De Heiland is geboren

 

"Zie,

Ik ben Jezus Christus,

de Heiland van de wereld."

LV 43:34

"Elk jaar rond Kerstmis 

vieren we de geboorte van onze verlosser 

- de Zoon van God,

die ons kan redden van zonden en verdriet.

Denk aan Hem, 

heb Hem lief 

en volg Hem." 

Daartoe werd Christus geboren

"Hij komt in de wereld

om zijn volk te verlossen"

Alma 11:40

"En zie, er zal een nieuwe ster verrijzen, zoals u er nog nooit een hebt gezien;

en ook dat zal u tot teken zijn." 

Helaman 14:5

Dit jaar stond onze zondagschoolleesopdracht volledig in het teken van het Boek van Mormon, wat een ander testament van Jezus Christus is. Met dit als haar samengevat doel, namelijk "ter overtuiging van alle mensen dat Jezus de Christus is". Vandaar dan ook dat onze leesopdracht van deze week, die volledig in het teken van Jezus' zijn geboorte staat, de verhalen uit het Boek van Mormon, die hierover gaan, als uitgangspunt heeft. En te overdenken, een van de vragen uit deze les: "Waarom Hij is gekomen en hoe zijn komst jouw leven heeft veranderd." Met dit als eerste studietip: "Jezus Christus is geboren om mijn Heiland te zijn". Om mijn Heiland te zijn. En uiteraard ook die van jou. Wij zijn die wereld die hij lief heeft gehad en nog steeds liefheeft. 

"Want alzo 

lief heeft God de wereld gehad,

dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft"

Johannes 3:16

Volgende week beginnen we aan een nieuw studiejaar, dat in het teken van de Leer en Verbonden zal staan. Terugkijkend op het bijna afgelopen studiejaar van het Boek van Mormon sprong met name er voor mij één tekst uit en dat is "dat allen gelijk zijn voor God', wat voor mij de liefde symboliseert die de Heiland, en zijn Vader niet te vergeten, voor mij hebben. En dan zometeen de Leer en Verbonden, die "de schakel is tussen het Boek van Mormon en het voortgaande werk van de herstelling, verricht door de profeet Joseph Smith en zijn opvolgers". Deze twee boeken, het Boek van Mormon en de Leer en Verbonden, zijn met elkaar verbonden, als zijnde openbaringen van de God van Israël om zijn volk bijeen te vergaderen en voor te bereiden op de wederkomst van de Heer. Het Boek van Mormon en de Leer en Verbonden getuigen van elkaar. U kunt niet de een wel en de ander niet geloven. Met andere woorden, ik citeer nu ouderling Gerrit W. Gong: "Gods liefde voor alle mensen wordt in de Schriften bevestigd". 

"Want zie, dit is mijn werk en mijn heerlijkheid:

de onsterfelijkheid en het eeuwige leven 

van de mens 

tot stand te brengen."

Moses 1:39

Afbeeldingen: churchofjesuschrist.org

Jezus is geboren

"Want alzo 

lief heeft God de wereld gehad,

dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft"

Johannes 3:16

Allemaal gezegende dagen

Traditie getrouw

 

Wat we al doen vanaf dat onze kinderen jong zijn, zo rond deze tijd, is cakehuisjes maken. En dan nu met onze kleinkinderen. Met dit keer, anders dan andere jaren, prachtige kerstkoekjes erbij, gebakken door een van onze dochters, die ook versierd konden worden. 

De heerlijke gezellige chaos vooraf.

Allemaal gezegende kerstdagen

 

Nog één nachtje slapen en dan is het kerst en vieren we de geboorte van Christus. Bovenstaande afbeelding geeft dit niet weer, misschien zelfs integendeel. Voor mij gaan deze twee echter prima samen; het vieren van de geboorte van Jezus en alle, kort door de bocht, het wereldse eromheen, zoals een kerstboom, het bezoeken van kerstmarkten en winterfairs, en niet te vergeten de tuincentra. 

Dat ik voor bovenstaande afbeelding heb gekozen, heeft alles te maken met deze gezelligheid, maar bovenal met samenzijn. De moeite die men doet om deze maand extra glans te verlenen. Of moet ik zeggen in het licht zetten, zoals in Reutum, waar ik bovenstaande foto heb gemaakt. Deze rendieren zijn een onderdeel van een verlichte acht kilometer lange route door het plaatsje. 

