Vergelijken

Vergelijken is de dief van vreugde

Nog steeds aan het eten uit mijn voorraadkast. 

Blikje: Vergadering van Israël en diversiteit

Het is niet de eerste keer dat onderstaande toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' voorbijkomt. Alleen elke keer net met een andere insteek, zoals nu diversiteit en vorige week nog het gezin.

In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël ' zei president Russell M. Nelson het volgende: “Lieve zusters, u hebt unieke geestelijke gaven en vermogens. Ik spoor u aan vanavond met alle hoop van mijn hart aan dat u zult bidden om inzicht in uw geestelijke gaven - om ze meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”.

Afgelopen week kwam het woord aansporen ook al voorbij, maar dan in een andere context. Soms voel je een woord aan, maar soms kan een woordenboek je helpen om een woord toch beter te plaatsen, te begrijpen. In het woordenboek kwam ik onder andere de volgende betekenissen tegen: "aandrijven, aandringen, aanvuren, aanzetten, noodzaken tot". Alle woorden die ik in het woordenboek tegenkwam, hadden op de een of andere manier te maken met 'iemand aanmoedigen tot'. Dus met het doen van iets, met ons gedrag.  

Wij worden dus door president Russell M. Nelson aangemoedigd om inzicht te krijgen in onze eigen geestelijke gaven. En ze dan “meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”. President Nelson beklemtoont deze aansporing nog meer door deze drie woorden, "uw geestelijke gaven", cursief weer te geven. Vanuit de Schriften weten we: “Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen”, maar door dit zo te benadrukken maakt hij het naar mijn gevoel nog persoonlijker.  

"En voorts, voorwaar, Ik zeg u: 

Ik wil dat u altijd bedenkt en altijd in gedachte houdt

 wat die gaven zijn die de kerk gegeven worden.

Want allen krijgen niet iedere gave geschonken; want er zijn vele gaven,

en ieder mens wordt een gave geschonken door de Geest van God."  

Leer en Verbonden 46:10,11

Probleem is helaas dat we soms de uw uit het oog verliezen. Hierbij denk ik aan de toespraak van zuster Jean B. Bingham, onze algemeen ZHV-presidente, die het volgende zegt in haar toespraak 'Vrouwen en verbondsmacht':

 “Veel te vaak vergelijken vrouwen zich 

met andere vrouwen...

Iedere vrouw bezit een unieke mix vaardigheden en talenten, 

en die gaven komen alle van God. 

Dat u en ik - of om het even hoeveel vrouwen - niet hetzelfde zijn, 

wil nog niet zeggen dat een van ons meer of minder is dan de ander. 

We moeten onze gaven ontdekken en ontwikkelen, 

eraan denken van wie ze hebben gekregen

 en ze dan ook voor Gods doeleinden gebruiken...

We hoeven niet met elkaar te wedijveren, 

want al onze verschillende gaven, talenten en capaciteiten zijn nodig.”

Ouderling J. Devin Cornish heeft hierover het volgende gezegd: “We moeten ophouden onszelf met anderen te vergelijken. We pijnigen onszelf onnodig door te wedijveren en te vergelijken. We laten ons zelfbeeld ten onrechte afhangen van de dingen die we wel of niet hebben en de mening van anderen. Als we dan toch moeten vergelijken, laten we ons dan vergelijken met wie we in het verleden waren - en zelfs met wie we willen worden. De enige mening over ons die belangrijk is, is die van onze Hemelse Vader. Vraag Hem alstublieft oprecht naar zijn mening. Hij zal ons liefhebben en bijsturen, maar niet ontmoedigen; dat is Satans list”.

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

Afbeelding: vergelijken

Kijken en zien

 

De afgelopen periode heb ik, meen ik, wekelijks iets op mijn blog geschreven. Soms, dat kwam ook voor, zelfs meer stukjes in een week. Er waren echter ook periodes dat ik nauwelijks iets schreef. Op dit moment hang ik, als het gaat om het schrijven op mijn blog, ergens tussen dit alles in. Niet direct zichtbaar voor jullie, maar wel voelbaar voor mijzelf. Daarom open ik vandaag opnieuw een enigszins aangepast blikje, wat gaat over kijken en zien. Wat voor mij uiteindelijk ook te maken heeft met diversiteit. Diversiteit in discipelschap. 

