Straatintimidatie

Afgelopen vrijdag werd voor het eerst in Dordrecht "een wandeling van drie kilometer georganiseerd langs onveilige en enge plekken in de stad". Dit in het kader van dat intimidatie op straat nog te vaak voor komt. Ik heb meegelopen. Eng werd het nooit, maar dat kwam    doordat ik mee liep in een groep. Al denk ik, bij onderstaand straatje, voor mij de eerste keer dat ik hier kwam, dat ik het zelfs bij daglicht zou vermijden. 

Uit onderzoek van het CBS blijkt dat twee op de drie vrouwen van 12 tot 25 jaar weleens is lastig gevallen op straat. Twee op de drie. Voor jongens en mannen ligt het gemiddelde op één op de drie. Met alle gevolgen van dien, zoals "angst, wantrouwen, depressie, stress, slaapproblemen, schaamte, onzekerheid over hun lichaam, maar bovenal ook angst voor de publieke ruimte". Iets, wat in onze stad, en wij zijn niet de enige stad met dit probleem,  veelvuldig voorkomt en "nog te veel wordt gebagatelliseerd". 

Straatintimidatie (gedrag wat plaats vindt in de publieke ruimte) aanpakken blijkt hard nodig te zijn, echter dit blijkt nog niet zo eenvoudig te zijn. "Rotterdam, Utrecht en en Arnhem zijn proefgemeenten en ook Dordrecht heeft zich aangemeld voor de uitbreiding van de landelijke pilot". Ik las dat verschillende gemeenten een aanpak van straatintimidatie hebben ontwikkeld om dit tegen te gaan. In dit plan van aanpak heeft men het over drie doelen. Het eerste doel richt zich op preventie en bewustzijn. Preventie door bijvoorbeeld naar een school te gaan en voorlichting te geven, wat men onlangs in Dordrecht heeft gedaan. Maar ook door ons, wij maken ook deel uit van die publieke ruimte, te laten voorlichten en ons ervan bewust te zijn dat dit niet alleen een groot probleem is, maar dat dit ook een probleem is van ons allen. En dan heb ik het nog niet gehad over waar onze wandeling begon. Want dit is 'slechts' een onderdeel ervan. 

Info: AD Drechtsteden: Intimidatie op straat komt nog te vaak voor.

2. Ik neem de boemeltrein

Ik neem de boemeltrein richting Henoch. Waarom Henoch? Omdat hij vorige week ter sprake kwam in de toespraak die we in onze vrouwenorganisatie bespraken. De Heer zei namelijk tegen Hem: "Wandel met Mij". Ik vond deze uitspraak dusdanig mooi dat ik besloot verder door te reizen naar de verwijzende schriftuurtekst (Mozes 6:31, 32), waar ik las dat Henoch door de Heer geroepen werd om bekering tot het volk te prediken. Het probleem is echter dat Henoch dit niet direct ziet zitten. Dit is wat hij er zelf over zegt: "Ik ben maar een knaap en alle mensen haten mij; want spreken valt mij zwaar". En dan zegt de Heer dit: "Zie, mijn Geest rust op u, daarom zal Ik al uw woorden rechtvaardigen; en de bergen zullen vlieden voor uw aangezicht en de rivieren zullen hun loop veranderen; en u zult in Mij verblijven en Ik in u; daarom, wandel met Mij." De Heer laat Henoch weten dat wat hij ziet als een moeilijkheid voor de Heer geen enkel obstakel is, mits hij bereid is om te wandelen.

Ik las dat we in de Topical Guide wel meer dan 100 verwijzingen en/of variaties kunnen vinden die op de een of andere manier te maken kunnen hebben met "wandelen met God". In mijn eigen schriften had ik de volgende woorden bij dit vers van Henoch geplakt: "In aanvulling op de gewone betekenis van het woord wandelen, wordt in dit verband bedoeld een bepaalde richting in het leven volgen. Het kan ook betekenen dat men zichzelf op een bepaalde manier leidt". Bij deze uitspraak moest ik denken aan een andere man, Barthemeüs. Hij zal mijn volgend station zijn.  

