Ware mannelijkheid

 

AD: "De weerstand tegen het slaan van een vrouw neemt af".

In dit artikel werd ook gezegd dat "15,8 procent van de Nederlanders het te rechtvaardigen vindt dat een man zijn vrouw slaat. Het laat zien dat we echt nog veel te doen hebben om geweld tegen vrouwen uit te bannen". Ook las ik dat "onderzoekers berekenden dat het percentage jongens op de middelbare school dat positief staat tegenover homoseksualiteit in vier jaar is gehalveerd, van 40 naar 22 procent".

Uit onderzoek blijkt dat het overgrote deel van dit geweld, zowel tegen vrouwen en lhbtiq+-personen, waaronder homoseksuelen, voor het overgrote deel door mannen wordt gepleegd. Ooit heb ik een stukje geschreven, ondertussen nu meer dan vijf jaar geleden, waarin ik schreef dat de man de grootste milieuvervuiler is. En vroeg ik mij af;

Wanneer staat hij op om dit probleem aan te pakken?

In de praktijk blijkt dat nog niet zo eenvoudig te zijn. Ik kwam een artikel tegen dat ingaat op die vraag. Jens Van Trigt, die er een boek over schreef, legt in dit artikel uit waarom dat zo moeilijk is. Aan het eind van dit artikel zegt hij dit: "Toch hoopt hij dat zowel vrouwen áls mannen zich blijven uitspreken. Er groeit een generatie jongens op die heel onzeker blijkt te zijn over hoe ze man moeten zijn. En dan komen ze terecht bij mensen aan wie vaak ook nog duur moeten betalen om te leren hoe je vooral een echte man moet zijn. Maar daar mis je de boot. Want waar het om gaat, is dat je vooral een echt mens moet zijn. En daarvoor heb je die zogenaamd mannelijke eigenschappen nodig, maar zeker ook die zogenaamd vrouwelijke eigenschappen". 

Als je toch geld wilt uitgeven om te weten hoe je man moet zijn, is het misschien een idee om een Bijbel te kopen en je te verdiepen in wat voor man Jezus Christus was: "Vaak wordt mannelijkheid geassocieerd met agressie, macht en autoriteit. Mannen krijgen te horen dat ze best gespierd, grootsprakerig en brutaal kunnen zijn. Ons volmaakte voorbeeld Jezus Christus laat echter - zowel in woord als daad - een andere definitie van mannelijkheid zien: een die zachter, meelevender en vriendelijker is". Wat onder andere blijkt uit deze woorden: "Jezus weende". Wat haaks staat op "dat een man niet mag huilen", met alle gevolgen van dien. 

"How Jesus Christ shows us what masculinity truly means". 

Ada en Zilla

 

Afgelopen week stond in het teken van Mozes 7 met als thema "De Heer noemde zijn volk Zion". Hier zou ik dus eigenlijk 'moeten' zijn. Echter, ik ben nog niet zo ver dat ik daar al kan stilstaan, omdat ik Mozes 5 niet kan loslaten. Dit vanwege Ada en Zilla. Maar ik begin met Kaïn en zijn vrouw, die aan het begin staan van dit verhaal. 

"En het geschiedde dat Kaïn een van de dochters van zijn broer tot vrouw nam,

en zij hadden Satan meer lief dan God."

Mozes 5:28

Samen verkozen zij Satan boven God. Vervolgens lezen wij dat "Satan bezwoer Kaïn dat hij naar zijn bevelen zou handelen. En dat al deze dingen in het geheim werden gedaan". Kaïn zelf zei hierover: "Ik kan moorden en gewin behalen". Ook kunnen we lezen dat hij "roemde in zijn goddeloosheid". 

In ditzelfde hoofdstuk lezen we ook dat zij, Kaïn en zijn vrouw, kinderen (Henoch), kleinkinderen (Hirad), achterkleinkinderen (Mechujaël) en zelfs achterachterkleinkinderen (Methusaël) kregen. Een van deze achterachterkleinkinderen, Methusaël, kreeg een zoon met de naam Lamech, en bij hem wil ik stilstaan daar hij de echtgenoot is van Ada en Zilla. 

"want Lamech had een verbond gesloten met Satan, naar de wijze van Kaïn,

waardoor hij Meester Mahan werd,

meester van dat grote geheim dat aan Kaïn was bediend door Satan;

en Hirad de zoon van Henoch, die hun geheim kende,

begon het bekend te maken aan de zonen van Adam;"

Mozes 5:49

Daarom sloeg Lamech hem, Hirad, in zijn toorn dood. Niet om voordeel te halen, maar hij doodde hem vanwege de eed. Want sedert de dagen van Kaïn bestond er een geheime vereniging, en hun werken waren in de duisternis.

"en hun werken waren gruwelen en begonnen zich onder alle mensenzonen te verspreiden.

En het bestond onder de mensenzonen.

En onder de mensendochters werden deze dingen niet besproken,

omdat Lamech het geheim bekendgemaakt had aan zijn vrouwen,

en zij stonden tegen hem op en verhaalden deze dingen alom

en hadden geen medelijden;

daarom werd Lamech veracht en uitgeworpen,

en hij kwam niet onder de mensenzonen,

uit angst dat hij zou sterven."

Mozes 5:52-54

De eerste boodschap uit deze verzen is misschien wel dat als je als man een geheim hebt, je dat vooral niet aan je vrouw moet vertellen. Want zoiets kan grote gevolgen hebben, zoals Lamech aan den lijve ondervond. Toen Lamech tot zijn vrouwen Ada en Zilla al pochend zei: "Hoor mijn stem, jullie vrouwen van Lamech, luister naar mijn woorden; want ik heb een man gedood tot mijn verwonding, en een knaap tot mijn striem, stonden zij tegen hem op een verhaalden deze dingen alom". Ondanks dat hij hun man was, ondanks dat zij wisten waartoe hij in staat was, gingen zij niet met hem mee in zijn opschepperige verhaal. 

