Het vertellen van je verhaal

 

Onlangs waren wij in Het Noordbrabants Museum, waar wij onder andere naar de tentoonstelling Ketahanan 'verhalen van veerkracht' zijn geweest. Een tentoonstelling die in samenwerking met de Molukse gemeenschap is gemaakt en die "opgebouwd is rond vier thema's: (de)kolonisatie, diaspora, veerkracht en toekomst". 

"Deze tweedelige collage van Eva Ririhena toont haar twee grootmoeders. 

Dora van moederskant en Johanna van vaderskant. 

Hiermee laat ze zien dat haar identiteit bestaat uit twee helften, 

twee achtergronden, van twee kanten van de wereld. 

Tegelijkertijd blijven deze vrouwen voor altijd verbonden via haar."

Ik kon mijzelf herkennen in bovenstaande collage, maar ook in de thema's die aan bod kwamen. En zeker ook in de opmerking dat het verleden doorwerkt in het heden. Alhoewel ik daar in een ander jasje stond, zijn dit ook onderwerpen die deel uitmaken van mijn verhaal. Wat mij, ik reis nog steeds door de Schriften, mij brengt bij de vloek van Cham, die  eeuwenlang gebruikt is voor het rechtvaardigen van slavernij. 

Voordat ik echter het Cham-pad op ga, wil ik eerst stil staan bij iets anders. Onlangs heb ik weer een uitnodiging van het ziekenhuis gehad, voor een controleafspraak. Volgende maand is het vier jaar geleden dat ik de diagnose kanker kreeg. Er staat dus weer een onderzoek voor de deur. Het kan zijn dat ik daar op een later moment nog op terugkom. 

In de periode dat ik mijn diagnose kreeg, bestudeerden wij ook het Oude Testament en ben ik met kanker in mijn rugzakje, al schrijvend op reis geweest met het volk van Israël. Toen dit traject was afgerond,  heeft die ervaring mij aangezet om al schrijvend te blijven reizen. Echter, ergens tijdens die reis veranderde steeds meer de inhoud van mijn rugzakje en besloot ik op een gegeven moment dat het tijd was om over te stappen op een andere trein. Niet alleen dat, ik besloot ook deze ervaringen niet voor mijzelf te houden, maar verslag te doen van wat ik zoal onderweg tegen kwam. En zo reisde ik van het Oude Testament naar het Nieuwe Testament. Daarna bezocht ik het Boek van Mormon en vorig jaar de Leer en Verbonden. En dan nu terug bij het Oude Testament, waar het in wezen allemaal mee begon. 

Terugkijkend op mijn reis door de Schriften tot nu toe kan ik zeggen dat ik ondertussen het nodige heb geschreven. Een reis die uiteindelijk begon met God houdt van diversiteit. Daarna was alles grotendeels afhankelijk van waar ik was op dat moment. Onlangs in onze eigen wijk nog, die bestaat uit 19 verschillende nationaliteiten, waaronder leden uit Curaçao, Brazilië, Peru, Roemenië, Dominicaanse Republiek, India, Italië, Nigeria, Schotland en Wit-Rusland, om een paar landen als voorbeelden te noemen, sprak onze bisschop nog over eenheid en het belang van diversiteit. Ondanks de aandacht voor dit onderwerp binnen de kerk is dit voor mij geen reden om mijn reis te beëindigen, hoe aantrekkelijk dit soms ook lijkt. Er zijn nog te veel Oude Testament-plaatsen die ik wil bezoeken en waar ik verslag van wil doen. 

Daarnaast heb ik nog niet ervaren hoe het is om door het Oude Testament te reizen met in mijn rugzakje dat "allen gelijk zijn voor God". Kanker heeft daar toentertijd een stokje voor gestoken. Daarop terugkomend, mensen denken dat als je 'klaar' bent met je behandelingen, dat dan de vlag uit kan. Alleen je bent er dan nog niet. De fase erna heeft zo ook zijn eigen uitdagingen. Ga je overleven, herleven of voortleven? 

Kijkend naar de openbaring op het priesterschap, toen ging min of meer wel de vlag uit, en gaf ouderling Bruce R. McConkie na deze gebeurtenissen een toespraak waarin hij zei: "Vergeet alles wat ik heb gezegd of wie dan ook in het verleden heeft gezegd dat in strijd is met de huidige openbaring. We spraken met een beperkt begrip en zonder het licht en de kennis die nu in de wereld is gekomen". Echter, zo eenvoudig bleek dit vergeten niet te zijn, waardoor de vlag toch iets minder fier wapperde. 

