Vergadering van Israël: Het gezin

 

Vandaag deel ik opnieuw een blikje dat gaat over het gezin. En dan met name over de leer van het gezin en de vrouw in haar rol als moeder. Basisingrediënt van dit blikje is president Nelsons toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël'. Ik zeg met reden basisingrediënt, want ik heb deze toespraak ook met een diversiteitsinsteek. Dat blikje deel ik de volgende keer. En met diversiteit bedoel ik dit keer niet dat 'allen gelijk zijn voor God', maar de neiging van ons vrouwen om onszelf met anderen te vergelijken. 

Het blikje van vandaag kan ik echter niet los zien van een ander blikje dat ik eind vorig jaar deelde: 'Een oproep aan mijn zusters'. Waarin president Nelson het volgende zegt: "U bent onze cruciale partner in deze eindtijd. Elke vrouw die waardig aan priesterschapsverordeningen deelneemt heeft rechtstreeks toegang tot de macht van God". In deze toespraak heeft president Nelson het niet alleen over "wij hebben vrouwen nodig met een fundamenteel begrip van de leer van Christus, die met dat begrip een generatie zullen opvoeden en onderwijzen die de zonde kan weerstaan", maar ook over de vele andere rollen die een vrouw kan vervullen in de vergadering van Israël. Zoals: "vrouwen die georganiseerd zijn en kunnen organiseren, vrouwen met leidinggevende kwaliteiten die kunnen plannen, leiden en besturen. Vrouwen die kunnen onderwijzen, vrouwen die zich kunnen uitspreken", waarvan dit maar een paar voorbeelden zijn.

Blikje: De leer van het gezin kennen, na te leven en te verdedigen

In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' tijdens de algemene conferentie van oktober 2018, zei president Russell M. Nelson: "Ik zeg erbij dat ik met het woord moeder niet alleen vrouwen bedoel die in dit leven kinderen gekregen of geadopteerd hebben. Ik bedoel daarmee alle volwassen dochters van onze hemelse Ouders. Iedere vrouw is op grond van haar eeuwige, goddelijke bestemming een moeder".  

We hebben vrouwen nodig die weten

hoe ze door hun geloof belangrijke dingen kunnen laten gebeuren

en die moedige verdedigers zijn van moraliteit en gezinnen. 

Russell M. Nelson

Om onze bijdrage te kunnen leveren aan de vergadering van Israël wordt er van ons vrouwen niet alleen geloof gevraagd, maar ook de nodige moed. Moed om de Heer in ons leven te laten zegevieren. Wat onder andere betekent, zeker ten aanzien van het gezin en het belang ervan, dat we daarmee in sommige opzichten ingaan tegen de stroom van ontwikkelingen die zich in de maatschappij voordoen. 

Iemand die dit prachtig verwoord is elder D. Todd Christofferson. In zijn toespraak De morele kracht van vrouwen zegt hij namelijk het volgende: "Een gevaarlijke filosofie die de morele invloed van vrouw ondermijnt is de devaluatie van het huwelijk, van het moederschap en het traditionele gezinsleven als carrière op zich. Sommige feministische denkers zien helemaal niets in het traditionele gezinsleven, omdat het vrouwen klein zou houden en ze de niet aflatende eisen van het opvoeden van kinderen een vorm van uitbuiting vinden. Zij drijven de spot met wat zij het 'vrouwonvriendelijk loopbaantraject' noemen. Dat is niet eerlijk of juist. Wij bagatelliseren geenszins de waarde van wat vrouwen of mannen in welke goede zaak of carrière dan ook tot stand brengen - daar plukken wij allen de vruchten van - wel stellen wij dat er geen hogere zaak is dan het huwelijkse moederschap en vaderschap. Geen carrière, hoe ambitieus ook, geen geldelijke compensatie, geen erkenning of eerbewijs kan tippen aan de uiteindelijke beloningen die het gezin brengt. Wat een vrouw verder ook mag bereiken, haar morele invloed komt nergens zo goed tot zijn recht als in het gezin." 

Op ons vrouwen, of we nu wel of niet gebaard hebben, rust de gezamenlijke verantwoordelijkheid om "de leer van het gezin te kennen, na te leven en te verdedigen". 