Dit is de tweede keer dat wij, manlief, mijn moeder en ik, deze route reden. De eerste keer dat wij deze route reden, was toeval. We waren samen op pad geweest en op de weg terug zagen we een bord staan dat naar deze verlichte route wees. Wat ik me van deze route vooral herinner zijn de prachtige grote lampenkappen die men toen had gemaakt. Later las ik dat de inwoners van Reutum veelal de sierverlichting zelf maken. Dit zegt volgens mij iets over het dorp, maar ook over de sfeer die er hangt. Denk nu niet dat elke straat hetzelfde is versierd. Dat is echt niet het geval. De straten die versierd waren, hadden elk zo hun eigen thema. En dit keer geen lampenkap gezien. Dus dat betekent dat men niet in herhaling valt. En als dat wel het geval was geweest, dan had ik dat niet erg gevonden. 

Het was en is gewoon fijn om zo samen, bijna stapvoets, door deze prachtige verlichte omgeving te rijden. Op zo'n moment voelt de wereld, hierbij denk ik aan oorlog en geweld, zowel in het groot als in het klein, ver weg. Kon het altijd maar kerstmis zijn. Al hebben wij ons bij de prachtig gedekte tafel voor de reuzen ons snel uit de voeten gemaakt. Je weet het maar nooit. 

Bijzonderleven

 

Van de seizoenen is het voorjaar mijn seizoen. Na een lange donkere winter vind ik het heerlijk om alles weer frisgroen te zien uitlopen. Als het gaat om kleding, dan neig ik naar de kleuren van de herfst. Wat betreft de maanden van het jaar: dan is december mijn maand. Deze maand begint voor mij al in november met het versieren van ons huis en daarna volgen allerlei activiteiten die op de een of andere manier te maken hebben met kerst. Zoals onlangs het maken van een cakehuisje.

Vorig jaar was ons huis in oktober al kerstklaar. Manlief vond dat wel een beetje vroeg, dat bleek achteraf, maar liet mij mijn gang gaan. Op een gegeven moment kwam ik er zelf achter dat het nog geen november was en dat ik er een maand naast zat. Misschien vraag je je af: 'hoe kun je er nu zomaar een maand naast zitten?' maar in die periode stond mijn leven gewoon eventjes stil. Alles stond in het teken van chemo, waardoor ik een volledig lege agenda had. De enige afspraak die erin stond was bloedprikken en bij een goede bloedwaardenuitslag kon ik door naar de volgende behandeling. Om drie weken later mij opnieuw te laten prikken, en begon alles weer van vooraf aan. Tot september vorig jaar. De eerste afspraak daarna, in mijn nog steeds lege agenda, stond gepland voor december. Dus toen ik december hoorde, ja, toen kon ik niet anders dan....en vergat ik even dat... 

Het is nu weer december, een jaar later. Zit er geen maand meer naast, al vraag ik me ondertussen wel af waar de jaren blijven. Mijn huis is in kerstsfeer, zoals gewoonlijk vorige maand versierd. En stond er, net als vorig jaar, opnieuw een controleafspraak gepland voor deze maand, die ik deze week heb gehad, die we gekscherend mijn APK-keuring noemen. Spannend op het moment zelf, daarna laat ik het los, tot de volgende afspraak. In de tussentijd genietend van een goede uitslag. Mijn agenda is ondertussen niet meer leeg. Op bepaalde momenten was hij zelfs te vol, met alle gevolgen van dien. Wat al een verhaal op zich is. Klaar met behandelen betekent niet dat het ook echt klaar is. 

Begin van dit jaar had ik het over, - woorden uit mijn reisfolder - overleven, herleven of voortleven. Ik kon daar toen geen antwoord op geven. Ik schreef toen: "Gelukkig zit in elk van de drie woorden het woord leven, en sla ik even voor het gemak de woordjes er voor maar even over. En als ik er toch een woordje voor moet zetten, dan maar 'gewoon' leven". Terugkijkend op het afgelopen jaar, die drie woordjes zijn het zeker niet geworden. Zelfs 'dan maar gewoon leven' volstaat niet. Ook dat geeft niet weer hoe ik uiteindelijk terugkijk op deze afgelopen periode. Ik denk dat er op dit moment maar één woord is dat voor mij nu als juist voelt, en dat is het woord 'bijzonder'. Bijzonderleven. 

December was voor mij al een speciale maand; nu heeft deze maand nog meer glans gekregen. Tegenwoordig gebruikt men bijna het woord gezegend niet meer als men elkaar een kerstgroet verstuurt, misschien alleen nog in christelijke kring, maar dat is wel hoe ik me voel, gezegend. 