Waarom juist dit blikje? Misschien wel omdat ik zelf niet alleen bezig ben met kijken en zien, maar ook met wat ik hoor. Kijkend door de bril van mijn eigen vrouw zijn, naar Christus en zijn eigenschappen. Tegelijkertijd meenemend deze opmerking die ik onderweg tegenkwam: "Een nauwkeurige bestudering van de evangelieteksten onthult dat Jezus een emotioneel complexe persoon was, en helemaal niet het eendimensionale 'aardige man'-personage dat onze cultuur helaas zo vaak van hem heeft gemaakt." En deze opmerking: 

"Als mensen het karakter van God niet begrijpen,

begrijpen ze zichzelf ook niet."

Joseph Smith

Wat ik ook niet helemaal los kan zien van de vrouw die vorige week voor ons fietste, met op haar t-shirt in grote letters de tekst: "Jezelf kennen is het begin van alle wijsheid, Socrates". 

Blikje: Kijken en zien

"Het is niet waar je naar kijkt wat ertoe doet,

het gaat erom wat je ziet." 

Henry David Thoureau

Je kan met elkaar naar hetzelfde kijken en toch niet hetzelfde zien. Het is de beleving die het verschil maakt. Dat bleek vandaag wel weer: de een zag dit, de ander zag dat, en dat had alles te maken met onderstaand filmpje. 

Tijdens de algemene conferentie van oktober 2003 gaf president Gordon B. Hinckley een toespraak. Hij begint deze toespraak met de volgende woorden: “Iemand heeft gezegd: Wees vriendelijk voor vrouwen. Zij vormen de helft van de wereldbevolking en zijn de moeders van de andere helft. Geliefde zusters, u bent geweldige vrouwen die het goede deel hebben gekozen en ik heb veel bewondering voor alles wat u doet. Ik zie dat u bij van alles betrokken bent”. En dan geeft hij een opsomming van de dingen die de vrouwen van de kerk zoal doen.

Het is een toespraak aan de vrouwen van de kerk. In deze toespraak heeft hij het ook over zijn kleindochters die nu moeder zijn. En dat hij soms "de neiging heeft, wanneer hij naar hun echtgenoten kijkt, om te zeggen: Word wakker en doe ook eens iets. Waardeer jij je vrouw wel voldoende? Weet je wel hoeveel zij doet? Geef je haar wel eens een complimentje? Bedank je haar wel eens?”

President Hinckley zegt echter ook dit in zijn toespraak: “Velen van u denken dat ze mislukkingen zijn. U hebt het gevoel dat het niet goed gaat, dat al uw inspanningen niet voldoende zijn. Wij maken ons allemaal zorgen om onze prestaties. We willen het allemaal beter doen. Maar helaas beseffen we niet, of zien we niet, wat de resultaten van onze inspanningen zijn. Maak uzelf niet wijs dat u faalt. Ga op uw knieën en vraag om de zegeningen van de Heer; sta dan op en doe wat er van u gevraagd wordt. En laat de rest aan de Heer over. Dan zult u ontdekken dat u iets bereikt wat onbetaalbaar is”.

Vrouwen gaan “soms voorbij aan al het goede dat ze gedurende de dag doen”. Wat ook blijkt uit bovenstaand filmpje. Even los van het feit of deze gevoelens al dan niet terecht zijn. In dat negeren, de gevoelens die ze heeft, schuilt een gevaar waar we onze ogen niet voor mogen en kunnen sluiten. Hierbij denk ik aan de toespraak  'Vergeet mij niet' van president Dieter F. Uchtdorf . Eerst zegt hij, en dit haakt in op wat president Hinckley ook al aangaf: “Wees onderwijl dankbaar voor alle kleine successen bij u thuis, in uw familierelaties, uw opleiding en bestaansmogelijkheden, uw deelname in de kerk en uw persoonlijke vooruitgang. Net als bij de vergeet-mij-nietjes lijken die successen in uw ogen misschien erg klein en gaan anderen eraan voorbij. Maar God merkt ze op en voor Hem zijn ze van tel. Als u succes alleen ziet als de volmaaktste roos of een oogstrelende orchidee, gaat u voorbij aan enkele van de mooiste ervaringen die het leven biedt”.