Over deze fase na het opheffen van de restrictie zei Carol Lawrence-Costly, voormalig raadgeefster in het algemeen jongevrouwenpresidium, het volgende: "Ondanks dat de ban in 1978 eindigde, betekende dit geen einde aan oude ideeën binnen en buiten de kerk. Ik geloofde, naïef gedacht, dat het priesterschap voor elke man in de kerk racisme onder leden zou wissen of afschaffen. Ik begreep toen nog niet dat de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". Wat ik zie als de doorwerking, of een bijwerking, van het racisme uit het verleden in het heden.

En zo zag ik meer overeenkomsten tussen mijn beide rugzakjes. Behandeld worden voor kanker is niet alleen een lichamelijk proces; het beïnvloedt je leven op tal van andere manieren. En zo is de restrictieperiode ook gelinkt aan allerlei andere onderwerpen. Bijvoorbeeld aan het voorbestaan, het eeuwige huwelijk, de vloek van Kaïn en Cham en niet te vergeten het verbond van Abraham, waar we het nu over hebben. Of het opslaan van mijn tent bij de Kirtlandtempel wat daarmee te maken heeft, en de woorden van president Russell M. Nelson: "Op grond van priesterschapssleutels hebben wij het gezag om alle zegeningen die God aan Abraham beloofde aan iedere verbondsgetrouwe man en vrouw te verlenen. Tempelwerk maakt deze uitzonderlijke zegeningen aan al Gods kinderen beschikbaar, waar of wanneer ze ook leefden of leven. Laten we ons verheugen dat priesterschapsleutels weer op aarde zijn!" 

Wat voor mij ook vervat zit in deze ene zin, wat te maken heeft met de HOE van de herstelling:

Jezus brak met de vastgeroeste traditie van vijandigheid 

tussen zwart en wit

Wat een variatie is op "Jezus brak met de vastgeroeste traditie van vijandigheid tussen Samaritanen en Joden", afkomstig uit een toespraak van ouderling Ulisses Soares. 

In één van de voetnoten van deze toespraak van ouderling Soares verwijst hij naar een toespraak van Martin Luther King jr.: Facing the Challenge of a New Age, de uitdaging van een nieuw tijdperk aangaan. Sommige mensen maken onderscheid tussen hun leven voor en na de kanker. Zover ben ik nog niet, omdat ik nog in remissie zit. Daarnaast, wat ik ook zie als iets behorend bij deze fase, is het vertellen van mijn verhaal en mijn uiteindelijke beslissing om dit te doen aan de hand van de Schriften. 

In Facing the Challenge of a New Age zegt Martin Luther King namelijk iets wat ik herkende: "De grote tragedie van fysieke slavernij was dat het leidde tot verlamming van mentale slavernij. Zolang de zwarte man deze onderdanige houding behield en de hem toegewezen plaats accepteerde, heerste er een soort raciale vrede. Maar het was een ongemakkelijke vrede waarin de zwarte man gedwongen werd geduldig beledigingen, onrecht en uitbuiting te verdragen. Het was een negatieve vrede. Ware vrede is niet slechts de afwezigheid van een negatieve kracht - spanning, verwarring of oorlog; het is de aanwezigheid van een positieve kracht - rechtvaardigheid, goede wil en broederschap. En zo was de vrede die op dat moment tussen de rassen bestond een negatieve vrede, verstoken van elke positieve en blijvende kwaliteit. Zijn religie openbaarde hem dat God al zijn kinderen liefheeft, en dat ieder mens, van een zwarte tot een witte, van belang is op Gods klavier... Met dit nieuwe zelfrespect en hernieuwde gevoel van waardigheid bij de zwarte bevolking werd de negatieve vrede in het Zuiden snel ondermijnd." Wat mij doet denken aan Rood is de kleur van...

Onlangs bespraken wij in onze vrouwenorganisatie opnieuw een toespraak van ouderling Soares, die als titel had: Met de deugd van zelfbeheersing getooid. Zoals wij de toespraak in onze vrouwenorganisatie bespraken, stond het woord zelfreflectie centraal. Zelfreflectie, maar dan gezien door de ogen van kanker, heeft ook te maken met dat je naar binnen kijkt, naar wat wel of niet goed gaat en hoe daarmee om te gaan. Vaak heeft men het dan ook over verschillende fases die je doorloopt. Over de laatste fase, heroriëntatie en aanpassen aan nieuwe situatie, werd dit gezegd: "Veel mensen ervaren deze 2.0-versie van zichzelf als beter dan wie ze waren voor ze ziek waren. Je hebt sinds de diagnose een lange weg afgelegd met veel dips en uitdagingen. Maar meestal hervind je jezelf. Of kom je er sterker uit". Dat is een bemoedigende uitkomst. Alleen het bezig zijn met die 2.0-versie van mijzelf voelt gek genoeg, omdat ik nog druk bezig ben met dit rugzakje, toch als een ander rugzakje, als een andere reis.   