Afbeelding: Kate Lee

A Silent Night Surprise in Times Square

                       

#LightTheWorld

December

Voor mij is de decembermaand niet meer los te zien van cakehuisjes. Ooit, toen onze kinderen nog jong waren, zijn we hiermee begonnen. Nu, zoveel jaren verder, is het iets wat we met onze kleinkinderen doen. Iedere keer weer is het genieten.

De wereld heeft uw licht nodig

Ja, ik weet het, ik loop een week achter als het gaat om #VerlichtDeWereld, dat dit jaar "zich richt op het verspreiden van vriendelijkheid, net zoals Jezus dat deed". 

Normaal gesproken, door de jaren heen, ben ik altijd in de weer geweest met aftellen tot Kerst, maar op de een of andere manier lukt het mij dit jaar gewoon niet. Waarom nu dan toch stil staan bij #VerlichtDeWereld? Dat heeft alles te maken met onze leesopdracht van deze week, die staat in het teken van Openbaring 1-5 en de volgende tekst:

"En ik keerde mij om, om te zien de stem, die met mij gesproken had; 

en mij omgekeerd hebbende,

zag ik zeven gouden kandelaren;

En in het midden van de zeven kandelaren Een, den Zoon des mensen gelijk zijnde,

bekleed met een lang kleed tot de voeten, 

en omgord aan de borsten met een gouden gordel;"

Een van de commentaren die ik had op dit stuk was deze: "Kandelaren dragen het licht, ze scheppen het niet. Hun taak is te zorgen dat de mensen er gebruik van kunnen maken, niet om het tot stand te brengen. Door dus zeven kandelaren te gebruiken om de zeven gemeenten uit te beelden aan wie Johannes raad gaat geven, toont de Heer dat zijn gemeente op aarde zijn licht tot de wereld moet brengen. Christus is het Licht der wereld". 

"Kandelaren dragen het licht, ze scheppen het niet", wat me deed denken aan het volgende gedicht.

The Torch Bearer

The God of the High Endeavor

Gave me a torch to bear.

I lifted it high above me

In the dark and murky air;

And straightway with loud hosannas

The crowd proclaimed its light

And followed me as I carried my torch

Trough the starless night,

Till drunk with people's praises

And mad with vanity

I forgot 'twas the torch they followed

And fancied they followed me.

Then slowly my arm grew weary

Upholding the shining load

And my tired feet went stumbling

Over the dusty road.

I fell with the torch beneath me.

In a moment the light was out.

When lo! from the throng a stripling

Sprang forth with a mighty shout,

Caught up the torch as it smoldered

And lifted it high again,

Till fanned by the winds of heaven,

It fired the souls of men.

And as I lay in the darkness

The feet of the trampling crowd 

Passed over and far beyond me,

Its paeans proclaimed around,

And I learned in the deepening twilight

The glorious verity,

'Tis the torch that the people follow,

Whoever the bearer may be.

Met als aanvullend commentaar: 'Laat zo uw licht schijnen voor de mensen', niet zodat ze die zien en u bewonderen, maar 'opdat zij uw goede werken zien en uw Vader, die in de hemelen is, verheerlijken'. Ondanks dat wij niet het Licht zijn, wordt van ons wel gevraagd de drager ervan te zijn, en ja, zeker in deze maand, dan kun je niet heen om #VerlichtDeWereld. 

"Hold up your light"

KateLeeArt

Gedicht: Auteur onbekend

Vergeten is gevaarlijk voor de mensheid

Nog een paar dagen en dan is het kerstmis en vieren we de geboorte van Jezus Christus. Op dit moment ben ik daar niet direct zo mee bezig, en dat heeft alles te maken met onze laatste les uit ons 'Kom dan en volg Mij'-lesboek waarin de volgende vraag wordt gesteld: "Denk er in deze kersttijd over na hoe het Oude Testament dit jaar uw getuigenis van Jezus Christus heeft versterkt."

Aan het begin van elk lesboek, het Oude Testament is ons derde 'Kom dan en volg Mij'-leerjaar, worden tips gegeven die onze individuele Schriftstudie kunnen verbeteren, zoals: "U zult door bepaalde woorden en zinsneden in de Schriften geraakt worden, alsof ze speciaal voor u geschreven zijn. U voelt dat u er iets aan hebt. Ze inspireren en motiveren u. Markeer ze in uw Schriften of noteer ze in een studiedagboek" of "Let op uw gedachten en gevoelens, ook al lijken ze niets te maken te hebben met wat u leest. Die lessen wil uw hemelse Vader u wellicht juist bijbrengen". 