Maar, er is ook een schaduwkant, wat te maken heeft met anders naar bovenstaand filmpje kijken. President Uchtdorf: “In onze ijver om alle taken en plichten te vervullen die we als lid van de kerk op ons nemen, zien we het evangelie soms als een lange lijst met taken die we aan onze al onmogelijke lange waslijst van dingen moeten toevoegen, als een blok tijd dat we ergens in ons drukke schema moeten inpassen. We staren ons blind op wat de Heer van ons vraagt en hoe we dat kunnen doen, maar vergeten wel eens waarom”.

Dat brengt mij op een andere toespraak. Er zijn veel prachtige toespraken, maar deze is mij dierbaar, en dat is die van president Boyd K. Packer 'Ouders in Zion', waarin hij het volgende zegt: “Sommige moeders raken ontmoedigd - zelfs depressief. Ik ontvang brieven met het woord schuld, omdat ze niet alles kunnen. Naar de kerk gaan is, of zou moeten zijn, een verademing van het dagelijkse leven. Het zou rust en tevredenheid moeten brengen. Als het druk en ontmoediging met zich mee brengt, is er iets uit balans”.

Behalve dat, en misschien staan we daar niet voldoende bij stil, zegt hij ook dit: “We moeten oppassen dat de programma's en activiteiten van de kerk niet te zwaar worden voor sommige gezinnen. Wanneer de beginselen van het evangelie worden begrepen en toegepast, versterken en beschermen ze zowel personen als gezinnen. Toewijding aan het gezin en toewijding aan de kerk zijn geen verschillende dingen”.

Tot slot nog een uitspraak uit deze toespraak. Alhoewel deze toespraak een 'oudje' is, is hij naar mijn gevoel nog steeds actueel, die zeker de moeite waard is om in zijn geheel te lezen, en dat is deze: “De meeste gezinnen doen hun best; maar sommigen raken, wanneer ze worden belast met gezondheidsproblemen en financiële problemen, gewoon uitgeput terwijl ze proberen bij te blijven, en uiteindelijk trekken ze zich terug in inactiviteit. Ze zien niet dat ze zich verplaatsen van de enige beste bron van licht en waarheid, van hulp bij hun gezin, naar de schaduw waar gevaar en liefdesverdriet wachten”.

Kijken en zien. 

Blikjes aan het openen...

Voordat ik een blikje deel, lees ik het nog even opnieuw door. Dit, deze uitspraak van Bonnie L. Oscarson, is een aanvulling op onderstaand blikje: "We verheugen ons vanavond in onze verschillende rollen als vrouw in de kerk. Hoewel we in veel opzichten verschillend en uniek zijn, erkennen we ook dat we allemaal dochters van dezelfde hemelse Vader zijn. De tegenstander wil dat we elkaar kritisch beoordelen. Hij wil dat we ons op verschillen richten en onszelf met elkaar vergelijken. Wij vrouwen kunnen best hard voor onszelf zijn. Als we onszelf met elkaar vergelijken, zullen we ons altijd incapabel voelen of ons aan anderen storen". Vooral de zin "Als we onszelf met elkaar vergelijken, zullen we ons altijd incapabel voelen of ons aan anderen storen" is interessant om verder uit te werken. Nog los van dat deze uitspraak van zuster Oscarson ook alles te maken heeft met diversiteit.

Blikje 27 juni 2020

In de Liahona van deze maand staat een artikel over van elke worsteling genezen - stapje voor stapje. Vooral dat laatste, stapje voor stapje, wordt in dit artikel benadrukt met de woorden "besef dat genezing een proces is". 

In dit artikel worden een aantal voorbeelden aangehaald waar iemand mee kan worstelen, zoals een verslaving aan pornografie, ongewenste gewoonten of een trauma uit het verleden. Maar men heeft het ook over mentale gezondheidsproblemen. Toen ik dat las, moest ik denken aan de toespraak van ouderling Jeffrey R. Holland: 'Als een gebroken kruik'. En zo zijn er meer toespraken die hierop ingaan. Maar ik moest bij mentale gezondheid ook denken aan een onderzoek waaruit bleek dat vrouwen in de kerk in Utah gemiddeld hoog scoren op depressiviteit. Terwijl uit datzelfde onderzoek blijkt dat ze op heel veel andere zaken juist goed scoren. 

