Pro-life, pro-choice....of beide?

 

Van de week kreeg ik een appje onder ogen met de titel: "Wanneer begint een mensenleven?" en "Aan wie kun je deze vraag het beste stellen: aan een filosoof, theoloog, rechtsgeleerde of bioloog?" 80% van 2899 ondervraagde Amerikanen kiest voor de bioloog, stelt Steven Jacobs  in zijn proefschrift. Of die Amerikanen nu pro-choice zijn (baas in eigen buik) of pro-life (abortus staat gelijk aan moord), beide groepen hechten veel waarde aan het biologische antwoord". 

Wat mij met name opviel aan deze paar zinnen is dat je bent of pro-choice of pro-life. Je bent helemaal voor of je bent helemaal tegen. Een midden is er niet. En kan dat überhaupt, een midden? 

In de kerk, De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, maken wij gebruik van een soort woordenboek. Officieel heet het een evangeliewijzer, die ingaat op deze vraag. Het antwoord is dat het onder uitzonderlijke omstandigheden gerechtvaardigd is om abortus te plegen, waarbij men ingaat op deze uitzonderlijke omstandigheden. In het handboek van de kerk kunnen we verder lezen dat "zelfs deze uitzonderingen abortus niet automatisch rechtvaardigen omdat het een zeer ernstige aangelegenheid is". Wat het handboek ook zegt is dit: "De kerk is tegen vrijwillige abortus voor persoonlijk of sociaal gemak". 

Net voordat ik het appje "Wanneer begint een mensenleven" kreeg, had ik een artikel in het AD gelezen met als titel "Iedereen heeft recht op leven, behalve onbedoeld zwangere vrouwen". Wat de schrijfster van dit artikel stoort, is dat "de strijd om de baarmoeder nog steeds springlevend is". Deze strijd om de baarmoeder vind ik, om verschillende redenen, een goede zaak. Een zo'n strijdpunt is dat de abortus grens van 24-weken omlaag gaat.  

Daarnaast schreef ze: "Ik krijg de zenuwen van deze campagne, omdat abortus in Nederland nog altijd in het Wetboek van Strafrecht staat. Volgens de wet moet een vrouw in een noodsituatie verkeren; anders is abortus illegaal en zelfs strafbaar. In de praktijk worden die uitzonderingen gelukkig ruim geïnterpreteerd, maar wie kwaad wil, kan hier makkelijk mee aan de haal".

Wat betreft abortus en het Wetboek van Strafrecht, op de nieuwssite Vlaanderen van onze kerk wordt er dit over gezegd: "De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen - ook wel bekend als mormonen - in Vlaanderen, begrijpt het standpunt van de meerderheidspartijen om abortus uit het strafrecht te halen. Geen enkele vrouw die met abortus te maken krijgt, zou zonder meer als misdadiger moeten worden beschouwd. Ze verdienen integendeel al ons medeleven en ondersteuning. Als kerk blijven we uiteraard tegen abortus ten voordele van het ongeboren leven". De kerk behoort wel een veilige haven te zijn wanneer zij 'onbedoeld zwanger' is. Niet alles is zo zwart-wit als sommigen stellen. 

Wat ik jammer vind wat betreft zwart en wit is, dat bleek ook uit dit AD-artikel, dat er alleen maar gesproken wordt over rechten. Maar wat is een maatschappij als er geen plichten zijn; een zorg dragen voor? Zoals er zorg voor dragen dat het abortuscijfer omlaag gaat. Is niet iedereen, zeker de vrouw die het betreft, hier bij gebaat, ongeacht aan welke kant je staat? 

Op dit moment neemt het aantal abortussen in Nederland weer toe. Huisartsen trekken aan de bel. Men onderzoekt nog waarom, maar een reden is de rol van influencers. Richt daar bijvoorbeeld je aandacht op, om op die manier te voorkomen "dat iemand huilend bij haar huisarts zit". 

Afbeelding

Hoe vol is mijn buik?