Wanneer het gaat om wandelen met God, dan gaat het erom of wij ons op het verbondspad bevinden. En dan zegt Freeman, degene van wie deze toespraak is, dit: "Misschien denkt u bij het horen van die woorden aan vinkjes. Misschien ziet u alleen een pad van vereisten. Maar als we beter kijken, zien we iets fascinerends. Een verbond draait niet alleen om een contract, hoewel dat ook belangrijk is. Het draait om een relatie. President Russell M. Nelson heeft gezegd: "Het verbondspad draait allemaal om onze relatie met God."

Ooit heb ik blijkbaar een boekje gelezen dat waarschijnlijk Bouwstenen heette. De volgende opmerking komt daar uit: "Wandelen door de Geest gaat niet om regels (ik ontken hiermee niet het belang van gehoorzaamheid) die moeten worden nageleefd, maar om een relatie die moet worden opgebouwd en onderhouden. Wij zijn kinderen Gods. Wandelen in de Geest is een actieve houding onder de leiding van de Heilige Geest. Er wordt niet gesproken over rennen. Het is een leugen te denken dat iemand geestelijk meer groeit naarmate hij meer doet voor God." 

Wandelen heeft dus uiteindelijk niets te maken met snelheid en/of de afstand die door jou zou moeten worden afgelegd. Met iemand die langs de kant van de weg staat en afvinkt wat je allemaal gedaan hebt. Nee, het heeft alles te maken met jou en de geest die je bij je draagt tijdens het wandelen, zoals het kunnen genieten van het onderweg zijn. 

Dit is wat president Uchtdorf er over heeft gezegd: "Onze weg naar volmaking is lang, maar we mogen ons verwonderen en verheugen in de kleinste stapjes op die weg." In deze toespraak gaat hij onder andere in op afvinklijstjes, het waarom van het evangelie en het onderweg kunnen genieten van de reis. Een reis die mij bij onderstaand gedicht bracht. Heel eerlijk gezegd was ik dit gedicht volkomen vergeten. Ik was zelfs in eerste instantie enigszins verbaasd dat ik het onder 'Wandel met Mij' had opgeslagen. Maar al gauw begreep ik waarom ik het juist daar had opgeslagen. 

1. Ik neem de boemeltrein

"Twee wegen scheiden zich in een geel bos

En het spijt me dat ik niet beide kon reizen"

Robert Frost

Ook wij, toen we daar op dat pad in het bos van Oosterhout stonden, moesten kiezen welk van de twee wegen we zouden gaan volgen. Helaas, gebonden door de tijd, wij waren daar slechts een weekend, konden wij niet beide paden bewandelen, en moest er net als in het gedicht van Frost gekozen worden. Dat hield in dat er "een niet genomen weg" was. 

Eigenlijk, gevoelsmatig, stond ik en sta ik eigenlijk ook op een soort tweesprong wat betreft mijn blog. Met aan de ene kant het "Allen zijn gelijk voor God"-pad, mijn rode draad van dit jaar, en aan de andere kant het verlangen om te gaan boemelen, de behoefte om meer te gaan dwalen. Wat zomaar ook tot gevolg kan hebben dat ik niet schrijf. Al kan ik me dat op dit moment nog niet voorstellen. Al waren er in het verleden zeker periodes dat ik inderdaad daadwerkelijk niets deelde op mijn blog. Daarnaast, onder dit boemelpad, ligt nog een pad. Mijn remissiepad. Niet direct zichtbaar voor jullie daar het zich grotendeels ondergronds afspeelt maar het is zeker een pad waar ik wel degelijk rekening mee te houden heb. 