Wat ik ook bijzonder vind, is dat zij samen opstonden tegen Lamech. In het Oude Testament kunnen we meer verhalen vinden over polygame relaties, maar in mijn herinnering gingen die allemaal niet bepaald van een leien dakje door onderlinge jaloezie en rivaliteit tussen de vrouwen. Van ons wordt verwacht dat wij de Schriften op onszelf toepassen. Zijn Ada en Zilla, juist voor vrouwen, dan niet een voorbeeld? Want hoe vaak hoor je niet dat vrouwen elkaar de maat nemen? Elkaar kritisch beoordelen op uiterlijk, opvoeding en/of keuzes. In een artikel dat gaat over de proclamatie van het gezin kunnen we lezen dat ouderling Ballard het volgende zei tijdens een zusterconferentie: "We prediken het ideaal, hoewel dat beeld zich niet tot de realiteit verhoudt, en vertrouwen erop dat Christus' verzoening dit spanningsveld opheft. Wat goed is voor de ene vrouw, is misschien niet goed voor de andere. Daarom moeten we elkaars keuzes of de inspiratie erachter vooral niet in twijfel trekken". 

Wat mij ook opviel, is dat doordat zij tegen "Lamech opstonden en dit alom verhaalden", dit tot gevolg had dat Lamech veracht en verworpen werd. In het geval van Lamech betrof het moord, maar zo zijn er meer zaken die niet bedekt mogen worden met de "mantel der liefde". Het artikel 'Hoe we met mishandeling en misbruik kunnen omgaan' is daar een voorbeeld van. In dit artikel worden niet alleen suggesties gegeven voor slachtoffers van mishandeling en misbruik, en hun families, maar ook voor leidinggevenden in de kerk. Ada en Zilla werden gehoord. Daarom werd Lamech "veracht en uitgeworpen". "Leidinggevenden in de kerk mogen een melding van mishandeling of misbruik nooit naast zich neerleggen, en mogen een lid ook nooit ontraden om crimineel gedrag aan te geven. Kerkleiders en -leden houden zich aan alle wettelijke verplichtingen voor het melden van mishandeling en misbruik bij de plaatselijke overheid. In verschillende gebieden geldt echter niet dezelfde meldplicht. In sommige gebieden moeten geestelijken contact met de politie opnemen, terwijl dat in andere gebieden juist niet mag". 

Daarom vind ik de woorden "zij hadden geen medelijden" lastig. Wat voor mij klinkt als niet vrouwelijk genoeg gedrag. Maar wat is vrouwelijk gedrag? Zeker als het onrechtvaardigheid betreft. Hadden ze uit medelijden moeten zwijgen? Daarnaast, zou men het woord medelijden ook gebruikt hebben als een man zo gehandeld zou hebben als Ada en Zilla? In een artikel van de BYU, "When women don't speak", wordt daarover het volgende gezegd: "Gedrag dat bij een man krachtig en besluitvaardig overkomt, kan bij een vrouw als bot en agressief worden geïnterpreteerd. Er bestaat zelfs een term voor: dubbele binding. De dubbele binding is enorm. Toon traditionele vrouwelijke eigenschappen - warmte, zorgzaamheid, openstaan voor iedereen en opdrachten - en anderen zullen je als minder competent beschouwen. Maar neem mannelijke eigenschappen aan - leiderschap, openlijk van mening verschillen, assertief zijn, je mening uiten - en je populariteit neemt af". 

When women don't speak

In mijn logje van vorige week haalde ik president Spencer W. Kimball aan. Dit keer maak ik gebruik van een ander artikel, Priesterschapsgezag thuis en in de kerk waarin ook president Kimball wordt aangehaald, echter dit keer net even anders vertaald. Maar in wezen komt het op hetzelfde neer: "We willen niet dat vrouwen in de kerk stille of beperkt aansprakelijke vennoten zijn. Wees alstublieft een medeaansprakelijke vennoot en een medewerkende partner". Voordat je de verkeerde conclusies trekt door het woord "medewerkend", dit is wat ook gezegd wordt in dit artikel: "We hebben gehoord dat er mannen zijn die tegen hun vrouwen zeggen: Ik draag het priesterschap en je moet doen wat ik zeg. Hij verwierp dat misbruik van het priesterschapsgezag in een huwelijk resoluut, en zei dat zo'n man zijn priesterschap niet waardig is." 

Tot slot nog één ander ding wat mij opviel, en dat is dat dit "onder de mensendochters niet besproken werd, omdat Lamech het geheim bekendgemaakt had aan zijn vrouwen". Na wat er met Lamech gebeurd was keken de mannen wel uit. Maar dat betekent niet, ondanks dat de vrouwen niet deel uitmaakten van deze geheime organisaties, dat dit geen invloed had op hun leven als vrouw, moeder en echtgenote en hun gezinnen in het algemeen. Ether 8 is hiervan een "prachtig" voorbeeld.

In Ether 8 gaat het ook over een vrouw. Akish. Zij stond zelfs aan de basis van een geheime organisatie. Akish, die behalve buitengewoon mooi ook nog eens buitengewoon schrander was. Die tegen haar vader zei: "Waarom is mijn vader zo bedroefd? Heeft hij de kroniek niet gelezen die onze vaderen over het grote diep heeft meegebracht? Zie, bestaat er niet een verslag over de ouden, dat zij door hun geheime plannen koninkrijken en grote roem verkregen? En Akish nam hun de eden af, die gegeven waren door de ouden die ook naar macht hadden gestreeft, en die waren doorgegeven van Kaïn af, die vanaf het begin een moordenaar was" (Ether 8:9,15). 

"En het geschiedde dat zij een geheime vereniging oprichtten, zoals de ouden,

welke vereniging boven alles goddeloos en gruwelijk is in de ogen van God;

want de Heer werkt niet door geheime verenigingen, 

evenmin wil Hij dat de mens bloed vergiet;

maar Hij heeft het vanaf het begin van het mensdom in ieder opzicht verboden.

En nu schrijf ik, Moroni, niet over de toedracht van hun eden en verenigingen,

want het is mij bekendgemaakt dat zij bestaan onder alle volken,

 en dat zij bestaan onder de Lamanieten.