Tijdens het lezen van onze zondagschool leesopdracht kwam ik de volgende zin tegen: 'Volhard in alle geduld totdat u vervolmaakt bent'. In de achtergrondinformatie die ik gebruik bij het lezen van mijn Schriften werd ik toen verwezen naar een artikel van Dieter F. Uchtdorf: 'Ga voort in geduld'. In dit artikel verwijst hij naar een onderzoek aan de Stanford University in de jaren zestig. In dit onderzoek test men de wilskracht van vierjarigen. Wanneer ze 15 minuten kunnen wachten, krijgen ze twee marshmallows. 

Deze onderzoeker besloot deze kinderen te volgen "en begon na verloop van tijd interessante overeenkomsten te ontdekken: de kinderen die niet konden wachten, hadden het later in hun leven moeilijk en hadden meer gedragsproblemen, terwijl de kinderen die wachtten positiever en beter gemotiveerd waren, hogere cijfers en inkomens hadden, en betere relaties. Wat begon als een experiment met kinderen en marshmallows, werd een mijlpaal van een onderzoek dat suggereerde dat het vermogen om te wachten - om geduld te hebben - een essentiële karaktereigenschap is die later succes in het leven kan voorspellen".

Geweldig dit filmpje vanwege de koppies van deze kinderen en de zichtbare innerlijke strijd die ze voeren om weerstand te bieden aan het opeten van die ene marshmallow om uiteindelijk twee te kunnen krijgen. 

Toch kan ik niet om de opmerking heen: Tja, met een volle maag is het niet zo moeilijk je te beheersen. Dat het toch niet zo simpel ligt als de jaren zestig marshmallow-test ons wil doen laten geloven. Maar wat als je buik wel vol zit?  En je kan toch niet die 15 minuten wachten?

Is er een marshmallow-test voor volwassenen? 

De vraag is: Is er ook een marshmallow-test voor volwassenen? Dit is geen vraag van mij, maar kwam het tegen op internet. In dit artikel "Test kleuter met marshmallows voorspelt latere prestaties en gezondheid" wordt onder andere  het volgende gezegd: "Je kan kijken wat er gebeurt als je een pot met snoep naast je op tafel zet: Is de pot met snoep in mum van de tijd leeg of kan je hem dichtdoen en wegzetten? 

Tegenwoordig worden we overigens niet alleen verleid door lekker eten, maar ook door smartphones. Al die appjes, meldingen en e-mailtjes zijn voor ons misschien wel net zo verleidelijk als snoepjes voor kleuters. Als jij bezig bent met werk en ondertussen een bliepje hoort van je telefoon, kan jij dan 15 minuten wachten alvorens je het opent? Of als je met een vriend aan het praten bent, kan jij je telefoon dan helemaal wegleggen? Waarschijnlijk word je dubbel beloond als je wacht. De beloning zou in dit voorbeeld kunnen zijn: meer productiviteit en betere gesprekken en relaties met vrienden". 

 

Kun jij het houden bij 1? Vooruit, 2. Of toch....?  

Eeuwige jeugd...

De huidige 55-plusser doet niet aan ouderdom.

Ik behoor ook tot dat groepje, de 55-plussers (net, haha).
En ja, ook ik vind van mezelf dat ik niet tot die groep van ouderen behoor.
Van deze groep 'ouderen' voelt vier op de tien zich 10 jaar jonger dan ze zijn.
En ook in dat opzicht goochel ik al jaren qua beleving met mijn leeftijd.

 

 

Uiteraard, zou ik bijna zeggen, moest ik denken aan bovenstaand boekje toen ik dat las van die tien jaar jonger. En voor degenen die mij kennen en/of volgen, geen onbekende. 

Hoewel gedateerd, toch actueel, zeker gezien het feit dat er in dit boekje niet alleen wordt ingegaan op voeding en beweging, maar ook de vraag naar voren komt of je er nog een sociaal leven op nahoudt.

 

Hoogleraar sociologie Nardi Steverink van de Rijksuniversiteit Groningen, zij is gespecialiseerd in succesvol ouder worden, heeft hierover het volgende gezegd:

 

'Al die beweging helpt wel.

Je blijf lichamelijk en geestelijk fit.

Maar misschien nog belangrijker is om sociaal actief te blijven.

