilt, kun je helemaal om het meer heen lopen, maar je kunt ook, zoals wij hebben gedaan, halverwege gebruikmaken van de loopbruggen, waardoor je een heel stuk afsnijdt. Wat ook fijn is, ongeacht het seizoen, is dat je gebruik kunt maken van het toilet. Ook zagen we dat er een gelegenheid is om iets te eten en te drinken zolang het droog en zonnig weer is. Wil je daar gebruik van maken, dan is het verstandig om dat van tevoren te controleren. Eén nadeel. Dan zul je wel 'moeten' doorlopen naar achteren. Waar je ook rekening mee moet houden, is dat wanneer je met de auto komt, je altijd moet betalen, ongeacht de tijd van het jaar. Daar staat wel een prachtig gebied, waar het goed vertoeven is, tegenover.  

Vanuit de schaduw van de bomen

Al met al is het Henschotermeer een prachtig verzorgde plek. Blij dat we even afgestapt zijn. 

In Amersfoort een stadswandeling gemaakt. Zijn we wel even mee bezig geweest. En we waren niet de enigen. Kwamen onderweg regelmatig groepjes scholieren tegen die in de weer waren met opdrachten. Het leuke van Amersfoort is dat het zo onvoorspelbaar is. Je gaat een bocht om en dan sta je opnieuw weer in een of ander schattig straatje waar van alles te zien is of waar je zo wilt neerstrijken, met winkels die je niet overal ziet of misschien wel nergens anders. 

Halverwege de route hier plaats genomen. Wat ons naar binnenlokte was dat we iets lazen over allerlei verschillende soorten chocolademelk. Daarnaast zag het er gezellig uit. Eenmaal binnen werden we niet teleurgesteld. Wat ik vooral fijn vond is dat er ook tijdschriften lagen om te lezen. Dan krijg je van mij al gauw een dikke plus. Wat ik zelf ook heel leuk vond was dat er een grote boekenkast stond, wat er niet alleen heel gezellig uit zag, maar dat je uit deze kast gratis één boek mocht meenemen. Uiteraard kon ik die verleiding niet weerstaan. Wanneer je hier gaat zitten, en je naar het toilet wilt, dan kan dat misschien een probleem zijn wanneer je slecht ter been bent. Je moet namelijk met een trap naar boven. Toen ik boven kwam brak ik bijna mijn benen over het speelgoed, wat ik een goed ding vind. Kinderen kropen al spelend rond over de vloer, terwijl de moeders gezellig met elkaar aan het praten waren, ondertussen in 'alle rust' genietend van hun lekkers. Deze locatie is namelijk kidsproof. Ideaal. 

Ik koos voor chocoladecake met chocoladesaus en chocolademelk puur met een smaakje. Mijn stuk cake ziet er groot uit en dat was het ook. Manlief vond dat helemaal niet erg. 

Aan de ene kant van het huis kwamen we het straatje uit, en aan de andere kant van het huis gingen we weer een straatje in.

Aan het eind van een fijn weekend op de terugweg, vanuit de rijdende auto, een foto gemaakt van een molen. Prachtig zoals het landschap vervaagd in kleuren.

Het voorjaar in huis gehaald

Gewoon simpel mooi

En weer zijn we een stukje opgeschoven

Wandelen deden we altijd al. Ook voor de coronacrisis. Wekelijks maken we samen een lange wandeling. Meestal in de natuur, maar niet altijd. Al is er de laatste tijd van 'niet altijd' niet veel terechtgekomen. Omdat alles door de crisis nu gesloten is. Maar zo'n 'niet altijd' wandeling kan ook gewoon een wandeling zijn naar de bibliotheek. Of een andere gelegenheid, zolang er maar een leestafel is. Samen een keer in de week wandelen, staat zelfs op ons to-do-lijstje. Ik kon wel eens verzaken als het puur alleen maar ging om het wandelen. Manlief was in eerste instantie niet zo gecharmeerd van het leestafel idee. Voor nu is het dus wandelen in de natuur. 