En zij hebben de vernietiging veroorzaakt van dit volk waarvan ik nu spreek

en eveneens de vernietiging van het volk van Nephi."

Ether 8:18-21

President Boyd K. Packer heeft ooit een toespraak gegeven waarin hij verwijst naar dit deel van Ether 8: "Wij leven in een tijd van oorlog, de geestelijke oorlog die nooit zal eindigen. Moroni heeft gewaarschuwd dat de geheime verenigingen die door Gadiaton zijn geïntroduceerd bestaan onder alle volken. Daarom o gij andere volken, (en met andere volken wordt hier ook verwezen naar onze generatie), is het wijsheid in het bestel van God dat die dingen u worden getoond, opdat gij u daardoor van uw zonden bekeert en niet toelaat dat die moordzuchtige verenigingen u in hun greep krijgen. De Sherems, Nehors en Korihors leven onder ons. Hun argumenten verschillen niet zoveel van de argumenten waarover in het Boek van Mormon wordt gesproken. En niet alle spotternij komt van buiten de kerk. Dat zeg ik nog eens: niet alle spotternij komt van buiten de kerk. Pas op dat je je niet bij de spotters voegt".  

Nu weten jullie waarom ik niet zomaar aan deze twee vrouwen, Ada en Zilla, kon voorbij lopen. Ze bleven maar fluisteren in mijn oor. Ik kan mij niet herinneren dat zij ooit ter sprake zijn gekomen in een les en waarom er geen aandacht aan hun verhaal werd geschonken. Een stilte die ze volgens mij niet verdienen, juist doordat zij geen stille partners waren en wat wij hieruit kunnen leren. Dit is wat president Russell M. Nelson zei over je laten horen: "Vandaag roep ik mijn zusters in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen dan ook op om naar voren te treden! Neem uw rechtmatige en nodige plaats bij u thuis, in uw gemeenschap en in het koninkrijk van God in - meer dan u ooit gedaan hebt. Ik roep u op om president Kimballs profetie te vervullen. En ik beloof u in de naam van Jezus Christus dat de Heilige Geest uw invloed dan op ongekende wijze vergroten zal!" 

Ada en Zilla, veel weet ik niet van hen, maar wat ik las vond ik inspirerend genoeg om bij stil te staan. Zij zijn mede de reden dat ik niet alleen wil stilstaan bij "zwarte en witte", maar ook bij "man en vrouw". Ik denk dat het Oude Testament vol zit met dit soort inspirerende stofverhalen die ik in geen geval wil missen. 

Lamech met Ada en Zilla

Afbeelding: Jewish Woman's Archive

1. Context

 

Voor nu laat ik 'de bril die je draagt', mijn onderwerp van de afgelopen tijd, even voor wat het is. Het kan zijn dat ik op een later tijdstip terugkom op meer aanpassingen in de schriften en met een ander oog kijk naar een zwarte huid. Voor nu wil ik eerst aandacht geven aan een toespraak die ik eerder deze maand als leerkracht in onze vrouwenorganisatie heb behandeld. 

De toespraak die we toen besprake was die van ouderling Ulisses Soares: Broeders en zusters in Christus. In deze toespraak heeft hij het over de Inguaçú rivier, "die zich splitst in honderden ongeëvenaarde watervallen". Vandaar onderstaande afbeelding. 

Ouderling Soares zegt het volgende over deze waterval: "Metaforisch gesproken is dit fenomenale watervallencomplex een weerspiegeling van Gods gezin op aarde, want we hebben dezelfde geestelijke oorsprong en essentie, afkomstig van ons goddelijk erfgoed en verwantschap. Maar ieder van ons stroomt door verschillende culturen, volken en nationaliteiten, met verschillende meningen, ervaringen en gevoelens". 

De boodschap van ouderling Soares' toespraak is: "ongeacht hoe en waar we stromen we zijn allemaal naar het beeld en gelijkenis van God geschapen en daardoor allemaal zonen en dochters van God. We hebben dus allemaal een goddelijke aard, een goddelijk erfgoed en goddelijk potentieel, ongeacht onze verschillen. Menselijke waardigheid impliceert in feite respect voor onze verschillen". Hij haalt dan Jezus aan, die "tijdens zijn aardse bediening het toonbeeld van dit beginsel was". En dan zegt ouderling Soares dit, wat te maken heeft met de spanningen die er toen waren tussen de Joden en de Samaritanen:

"Jezus brak met de vastgeroeste traditie van vijandigheid 

tussen Samaritanen en Joden"

Dat doorbreken van tradities zie je ook terug in het Boek van Mormon tijdens het bezoek van Jezus Christus, na zijn opstanding, aan de Lamanieten en Nephieten. Ouderling Soares: "Waren dat niet de omstandigheden waarin het volk van Nephi na het bezoek van Christus bijna tweehonderd jaar lang leefde? En er kon stellig geen gelukkiger volk zijn onder alle volken die door de hand van God waren geschapen. Evenmin waren er Lamanieten of wat voor -ieten dan ook; integendeel, zij waren één, kinderen van Christus en erfgenamen van het koninkrijk van God". Met andere woorden:

Jezus brak met de vastgeroeste traditie van vijandigheid 

tussen Lamanieten en Nephieten

In deze toespraak van ouderling Soares wordt verwezen naar een toespraak van president Russell M. Nelson, 'Laat God zegevieren' (zie voetnoot 1 in de toespraak van ouderling Soares). In die toespraak zegt president Nelson het volgende: "Het evangelienet waarmee het verstrooide Israël wordt vergaderd, is groot. Er is ruimte voor ieder die het evangelie van Jezus Christus volledig wil aanvaarden. Iedere bekeerling wordt een van Gods verbondskinderen, hetzij door geboorte, hetzij door adoptie. Ieder wordt erfgenaam van alles wat God de trouwe kinderen Israël beloofd heeft!" Ieder wordt erfgenaam van alles. God is geen aannemer des persoons. Doordat iedereen erfgenaam van alles kon worden, doorbrak Jezus opnieuw een patroon van denken en een vastgeroeste traditie. 