Het gedicht van Frost, "geschreven om een trekje van zijn vriend te belichten, die op elke wandeling die ze samen maakten spijt kreeg over de weg die ze niet hadden gekozen, omdat ze zo ongetwijfeld veel boeiende dingen waren misgelopen", gaat echter ook over "na te denken over keuzes in het leven". En dan, al wandelend, juist geen spijt te ervaren over het pad dat je niet hebt kunnen nemen. Wat zeker ook alles te maken heeft met of je ladder tegen de juiste muur staat en dat je handelend optreedt. Een thema van Stephen Covey. In het licht van mijn blog betekent dit dat ik mijn jaarthema loslaat. Geen rode paaltjes meer om te volgen. Paaltjes die tevens ook zorgden voor een zekere afbakening.  

Zoals jullie weten is lezen voor mij ook op reis gaan. De Schriften maken ook deel uit van die reis. Gisteren bespraken we in onze vrouwenorganisatie een toespraak die ook alles te maken had met wandelen, en dan met name wandelen met de Heer. In deze toespraak was er met name één zin die er voor mij uitsprong, en dat was deze: "Wandel met Mij", wat de Heer tegen Henoch zei, wat ik niet los kan zien van mijn ondergrondspad en mijn remissietreintje. Deze uitnodiging kan ik gewoonweg niet negeren. Ik neem de boemeltrein richting Henoch. Daarna zie ik wel weer verder. En soepje? Er is daar verderop vast wel een gelegenheid om iets te eten. 

Om de hoek

 

Natuurpad Zuidhaven

Genieten om de hoek

 

Beeldenparkdrechtoevers

Het water overgestoken om een wandeling te maken aan de Zwijndrechtse kant van de Oude Maas. 

Beeldenparkdrechtoevers

Wij zijn begonnen in het Noordpark. De witte stippen op de foto zijn allemaal beeldhouwwerken. Wil je informatie over de beelden en de makers ervan, neem dan een kijkje op de site van Beeldenparkdrechtoevers. Er is ook informatie beschikbaar voor op je smartphone of iPhone. 

Wij kwamen niet specifiek voor de beelden. Het ging ons puur om samen gezellig, al pratend, even de benen te strekken op deze mooie zonnige dag. We waren niet de enigen die er zo over dachten, gezien de drukte langs de rivier.

Wanneer je de rivier volg,t kom je uiteindelijk uit op het Veerplein, waar zich verschillende restaurants bevinden. Vanwege het weer was het daar gezellig druk. Al kun je op het Veerplein ook gewoon een ijsje eten. Wil je dit alles niet, dan zijn er langs de rivier genoeg mogelijkheden om ergens op een bankje te gaan zitten of op een meegebracht kleedje onderuit te gaan. Om op deze manier te genieten van het uitzicht op de rivier, waar zich van alles afspeelt. Toen wij daar waren, ruimden net twee oudere mensen hun eigen meegebrachte tuinstoeltjes op in hun auto. Ik ga ervan uit dat ze aan de rivier hebben gezeten. Ik vond dat fijn om te zien. De waterbus, halte Veerplein, stopt hier trouwens ook.  

Net even anders

Weer gewandeld op de dijk. 

Ons vaste rondje. 

De schapen zijn niet te negeren. 

Al was het alleen maar vanwege hun geblaat. 

Wij waren niet de enigen die genoten.

Er werd volop gefietst. 

Qua bloei liepen ze wat achter, 

maar dat hebben ze weer helemaal goedgemaakt. 

'Drukte' zowel aan de ene kant 

als aan de andere kant van de dijk. 

Er zijn meerdere wegen 

die naar het Biesboschcentrum leiden. 

Fietspont Grienduil

Hier legt het wandel/fietsveer aan om naar het Biesboschcentrum Dordrecht te gaan. 

Normaal kun je op zaterdag en zondag in de periode 1 april tot en met 31 oktober gebruik maken van dit veer. Maar let op, door corona is hij tijdelijk uit de vaart genomen. Op deze link van het biesboschcentrum.nl vind je niet alleen de actuele informatie over dit veer, maar ook meer Biesbosch wandel- en fietsinformatie. Klik je door, dan zie je wat er allemaal nog meer te doen is. 