In  de toespraak 'Met de deugd van zelfbeheersing getooid' werd ook Martin Luther King jr. aangehaald, alleen nu niet als voetnoot: "De ultieme maatstaf voor iemands karakter is niet waar hij staat in tijden van voorspoed en comfort, maar waar hij staat in tijden van tegenspoed en controverse". Als er iemand werd geconfronteerd met tegenspoed en controverse, was het Martin Luther King jr. wel. "Martin Luther Kings filosofie van niet-gewelddadig verzet leidde bij talrijke gelegenheden tot zijn arrestatie. In totaal is hij 29 keer opgepakt. King werd gehaat door aanhangers van de rassenscheiding in de zuidelijke staten. Er werd een aanslag op zijn woonhuis gepleegd en hij en andere zwarte leiders werden op beschuldiging van samenzwering veroordeeld. Hij werd in de borst gestoken, meermaals geslagen, en bijna dagelijks met de dood bedreigd". Ondanks dit alles bleef hij trouw aan zijn principes en bleef hij zich vasthouden aan zijn droom. 

In die zin, zeker kijkend naar deze toespraak van ouderling Soares, vind ik Martin Luther King jr. een voorbeeld van iemand die met de deugd van zelfbeheersing getooid was. Zeker als ik kijk naar hem door deze woorden: "Hoewel we ernaar streven zachtmoedig te zijn en twist te vermijden, betekent dat niet dat we moeten marchanderen met onze toewijding aan de waarheden die we begrijpen. We moeten ons standpunt of onze waarden niet opgeven. Het evangelie van Jezus Christus en de verbonden die we gesloten hebben, maken ons tot voorvechters in de eeuwige strijd tussen waarheid en dwaling. In die strijd is er geen tussenweg". 

Als vader had Martin Luther King jr. een wens. Dat zijn vier kinderen zouden opgroeien in een wereld waar ze niet zouden worden beoordeeld op de kleur van hun huid, maar op wie ze waren als persoon. Getuigt zijn verhaal niet juist ook van goed voorouderschap?

2. Racisme, heden of verleden

 

"De kerkleiders in deze tijd 

veroordelen elke vorm van racisme 

in het heden of verleden."

Evangelieverhandeling 

'Ras en het priesterschap'

Eigenlijk komt het erop neer dat ik opnieuw mijn tent heb opgeslagen, maar nu bij de uitspraak: "de kerkleiders in deze tijd veroordelen elke vorm van racisme in het heden of verleden". Dat wil niet zeggen dat ik mijn reis door de Leer en Verbonden al heb afgerond. Integendeel, want waar ik het over wil gaan hebben, heeft te maken met deze twee zinnen uit de Officiële Verklaring 2: "Ook blijkt uit de geschiedenis van de kerk dat de kerkleiders al vroeg ophielden met het verlenen van het priesterschap aan zwarte mannen van Afrikaanse afkomst. De kerkverslagen bieden geen helder inzicht in de oorsprong van dit gebruik". 

In mijn deel 1 over racisme in heden en verleden heb ik stilgestaan bij de woorden in bovenstaande afbeelding. Opnieuw geef ik aandacht aan deze woorden, alleen dit keer gezien door een meer kerkelijke bril, wat onder andere blijkt uit dit voorbeeld: "Vaak denken we dat het gevolg van bekering louter de reiniging van zonde is, maar dat is een onvolledige kijk op de zaak. Iemand die zondigt is als een boom die gemakkelijk buigt in de wind. Op een winderige en regenachtige dag buigt de boom zo ver door dat de bladeren de grond raken en besmeurd worden met modder, ofwel met zonde. Als we ons richten op de reiniging van de bladeren, zal de zwakheid in de boom, waardoor die doorboog en de bladeren bevuilde, blijven bestaan. Zo zal iemand die slechts spijt heeft van de zonde, weer zondigen bij de volgende sterke wind. Pas als de boom sterker is geworden, zal herhaling tot het verleden behoren". 

Bovenstaand voorbeeld komt uit een toespraak van, toen nog, ouderling Dallin H. Oaks. Voordat ik uitleg geef waarom ik dit voorbeeld gebruik, wil ik eerst teruggaan naar een andere toespraak van ouderling Oaks die hij tijdens de algemene conferentie van oktober 2020 gaf. Deze toespraak is trouwens ook interessant om te lezen in verband met Leer en Verbonden 134, de afdeling die gaat over wetten en overheden. "De grondwet en andere wetten sporen niet aan tot revolutie of anarchie. We moeten allemaal - politie, demonstranten, voorstanders en toeschouwers - de limieten van onze rechten begrijpen, en het belang van onze plichten om binnen de bestaande wetsgrenzen te blijven". 