Sociale relaties spelen een grote rol bij het gelukkig oud worden.'  

 

Geeft te denken.

 

 

 



 

Bron: AD 7 april 2016

Afbeelding: http://bulldogtimes.org/wp-content/uploads/2014/02/Family-Technology.jpg

Ik deel, of ik deel niet...

Nog een paar dagen en het is kerst.
Dan nog een paar dagen en het jaar is voorbij.
Als ik nu niet iets op mijn blog zet...
Voel je het moeten?
Dat was ook wat ik zei tegen manlief: 'Ik moet nog iets op mijn blog zetten'.
Als ik het woord moeten gebruik moet ik gelijk denken aan het boek 'Moeten maakt gek' dat ik ooit puur op zijn titel heb gekocht.
Wat betreft mijn blog, ik moet niets, maar het was wel zo dat de stem van mijn blog, de rest van wat ik wilde doen, overheerste.
En ja, het is ondertussen alweer weken geleden dat ik iets geschreven heb en zo het jaar afsluiten is eigenlijk best wel mager.
Denk nou niet dat ik niet van deze tijd van het jaar houd.
En dat ik in een soort winterslaap ben.
Ik ben juist gek op deze periode van het jaar.
Deze weken voorafgaande aan kerst.
En ik geniet daar dan ook ten volle van.
Al heb ik jullie daar de afgelopen tijd totaal geen deelgenoot van gemaakt.
De wereld is zo vol met informatie en activiteiten om te doen.
Soms is het gewoon heerlijk om hier in op te gaan en te genieten van al deze aangeboden schoonheid.
Waarom tijd besteden aan delen, wat voor mij toch vaak een zoeken naar woorden en beelden is, terwijl dit juist ook een tijd is van .... gewoon genieten.

Gewoon genieten

Afbeelding: www.christmaholic.nl

Zonnebloem 3...

Kan het niet laten om toch nog een keer terug te komen op de Zonnebloem.
En wel omdat er op dit moment nog een paar gedachten door mijn hoofd spelen.

Hierbij in ieder geval de eerste gedachte. 

Die komt uit een filmpje van Philip Zimbardo.
In het filmpje laat Philip Zimbardo gemaskeerde mensen zien, en legt hij uit wat het gemaskeerd zijn doet met het menselijke gedrag.

Zoals jullie weten,  houd ik van de Liahona, en moest ik, toen ik dit zag en hoorde, gelijk aan
een toespraak (bladzijde 48) denken van een tijdje terug.  
In deze toespraak - gericht aan de jongeren, maar wat is leeftijd per slot van rekening, zeker gezien wat er in dagelijks leven plaatsvindt - wordt er het volgende gezegd:

"Een van de beste manieren om je te beschermen tegen slechte keuzes is geen masker van anonimiteit te dragen. Als je ooit merkt dat je dat doet, weet dan dat het een ernstige waarschuwing tegen gevaar is, 
en dat het een van de middelen van de tegenstander is om je iets te laten doen wat niet mag".

Misschien denk je nu 'wat overtrokken', maar is dat wel zo? 

"Het is tegenwoordig normaal om je identiteit te verbergen en anoniem hatelijke, giftige, onverdraagzame boodschappen op het internet te zetten. 
Sommigen noemen dat flamen. 
Sommige instellingen proberen opmerkingen door te lichten. 
De New York Times tolereert bijvoorbeeld geen opmerkingen als die een persoonlijke aanval inhouden, obscene, vulgaire of godslasterlijke woorden bevatten, of als de inzender zich voordoet als iemand anders, onsamenhangend schrijft of schreeuwt. 
The Times moedigt ons ook aan om onze eigen naam te vermelden, want "we hebben ondervonden dat mensen die hun eigen naam vermelden, prettigere en respectvollere discussies voeren". 
Elke manier waarop het internet gebruikt wordt om te pesten, een reputatie te beschadigen of iemand in een kwaad daglicht te stellen, is verwerpelijk. 
Wat we in de samenleving zien, is dat als mensen het masker van anonimiteit dragen, ze eerder dit gedrag vertonen dat een fatsoenlijke dialoog onmogelijk maakt".