In maart van dit jaar kreeg ik te horen dat ik kanker had. Wanneer je hoort dat je kanker hebt, dan sta je als het ware op een tweesprong. Voor je liggen twee wegen die je kunt gaan bewandelen. Althans zo heb ik het ervaren. Ik heb ervoor gekozen om 'stil te staan'. In deze periode heb ik mij tot op zekere hoogte teruggetrokken in mezelf. Ik had al de gewoonte van Schriften lezen. Daarnaast had ik een studiedagboek, waarin ik zo tussendoor gedachten en gevoelens over de Schriften in opschreef. Ook had ik nog een dagboek waar ik dagelijks wat in schreef. Toen ik kanker bleek te hebben heb ik beide, mijn dagboek en studiedagboek, aan de kant gelegd en ben ik aan een nieuw boekje begonnen dat ik mijn kankerboekje heb genoemd. Hierin noteerde ik kopieën van mijn afspraken, schreef ik op wat ik zoal lichamelijk meemaakte, maar bovenal, voordeel van veel dingen uitsluiten, ben ik mij intensiever gaan richten op de Schriften, op de lessen die ik volgde en dat wat ik voelde tussen de regels door. 

In de periode dat ik hoorde dat ik kanker had, die later ook nog uitgezaaid bleek te zijn, was ik ondertussen op pad met Mozes en het volk van Israël. In zekere zin voelde ik me ook een verdrukte slaaf. Tot op zekere hoogte had ik ook geen zeggenschap meer over mijn lichaam. Mijn agenda en leven werden bepaald door het ziekenhuis en de kanker. Op een gegeven moment, ik was ondertussen geopereerd, zaten manlief en ik in de auto voor onze eerste afspraak met de oncoloog. Op de vraag van mijn man wat mijn verwachtingen waren, kregen we van hem te horen dat hij die niet kon geven, omdat, kijkend naar mijn uitslagen, ik mij in een groot grijs gebied bevond, maar, zei hij, je hebt een kans en dat is chemo. 

"De Egyptenaren nu, al de paarden en wagens van Farao, zijn ruiters en zijn legermacht, achtervolgden hen en haalden hen in, terwijl zij gelegerd waren aan de zee." Ik bevond mij ook in een soort woestijn, en ook ik stond aan de waterkant. De kanker voelde als een legermacht, en ook al was ik geopereerd, ik werd toch nog steeds op de hielen gezeten. Voor mij lag een uitgestrekte zee in al haar diepte, in de vorm van chemo met alle mogelijke eventuele bijwerkingen, waar ik heel eerlijk gezegd niet op zat te wachten. "Toen werden de Israëlieten zeer bevreesd en schreeuwden". Echter, boven de angst uit was daar de stem van de oncoloog die zei: "Er is een kans", waarvan ik wist: "Dit is mijn kans". 

Ik moest hierbij denken aan deze uitspraak van Brad Wilcox: "God verwijderde de Rode Zee niet. Hij maakte een opening. Zo zal Hij ons net zo goed helpen om een weg te vinden door onze problemen heen." Chemo was mijn opening, waardoor ik nu in remissie ben. De Heer is daar, Hij geeft rust aan onze ziel. Dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is of zal zijn. Maar Hij heeft wel beloofd dat het een pad is dat wij niet alleen behoeven te bewandelen. Ook als het "indien niet" zou zijn geweest. Hierbij denk ik aan Daniel in de leeuwenkuil en de drie die in de oven werden gegooid. 

Uit het hele Oude Testament spreekt het verlangen van de Heer om te wandelen met het volk van Israël, maar zij hebben niet gewild. Ze waren tijdens de reis amper de bocht om of ze waren Hem alweer vergeten. Doorlopend verlangden zij naar de vleespotten van Egypte. Het was moeilijk voor hen Zijn hand in hun leven te zien. En zo liepen zij vele kansen mis. 

Lezen voelt voor mij als reizen. Het leuke van reizen is dat de reis begint met een vraag, in dit geval "Denk er in deze kersttijd over na", om dan uiteindelijk, via omwegen door de uitspraak van Jeffrey R. Holland hier, op mijn blog, terecht tekomen. Ik had niet de intentie om iets te schrijven over mijn ziek zijn, maar dit nu niet delen zou betekenen dat ik voorbijga aan de gave van het kerstkind, het Oude Testament, en al de zegeningen die hieruit voortvloeien en zijn voortgevloeid. 