In deze toespraak, en dat is de reden dat ik hem aanhaal, heeft president Oaks het ook over racisme in het heden en verleden. Ouderling Oaks: "Dit land zou beter in staat moeten zijn om racisme uit te roeien, niet alleen tegen zwarte Amerikanen, die het meest zichtbaar waren in de recente protesten, maar ook tegen latino's, Aziaten en andere groepen. Dit land kent geen gelukkig verleden wat racisme betreft, en we moeten ons beteren". 

Bij dit ongelukkige verleden, de stam, daar wil ik uiteindelijk bij stilstaan. Voorafgaand, ik citeer nog steeds uit deze toespraak, zegt de president ook nog "dat alle mensen geliefde kinderen van God zijn". "En er is onrecht geweest. In het openbare leven en in onze persoonlijke opvattingen hebben we racisme en daarmee gepaard gaande grieven gehad. In een aangrijpend persoonlijke verhandeling heeft eerwaarde Theresa A. Dear van de National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) ons erop gewezen dat racisme gedijt waar sprake is van haat, verdrukking, samenspanning, passiviteit, onverschilligheid en zwijgzaamheid. We moeten als burgers en leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen meer doen om racisme uit te bannen". 

In het AI-overzicht wordt gezegd dat racisme bestrijden vrijwel onmogelijk is zonder bewustwording, omdat bewustwording de basis vormt om de oorzaken te herkennen en aan te pakken. Tevens wordt er gezegd "je kunt racisme niet bestrijden met alleen symptoombestrijding". Voor mij is symptoombestrijding "als we ons richten op de reiniging van de bladeren, zal de zwakheid in de boom, waardoor die doorboog en de bladeren bevuilde, blijven bestaan". Interessant vind ik dat als het gaat om oorzaken herkennen onder andere onwetendheid als voorbeeld wordt gegeven. Wat eigenlijk heel logisch is. Want door onwetenheid kunnen we onbedoeld iets raciaals in stand houden. En zo werkt deze onwetendheid in het raciale verleden door in het heden. Echter, als we ons richten op de stam, wat inhoudt dat je terug gaat naar het verleden, en die onwetendheid doorbreekt, de boom zo sterker wordt dat herhaling ervan tot het verleden zal gaan behoren. Vandaar ook dat racisme en bewustwording hand in hand gaan.

Het opschrift van Officiële Verklaring 2 vind ik zelf een prachtig voorbeeld van bewustwording, en daardoor ook van hoe belangrijk deze stam is. Het heeft zelfs geleid tot aanpassingen in de Schriften. Ik heb hier al eerder over geschreven. In dit logje heb ik het over wortels en blaadjes, maar het komt op hetzelfde neer. Ik schreef toen, en dit geeft al aan hoe belangrijk het doorbreken van onwetendheid is, "dat begin twintigste eeuw Able's status als zwarte priesterschapsdrager grotendeels in vergetelheid raakte. Historici herontdekten later het verhaal van Able's ordening tot het priesterschap, zijn geloof in het herstelde evangelie en zijn werk als vroege zendeling". Vandaar die aanpassing in onze Schriften, en dat was niet de enige verandering. In deze periode (2013) kwam de kerk ook met de evangelieverhandeling Ras en het priesterschap, ondertussen meer dan tien jaar geleden, en, ik spreek uit eigen ervaring, niet iedereen was, en misschien nu nog steeds niet, hiervan op de hoogte. 

Hieruit blijkt ook het belang van verslagen. In dit logje over het belang van verslagen citeer ik ouderling Marlin K. Jensen, voormalig kerkhistoricus en -griffier van de kerk die zegt "Iemand heeft eens gezegd dat een volk niet grootser kan zijn dan zijn verhalen". Natuurlijk denk ik bij deze woorden ook aan Mpho Tutu van Furth die zei dat de reis begint met het vertellen van je verhaal, het Zuid-Afrikaanse pad, maar ook aan mijn eigen verhaal. Of gaat deze opmerking van ouderling Jensen alleen maar op voor witte verhalen? Ik ga niet verder in op dit logje. Wel wil ik opnieuw deze woorden herhalen, waar ik mijn logje van toen mee eindigde: 

"Het is moeilijk,

zo niet onmogelijk,

om te onthouden wie je bent,

totdat je weet wie je bent."

Kyle S. McKay, kerkhistoricus en -griffier

Tussendoortje

 

Broer van een andere moeder

Brother from another mother

"In dit oprechte eerbetoon 

blikt dominiee dr. Amos C. Brown 

- een voorrechter van de burgerrechtenbeweging

en een van de laatste nog levende leerlingen van dr. Martin Luther King Jr. -

terug op zijn vriendschap met president Nelson.

Samen stonden ze aan het hoofd van historische initiatieven tussen de NAACP en 

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatse Dagen, 

waarbij ze geloven en gemeenschappen

verenigden die ooit van elkaar gescheiden waren."