De tijd zal aanbreken dat alleen zij

die intens en actief in het gezin geloven, 

hun gezin kunnen beschermen 

te midden van het oprukkende kwaad om ons heen.

Julie B. Beck

Afbeelding: Lds.org

De leer van het gezin

 

Blikjestijd. Oude stukjes van een ander blog, die ik niet verloren wil laten gaan. Soms enigszins aangepast. Ondertussen zijn jullie hiermee bekend. 

Het gezin: een proclamatie aan de wereld

Deze week staat in de zondagsschool de proclamatie aan de wereld over het gezin centraal. Misschien vraag je je daarom ook af: "Waarom dan nu toch ook op het blog hier aandacht aan geven?" Daar zijn verschillende redenen voor, zoals dat de proclamatie niet los te zien is van ons vrouwen en onze rol in deze laatste dagen. 

Over deze proclamatie zei president Russell M. Nelson het volgende: "U belichaamt de hoop die president Gordon B. Hinckley voor u had toen hij 25 jaar geleden tijdens de algemene ZHV-bijeenkomst van september 1995  'Het gezin: een proclamatie aan de wereld' presenteerde. Het is opmerkelijk dat hij besloot om deze belangrijke proclamatie aan de zusters van de kerk te presenteren. Daarmee onderstreepte president Hinckley de onvervangbare invloed die vrouwen op het plan van de Heer hebben."

Nadat president Hinckley deze proclamatie over het gezin had voorgelezen, zei hij tot slot het volgende: "We bevelen iedereen aan om deze proclamatie zorgvuldig, bedachtzaam en biddend te lezen. De kracht van elk land is geworteld in de muren van zijn huizen. We dringen er bij onze mensen overal op aan hun gezinnen te versterken in overeenstemming met deze aloude waarden. Moge de Heer u zegenen, mijn geliefde zusters. Jullie zijn de bewakers van de haard. Jullie zijn de dragers van de kinderen. U bent het die hen koestert en de gewoonten van hun leven vastlegt. Geen ander werk komt zo dicht bij het goddelijke als de opvoeding van de zonen en dochters van God." 

Later voegde president James E. Faust, tweede raadgever van president Hinckley, de volgende verklaring er aan toe: "Omdat moeders het hart en de ziel van elk gezin vormen, was het passend om die proclamatie eerst in de algemene bijeenkomst van de zustershulpvereniging voor te lezen."

Onze 'Kom dan en volg Mij'-leesopdracht opent met een verwijzing naar de woorden van president Dallin H. Oaks: "Ik geloof dat deze generatie onder meer getoetst wordt aan hoe zij de proclamatie over het gezin aanvaardt en gebruikt. Ik bid dat alle heiligen der laatste dagen die toets vastbesloten doorstaan".

Deze proclamatie over het gezin, meer dan 25 jaar terug gegeven, kunnen we niet los zien van de tijd waarin wij nu leven en de veranderingen die de laatste tijd hebben plaatsgevonden in de kerk, zoals het thuisgerichte en kerkgesteunde studieplan dat ons gegeven is, om ons niet alleen als individu en als gezin te versterken, maar ook om ons voor te bereiden op de wederkomst van de Heer. Daarnaast hebben wij vrouwen nog specifieke opdrachten gekregen. 

De woorden van ouderling Oaks "dat we worden getoetst" en de proclamatie aan het gezin kan ik niet los zien van voormalig algemeen ZHV-presidente Julie B. Beck, die in het verleden het nodige gezegd heeft over het gezin. Er is met name een uitspraak van haar, komend uit haar toespraak: 'De leer van het gezin', die ik er uit wil lichten en dat is deze: "Als nooit tevoren zal deze generatie worden opgeroepen om de leer van het gezin te verdedigen. Als ze deze leer niet kennen, kunnen ze die ook niet verdedigen". Met in ons achterhoofd: "We prediken het ideaal, hoewel dat beeld zich niet tot de realiteit verhoudt, en vertrouwen erop dat Christus' verzoening dit spanningsveld opheft". 