"Hoe ernstig de beproeving ook is, hoe diep de nood, hoe groot de beproeving, God zal ons nooit in de steek laten. Hij heeft het nooit gedaan en zal het ook nooit doen. Hij kan het niet. Het is niet zijn karakter om dit te doen. Hij is een onveranderlijk wezen; dezelfde gisteren, dezelfde vandaag, en Hij zal dezelfde zijn in de eeuwige eeuwen die nog komen. Die God hebben we gevonden. We hebben Hem tot onze vriend gemaakt door Zijn evangelie te gehoorzamen; en Hij zal ons bijstaan. We mogen door de vurige oven gaan, we kunnen door diepe wateren gaan, maar we zullen niet worden verteerd of overweldigd."

Afbeelding: Pixabay. Uitspraak: 'Vergeten is gevaarlijk voor de mensheid', Simon Gronowski.

2021

Mijn een na laatste blogje was van 19 december 2016. Mijn laatste blogje van 27 december 2018. Ondertussen zijn we ruim twee jaar verder en is het 2021. Om precies te zijn

Dit is trouwens een bladzijde uit mijn 365 wijsheden-boekje van Norman Vincent Peale. Eigenlijk is hij 'tweede' keus. Mijn oog was in eerste instantie op het boekje van Stephen Covey gevallen. 

Alleen het probleem van het Covey-boekje was: ik lees een uitspraak voordat ik opsta, en onder elke uitspraak een verwijzing staat naar een bladzijde uit zijn boek De zeven eigenschappen van effectief leiderschap, wat zorgde voor te veel afleiding. Ik dook in zijn boek en dat was nu net niet de bedoeling. 

Ik heb nog meer van die 365-dagen-dingen. Niet in boekvorm, maar hangend aan een veter. Ik kijk er niet consequent op; sommige uitspraken blijven dagen hangen. Soms ook gewoon omdat ik nog niet naar de volgende uitspraak wil, en ja, wat is een datum dan op zo'n moment? Misschien post ik nog wel wat voorbeelden. Wanneer, dat is natuurlijk even de vraag. Degenen die in het verleden dit blog hebben gevolgd, weten: 'Zoals de wind waait, waait mijn jasje'. 

Dat het stil op dit blog was, wil niet zeggen dat ik helemaal niet geblogd heb. Ik ben begonnen met een blog over mijn familiegeschiedenis (gesloten) en binnen onze kerk hebben wij een vrouwenorganisatie, de ZHV, waar ik ook mijn bijdrage aan lever door te bloggen. Maar zo tussendoor kom ik dingen tegen die de moeite waard zijn om te delen, die naar mijn gevoel misschien toch hier beter tot zijn recht komen. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan foto's, al zou de uitspraak van vandaag ook niet misstaan op ons vrouwenblog. En maak ik het mezelf misschien te moeilijk door in sommige zaken een splitsing aan te brengen? Aan de andere kant, ik kan nog altijd knippen en plakken. 

Inhakend op mijn laatste blogje, dat van 27 december 2018, we maken als gezin nog steeds cakehuisjes. Alleen konden we dit afgelopen kerst niet doen vanwege de coronaregels. Om die reden hebben we voor elk gezin een cakehuisjepakketje gemaakt zodat de kinderen thuis zelf met onze kleinkinderen aan de slag konden gaan. Hieronder het heerlijke eindresultaat van een van onze kleinkinderen. 

Van een van onze kleinkinderen

Ondanks het feit dat we het nu zonder de gezelligheid van onze kinderen en kleinkinderen moesten doen, hebben wij, manlief en ik, toch een cakehuisje gemaakt. Hieronder die van mij. Ik ben gespecialiseerd in het maken van een flatje. 

Klaar voor kerst....

Ik weet het, het is nog november, maar daar de kinderen op een leeftijd zijn gekomen dat we bij hen Sinterklaas kunnen vieren, schenk ik daar in huis totaal geen aandacht aan.
Al kan ik me wel Sinterklazen (is dat een goed woord?) herinneren, dat de boom al stond.
De boom staat, of beter gezegd, mijn huis is kerst-proof.
Dit jaar geen grote boom, maar meerdere kleintjes, verspreid door het huis. 

Nu schrijf ik dit berichtje niet om jullie te vertellen hoe mijn huis er uit ziet.
Ik zou er trouwens geen woorden voor hebben, want het is nog het een, nog het ander, als je tenminste denkt in stijlen.
Nee, ik schrijf dit blogje omdat het morgen 1 december is, en ik meedoe met

VERLICHT de WERELD

Want gekoppeld aan deze video zit een adventskalender, 1 december beginnend. Daarvoor hoef je heus geen lid van de kerk te zijn om hieraan mee te doen. 
Er is ook een eenvoudigere versie, uitgeschreven, met dagelijkse opties waar je uit kunt kiezen.
Ik heb in ieder geval al zin in morgen.
  