Om tenslotte 

samen onderuit te gaan in de tuin. De een in een badje en de ander in het bedje. 

En de tekst, die viel me gewoon in de schoot. 

Nationaal Park De Biesbosch

En weer zijn we al wandelend een stukje opgeschoven. Weliswaar maar een klein stukje, wat kwam door de kleine beentjes in ons midden. 

Laat je niet misleiden door de foto's die een en al rust uitstralen. Wat je niet ziet is bijvoorbeeld de Sterrenwacht, en het grote grasveld ernaast waar volop gebruik van werd gemaakt. En dan heb ik het nog niet gehad over de geuren van de barbecues die onze kant uitkwamen. 

Hier zijn wij de hoek omgegaan. Even ervoor, doordat de zon op het water scheen, zagen we nog net een  groep grote vissen zwemmen. 

Dit is allemaal wandelgebied. Dwars door het veld over een gemaaid pad of over een verharde weg. 

Er overheen of onderdoor, beide is mogelijk. Maar doe het dan wel rond deze tijd van het jaar. Later in het jaar is het water vol gegroeid met allerlei waterplanten, wat het kanoën er niet gemakkelijker op maakt. Ik spreek uit eigen ervaring. Wat die kano betreft, ik deel nog wel een foto. Is een dingetje tussen manlief en mij. 

Er zijn genoeg mogelijkheden om van het (verharde) pad af te raken. 

Tijdens onze wandeling kruisten wij ook stukken van Het Beverbos en delen daaromheen zoals deze schuilhut. Ik had de kleinkinderen verteld dat er in dit gebied bevers woonden en dat ze hun eigen huis bouwden, dat een burcht wordt genoemd. En dat wij ons nu ook in een soort burcht bevonden.  

Ook las ik hun dit bordje voor dat hier hing. Zegt de oudste van het stel: ''Ik wist niet dat bevers Nederlands konden schrijven". Genieten op griffelniveau. 

Hier heeft men een beverburcht nagebouwd. Uiteraard gingen wij ook een kijkje nemen. De kleinkinderen vroegen ook aan opa of hij mee ging de beverburcht in. Daar had manlief niet zoveel zin in, dus zei hij dat hij een beetje bang was. Zegt de oudste van het stel, vijf jaar is ze: ''Ik houd je hand wel vast, opa". Daar gaan ze, die van vijf voorop. 

Behalve dat het leuk is om met de kinderen naar het Beverbos te gaan en/of de speciale beverroute te lopen, is hier nog veel meer te doen. Dit is de steiger tegenover het Biesboschcentrum Dordrecht

Wij zijn slechts langs gelopen. Ondertussen is het verbouwd, maar zelf hebben we het resultaat van deze verbouwing nog niet gezien. Dit alles loopt niet weg, en wij ook niet. 

Zicht op de zwemvijver met in de verte het zandstrand. Afgelopen winter heb ik hier nog geschaatst. 

Schaapje schaapje, heb je witte wol?

Een van de liedjes die gezongen werd tijdens onze wandeling. En natuurlijk gingen we weer naar de schapen. Dit wordt ondertussen min of meer van mij verwacht. 

Dit keer zijn we bovendijks gebleven en hebben we een heel andere weg terug genomen. Voor haar, onze kleindochter, was dit de eerste keer en voor mij zeker niet. Denk nu niet dat dat een straf is, want elke keer weer, ondanks dat het pad steeds hetzelfde is, blijft het uitzicht betoverend mooi en is er genoeg te zien of te ontdekken. Een stel herten, de wolken, of zoals nu, hoeveel verschillende bloemen er nog te zien zijn langs dit stukje dijk. 

Wij hebben ons niet bezig gehouden met de namen van de bloemen maar met de kleuren ervan. 