Uitspraken:

- We prediken het ideaal: Uzelf in de gezinsproclamatie herkennen

Afbeeldingen:

https://www.churchofjesuschrist.org/?lang=eng

Waar zal ik beginnen?

Waar zal ik beginnen? Dat is voor nu mijn vraag. Want het is niet zo dat ik niet genoeg materiaal heb. Integendeel. Ik heb genoeg stof liggen om verschillende blogjes met knip-en-plak-werk te kunnen vullen. Dat is dus zeker niet het probleem. Maar zo eenvoudig ligt het niet. Misschien is mijn vraag om die reden dus verkeerd, en moet ik mezelf niet afvragen waar te beginnen, maar waarom ik aan dit onderwerp begin. Maar ik denk, gaandeweg, dat die vraag zichzelf wel gaat beantwoorden op dit blog. Aan de andere kant, waarom stil staan bij vragen? Soms moet je gewoon beginnen en niet te veel stilstaan bij. En is het nu een mooi moment om te beginnen. En met nu bedoel ik afgelopen week. 

Voordat ik begin aan 'mijn serie' - ik loop vast vooruit, maar mezelf kennende zal het zeker niet alleen bij dit blogje blijven - zal het voor sommige lezers lastig zijn om mij te volgen. Zeker als je niet bekend bent met de kerk, haar leer, noch haar geschiedenis. En zelfs als je er wel mee bekend bent, hoeft dat nog niet iets te zeggen. 

Afgelopen week, we waren bezig met de boeken Amos en Obadja uit het Oude Testament, vroeg ik me af wat er uiteindelijk met Esau, de zoon van Isaak en Rebekka, is gebeurd. Dit naar aanleiding van Obadja hoofdstuk 1. Tijdens mijn zoektocht kwam ik een prachtig artikel tegen over Jakob en Esau, waarin onder andere het volgende wordt gezegd: "Hun verhaal is er een van intense gevoelens en bittere rivaliteit, maar het heeft een vreugdevolle ontknoping. Het spoort ons aan om onze eigen familierelaties te evalueren en suggereert enkele manieren waarop we kunnen proberen eventuele aanhoudend onvriendelijke gevoelens op te lossen".

Hereniging Jakob en Esau

Maar ik stuitte ook op een ander artikel waar ik, in het licht van waarover ik wil schrijven, niet aan voorbij kan gaan. De schrijver van dit artikel haalt namelijk Bruce R. McConkie aan, die onder andere het volgende zegt:

"Via de afstamming van Jacob zond God die dappere geesten, die nobelen en groten, waarvan hij wist dat hij in zijn oneindige wijsheid en voorkennis geneigd zou zijn Hem te dienen. Door Esau kwamen die geesten van mindere moed en toewijding. Daarom waren veel van Jakobs nakomelingen in dit leven rechtvaardig en veel van Esau's nakomelingen waren goddeloos, waardoor Maleachi zo'n vijftienhonderd jaar later in de naam van de Heer zei dat God het huis van Jakob liefhad en het huis van Esau haatte".

Ik heb de neiging om te gaan dwalen. Ik begin ergens, word afgeleid door een woord of een zin, zoals "haatte het huis van Esau" maar als ik daar nu op inga, kom ik totaal ergens anders uit, terwijl de aanleiding van dit blogje deze zin is: "door Esau kwamen die geesten van mindere moed en toewijding". Dus het woord 'haat' parkeer ik en hang er in mijn Schriften een tag aan. In december bespreken we Maleachi, dus wie weet. 

De zin "door Esau kwamen de geesten van mindere moed en toewijding" kan ik niet los zien van een andere uitspraak die Bruce R. McConkie heeft gedaan: "Degenen die in het voorbestaan minder dapper waren en aan wie daardoor tijdens hun sterfelijkheid bepaalde spirituele beperkingen werden opgelegd, staan bij ons bekend als de n..... Zulke geesten worden naar de aarde gestuurd via Kain. Het merkteken dat op hem is gezet voor zijn rebellie tegen God en zijn moord op Abel is een zwarte huid...maar deze ongelijkheid is niet van menselijke oorsprong. Het is het werk van de Heer, gebaseerd op zijn eeuwige wetten van gerechtigheid, en komt voort uit het gebrek aan geestelijke moed van de betrokkenen in hun eerste staat" (Mormon Doctrine, uitgave 1966).