Ik deel, of ik deel niet...

Nog een paar dagen en het is kerst.
Dan nog een paar dagen en het jaar is voorbij.
Als ik nu niet iets op mijn blog zet...
Voel je het moeten?
Dat was ook wat ik zei tegen manlief: 'Ik moet nog iets op mijn blog zetten'.
Als ik het woord moeten gebruik moet ik gelijk denken aan het boek 'Moeten maakt gek' dat ik ooit puur op zijn titel heb gekocht.
Wat betreft mijn blog, ik moet niets, maar het was wel zo dat de stem van mijn blog, de rest van wat ik wilde doen, overheerste.
En ja, het is ondertussen alweer weken geleden dat ik iets geschreven heb en zo het jaar afsluiten is eigenlijk best wel mager.
Denk nou niet dat ik niet van deze tijd van het jaar houd.
En dat ik in een soort winterslaap ben.
Ik ben juist gek op deze periode van het jaar.
Deze weken voorafgaande aan kerst.
En ik geniet daar dan ook ten volle van.
Al heb ik jullie daar de afgelopen tijd totaal geen deelgenoot van gemaakt.
De wereld is zo vol met informatie en activiteiten om te doen.
Soms is het gewoon heerlijk om hier in op te gaan en te genieten van al deze aangeboden schoonheid.
Waarom tijd besteden aan delen, wat voor mij toch vaak een zoeken naar woorden en beelden is, terwijl dit juist ook een tijd is van .... gewoon genieten.

Gewoon genieten

Afbeelding: www.christmaholic.nl

Aan het stuiteren...

Soms voel ik me als een kip zonder kop, en dat kun je ook zien aan de sporen die ik achterlaat.
Ooit, let wel, ooit, ren ik rond met kop, maar aan de andere kant is het ook wie ik ben.
Ik las ergens dat elke ongelukkige gedachte ten koste gaat van elke gelukkige gedachte, dus er zijn andere dingen waar ik me 'druk' over kan maken.
Dat wil niet zeggen dat ik daardoor ruimte voor verbetering uitsluit.
Ik ben, zoals jullie weten, mijn, ons huis, aan het opruimen, jaja, en had dat zelfs als doel gesteld.
Ik was al bezig met kerstvoorbereidingen, tot ik besloot daarmee te stoppen, omdat het ten koste ging van mijn opruimdoel.
Mijn man, die van een opgeruimd huis houdt, arme hij, vond dit alles toch een beetje gortig en zei op een gegeven moment tegen mij: "Schat, je hebt er dertig jaar over gedaan om dit alles te verzamelen. Vind je het niet een beetje ver gaan om van je zelf te verwachten dat je dit in een paar maanden wegwerkt? Je kunt toch in het nieuwe jaar gewoon verdergaan met je doel".
Sterk argument, vind je niet? En dat uit zijn mond.
Dus, om een lang verhaal kort te maken, ik begin zo als eerste met het klimmen in de gordijnen; de rest, van kussens tot boom, volgt dan vanzelf.

Aan de hand van teksten uit de Schriften en kleine opdrachtjes
werken we zo naar een meer betekenisvolle kerst toe.

Het bovenstaande schreef ik eind vorige maand, met de bedoeling om onze "Samen aftellen tot kerst" adventskalender met jullie te delen.
Maar daar dit mij niet lukte, moeten jullie het nu doen met een pagina uit mijn aftellen-tot-kerst-dagboekje, want we zijn ondertussen alweer een paar weken verder.

De boom staat, de gordijnen hebben het wel of niet ophangen overleefd, en de rest is erop afgestemd. 

Elk jaar vindt er zo een soort ritueel plaats, en ik zie dit ondertussen maar als een soort kersttraditie die deel uitmaakt van mijn leven. 

Net als het hebben van een aantal andere vaste 'gewoonten', zo rond deze tijd, zoals een mand met kerstboeken, het gaan naar het Lichtjesfeest in Delft, het luisteren naar kerstliederen en de vraag wel of geen cakehuisje.

Ik houd van de lente, maar december is mijn maand.
Zeker nu, met het ouder worden, besef ik steeds meer hoe goed het is geweest dat we bepaalde tradities in ons leven hebben verweven, die nu deel uitmaken van ons eigen familie kerstverhaal. Ogenschijnlijke kleine wereldse zaken, die toch iets zeggen over wie wij zijn als gezin.