Wit

Paars 

Hondsdraf is paars. Of misschien toch niet? Om het even, de kleine van vandaag vindt het allemaal prima. Een heel verschil met onze oudste kleindochter. Zij zit in groep 2. Zij corrigeerde mij met de woorden ' Nee, oma, dat is violet', toen ik zei dat het paars was. Misschien wordt het tijd dat ik een kleine cursus kleuren volg. 

 

Roze

Deze bloempjes komen niet tot hun recht op deze foto. En ze zijn zeker niet roze. Wat dan wel? Misschien eerder bordeaux. Misschien dat het mij een volgende keer lukt om hun kleur goed te vangen, en mag je zelf je eigen kleurconclusie trekken. Ik vind ze in ieder geval prachtig en dat voor iemand die niet echt bloemenliefhebber genoemd kan worden. 

Blauw

Geel 

Dit waren een aantal bloemen die langs de dijk stonden. Er zijn er nog meer, maar niet alles staat al in bloei. En daar heb ik het nog niet over gehad: hoeveel soorten verschillende bladeren er te ontdekken zijn langs dit stukje dijk. 

Opnieuw tussen de buien door

We zijn nog steeds aan het opschuiven op het eiland van Dordt, ondanks de versoepelingen op coronagebied. Het is ondertussen een soort 'project' geworden. De bedoeling was dat we een soort rondwandeling zouden maken met als eindbestemming het Sterrenburgpark. Maar dat liep, letterlijk, een beetje anders.  

Door de jaren heen zijn we, zie de weg aan de rechterkant van de foto, regelmatig hier langsgekomen. In het kader van opschuiven besloten we dit keer eens aan de andere kant van het water te kijken. En daar, zie het weggetje aan de linkerkant, onze rondwandeling te laten beginnen. 

Prachtig, dit water met al het groen. En ook aan de andere kant van de weg is water en volop groen te zien.

Niets rondwandeling, zoals je ziet. Hier eindigt de weg, wat wij niet wisten. Zo leer je je eigen stad wel kennen.  Door het gras gaan zou een optie zijn, maar wat je niet ziet, is dat daar ook een slootje loopt en aangezien wij niet kunnen lopen op water of zo lenig zijn dat we deze horde kunnen nemen, zat er niets anders op dan teruglopen, wat uiteraard geen straf was. Gaf ons zo de gelegenheid om alles van de andere kant te zien. 

Terug bij waar we waren begonnen, staken we over naar de andere kant, om zo het Sterrenburgpark in te lopen. Het eerste wat we zagen was dit nest met meerkoetjes. 

Het park heeft verschillende bruggetjes, dus dat betekent ook het nodige water. 

Al dat water zorgt voor de nodige charme. 

Maar de schoonheid van dit park zit niet alleen maar in het water, zoals je ziet. Daarnaast heeft dit park nog veel meer te bieden. 

 

Onder andere deze speeltuin. Wat ook fijn is, zijn de banken verspreid door het park waar goed gebruik van werd gemaakt. 

Daarnaast kun je nog meer andere dingen doen in dit park. Volg gewoon het pad.

En laat je verrassen. 

Je kunt zelfs een gesprek voeren op hoog niveau. Er staan namelijk drie van deze stoelen met een prachtig uitzicht op het zandgebeuren beneden aan de voet van deze heuvel. 

Moeilijk te weerstaan, maar ik heb me ingehouden. Had mijn struikelmomentje nog niet gehad. Daarnaast ....

.... is terugkomen met een stel springertjes naar dit prachtige park niet veel leuker?

Tussen de buien door een park bezoeken is zeker de moeite waard. Dordrecht heeft een aantal parken, dus in dat opzicht kunnen we even vooruit. Voorlopig zijn we dus nog niet klaar met Dordrecht en het Eiland van Dordt. De vraag waar het voor nu om draait is welk stukje van het eiland roert zich het hardst? Normaal zou ik zeggen: zoals de wind waait, maar misschien kan ik op dit moment beter zeggen: zoals de regen valt.