4. Bruggen van raciaal begrip

 

In 2020, tijdens de algemene conferentie van oktober, zei president Russell M. Nelson het volgende in zijn toespraak Laat God zegevieren: "Het evangelienet waarmee het verstrooide Israël wordt vergaderd, is groot. Er is ruimte voor ieder die het evangelie van Jezus Christus volledig wil aanvaarden. Iedere bekeerling wordt een van Gods verbondskinderen, hetzij door geboorte, hetzij door adoptie. Ieder wordt erfgenaam van alles wat God de trouwe kinderen Israëls beloofd heeft! Ieder van ons heeft goddelijk potentieel, omdat ieder een kind van God is. We zijn wat Hem betreft allemaal gelijk. De implicaties van deze waarheid zijn enorm. Broeders en zusters, luister alstublieft goed naar wat ik nu ga zeggen. God heeft het ene ras niet meer lief dan het andere. Zijn leer is in dit opzicht helder. Hij nodigt allen uit om tot Hem te komen, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw. Ik verzeker u dat uw status voor God niet door uw huidskleur wordt bepaald". 

Deze woorden zijn op zichzelf al duidelijk genoeg. Maar als je weet dat de kerk in 2018 samen met de NAACP een gezamenlijke oproep heeft gedaan voor meer beleefdheid, raciale en etnische harmonie en wederzijds respect, dan geeft dat een extra lading aan deze woorden. Zeker ook als je weet dat het niet bij woorden is gebleven. 

Voor de avondmaalsdienst

De kerk en de NAACP hebben, zoals president Nelson zelf zei, een bewogen verleden achter de rug. Wat bijzonder aan deze samenwerking is dat zij dit verleden achter zich hebben kunnen laten. Dusdanig zelfs dat het er uiteindelijk ook toe leidde dat Derrick Johnson, president van de NAACP, tijdens een zondagse eredienst, de kerkleden vanaf de kansel toesprak. Wie had dat ooit gedacht? Over de waarheid van implicaties gesproken. 

Tijdens de avondmaalsdienst

2. Bruggen van raciaal begrip

Vijf jaar geleden bezocht president Russell M. Nelson een NAACP Convention,waar hij ook sprak. Tijdens dit bezoek zei hij onder andere, hij citeerde toen een tekst uit het Boek van Mormon: "dat de Heiland iedereen uitnodigt om tot Hem te komen en deel te hebben aan zijn goedheid, en dat Hij niemand verwerpt, zwart en wit, geknechte en vrije, man en vrouw. Allen zijn gelijk voor God". En dan, om ons er als het ware van te doordringen hoe belangrijk deze tekst uit het Boek van Mormon wel niet is, herhaalt hij die laatste zin nog een keer

"Allen zijn gelijk voor God."

Om vervolgens dit te zeggen: "U die hier in deze kamer zijn verzameld, streeft ernaar van deze hemelse waarheid een aardse realiteit te maken. Ik prijs u daarvoor. En toch realiseren we ons allemaal dat we, als een land, nog niet de harmonie en het wederzijdse respect hebben bereikt die elke man en vrouw en elke jongen en meisje de allerbeste versie van zichzelf zou kunnen worden". 

Dit bezoek van president Nelson, namens De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen aan de NAACP stond niet op zichzelf. "In 2018 deden zij al gezamenlijk een oproep voor meer beleefdheid, raciale en etnische harmonie en wederzijds respect. Daarnaast, zoals we kunnen lezen in dit artikel, onderzochten ze of het mogelijk was een dienstproject te ontwikkelen waarbij lokale leden van beide organisaties zouden kunnen samenwerken, zoals de kerk dat met een aantal andere organisaties doet. 

Een jaar later, in 2019, zoals we kunnen lezen in dit artikel, werken "deze twee groepen samen en wordt deze inspanning opmerkelijk genoemd. Maar dat die inspanning geworteld is in een fundamentele gemeenschappelijke overtuiging dat alle mensen kinderen van God zijn." 

What can America learn from the 

NAACP-Latter-Day Saint relationship?

Dit alles gebeurt dankzij het baanbrekend leiderschap van president Nelson, aldus Amos C. Brown, een legendarisch burgerrechtenactivist en predikant van de Third Baptist Church in San Francisco. "Het was een nederig gebaar van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen om toenadering te zoeken tot de NAACP en te zeggen: We hebben een bewogen verleden op dit gebied en we willen er iets aan doen". Dominee Brown zegt in dit artikel dat het meer was dan alleen gepraat, wat ik eerder ook al had gezegd. Wat ik zelf bijzonder vond om te lezen was dat eerwaarde Brown zei dat hij de abolitionistische leer van Joseph Smith presenteerde aan studenten tijdens de lessen persoonlijke financiën in zijn kerk. Wat zomaar tot een nieuw uitstapje kan leiden.