In een van deze onderzoeken kwam dit naar voren: "Over het algemeen kunnen LDS-vrouwen last hebben van de aanzienlijke eisen die gesteld worden aan het in evenwicht houden van gezin, kerkroepingen, werk, religieuze verwachtingen (gezinsavond houden, naar de tempel gaan, persoonlijke en gezinsstudie van de Schriften, anderen dienen, genealogie doen, huisbezoek, enz.), en hoge persoonlijke verwachtingen hebben". 

Een tijdje terug bespraken we onderstaand filmpje met elkaar. En dat riep nogal verschillende gevoelens op. De insteek van het filmpje is dat we soms al het goede vergeten dat we gedurende de dag doen. Het is niet voor niets dat men adviseert om dagelijks in je dagboek drie dingen te benoemen die die dag goed gegaan zijn.

Maar niet iedereen ervoer dit filmpje zo. Zij zagen eerder een overbelaste moeder. En dat zien is ook een realiteit.  Je ogen daarvoor sluiten en het niet bespreekbaar maken is een van de redenen waarom zoveel vrouwen worstelen met gevoelens van ontoereikendheid en depressiviteit. "Niet een supermoeder en/of vrouw zijn is OK", in het besef dat we gemoedsrust in onvolmaaktheid kunnen vinden. Zonder elkaar de maat te nemen of onszelf met die ander te vergelijken. 

Stap voor stap

Afbeelding: Toespraak 'Gemoedrust vinden in onvolmaaktheid'

Ik was het bijna vergeten

 

Dit weekend kunnen we weer naar de algemene conferentie kijken. Daarna is het weer soepjestijd. Zoals jullie weten gaan die twee voor mij hand in hand. Daarnaast, ik was het bijna vergeten, ik heb nog een stel blikjes in mijn voorraadkast staan. Door het soepje moest ik daar gelukkig weer aan denken. 

Daar ik de afgelopen tijd geschreven heb over 'gezongen en niet gezongen-liederen', gebroken kruiken en doornen in het vlees, heb ik in mijn voorraadkast gekeken of er blikjes waren die qua smaak hierbij pasten. En ja, dat was het geval. Doordat het blikje even in mijn kast heeft gestaan, niet alles is even actueel, is de smaak wel enigszins veranderd.

Blikje, 27 november 2020

Gisteren was het Thanksgiving Day in de Verenigde Staten, wat daar een nationale feestdag is. René Diekstra, die in onze krant een column heeft onder de naam 'Zo gezond', ging in op deze dag in Amerika. Hij zei onder andere dat "dankbaarheid tonen van grote betekenis is. Niet alleen voor je eigen welbevinden en gezondheid, maar ook voor die ander en ook voor de samenleving". 

Naast zijn column stond een artikel dat ging over 'thuiswerken en dat je vanwege corona minder beweegt, je conditie rap achteruitgaat'. Er werden een tiental tips gegeven om dat te voorkomen. Een van de adviezen was deze:

"Wees vriendelijk voor jezelf"

"Wees vriendelijk voor jezelf. Veel mensen spreken zichzelf beschuldigend en bestraffend toe: 'Je bent lui' of 'je bent te dik'. Dat is niet oké. Praat over en met jezelf zoals je dat met een goede vriend doet. Wees opbouwend, geef jezelf complimenten. Benadruk wat je goed doet. Een mooi begin om milder te worden is het dankbaarheidsritueel. Schrijf voor het slapengaan vijf dingen op waar je die dag dankbaar voor bent. Dat is bewezen effectief tegen depressie".

In de praktijk blijkt het toch niet altijd zo eenvoudig te zijn om vriendelijk voor jezelf te zijn. Ook voor leden van de kerk. Dat blijkt wel uit de toespraak 'Evenwichtig leven' van bisschop Brent L. Top: "Het lijkt erop dat ik onder de leden van de kerk steeds vaker mensen tegenkom die eerlijk proberen zonde uit de weg te gaan, die echt naar beste weten proberen om de beginselen van het evangelie na te leven, maar die desondanks behoorlijk ongelukkig, gefrustreerd en ontgoocheld zijn".