Vraag

‘Vraag,’ zei Hij, ‘en je krijgt wat je vraagt.’

Als je negen jaar oud bent, geloof je dat graag.

‘Mag ik een pop die slaapt, drinkt en ziet?’

Maar o, tevergeefs, want ik kreeg hem niet.

‘Vraag,’  zei Hij, ‘en Ik zeg: ‘Alsjeblieft.’

Het was kerstavond en ik was jong en verliefd.

‘Als U mij het hart van die jongen daar biedt?’

Maar o, tevergeefs, want ik kreeg hem niet.

‘Vraag, zei Hij, ‘en je krijgt wat je vraagt.’

Schaars was het geld maar ik geloofde het graag.

‘Geef ons genoeg voor de wensen op onze lijst.’

Maar, o, tevergeefs, want Hij was het wijst.

‘Vraag’, zei Hij, ‘wat je wilt bovendien.’

Ik ging na wat ik wilde en begon het te zien.

‘Geef me uw Zoon. Laat Hem schijnen door mij,’

was mijn vraag en ziedaar, wat ik kreeg was Hij…

…en meer nog dan ik ooit had gehoopt en geloofd –

er werden mij schatten en zegen beloofd,

en zo werden al mijn verlangens gestild.

‘Vraag,’ zei Hij, ‘en je krijgt wat je wilt.’

Ariadne at Home: Werkbeschrijving engel van vilt

Gedicht internet: naar Marilyn Morgan Hellenberg.

Cakehuisjes

Ieder jaar denken we, volgend jaar niet.
Maar als het dan weer zo ver is........
.

Worden jullie al misselijk?

Lieve ontvangster,

Het moest iets persoonlijks worden, dat hadden ze gevraagd.
Nou dat is het zeker geworden.
In eerste instantie was ik diep teleurgesteld, en dat zou jij ook zijn, als je in mijn sterrenschoenen had gestaan.
Maar nu ik weet dat ik straks ergens anders zal zijn, voel ik me van binnen helemaal stralen, en ben ik blij dat ik er ben. 
Bijna was ik er niet geweest, want mijn naadjes hadden aan de binnenkant moeten zitten.
Maar daar zij besloten heeft dat het in sommige opzichten geen kwaad kan om wat minder perfectionistisch te zijn, heeft ze besloten mij op een andere manier dicht te maken.
Nu is er niets verkeerds aan om op zijn tijd te streven naar goed, beter, best, maar je kunt ook overdrijven.
Want zeg nou zelf, zie ik er niet fantastisch uit?

Uiteindelijk gaat het om het totaal plaatje.
Daar zij een vrouw is, wil ze dat echter nog wel eens uit het oog verliezen, en richt ze zich te veel op allerlei details.
Maar gelukkig is ze zelf tot het inzicht gekomen, dat minder ook goed kan zijn.
Gelukkig trouwens ook voor mij, want anders was het hele feest niet door gegaan en had ik nog in de lappen zak gezeten, of nog erger, ergens tussen het naai afval.
Ze was zelfs zo tevreden over mij, dat ik, samen met de andere sterren een plekje in de huiskamer heb gekregen.
Je kan je voorstellen, dat ik me zelf bijna niet meer in de hand had, en als ze me niet zo goed dichtgenaaid had, zou er spontaan hier en daar, een stikseltje bij mij zijn los gegaan.
Zo vol van verlangen keek ik uit naar het naderende kerstfeest.
Dat ik daar als kerstster bij aanwezig mocht zijn.

Maar ja, zoals je al zult hebben begrepen, ik had het kunnen weten, ze is wie ze is.
Opeens moesten wij de doos weer in.
Niet alleen wij sterren, maar alles wat van mijn stof was gemaakt, tot de gordijnen aan toe.
Het was de dame allemaal veel te licht van kleur.
Ze wil het donker hebben met kerst.
Alsof het al niet donker genoeg is bij haar.
Wat een excuus.
Na zo lang in de lappen zak te hebben gezeten, dat begrijp je wel, was ik klaar met haar.
Ik ben niet voor niets een kerstster geworden, gemaakt om te stralen.
Om die reden heb ik dus de benen genomen.
Ik hoop dat jij, lieve ontvangster, meer waardering voor mij kan opbrengen.
En dat er in jouw huis wel een plaatsje voor mij zal zijn.
Weet dat het in ieder geval niet aan mij zal liggen.
Ik zal doen waartoe ik geboren ben.