Ik ben grootgebracht met deze "leer" en net als de man in het filmpje, Struggling with the History of Race and the Priesthood, overstijgt mijn gevoel al jaren dit onderwerp. De kerk, ik kom hier nog op terug, is duidelijk wat dit betreft. Dat blijkt wel uit de volgende woorden: "Vandaag verwerpt de kerk de theorieën die men in het verleden aanhaalde: een zwarte huid is een teken van goddelijke ongunst of vervloeking; een zwarte huid wijst op onrechtschapen handelingen in het voorsterfelijk leven; huwelijken tussen verschillende rassen zijn zondig; zwarten of mensen van andere rassen of volkeren zijn ondergeschikt. De kerkleiders in deze tijd veroordelen elke vorm van racisme in het heden of verleden". 

Desondanks, zeker in het licht van de Schriften waar ik van houd, deel ik het gevoel van de migrantenkerken: "zullen we het ook nog even hebben over het verleden". Dit heeft alles te maken met erkenning, stilstaan bij en spreken over. En deel ik de mening "dat het verleden nog steeds doorwerkt".

Afbeelding: De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen 

Net even anders

Weer gewandeld op de dijk. 

Ons vaste rondje. 

De schapen zijn niet te negeren. 

Al was het alleen maar vanwege hun geblaat. 

Wij waren niet de enigen die genoten.

Er werd volop gefietst. 

Qua bloei liepen ze wat achter, 

maar dat hebben ze weer helemaal goedgemaakt. 

'Drukte' zowel aan de ene kant 

als aan de andere kant van de dijk. 

Er zijn meerdere wegen 

die naar het Biesboschcentrum leiden. 

Fietspont Grienduil

Hier legt het wandel/fietsveer aan om naar het Biesboschcentrum Dordrecht te gaan. 

Normaal kun je op zaterdag en zondag in de periode 1 april tot en met 31 oktober gebruik maken van dit veer. Maar let op, door corona is hij tijdelijk uit de vaart genomen. Op deze link van het biesboschcentrum.nl vind je niet alleen de actuele informatie over dit veer, maar ook meer Biesbosch wandel- en fietsinformatie. Klik je door, dan zie je wat er allemaal nog meer te doen is. 

Om tenslotte 

samen onderuit te gaan in de tuin. De een in een badje en de ander in het bedje. 

En de tekst, die viel me gewoon in de schoot. 

Nationaal Park De Biesbosch

En weer zijn we al wandelend een stukje opgeschoven. Weliswaar maar een klein stukje, wat kwam door de kleine beentjes in ons midden. 

Laat je niet misleiden door de foto's die een en al rust uitstralen. Wat je niet ziet is bijvoorbeeld de Sterrenwacht, en het grote grasveld ernaast waar volop gebruik van werd gemaakt. En dan heb ik het nog niet gehad over de geuren van de barbecues die onze kant uitkwamen. 

Hier zijn wij de hoek omgegaan. Even ervoor, doordat de zon op het water scheen, zagen we nog net een  groep grote vissen zwemmen. 

Dit is allemaal wandelgebied. Dwars door het veld over een gemaaid pad of over een verharde weg. 

Er overheen of onderdoor, beide is mogelijk. Maar doe het dan wel rond deze tijd van het jaar. Later in het jaar is het water vol gegroeid met allerlei waterplanten, wat het kanoën er niet gemakkelijker op maakt. Ik spreek uit eigen ervaring. Wat die kano betreft, ik deel nog wel een foto. Is een dingetje tussen manlief en mij. 

Er zijn genoeg mogelijkheden om van het (verharde) pad af te raken. 

Tijdens onze wandeling kruisten wij ook stukken van Het Beverbos en delen daaromheen zoals deze schuilhut. Ik had de kleinkinderen verteld dat er in dit gebied bevers woonden en dat ze hun eigen huis bouwden, dat een burcht wordt genoemd. En dat wij ons nu ook in een soort burcht bevonden.  