Jezus brak met de vastgeroeste traditie van vijandigheid 

tussen zwart en wit

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen werd hersteld in een tijd van slavernij en racisme. Zoals we weten, werd dat onderscheid, als verbondskinderen van Abraham, in de dagen van Joseph Smith niet gemaakt. Iedereen had recht op de zegeningen van het evangelie, van het priesterschap en van het eeuwige leven. Allen waren en zijn gelijk voor God. 

Afbeelding: Pixabay

De leer van het gezin

 

Blikjestijd. Oude stukjes van een ander blog, die ik niet verloren wil laten gaan. Soms enigszins aangepast. Ondertussen zijn jullie hiermee bekend. 

Het gezin: een proclamatie aan de wereld

Deze week staat in de zondagsschool de proclamatie aan de wereld over het gezin centraal. Misschien vraag je je daarom ook af: "Waarom dan nu toch ook op het blog hier aandacht aan geven?" Daar zijn verschillende redenen voor, zoals dat de proclamatie niet los te zien is van ons vrouwen en onze rol in deze laatste dagen. 

Over deze proclamatie zei president Russell M. Nelson het volgende: "U belichaamt de hoop die president Gordon B. Hinckley voor u had toen hij 25 jaar geleden tijdens de algemene ZHV-bijeenkomst van september 1995  'Het gezin: een proclamatie aan de wereld' presenteerde. Het is opmerkelijk dat hij besloot om deze belangrijke proclamatie aan de zusters van de kerk te presenteren. Daarmee onderstreepte president Hinckley de onvervangbare invloed die vrouwen op het plan van de Heer hebben."

Nadat president Hinckley deze proclamatie over het gezin had voorgelezen, zei hij tot slot het volgende: "We bevelen iedereen aan om deze proclamatie zorgvuldig, bedachtzaam en biddend te lezen. De kracht van elk land is geworteld in de muren van zijn huizen. We dringen er bij onze mensen overal op aan hun gezinnen te versterken in overeenstemming met deze aloude waarden. Moge de Heer u zegenen, mijn geliefde zusters. Jullie zijn de bewakers van de haard. Jullie zijn de dragers van de kinderen. U bent het die hen koestert en de gewoonten van hun leven vastlegt. Geen ander werk komt zo dicht bij het goddelijke als de opvoeding van de zonen en dochters van God." 

Later voegde president James E. Faust, tweede raadgever van president Hinckley, de volgende verklaring er aan toe: "Omdat moeders het hart en de ziel van elk gezin vormen, was het passend om die proclamatie eerst in de algemene bijeenkomst van de zustershulpvereniging voor te lezen."

Onze 'Kom dan en volg Mij'-leesopdracht opent met een verwijzing naar de woorden van president Dallin H. Oaks: "Ik geloof dat deze generatie onder meer getoetst wordt aan hoe zij de proclamatie over het gezin aanvaardt en gebruikt. Ik bid dat alle heiligen der laatste dagen die toets vastbesloten doorstaan".

Deze proclamatie over het gezin, meer dan 25 jaar terug gegeven, kunnen we niet los zien van de tijd waarin wij nu leven en de veranderingen die de laatste tijd hebben plaatsgevonden in de kerk, zoals het thuisgerichte en kerkgesteunde studieplan dat ons gegeven is, om ons niet alleen als individu en als gezin te versterken, maar ook om ons voor te bereiden op de wederkomst van de Heer. Daarnaast hebben wij vrouwen nog specifieke opdrachten gekregen. 

De woorden van ouderling Oaks "dat we worden getoetst" en de proclamatie aan het gezin kan ik niet los zien van voormalig algemeen ZHV-presidente Julie B. Beck, die in het verleden het nodige gezegd heeft over het gezin. Er is met name een uitspraak van haar, komend uit haar toespraak: 'De leer van het gezin', die ik er uit wil lichten en dat is deze: "Als nooit tevoren zal deze generatie worden opgeroepen om de leer van het gezin te verdedigen. Als ze deze leer niet kennen, kunnen ze die ook niet verdedigen". Met in ons achterhoofd: "We prediken het ideaal, hoewel dat beeld zich niet tot de realiteit verhoudt, en vertrouwen erop dat Christus' verzoening dit spanningsveld opheft". 

Uitspraken:

- We prediken het ideaal: Uzelf in de gezinsproclamatie herkennen

Afbeeldingen:

https://www.churchofjesuschrist.org/?lang=eng

Week van het leven

Morgen wordt weer een 'Mars voor het leven' gehouden. Elk jaar valt zo rond deze tijd van het jaar een folder bij mij in de bus van de organisatie 'Schreeuw om leven'. Dit is "een pro-life organisatie die zich bezighoudt met het levensbegin en levenseinde". In deze folder had men het onder andere over een werkboek (kan gratis gedownload worden) dat als handvat kan dienen voor een kerkelijke gemeente om het gesprek aan te kunnen gaan over het ongeboren leven, abortus en een ongewenste zwangerschap. 

Nieuwsgierig geworden heb ik het boek gedownload en doorgebladerd. Tijdens het bladeren viel mijn oog op de volgende opmerking die bleef hangen: "Vanwege sociale druk komt abortus onder kerkelijke meisjes vaker voor dan je denkt. Hoe kan jullie kerk omgaan met abortus en onbedoeld moederschap, zonder dat het tot een ijzig veroordelend klimaat komt, maar dat een jongere voor de dag durft te komen met haar onbedoelde zwangerschap?"

In het verleden heb ik hier al over geschreven en binnen onze kerk (De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen) is alles wat met het leven te maken heeft zeker een onderwerp van gesprek. Kijk maar naar het blogje hieronder dat ik twee jaar geleden geschreven heb voor het 'Kom dan en volg Mij'-blog. En in het licht van wat Quentin L. Cook erover heeft gezegd: "'Abortus moet voorzichtig worden benaderd. Dat probleem lost zich waarschijnlijk niet op door mensen te veroordelen of te beschuldigen. Sommigen waarschuwen ons om niet over een schip (of mannen of vrouwen) te oordelen zonder dat je weet hoe ver de reis is en welke stormen je kunt tegenkomen." Met andere woorden, zeker passend voor een kerkelijke gemeente: "Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen." 