'Be kind to yourself'

Zou dit ook een van de geestelijke kwalen kunnen zijn waar president Nelson het over heeft in zijn boodschap van hoop? Zuster Bonnie D. Parkin zei: "dat dankbaarheid een geestelijk beginsel is. Het opent onze geest voor een wereld die door de macht van een levende God wordt bestuurd".

Ik persoonlijk denk dat het niet voor niets is dat er gesproken wordt over de 'Geneeskracht van'. En dat juist deze drie punten, het bijhouden van een dankbaarheidsdagboek, het gebed en onze relatie met de Heiland, centraal staan. Dat je het een niet los kunt zien van het ander. Het geheel is meer dan de som der delen. En dat dankbaarheid het cement is van deze delen. 

Vorig jaar januari stond er een artikel in de Liahona over 'Veertien manieren om weer emotioneel gezond te worden'. Daar moest ik aan denken tijdens het schrijven van dit blogje. Toen ik het erbij pakte en tip één las, voelde het voor mij alsof de cirkel rond was.

Vergeet de basis niet:

Gebed, Schriftstudie, kerkgang en dienstbetoon

Concentreer je op dankbaarheid

Bron: AD 24 november 2020

Zo gezond, column van /Rene Diekstra

Artikel : Hier al aan gedacht als je moe en futloos bent. Tip: Wees vriendelijk voor jezelf, Kate van Loon 

Meer donderdag...

'En na de lofzang gezongen te hebben vertrokken zij naar de Olijfberg.

Toen zeide Jezus tot hen:

Gij zult allen aan Mij aanstoot nemen in deze nacht.

Want er staat geschreven:

Ik zal de herder slaan en de schapen der kudde zullen verstrooid worden.

Doch nadat Ik zal zijn opgewekt, zal Ik u voorgaan naar Galilea.

Petrus antwoordde en zeide tot Hem: Al zouden allen aanstoot aan U nemen, ik nooit!

Jezus zeide tot hem: 

Voorwaar, Ik zeg u, in deze  nacht, eer de haan kraait, zult gij Mij driemaal verloochenen.

Petrus zeide tot Hem: 

Zelfs al moest ik met U sterven, ik zal U voorzeker niet verloochenen.

En zo spraken ook al de discipelen.' 

Mattheus 26:30-35

 

Petrus verloochening door Carl H. Bloch

 

Ik nooit!

"Ik leef mee met Petrus. Velen van ons lijken sterk op hem. We beloven trouw; we bevestigen onze vastberadenheid om moedig te zijn; we verklaren – soms zelfs in het openbaar – dat we, wat er ook gebeurt, het juiste zullen doen, dat we zullen opkomen voor de goede zaak en dat we trouw zullen blijven aan onszelf en aan anderen. Dan begint de druk toe te nemen. Soms is die druk van sociale aard. Soms gaat het om persoonlijke verlangens. Soms om misplaatste ambities. De wilskracht verzwakt. De discipline verslapt. Er volgt capitulatie. En dan is daar het berouw, gevolgd door zelfverwijt en bittere tranen van spijt". 

 

Wat Petrus deed en Judas had moeten doen.

"Mochten er binnen de kerk mensen zijn die het geloof in woord of daad hebben verloochend, dan bid ik dat u troost en vastberadenheid mag putten uit het voorbeeld van Petrus; hoewel hij dagelijks met Jezus was opgetrokken, verloochende hij in een uiterst moeilijk moment even de Heer en het getuigenis dat hij in zijn eigen hart droeg. Toch herpakte hij zich en werd hij een krachtig verdediger en een machtig pleitbezorger. Zo is er ook voor ieder mens een weg om zich te bekeren en zijn of haar kracht en geloof te voegen bij de kracht en het geloof van anderen, om zo aan de opbouw van het koninkrijk te werken". 

En wat ik steeds hoop te doen.

 

 

Uitspraak Gordon B. Hinckley: And Peter went out and wept bitterly