Het feminitisch model

Nog druk doende met dag 1.
Loop nu zelfs rond met twee stappentellers.
Hoe gek kun je zijn.
Maar ik vertrouwde toch niet helemaal de uitkomst van mijn eerste stappenteller.
De tweede stappenteller is een stukje, eigenlijk meer dan, enthousiast.
Zelfs als ik achter de potten en pannen in de keuken sta te scharrelen, turft hij er lustig op los.
Probeer nu tussen deze twee een bevredigend midden te vinden.

Het vinden van een middenweg doet me trouwens denken aan wat ik onlangs las in de Liahona.
Staat zo op het oog los van hoeveel stappen ik op een dag verzet.
Maar aan de andere kant, beide hebben juist ook weer alles te maken met hoe ik mijn vrouw-zijn invul.

"Als onzelfzuchtigheid betekent dat een vrouw haar eigen identiteit en persoonlijke groei moet opgeven, dan wordt onzelfzuchtigheid verkeerd begrepen.
Maar het tegenwoordige feministische model, waarin de vrouw in zeer grote mate onafhankelijk van haar gezin functioneert, slaat te ver door.
Een verstandiger kijk op de zaak is dat man en vrouw onderling afhankelijk zijn van elkaar.
De critici die moeders van afhankelijk naar onafhankelijk hebben verschoven, hebben het gematigde midden van onderlinge afhankelijkheid overgeslagen.
Zij die moeders van onzelfzuchtigheid naar zelfzucht hebben verschoven, hebben het gematigde midden overgeslagen, waarin een vrouw er zelf voor kiest om te dienen en zo tot persoonlijke groei komt.
Deze excessen zorgden ervoor dat de discussie over de waarde van het moederschap er, ironisch genoeg, toe heeft geleid dat het grote publiek moeders, maar ook vrouwen in het algemeen, niet meer serieus neemt."



Uitspraak: Bruce C Hafen:
‘Motherhood and the Moral Influence of Women’.
Toespraak gehouden in het Wereldcongres over het gezin II, Genève, Plenaire vergadering IV, 16 november 1999, http://worldcongress. org/wcf2_spkrs/wcf2_hafen.htm
Afbeelding: photl.com

Het gezin

Sorry, het ontbreekt me aan de tijd om hier verder op in te gaan, maar mezelf kennende zal dat ongetwijfeld gebeuren.
Er zijn een paar zinnen, ik las ze onlangs in de krant, die zich maar blijven opdringen aan mij.  

Zinnen die zich niet weg laten drukken.

Dat komt vanwege de wereld die achter die paar regels schuilgaat. 

Betreft een serie artikelen waarin topvrouwen aan het woord zijn. 

Een van deze vrouwen zegt het volgende:
"Ik heb gezegd dat het werk niet ten koste van de kinderen mag gaan. Er is altijd fulltime een oppas. Ook al zijn ze nu groter, ik vind het belangrijk voor dat kopje thee".

Dan vraag ik me af wie van de twee er thuis is voor dat kopje thee?
Zij, de moeder?
Of toch de fulltime oppas?
Waarom wil je dat er iemand thuis is voor dat kopje thee?
Is thuis thuis als dat de fulltime oppas is?
Wat probeer je hier in wezen mee te zeggen?
Daarnaast is dat kopje thee juist niet het symbool van de thuisblijvende moeder, waar zo vaak op neergekeken wordt?

Afbeelding: photl.com

Uitspraak: AD november 2013