En zo zou ik nog meer voorbeelden van samenwerkingen kunnen geven die er in de afgelopen jaren hebben plaatsgevonden tussen de NAACP en de kerk. Echter, het voorgaande is slechts bedoeld als inleiding. Mijn schoonzoon deelde namelijk een link van een documentaire met mij, de Amos C. Brown Fellowship to Ghana, die de kerk afgelopen maart heeft vrijgegeven, wat ik, zoals jullie zien, niet kon negeren. Vandaar dit bruggen-van-raciaal-begrip-uitstapje.

Bruggen bouwen van geloof: de kerk en NAACP in Ghana

Op reis door de leesopdracht

 

Jullie weten ondertussen wel wat voor bril ik draag. Die afzetten valt echter nog niet mee. Niet dat ik dat wil. Integendeel. En al zou ik het, bij wijze van spreken, willen doen, dan wordt het mij ook niet makkelijk gemaakt. Laat ik jullie aan de hand van onze leesopdracht van afgelopen week daar een voorbeeld van geven.

Bovenstaand een stukje van onze leesopdracht van afgelopen week. Met aan de rechterkant een verwijzing naar een toespraak die ingaat op het ondergaan van een verandering van hart.

Hieronder de toespraak waarnaar verwezen wordt. In deze toespraak haalt ouderling Brook P. Hales Alma 5 aan. "Alma zette zijn onderwijs voort met de vraag of het volk van hoogmoed en afgunst was ontdaan. Hij vroeg ook: Is er iemand onder u die de spot drijft met zijn broeders, of die hem met vervolgingen overstelpt? Wee zo iemand, want hij is niet gereed, en de tijd is nabij dat hij zich moet bekeren of hij kan niet worden gered!' (Alma 5:30-31)

En dan haalt ouderling Hales president Nelson aan: "President Russell M. Nelson heeft ons verteld dat het onze plicht is om anderen liefdevol en respectvol te behandelen, zonder veroordelend en onvriendelijk te zijn. Hij heeft gezegd: "Zoals in het Boek van Mormon staat, nodigt de Heiland ons allen uit om tot Hem te komen en deel te hebben aan zijn goedheid; en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt, zwarte en witte, slaaf en vrije, man en vrouw; allen zijn voor God gelijk". (2 Nephi 26:33). 

Ouderling Hales: "Toen een spottende Farizeeër de Heiland uitdaagde om het grootste gebod in de wet te noemen, was de reactie van de Heiland zeer gedenkwaardig en kort. Hij sprak waarheid die tot een vreugdevol leven leidt. Zijn opdracht was om bovenal God lief te hebben met heel ons hart en dan onze naasten als onszelf lief te hebben". (Mattheus 22:35-39) Deze tekst sluit af met een voetnoot en een verwijzing naar een toespraak die president Nelson gaf in Detroit (Michigan).

En zo reis je van Alma, een profeet uit het verleden, naar een hedendaagse profeet met dezelfde boodschap, namelijk "Zie, Hij nodigt alle mensen uit...". (Alma 5:33). Hoe kan ik dergelijke verwijzingen negeren? Zowel in de leesopdracht als in het Boek van Mormon en ook in de Liahona.

NAACP Convention Remarks

President Russell M Nelson 

Met hieronder de vertaling (met dank aan Google Translate en manlief):

"Mijn beste vrienden, ik ben nederig gestemd door de uitnodiging om bij u te zijn. Al meer dan een eeuw is de NAACP toegewijd aan het verbeteren van levens en het verheffen van de samenleving. U heeft veel gedaan om talloze individuen te beschermen en te verheffen. Uw verheven idealen zijn inderdaad inspirerend!

Vorig jaar kwamen leiders van de NAACP - geleid door voorzitter Leon Russell en leden van de Nationale Raad - naar Salt Lake City. Mijn twee raadgevers en ik - het eerste presidium van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen - hadden het voorrecht om hen te ontmoeten. Onze tijd samen werd gekenmerkt door een gevoel van wederzijds respect en een verlangen om de armen in één te slaan om te zien of we van onze respectievelijke sterke punten konden profiteren en meer mensen konden helpen door samen te werken.

Tijdens een persconferentie na die vergadering legde ik uit dat een fundamentele leer en oprechte overtuiging van onze religie is dat alle mensen Gods kinderen zijn. We geloven echt dat we broeders en zusters zijn - dat we allemaal deel uitmaken van dezelfde goddelijke familie.

Tijdens diezelfde persconferentie hebben president Derrick Johnson en ik een gezamenlijke uitnodiging uitgegeven aan alle mensen, organisaties en overheidsinstanties om met een grotere beleefdheid te werken, alle soorten vooroordelen te elimineren en ons te concentreren op belangrijke belangen die we gemeen hebben.

Simpel gezegd, we streven ernaar om bruggen van samenwerking te bouwen in plaats van muren van segregatie.