Ook las ik hun dit bordje voor dat hier hing. Zegt de oudste van het stel: ''Ik wist niet dat bevers Nederlands konden schrijven". Genieten op griffelniveau. 

Hier heeft men een beverburcht nagebouwd. Uiteraard gingen wij ook een kijkje nemen. De kleinkinderen vroegen ook aan opa of hij mee ging de beverburcht in. Daar had manlief niet zoveel zin in, dus zei hij dat hij een beetje bang was. Zegt de oudste van het stel, vijf jaar is ze: ''Ik houd je hand wel vast, opa". Daar gaan ze, die van vijf voorop. 

Behalve dat het leuk is om met de kinderen naar het Beverbos te gaan en/of de speciale beverroute te lopen, is hier nog veel meer te doen. Dit is de steiger tegenover het Biesboschcentrum Dordrecht

Wij zijn slechts langs gelopen. Ondertussen is het verbouwd, maar zelf hebben we het resultaat van deze verbouwing nog niet gezien. Dit alles loopt niet weg, en wij ook niet. 

Zicht op de zwemvijver met in de verte het zandstrand. Afgelopen winter heb ik hier nog geschaatst. 

De reis gaat verder

Je wordt niet in je eentje zwanger. Dat is waar ik het over wil hebben. Maar zodra ik dit gezegd heb zijn daar al weer een aantal afleidende gedachten. Het probleem is dat ik onderweg van alles tegenkom. Dat waar ik het over wil hebben, noem ik zelf mijn rode draad, en alles wat ertussen komt zie ik als een soort hangertje dat aan deze rode draad opgehangen kan worden. Het is niet zo dat ik met hangers wil werken; het gebeurt gewoon. Elke vogel zingt immers zoals hij gebekt is. En dwaal ik af. Zo ook dit keer. 

Maar zoals ik al eerder schreef, reizen is ook van informatie naar informatie gaan. Kreeg een berg informatie over me heen toen ik mezelf de vraag stelde wat nu de beste manier van reizen was. Want ergens in mijn achterhoofd was daar de gedachte van een rechte lijn tussen punt a en b. Met andere woorden: 'Houd je bij je onderwerp'. Maar ja, zie die twee maar eens te combineren. Aan de ene kant in een rechte lijn je bij je onderwerp houden, en aan de andere kant hangers die ook zo hun aandacht vragen. Tot ik tussen al deze informatie een klein filmpje zag (doorklikken). Ik blijk gewoon altijd die tijd de snelste weg te hebben bewandeld. Helemaal snappen doe ik het niet, maar voor nu is dat niet van belang. Ik herkende direct mijn rode draad. Zegt een beeld niet meer dan duizend woorden? Ik hervat mijn reis 'in je eentje word je niet zwanger'. Alleen niet vandaag. Stiekem vind ik het wel hilarisch, het filmpje. Als ze vinden dat...dan...  

Ik heb namelijk een aantal foto's die gedeeld willen worden. Het afgelopen weekend waren wij in Twente, bij mijn moeder. Tussendoor heb ik haar wel gezien, maar dat wij bij haar gelogeerd hebben, was door corona alweer even geleden. Ondertussen heeft zij haar beide vaccinaties gehad en wij onze eerste. Uiteraard gingen onze fietsen mee.

  

Hier zijn we gestart, knooppunt 83

Fietsen in alle rust

Met prachtige doorkijkjes

 

De route zei dat we linksaf moesten, richting 91

maar rechtsaf, 93 zag er zo aantrekkelijk uit dat we even afgeweken zijn. 

Toch nog niet genoeg schapen gezien.

Dit maakt allemaal onderdeel uit van het waterwingebied

Rectum Ypelo.

Ook hier een picknicktafel.

Weer terug op onze route, omgeving Enters Reggedal.

Links zie je nog een stukje steiger, waar een niet erg spraakzame iemand zat te vissen.

Manlief vist ook graag, maar geen visserslatijn gehoord. 

Alleen voor fietsers, heerlijk

Zonder woorden

Wat zo fijn is aan waar wij fietsten,

overal bankjes en picknickplaatsen.

Nu de temperatuur nog iets omhoog. 