Rivier Nieuwe Merwede 

Een week geleden nog buiten haar oevers

Gisteren zijn we met de auto naar Oosthaven gereden, om van daaruit een wandeling te maken. 

Niet de Nieuwe Dordtse Biesbosch in, maar naar het natuurpad Oosthaven, wat aan de andere kant van de dijk ligt en onderdeel is van het Natuurpark De Biesbosch. 

Wat we even vergeten waren, was dat het de week daarvoor hoogwater was geweest. Sommige paden waren niet toegankelijk. Af en toe was het glibberen en glijden, maar onze voeten hebben we droog gehouden. 

Begin van het pad

Tot zo ver nog geen problemen

Water en ontluikend groen

Gewoon mooi

Leuk voor als je laarzen aan hebt

Deze weg lag wat hoger

De Nieuwe Dordtse Biesbosch 

Rechts De Nieuwe Dordtse Biesbosch

Links De Biesbosch

 

De Biesbosch kant 

In de verte de Nieuwe Merwede

Rondje Rottemeren...

Mooi weer. 

Tijd om op pad te gaan.

Wij met de fiets.

Maar er zijn nog veel meer mogelijkheden.

En dat allemaal onder de rook van Rotterdam.

Geen terrasje voor ons.

De 'wereld' ligt aan onze voeten.

Roeibaan.

Geen Kinderdijk.

 

'Ritme van drie'.

Geeft weer waar land, lucht en water in elkaar overgaan.

Opnieuw heerlijk onderuit

Eeuwig jong...

Youth is not a time of life;

it is a state of mind.

We grow old only by deserting our ideals.

You are as young as your faith,

as old as your doubt;

As young as your self-confidence,

as old as your fear;

As young as your hope,

as old as your despair. 

Samuel Ullmann

Uit: Be your best self. Thomas S. Monson
Afbeelding: www.publicdomainpictures.ned

Het regende...

Voor ik het vergeet; afgelopen maandag was het een en al regen.
Heel ander weer dan vandaag.
Maar het gevoel van die dag is de moeite waard om vast te houden.
Eerst in de tuin gewerkt.
Zag er niet uit met mijn haar druipend om mijn hoofd, maar wat geeft het.
En daarna hup de dijk op.

Gewandeld.

Beide afbeeldingen spreken mij aan in wat ze zeggen.
Waarom kiezen?

Afbeelding: rvjl.blogspot.com en pinterest.com

Discipelschap...

Afgelopen zondag spraken we in de zondagsschoolklas over van alles en nog wat met betrekking tot het onderwerp: God Zelf zal Zijn volk verlossen. Het onderwerp was de kapstok waaraan iedereen wat kon ophangen. Zo met elkaar van gedachten wisselend moest ik denken aan het woord verandering.

'Het evangelie van Jezus Christus 

is een evangelie van verandering.

Het verandert en verfijnt ons,

mensen van de aarde

tot mensen voor de eeuwigheid.'

Joseph B. Wirthlin

Hem volgen betekent openstaan voor verandering. Wanneer je zegt dat je niet kunt veranderen, dat je nu eenmaal bent wie je bent, dan wijs je in wezen Hem af. Klinkt zwart-wit hé, maar in de kern is het wel degelijk zo.

'Everything in the gospel teaches us

that we can change if we need to,

that we can be helped if we truly want it,

that we can be made whole,

whatever the problems of the past.' 

Uitspraak:?

Ik ben nog steeds niet goed in het opslaan van wie wat heeft gezegd, omdat het meeste van wat ik mooi vind gewoon voor eigen gebruik in mijn Schriften staat en niet zo zeer om te delen. Klinkt zo wel een beetje egoïstisch, haha. Maar nu ik een blog heb, is het wel belangrijk om de bron te vermelden. In het verlengde van het bovenstaande, nog één uitspraak, niet direct schriftuurlijk - maar eigenlijk toch wel weer -  daar uiteindelijk alles geestelijk is.

'De grootste ontdekking van mijn generatie is 

dat een mens zijn leven kan veranderen

door zijn houding te veranderen.'

William James 

Afbeelding: http://trudyvlot.eu/veranderen/