Zoals opgenomen in het Boek van Mormon, dat we als een schriftuurlijke metgezel naast de Bijbel waarderen, nodigt de Heiland 'allen uit om tot Hem te komen en deel te hebben aan zijn goedheid; en hij verwerpt niemand die tot hem komt, zwarte en witte, geknechte en vrij, man en vrouw. Allen zijn voor God gelijk. (zie 2 Nephi 26:33)

Mag ik die laatste zin herhalen: "Allen zijn gelijk voor God." U die hier in deze kamer zijn verzameld, streeft ernaar van deze hemelse waarheid een aardse realiteit te maken. Ik prijs u daarvoor. En toch realiseren we ons allemaal dat we, als een land, nog niet de harmonie en het wederzijdse respect hebben bereikt die elke man en vrouw en elke jongen en meisje de allerbeste versie van zichzelf zou kunnen worden.

De remedie voor wat ons scheelt, werd voorgeschreven door de meester-genezer, Jezus de Christus. Toen een treiterende Farizeeër hem uitdaagde om het grootste gebod in de wet te identificeren, was de reactie van de Heiland het meest memorabel en kort. Het was gevuld met waarheid die leidt tot een vreugdevol leven. Zijn instructie was eerst om God met heel ons hart lief te hebben en dan onze naasten lief te hebben als onszelf. (zie Mattheüs 22: 35–39)

Uw president, Derrick Johnson, heeft onlangs het tweede grote gebod aangetoond. Tijdens het ontvangen van een openbare dienstbaarheidsprijs namens de NAACP, die werd uitgeloofd door het management van Brigham Young University, erkende president Johnson dat hem was gevraagd waarom hij een prijs zou accepteren van leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Zijn reactie? "Omdat dat onze naasten zijn".

Dat was een diepgaande reactie.

We zijn allemaal verbonden en we hebben een door God gegeven verantwoordelijkheid om het leven te helpen verbeteren voor de mensen om ons heen. We hoeven niet op elkaar te lijken of er hetzelfde uit te zien om liefde voor elkaar te hebben. We hoeven het niet met elkaar eens te zijn om van elkaar te houden. Als we de hoop, de goede wil en het gevoel van menselijkheid terug willen vorderen waar we naar verlangen, moet het beginnen met ieder van ons, één persoon tegelijk.

Ik heb de invloed van zo'n persoon in mijn woonplaats Salt Lake City, Utah, gezien. De dominee France Davis, al 45 jaar predikant van de Calvary Missionary Baptist Church, heeft zijn leven gewijd aan de bediening. Actief in de burgerrechtenbeweging, nam hij deel aan de mars in Washington, D.C., in 1963, en de Selma naar Montgomery-mars in 1965. Zijn  waardigheid en onvermoeibare belangenbehartiging voor eenheid hebben de structuur van onze gemeenschap sterk verrijkt.

Vele jaren geleden had ik het voorrecht om dominee Davis te begeleiden tijdens een uitvoering van het Tabernacle Choir op Temple Square. Nu zijn we behoorlijk trots op het Tabernacle Choir, dat letterlijk over de hele wereld is erkend. Toen het concert eindigde, vroeg ik dominee Davis wat hij van het programma vond. "Het was heel goed," zei hij gracieus, "maar het ontbrak in geest. Als je de geest in muziek wilt ervaren, moet je naar mijn kerk komen."

Dus mijn vrouw en ik deden precies dat. En hij had gelijk. De energie in het Calvary Baptist Church Choir was iets om te aanschouwen. Hoewel onze smaak in muziek kan verschillen, moet ik zeggen dat hij en zijn kerk onze stad op een tastbare manier hebben verbeterd.

Echte gemeenschap begint met precies dergelijke relaties; met het liefhebben van onze naasten; met elkaar te eren en te dienen. Dit is de geest achter de samenwerking die wordt gedeeld door de NAACP en De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen.

Zoals u misschien weet, begon de relatie tussen deze twee entiteiten vorig jaar niet met vergaderingen in Salt Lake City. Een jaar eerder ontmoette Derrick Johnson mijn kerkelijke collega, ouderling Jeffrey R. Holland van het Quorum van de Twaalf Apostelen. Ze waren in Jackson, Mississippi, en bezochten het huis van de gemartelde burgerrechtenheld Medgar Evers. Medgar Evers is een echte patriot. Hij stierf voor de zaak van vrijheid.

President Johnson en ouderling Holland spraken samen in het NAACP-kantoor, gehuisvest in het gebouw waar Evers ooit werkte als een NAACP-veldpredikant. Na dat eerste bezoek in Mississippi kreeg een plan vorm om het Medgar Evers-kantoor op te knappen om zijn belangrijke erfenis verder te behouden.