We kunnen naar anderen kijken en denken dat we niet zo zijn. Maar de praktijk kan zomaar in ons nadeel uitvallen en dan bezigen wij zinnen als 'Ik had het niet zo bedoeld'.  

Afbeelding: http://eliascoaching.wordpress.com/2014/02/04/draag-jij-een-masker/

Little things...

... of drie vliegen in één klap.

Voor mezelf zijn die drie vliegen één geheel. Het probleem is alleen: hoe verwoord ik het, zodat het op 'papier' ook een samengesteld geheel is.

Juist dat onvermogen kan mij weerhouden om aandacht te geven aan mijn blog.

Voelen is één, uiten is wat anders.

Maar nu ik het toch over voelen heb, laat ik daarmee beginnen.

'Want sommigen van ons hebben de meest opmerkelijke personen die wij kennen

- personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd -

gevonden binnen de banden van een boek.'

Degenen die mijn blog volgen, weten dat ik van lezen houd en ook dat ik bovenstaande uitspraak al eens eerder in een blogje heb verwerkt. Trouwens, al volg je mijn blog niet, de afbeelding rechts spreekt op zich al voor zich zelf.

Als we de media die we gebruiken bewust toetsen, is dat een moment van reflectie. 

Professor Jensen noemt zo’n moment een 

‘gesprek met onszelf’: ‘een innerlijke dialoog

 — een geven en nemen, waarin we luisteren en reageren. 

De beste gesprekken die we hebben, worden vaak momenten van persoonlijke bekering, 

omdat het doorgaans door een gesprek is dat we onze mening veranderen, 

een nieuwe weg inslaan 

of ons voornemen om ons leven te beteren. 

De aanpassingen die we op die momenten in onze ziel aanbrengen, 

zijn meestal klein, eenvoudig, gradueel, vertroostend en productief.’

Tijdens het lezen van de Liahona kwam ik deze tekst tegen in een artikel over 'Media de moeite waard' (blz. 14)  en moest ik gelijk denken aan 'mijn' uitspraak, 'personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd'. 

Lezen is voor mij op reis gaan, en ik maak daar tijd voor vrij, bewust.

Niet lezen is geen optie; ik weet wat dat met me doet.

Wat mij bij mijn derde uitspraak brengt, die gaat over 'het voeden van de vrede in jezelf':

'Voed de vrede in jezelf.

Let eens op welke prikkels van buitenaf je toelaat.

Wat neem je op aan onvrede en onrust?

En welke dingen brengen je juist vrede en vertrouwen?

Als je merkt dat je vooral onvrede en onrust toelaat,

kun je jezelf trainen om betere keuzes te maken.

Wat voedt de vrede in jou?

Mediteren, inspirerende boeken lezen, 

een wandeling in de natuur maken?

Maak hier bewust ruimte voor.' 

Timber Hawkeye, van hem is bovenstaande uitspraak, zegt grappig genoeg het volgende over de tv:

'Ik probeer ook om minder onvrede van buitenaf toe te laten. 

Geweld op tv zien is voor je hoofd wat geraffineerde suiker eten voor je lichaam is. 

Een uurtje ruis kan onrust en onvrede voor de hele dag veroorzaken.'

Om die reden heeft hij zijn tv weggedaan. 

Nu wil ik niet zo ver gaan dat ik onze tv de deur uit doe.

Maar ik denk wel dat hij een punt heeft.

Niet alleen als het gaat om geweld, dus wat we kijken, maar ook hoeveel we kijken, wat voor hem duidelijk geen probleem meer is. 

Hierin een bewuste keus maken zou dus zomaar van invloed kunnen zijn op onze dagelijkse reis door het leven.

Vanwege het uitfilteren van. 

Het zijn de kleine dingen die het doen. 

Zijn het nu stiekem toch vier vliegen geworden?
Ach, wat maakt het uit, ik heb een 'klap' uitgedeeld.

Ondanks mijn geworstel om het te verwoorden. 

 

Uitspraak Timber Hawkeye: Happinez oktober 2013,  Workout voor je ziel.   

Smileys: internet.