Deze week staat in het teken van 'Week van het leven'. Als er al een onderwerp is dat veel emoties oproept en de gemoederen in beweging brengt, dan is het wel tussen degenen die voor-het-leven zijn (pro-life) en degenen die voor-vrijheid-van-keuze zijn (pro-choice).

Van ons wordt gevraagd dat we keuzes maken en dat we goede keuzes maken. Een daarvan is dat we ons niet inlaten met abortus. Natuurlijk zijn er overwegingen; daar heeft president Nelson het ook over in zijn toespraak 'Abortus: een aanslag op de weerlozen' , zoals, ik citeer, "zorg om de gezondheid van de moeder. Maar de gevallen waarin de zwangerschap wordt afgebroken om het leven van de moeder te redden zijn miniem, zeker wanneer er moderne medische zorg voorhanden is. Ook zwangerschap als gevolg van incest of verkrachting is een overweging. Dit is extra erg, omdat we hier te maken hebben met een onschuldige vrouw aan wie het recht op keuze werd ontzegd. Onder deze omstandigheden wordt abortus soms raadzaam geacht om de lichamelijke en mentale gezondheid van de moeder te beschermen. Relatief weinig abortussen worden gepleegd om die reden".

In Nederland alleen vinden er jaarlijks ongeveer 33.000 abortussen plaats. Wereldwijd gezien vinden er jaarlijks 44 miljoen abortussen plaats. Een op de vier zwangerschappen eindigt daarmee in een afbreking. 

We leven in een land dat abortus heeft gelegaliseerd, en denken daarmee dat het goed is. Maar het feit dat het gelegaliseerd is, wil nog niet zeggen dat het daarmee goed is. Elder Cook noemt dit een van de sluwste aspecten van de inspanningen van de tegenstander om het plan van onze hemelse Vader voor ons geluk te dwarsbomen: 'door het kwade goed te laten lijken en het goede kwaad'. 

In deze toespraak zegt hij ook: "Abortus moet voorzichtig worden benaderd. Dat probleem lost zich waarschijnlijk niet op door mensen te veroordelen of te beschuldigen. Sommigen waarschuwen ons om niet over een schip (of mannen of vrouwen) te oordelen zonder dat je weet hoe ver de reis is en welke stormen je kunt tegenkomen".

Maar dat neemt niet weg dat wij, vrouwen van zijn kerk, een keuze hebben en dat er van ons wordt verwacht "dat wij vrouwen van de kerk op ons best zijn". Wat onder andere inhoudt "dat we de leer van het gezin kennen, naleven en verdedigen". 

De pijlen van de tegenstander richten zich met name op ons vrouwen. Het is niet voor niets dat president Nelson dit over ons zei: "Lieve zusters, uw vermogen om waarheid en dwaling te onderscheiden, om deugdzaamheid in onze samenleving te beschermen, is in de laatste dagen van essentieel belang. En we rekenen erop dat u dit anderen aanleert. Ik wil hier heel duidelijk over zijn: als we de morele rechtschapenheid van vrouwen verliezen, gaat de wereld ten onder". 

"In de discussies, ik citeer president Nelson, over abortus, wordt het 'recht op keuze' opgeworpen als ware het de enige deugd die ertoe doet. Dat zou alleen waar zijn als er maar één persoon bij betrokken is. Het recht van een persoon kan nooit zo ver gaan dat de rechten van een ander persoon in het gedrang komt. Of het nu in of buiten het huwelijk is, abortus gaat nooit over een persoon. Heiligen der laatste dagen dienen op te komen voor recht op keuze - de juiste keuze - maar niet voor een absoluut, altijd geldend keuze recht".

Elder Oaks, helaas in het Engels, gaat in zijn toespraak: 'Weightier Matters'  hier verder op in: "Keuzevrijheid is een middel, geen doel. De toets in dit leven is niet het zeker stellen van keuzevrijheid, maar het juiste gebruik daarvan - om het goede te kiezen in plaats van het kwade, om onze eeuwige doelen te kunnen bereiken.  Keuzevrijheid kan zelf een slogan worden om een bepaalde keuze te rechtvaardigen. Iemand die bijvoorbeeld 'Ik ben pro-choice' roept, is duidelijk iemand die zich verzet tegen elke wettelijke beperking op abortus, omdat de vrouw vrij moet zijn in die keuze. Pro-choice slogans zijn vooral voor heiligen der laatste dagen verwarrend geweest omdat wij weten dat keuzevrijheid, wat inhoudt dat we vrij zijn om te kiezen, in het evangelieplan een fundamentele noodzaak is. Alle Heiligen der Laatste Dagen zijn volgens de theologische omschrijving, voor keuzevrijheid. Maar voor keuzevrijheid wil nog niet zeggen dat daar alles mee gezegd is. Kiezen is een middel, niet het uiteindelijke doel. Wij zijn verantwoordelijk voor onze keuzes, en alle rechtschapen keuzes zullen ons naar onze eeuwige doelen leiden.  We moeten opkomen voor goede keuzes. Elke vrouw heeft, binnen de beperkingen van de natuur, het recht om te kiezen wat er wel of niet met haar lichaam gebeurt. Elke vrouw is tegelijkertijd verantwoordelijk voor de manier waarop ze haar lichaam gebruikt. Als ze ervoor kiest haar lichaam zo te gebruiken dat ze in verwachting raakt, heeft ze niet alleen het recht, maar ook de verantwoordelijkheid voor die foetus.  Ze heeft zelf gekozen wat er met haar lichaam gebeurde door een zwangerschap te riskeren". Als bevruchting plaatsvindt, is het keuzemoment voorbij. 