Liefs, kerstster.




PS.
Geschreven voor onze ZHV kerstactiviteit: Wat heb jij te geven?
De bedoeling was dat we allemaal een cadeautje zouden meenemen, om weg te geven,
en dat dat cadeautje iets zei over onszelf.
Zodat we elkaar weer op een andere manier zouden leren kennen. 
Van te voren niet wetende wie ons cadeautje zou ontvangen. 
Vandaar, lieve ontvangster.
Bij deze, allemaal stralende feestdagen.

Kerst

Eén van de buren had een kerstkaart bij ons in de bus gegooid. Daar zat dit tekst-kerstboompje bij.

Het sprak me gelijk aan. Qua vorm, maar ook vanwege de inhoud van de tekst. Want zit hier niet van alles in om het leven kleur te geven? En dan niet alleen met kerst, maar nog lang daarna.



Lach

Geniet

Ontspan

Vergeef

Vraag hulp

Plezier iemand

Vertrouw op anderen

Praat over je gevoelens

Breek met een gewoonte

Ga hardlopen

Lees een mooi boek. Kom je beloftes na

Maak jezelf mooi. Bekijk vakantiefoto's

Maak een schilderij. Glimlach naar een kind

Toon je tevredenheid. Schrijf in je dagboek

Help een hulpbehoevende. Zing onder de douche

Vervul één van je wensen

Wees nog een keer kind. Luister naar de natuur

Trakteer jezelf als een vriend. Vergeef jezelf fouten

Luister naar een vriend. Accepteer een compliment

Maak een familiealbum. Neem een uitgebreid bad

Maak je een dag geen zorgen. Laat iemand je helpen

Behandel een ander zoals jij zelf behandeld wilt worden

Telefoneer met je vrienden. Verander iets kleins in je leven

Kijk met aandacht naar een bloem. Verspil zomaar wat tijd

Leer iets wat je altijd hebt gewild

Maak een lijst van de goede dingen in je leven. Heet iemand welkom

Zet de televisie uit en praat. Ga naar de bibliotheek en luister naar de stilte

Sluit je ogen en stel je voor dat je op het strand bent. Luister naar je favoriete muziek

Vertel aan je vrienden wat je aan ze waardeert

Kies een ster en geef hem een naam

Besef dat je niet alleen bent

Geef jezelf een kadootje

Denk een aan wat je hebt

Plan een reisje

Haal diep adem

Heb lief

Dat is ook het mooie van deze tijd van het jaar. Het roept bij de meesten van ons allerlei gevoelens op van gezellig maken, mensen uitnodigen of zelf op visite gaan, tot het versieren van je huis, het binnen halen van de boodschappen en het versturen van kaarten. Overal wordt extra aandacht aan gegeven. En zelfs al doe je aan dit alles niet mee, je kunt er gewoon niet om heen. Loop maar eens een gewoon rondje op straat. En ook ik doe hier aan mee, aan deze kerstdrukte, met al zijn voorbereidingen en gezelligheid. Want behalve dat we naar Bonn en Delft zijn geweest, kon ik natuurlijk het tuincentrum ook niet overslaan. Waar ik verschillende keren ben geweest. Weliswaar wel met steeds verschillende mensen. Maar wat toch typisch iets is, wat bij deze tijd van het jaar hoort. Tussendoor ben ik ook nog met één van mijn dochters naar een Christelijke Kerstkringloopwinkel geweest, waarvan de opbrengt naar het goede doel ging. En uitaard kon ik het ook niet laten om een gewone kringloopwinkel binnen te lopen. En dan heb ik het nog niet gehad over het meehelpen aan het organiseren van het kerstfeest binnen onze vrouwenvereniging, de ZHV. En dan moet Kerst thuis en in de Kerk nog gevierd gaan worden.

Als je mij vraagt naar, wat zijn je kleurmomenten tot nu toe, dan kan ik er een paar opnoemen. Maar het mooiste moment was wel, ter voorbereiding op onze kerst viering binnen onze vrouwenvereniging, de ZHV, dat ik het verhaal van Anna en Elisabeth mocht schrijven, aan de hand van de Schrift. Hoe fijn, leuk, of hoe je het ook wilt benoemen, al deze zaken rond kerst ook zijn, ze wegen niet op tegen de ware boodschap van kerst.  En dat is de geboorte van onze Heiland en Verlosser. En om daar iets over te mogen schrijven, proberend te kijken door de ogen van deze twee bijzondere vrouwen, ja, daar liep, mijn hart, van over.