Al snel werkten lokale leden van de NAACP met leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen om muren opnieuw te doen, nieuw tapijt te leggen en andere verbeteringen te maken.

In 1963, na de dood van Medgar Evers, prezen rouwenden hem met deze woorden uit 1 Johannes 4:20: “Als een man zegt dat hij van God houdt, maar een hekel aan zijn broeder of zuster heeft, is hij een leugenaar. Als hij niet van de ander houdt die hij kan zien, hoe kan hij dan van God houden die hij nooit heeft gezien?"

Het eerste grote gebod, om onze God lief te hebben, is onverbiddelijk verbonden met het tweede grote gebod, om onze naaste lief te hebben. Samen kunnen we deze liefde uitbreiden tot alle kinderen van God, onze medebroeders en zusters.

Als president van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen bid ik dat we elkaar in toenemende mate dierbare vrienden kunnen noemen. Mogen we doorgaan met ons best te doen om de twee grote geboden na te leven - om God lief te hebben en elk van zijn kinderen. Arm in arm en schouder aan schouder mogen we ernaar streven onze broeders en zusters overal te verheffen, op alle mogelijke manieren. Deze wereld zal nooit meer hetzelfde zijn. Mijn lieve vrienden, ik dank u".

1. Breek af die muren van uitsluiting

In de laatste alinea van mijn vorige logje zei ik onder andere dit: 'en ja, profeten maakten fouten'. In het verleden heb ik daar zelfs een stukje over geschreven: Hoe de beginselen in Jona en Micha voortborduren op. We zaten toen nog midden in de Covid-pandemie, George Floyd was vermoord en we konden niet om de woorden "Black lives matter" heen. Beelden werden beklad, van hun sokkel gehaald en zelfs in het water gegooid. In deze periode gingen er ook stemmen op om de naam van de Brigham Young Universiteit te veranderen. Wil je weten wat ouderling Dallin H. Oaks over dit alles toen heeft gezegd, klik dan op de bovenstaande link. Ik verwijs namelijk in dat stukje naar een toespraak van ouderling Oaks die ingaat op alles van toen.

Het verleden kunnen we niet veranderen. Wat we wel kunnen veranderen is de toekomst, maar dat is afhankelijk van hoe we nu met het verleden omgaan. 

"Degenen die er niet in slagen om van de geschiedenis te leren 

zijn gedoemd deze te herhalen."

Dit verleden kan ik niet los zien van mijn verhaal, maar ook dat ik opnieuw mijn Schriften moest leren lezen en, bovenal, "dat God geen aannemer des persoons" is. In dat proces neem ik jullie mee met de nodige zijstraten. Hierbij denk ik aan Urk, wat jullie misschien op dit moment nog niets zegt, maar dat komt nog wel. Voor nu wil ik aandacht geven aan de doorwerking van dat verleden in het nu, en dat betreft onder andere het materiaal dat wij in de kerk gebruiken. Van lesboeken tot de Schriften. Eigenlijk moet ik zeggen: het niet laten doorwerken van dat verleden. En dat gaat soms niet goed, zelfs in de kerk. Zoals met ons papieren lesboek van het Boek van Mormon van 2020. Daar was namelijk een fout in geslopen. Zelf maak ik geen gebruik van papieren Schriften en lesmateriaal, dus ik ben er niet mee geconfronteerd geweest. Anderen wel, wat pijnlijk was en is.  

Tijdens de 36e jaarlijkse Dr. Martin Luther King Jr. Memorial Luncheon in Salt Lake City, georganiseerd door de NAACP-gemeente in Salt Lake City, uitte ouderling Gary E. Stevenson aan het begin van zijn toespraak zijn spijt over het "Kom dan en volg Mij'-lesboek van 2020, dat een oude verklaring bevat dat een donkere huid in het Boek van Mormon het teken van een vloek is. Hij zei: "We vragen onze leden om de paragraaf in de gedrukte handleiding te negeren. Ik ben diep bedroefd en gekwetst door deze fout en door de pijn die deze voor onze leden en voor anderen heeft veroorzaakt. Ik wil graag ons standpunt herhalen, aangezien de Kerk duidelijk is. We veroordelen alle racisme, vroeger en nu, in welke vorm dan ook, en we verwerpen elke theorie die beweert dat een zwarte of donkere huid een teken van een vloek is." Zijn opmerkingen tijdens het evenement concentreerden zich op het onderwerp: "Allen zijn gelijk voor God." 

Was het niet Bruce R. McConkie die zei: "Vergeet wat ik heb gezegd, of president Brigham Young of president George Q. Cannon heeft gezegd. We spraken met een beperkt begrip en zonder het licht en de kennis die we nu hebben". Dus breek af die muren van uitsluiting. 

Afbeelding: https://nieuws.vsuhomeopathie.be/those-who-fail-to-learn-from-history/