Uiteraard geldt dit niet alleen voor vrouwen. Mannen dragen hier ook een verantwoordelijkheid in.  Ouderling Christofferson zei hierover in zijn toespraak: 'De morele kracht van vrouwen': "Er bestaat al heel lang een dubbele moraal die van vrouwen verwacht dat zij zich zedig gedragen, maar die de onzedelijkheid van mannen door de vingers ziet. Een dergelijke dubbele moraal is onrechtvaardig en ze is terecht bekritiseerd en afgewezen. Je zou verwachten dat die afwijzing ertoe zou leiden dat mannen zich naar een enkele, hogere moraal zouden voegen, maar juist het tegendeel is het geval - van vrouwen en meisjes wordt nu verwacht dat ze seksueel net zo vrij zijn als mannen onder de dubbele moraal. Waar eens de hogere moraal van vrouwen trouw en verantwoordelijkheidsbesef van mannen eiste, zien we nu seksuele relaties zonder verantwoordelijkheid, gezinnen zonder vader en toenemende armoede. Deze vrije moraal berooft vrouwen gewoonweg van hun morele invloed en verloedert de hele samenleving".

Abortus is een gevoelig onderwerp, maar ouderling Soares zei dat "om te beschermen wat we het meest waarderen, moeten we ware ideeën onder woorden brengen en herhalen. Conflicten en spanningen zijn onvermijdelijk in een wereld die zo complex is als de onze. Maar eerbied voor de menselijke waardigheid is een noodzakelijk uitgangspunt. Het veronderstelt respect voor pluralisme en verschil". Dat de complexiteit en de gevoeligheid van het geheel ons niet weerhouden om onze stem, in respect, te laten horen. 

Afbeelding Pixabay

Kind en gezin

De komende tijd, afhankelijk van mijn omstandigheden en waar ik mee bezig ben, zal ik blogjes, al dan niet in zijn geheel, van mijn andere blog overhevelen naar dit blog. Het onderstaande is afkomstig van dat blog en heeft onder andere te maken met het feit dat deze week in het teken staat van het ongeboren kind. Vandaar. 

"Voordat Ik u in de moederschoot vormde,

heb Ik u gekend;

voordat u uit de baarmoeder naar buiten kwam,

heb Ik u geheiligd." 

Jeremia 1:5

Milieuvervuiling

Een tijdje terug las ik een artikel waarin onder andere het volgende werd gezegd: "Honderden ministeries en programma's beschermen verschillende belangen, maar welke beschermt het gezin? Zou van alle milieuproblemen het gezin niet het eerste moeten zijn?" 

Wat mij trof was het woord milieuprobleem. Dit woord had ik zelf nog nooit eerder in verband gebracht met het gezin, eerder met de vervuiling van de lucht of die van de grond. 

nos.nl

Ook had ik het woord milieuprobleem niet direct in verband gebracht met ons vrouwen. Maar na dit artikel te hebben gelezen dat gaat over dat een op de tien vrouwelijke studentes slachtoffer is van verkrachting tijdens studie, kreeg ik het woord 'milieuproblemen' niet meer uit mijn hoofd.  

Hieronder wat cijfers om aan te geven hoe vervuild onze omgeving is. 

Volgens Statistieken seksueel geweld is 1 op de 8 vrouwen en 1 op de 25 mannen ooit verkracht in Nederland. Jaarlijks zijn er 100.000 slachtoffers van seksueel geweld. 

Seksueel geweld, zoals verkrachting, is een kleurstaal van de kleurenwaaier seksuele intimidatie, wat een groot spectrum aan gedragingen omvat. Zo is straatintimidatie ook een staal van deze waaier.  

Bijna de helft van alle Rotterdamse vrouwen wordt op straat lastiggevallen

Ruim helft van vrouwen in Amsterdam geïntimideerd op straat

Een op drie Tilburgers op straat lastiggevallen 

Ik had bijvoorbeeld ook kunnen kiezen voor Groningen, Maastricht, mijn eigen stad, of een of ander willekeurig dorp. Dit geeft alleen maar aan hoe groot en hoe algemeen dit probleem is. 

Deze cijfers liegen er niet om, ondanks dat deze steden zich hebben aangesloten bij het programma VeiligeSteden voor vrouwen en meisjes  om op die manier te proberen "het geweld tegen meisjes en vrouwen in de openbare ruimte en tijdens het uitgaan aan te pakken". 

Op de werkvloer heeft 1 op de tien werknemers wel eens te maken met seksuele intimidatie, Daarnaast, wie kent niet de verhalen van seksueel misbruik in de kerk en in de sport? En dan heb ik het nog niet eens gehad over internet. 

De kleurenwaaier van seksuele intimidatie is ondertussen zo dik geworden dat het lastig kiezen is qua onderwerp. Iedereen die wel eens in een verfwinkel heeft gestaan, weet dat er een heleboel kleuren wit zijn. Wanneer ik denk aan wit, dan denk ik aan onschuld. Maar veel van deze wit tinten zijn niet zo wit als je denkt. Leg er maar eens spierwit naast. Dat is ook het probleem van seksuele intimidatie. Sommige gedragingen zien er op het eerste gezicht onschuldig uit, maar uiteindelijk vallen ze binnen de waaier seksuele intimidatie. Vandaar ook: Wat is seksuele intimidatie? Op deze site vind je een lijstje van gedragingen die hieronder vallen. Het is goed om dat zo benoemd te zien staan. Nu nog met zijn allen kleur bekennen. 

Geweld, intimidatie of hoe je het ook wilt noemen, tegen vrouwen, op wat voor manier dan ook, blijkt eerder regel dan uitzondering te zijn. Maar waar we misschien niet zozeer bij stilstaan is dat geweld achter de voordeur de meest voorkomende vorm van geweld is. Kom ik toch weer uit bij het gezin en dat brengt me tevens bij mijn laatste cijfer. In Nederland sterft elke 10 dagen een vrouw als gevolg van huiselijk geweld. 

In 94% procent van alle gevallen van seksueel geweld is een man de dader. Dat zet hem als grootste milieuvervuiler op 1. 

2025: Elke 8 acht dagen sterft er nu een vrouw door femicide. 

Wanneer staat hij op om dit probleem aan te pakken?