Wat een stelletje schoonheden

Af en toe kruisten we een weg met auto's

Twentse gastvrijheid: Goat lekker zitt''n

 Voor de vermoeide wandelaar of fietser.

Dit is ook een heerlijk wandelgebied. 

Door het bos.

Geen auto gezien, wel grote landbouwvoertuigen

Natuurspeelplaats De Klimkuil

Terug door Wierden, waar we langs een prachtige natuurspeelplaats kwamen

Via deze weg terug naar 83, waar we begonnen zijn.

Dit keer hebben we Wierden links laten liggen.

Ondanks de kringloopwinkel daar. 

We zijn er nog een keer samen op uit gegaan, maar dit keer zonder fiets. Maar ook vanuit de auto is er genoeg moois te zien. 

 

Vanuit de auto, door een geopend raampje

Door de voorruit

De Kribbenburg, Lutterzand

Dit is het riviertje de Dinkel aan de ene kant van de brug.

Het uitzicht op de Dinkel aan de andere kant van de brug.

Ondanks de regen toch uitgestapt. 

Bezoek je Twente, dan kun je in deze omgeving je hart ophalen, 

zeker ook als je ook van wandelen houdt. 

Bloemenbeek, De Lutte

Te mooi om te negeren.

Op de weg terug naar huis vanuit de rijdende auto. 

Ongewenst zwanger

Gisteren schreef ik iets over op reis gaan en de verschillende manieren waarop je op reis kunt gaan. En dat je ook van informatie naar informatie op reis kunt gaan. Ik ging van het Algemeen Dagblad en vondelingenkamers naar het Reformatorisch Dagblad en dat de kerk een veilige haven moet zijn. In dit geval, want daar gaat het nog steeds over, de ongewenste zwangere vrouw. Meestal neemt men het woord ongewenst in de mond. Of 'onbedoeld zwanger', wat ik ook heb voorbij zien komen. Zelf schreef ik dat ik liever sprak van 'ongepland zwanger zijn'. 

Maar er is nog een manier om over niet gepland zwanger zijn te spreken en dat is 'het ongehuwd zwanger' zijn. Dit is een vorm van zwanger zijn die je niet los kunt zien van de kerk. Maar daar wil ik niet als eerste bij stil staan. 

Tegenwoordig is het meer dan normaal dat kinderen buiten het huwelijk worden geboren. Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek "steeg het aantal buitenechtelijk geboren kinderen tussen 1960 en 2000 van 3.000 tot ruim 50.000. In twee van de drie gevallen gaat het om het eerste kind. Was in 1960 nog een op de dertig kinderen eerste kinderen buitenechtelijk, vorig jaar was dat een op de drie". Met de opmerking dat "tegenwoordig deze buitenechtelijke kinderen doorgaans binnen een relatie ter wereld komen, bij ongehuwd samenwonende kinderen die bewust voor een kind hebben gekozen". Uit cijfers van het CBS blijkt ook dat kinderen van niet-gehuwde ouders steeds vaker worden erkend door de vader. Hij is dan de ouder van het kind. Maar dat wil niet zeggen dat je daardoor automatisch gezag hebt over het kind. Dat geldt alleen voor een huwelijk of een geregistreerd partnerschap. De opmerking die ik hierover tegenkwam was deze: "Mannen, regel het gezag over je kind!" Ik denk dat dat genoeg zegt. 

Vroeger, ik heb het over de jaren 50 en 60, was het de norm dat je pas kinderen kreeg als je getrouwd was. Kreeg je een kind buiten het huwelijk, dan was dat een schande. Vaak moest men in die tijd dan ook trouwen. Bleef je alleen zwanger achter, dan kon het gebeuren dat je werd weggestuurd voordat de zwangerschap zichtbaar was, en werd je gedwongen afstand te doen van je kind. Eenmaal thuis werd er nooit meer over gesproken, met alle gevolgen van dien. Niet alleen voor deze vrouwen, maar ook voor deze kinderen die vaak in kindertehuizen terecht kwamen. Tegenwoordig is er veel aandacht voor deze afstandsmoeders. 