Uitspraak milieuvervuiling: Neal A. Maxwell

Afbeelding man: Milieuvervuiling is wel degelijk een probleem

Ongewenst zwanger

Gisteren schreef ik iets over op reis gaan en de verschillende manieren waarop je op reis kunt gaan. En dat je ook van informatie naar informatie op reis kunt gaan. Ik ging van het Algemeen Dagblad en vondelingenkamers naar het Reformatorisch Dagblad en dat de kerk een veilige haven moet zijn. In dit geval, want daar gaat het nog steeds over, de ongewenste zwangere vrouw. Meestal neemt men het woord ongewenst in de mond. Of 'onbedoeld zwanger', wat ik ook heb voorbij zien komen. Zelf schreef ik dat ik liever sprak van 'ongepland zwanger zijn'. 

Maar er is nog een manier om over niet gepland zwanger zijn te spreken en dat is 'het ongehuwd zwanger' zijn. Dit is een vorm van zwanger zijn die je niet los kunt zien van de kerk. Maar daar wil ik niet als eerste bij stil staan. 

Tegenwoordig is het meer dan normaal dat kinderen buiten het huwelijk worden geboren. Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek "steeg het aantal buitenechtelijk geboren kinderen tussen 1960 en 2000 van 3.000 tot ruim 50.000. In twee van de drie gevallen gaat het om het eerste kind. Was in 1960 nog een op de dertig kinderen eerste kinderen buitenechtelijk, vorig jaar was dat een op de drie". Met de opmerking dat "tegenwoordig deze buitenechtelijke kinderen doorgaans binnen een relatie ter wereld komen, bij ongehuwd samenwonende kinderen die bewust voor een kind hebben gekozen". Uit cijfers van het CBS blijkt ook dat kinderen van niet-gehuwde ouders steeds vaker worden erkend door de vader. Hij is dan de ouder van het kind. Maar dat wil niet zeggen dat je daardoor automatisch gezag hebt over het kind. Dat geldt alleen voor een huwelijk of een geregistreerd partnerschap. De opmerking die ik hierover tegenkwam was deze: "Mannen, regel het gezag over je kind!" Ik denk dat dat genoeg zegt. 

Vroeger, ik heb het over de jaren 50 en 60, was het de norm dat je pas kinderen kreeg als je getrouwd was. Kreeg je een kind buiten het huwelijk, dan was dat een schande. Vaak moest men in die tijd dan ook trouwen. Bleef je alleen zwanger achter, dan kon het gebeuren dat je werd weggestuurd voordat de zwangerschap zichtbaar was, en werd je gedwongen afstand te doen van je kind. Eenmaal thuis werd er nooit meer over gesproken, met alle gevolgen van dien. Niet alleen voor deze vrouwen, maar ook voor deze kinderen die vaak in kindertehuizen terecht kwamen. Tegenwoordig is er veel aandacht voor deze afstandsmoeders. 

Behalve dat er veel aandacht is voor deze afstandsmoeders, die in het verleden werden gedwongen tot adoptie, blijft adoptie ook nu een pijnlijk en moeilijk onderwerp. Het is niet voor niets dat kinderadoptie uit het buitenland voorlopig stil ligt. In de Volkskrant stond dat "door een speciale commissie naar de gang van zaken rond adoptie zoveel misstanden aan het licht zijn gebracht, dat het niet verantwoord zou zijn op de huidige voet verder te gaan". 

Desondanks, ik kom nu bij die veilige haven en de kerk, is adoptie, en het taboe dat daarop ligt, toch een van de mogelijkheden voor een ongehuwde zwangere, naast bijvoorbeeld een huwelijk en alleenstaand ouderschap. 

In Gospel Topics kwam ik een artikel tegen over ongehuwd zwanger zijn, helaas wel in het Engels. In het voorwoord wordt het volgende gezegd: "Onze hemelse Vader houdt van al zijn kinderen en betoont elk van hen barmhartigheid, ongeacht hun omstandigheden. Hij is 'rijk in barmhartigheid' en zal ons steunen in onze beproevingen, problemen en moeilijkheden. Zwanger en ongehuwd zijn kan een moeilijke tijd zijn in iemands leven. Elk individu ervaart unieke omstandigheden wanneer hij wordt geconfronteerd met een ongehuwde zwangerschap. Bedenk bij het beslissen hoe u verder gaat dat onze hemelse Vader u of uw kind nooit in de steek zal laten. Hij houdt evenveel van je kind als, zo niet meer, dan jij van het kind, en Hij wil jullie beiden helpen. Hij geeft om jullie en heeft een plan voor jullie beiden. Hij zal jullie niet troosteloos achter laten".

Door te spreken over en het gebruik van het woord ongehuwd, zie je het belang terug van het huwelijk. Maar ik ben al genoeg afgedwaald, dus dat laat ik voor nu even buiten beschouwing. In dit artikel wordt ook aandacht gegeven aan de vraag: "Als ik iemand ken die een ongehuwde zwangerschap doormaakt, hoe kan ik dan helpen?" Nu word je niet in je eentje zwanger, maar dat is een ander station. We zullen zien hoe het verder gaat.

Even niet.....

....zei zij!
Maar de afbeelding van gisteren kan ook betekenen
"zoals de wind waait, waait haar jasje".
Lekker inconsequent dus.
En daar kan ik me ook wel in vinden.
Juist, zoals je aan het beeld kunt zien, haar voeten stevig gegrond staan.
Dat maakt dat ze, ondanks het gebeuren om haar heen, zicht houdt op waar ze staat, maar bovenal, waar ze heen gaat.
Dus laat maar waaien, die wind.

Vorige maand waren we 29 jaar getrouwd.
Tijdens een weekendje weg hebben we dat onverwachts bezegeld met nieuwe ringen (manlief was zijn ring ergens tijdens ons huwelijk kwijt geraakt).
Het voelde alsof we daarmee opnieuw JA zeiden tegen elkaar.
En nu ik het toch over wind heb, die wind die overal waait, hebben wij ook ervaren in ons huwelijk.
Soms was er zelfs sprake van forse tegenwind.
Maar door alles heen wisten we: jij hoort bij mij, en ik hoor bij jou.
Over gegrond zijn gesproken.
Wat ben ik blij dat we dat zicht nooit uit het oog verloren zijn.

Het feminitisch model

Nog druk doende met dag 1.
Loop nu zelfs rond met twee stappentellers.
Hoe gek kun je zijn.
Maar ik vertrouwde toch niet helemaal de uitkomst van mijn eerste stappenteller.
De tweede stappenteller is een stukje, eigenlijk meer dan, enthousiast.
Zelfs als ik achter de potten en pannen in de keuken sta te scharrelen, turft hij er lustig op los.
Probeer nu tussen deze twee een bevredigend midden te vinden.

Het vinden van een middenweg doet me trouwens denken aan wat ik onlangs las in de Liahona.
Staat zo op het oog los van hoeveel stappen ik op een dag verzet.
Maar aan de andere kant, beide hebben juist ook weer alles te maken met hoe ik mijn vrouw-zijn invul.

"Als onzelfzuchtigheid betekent dat een vrouw haar eigen identiteit en persoonlijke groei moet opgeven, dan wordt onzelfzuchtigheid verkeerd begrepen.
Maar het tegenwoordige feministische model, waarin de vrouw in zeer grote mate onafhankelijk van haar gezin functioneert, slaat te ver door.
Een verstandiger kijk op de zaak is dat man en vrouw onderling afhankelijk zijn van elkaar.
De critici die moeders van afhankelijk naar onafhankelijk hebben verschoven, hebben het gematigde midden van onderlinge afhankelijkheid overgeslagen.
Zij die moeders van onzelfzuchtigheid naar zelfzucht hebben verschoven, hebben het gematigde midden overgeslagen, waarin een vrouw er zelf voor kiest om te dienen en zo tot persoonlijke groei komt.
Deze excessen zorgden ervoor dat de discussie over de waarde van het moederschap er, ironisch genoeg, toe heeft geleid dat het grote publiek moeders, maar ook vrouwen in het algemeen, niet meer serieus neemt."



Uitspraak: Bruce C Hafen:
‘Motherhood and the Moral Influence of Women’.
Toespraak gehouden in het Wereldcongres over het gezin II, Genève, Plenaire vergadering IV, 16 november 1999, http://worldcongress. org/wcf2_spkrs/wcf2_hafen.htm
Afbeelding: photl.com

Het gezin

Sorry, het ontbreekt me aan de tijd om hier verder op in te gaan, maar mezelf kennende zal dat ongetwijfeld gebeuren.
Er zijn een paar zinnen, ik las ze onlangs in de krant, die zich maar blijven opdringen aan mij.  

Zinnen die zich niet weg laten drukken.

Dat komt vanwege de wereld die achter die paar regels schuilgaat. 

Betreft een serie artikelen waarin topvrouwen aan het woord zijn. 

Een van deze vrouwen zegt het volgende:
"Ik heb gezegd dat het werk niet ten koste van de kinderen mag gaan. Er is altijd fulltime een oppas. Ook al zijn ze nu groter, ik vind het belangrijk voor dat kopje thee".

Dan vraag ik me af wie van de twee er thuis is voor dat kopje thee?
Zij, de moeder?
Of toch de fulltime oppas?
Waarom wil je dat er iemand thuis is voor dat kopje thee?
Is thuis thuis als dat de fulltime oppas is?
Wat probeer je hier in wezen mee te zeggen?
Daarnaast is dat kopje thee juist niet het symbool van de thuisblijvende moeder, waar zo vaak op neergekeken wordt?

Afbeelding: photl.com

Uitspraak: AD november 2013

Wie is toch die man/vrouw die het vlees op zondag snijdt

In de krant van vandaag stond een artikel met als titel 'Vrouw aan de top niet anders dan een man'. Onlangs is er een onderzoek gedaan naar het functioneren van mannen en vrouwen in topfuncties. De conclusie van dit onderzoek is dat er geen "enkele wetenschappelijk onderbouwing te vinden is om te discrimineren naar sekse op leidinggevend niveau. Ze managen namelijk op precies dezelfde manier als hun mannelijke collega's".

Met andere woorden, er is geen enkele reden om vrouwen niet aan te stellen voor een topfunctie. 

Wat men met dit artikel duidelijk wil maken is dat de cliché van dat vrouwen 'te soft' en 'te aardig' zijn, terwijl mannen 'vol zelfvertrouwen' en 'besluitvaardig' zijn, niet opgaat.
"Vrouwelijk managers geven op precies dezelfde manier leiding als mannelijke managers.
Al wil dat niet zeggen dat geslaagde vrouwen allemaal macho's zijn."

Nu gaat het mij er niet om of vrouwen die wel of niet de top bereiken vrouwen met 'ballen'  zijn. Uiteindelijk gaat het erom, dat een vrouw, als ze dat wil, alles kan bereiken wat maar mogelijk is. En zij doet daarin zeker niet onder voor de man. Laat dat gezegd zijn.

Het probleem is alleen dat ze dat niet wil. Dat blijkt wel uit het antwoord van Thecla Bodewes, zakenvrouw van het jaar 2011, als haar de vraag wordt gesteld waardoor ons land zo achterloopt als het gaat om vrouwen op topfuncties: "Dat komt door onze cultuur. Het is voor ons normaal dat de vrouw voor de kinderen zorgt. Ik ken veel vrouwen die topvrouw hadden kunnen worden, maar die niet naast hun gezin nog eens 80 of 100 uur wilden werken. Daar moeten we niet zielig over doen."

Wat mij raakt in dit artikel is dat men om de top te bereiken, naast het gezin, 80 of 100 uur moet werken. Logisch dat vrouwen dit niet willen. Ondertussen vraag ik me wel af hoe het zit met de mannen in de top? Stellen deze mannen zich zelf ooit de vraag of het aantal uren dat zij werken wel te combineren valt met hun gezin? Ouderschap is toch vader- en moederschap?

Misschien is het wel emancipatie ten top wanneer mannen zouden opstaan en zouden aangeven dat ze dat niet willen.   

"Vaak vullen we onze levens met allerlei goede zaken, 

zodat er geen tijd is voor de essentiële zaken."

Afbeeldingen: oneworld.nl en defrysk.wordpress.com

Krant: AD, maandag 7 oktober 2013