Behalve dat er veel aandacht is voor deze afstandsmoeders, die in het verleden werden gedwongen tot adoptie, blijft adoptie ook nu een pijnlijk en moeilijk onderwerp. Het is niet voor niets dat kinderadoptie uit het buitenland voorlopig stil ligt. In de Volkskrant stond dat "door een speciale commissie naar de gang van zaken rond adoptie zoveel misstanden aan het licht zijn gebracht, dat het niet verantwoord zou zijn op de huidige voet verder te gaan". 

Desondanks, ik kom nu bij die veilige haven en de kerk, is adoptie, en het taboe dat daarop ligt, toch een van de mogelijkheden voor een ongehuwde zwangere, naast bijvoorbeeld een huwelijk en alleenstaand ouderschap. 

In Gospel Topics kwam ik een artikel tegen over ongehuwd zwanger zijn, helaas wel in het Engels. In het voorwoord wordt het volgende gezegd: "Onze hemelse Vader houdt van al zijn kinderen en betoont elk van hen barmhartigheid, ongeacht hun omstandigheden. Hij is 'rijk in barmhartigheid' en zal ons steunen in onze beproevingen, problemen en moeilijkheden. Zwanger en ongehuwd zijn kan een moeilijke tijd zijn in iemands leven. Elk individu ervaart unieke omstandigheden wanneer hij wordt geconfronteerd met een ongehuwde zwangerschap. Bedenk bij het beslissen hoe u verder gaat dat onze hemelse Vader u of uw kind nooit in de steek zal laten. Hij houdt evenveel van je kind als, zo niet meer, dan jij van het kind, en Hij wil jullie beiden helpen. Hij geeft om jullie en heeft een plan voor jullie beiden. Hij zal jullie niet troosteloos achter laten".

Door te spreken over en het gebruik van het woord ongehuwd, zie je het belang terug van het huwelijk. Maar ik ben al genoeg afgedwaald, dus dat laat ik voor nu even buiten beschouwing. In dit artikel wordt ook aandacht gegeven aan de vraag: "Als ik iemand ken die een ongehuwde zwangerschap doormaakt, hoe kan ik dan helpen?" Nu word je niet in je eentje zwanger, maar dat is een ander station. We zullen zien hoe het verder gaat.

Schaapje schaapje, heb je witte wol?

Een van de liedjes die gezongen werd tijdens onze wandeling. En natuurlijk gingen we weer naar de schapen. Dit wordt ondertussen min of meer van mij verwacht. 

Dit keer zijn we bovendijks gebleven en hebben we een heel andere weg terug genomen. Voor haar, onze kleindochter, was dit de eerste keer en voor mij zeker niet. Denk nu niet dat dat een straf is, want elke keer weer, ondanks dat het pad steeds hetzelfde is, blijft het uitzicht betoverend mooi en is er genoeg te zien of te ontdekken. Een stel herten, de wolken, of zoals nu, hoeveel verschillende bloemen er nog te zien zijn langs dit stukje dijk. 

Wij hebben ons niet bezig gehouden met de namen van de bloemen maar met de kleuren ervan. 

Wit

Paars 

Hondsdraf is paars. Of misschien toch niet? Om het even, de kleine van vandaag vindt het allemaal prima. Een heel verschil met onze oudste kleindochter. Zij zit in groep 2. Zij corrigeerde mij met de woorden ' Nee, oma, dat is violet', toen ik zei dat het paars was. Misschien wordt het tijd dat ik een kleine cursus kleuren volg. 

 

Roze

Deze bloempjes komen niet tot hun recht op deze foto. En ze zijn zeker niet roze. Wat dan wel? Misschien eerder bordeaux. Misschien dat het mij een volgende keer lukt om hun kleur goed te vangen, en mag je zelf je eigen kleurconclusie trekken. Ik vind ze in ieder geval prachtig en dat voor iemand die niet echt bloemenliefhebber genoemd kan worden. 

Blauw

Geel 

Dit waren een aantal bloemen die langs de dijk stonden. Er zijn er nog meer, maar niet alles staat al in bloei. En daar heb ik het nog niet over gehad: hoeveel soorten verschillende bladeren er te ontdekken zijn langs dit stukje dijk.