Zonnebloem 3...

Kan het niet laten om toch nog een keer terug te komen op de Zonnebloem.
En wel omdat er op dit moment nog een paar gedachten door mijn hoofd spelen.

Hierbij in ieder geval de eerste gedachte. 

Die komt uit een filmpje van Philip Zimbardo.
In het filmpje laat Philip Zimbardo gemaskeerde mensen zien, en legt hij uit wat het gemaskeerd zijn doet met het menselijke gedrag.

Zoals jullie weten,  houd ik van de Liahona, en moest ik, toen ik dit zag en hoorde, gelijk aan
een toespraak (bladzijde 48) denken van een tijdje terug.  
In deze toespraak - gericht aan de jongeren, maar wat is leeftijd per slot van rekening, zeker gezien wat er in dagelijks leven plaatsvindt - wordt er het volgende gezegd:

"Een van de beste manieren om je te beschermen tegen slechte keuzes is geen masker van anonimiteit te dragen. Als je ooit merkt dat je dat doet, weet dan dat het een ernstige waarschuwing tegen gevaar is, 
en dat het een van de middelen van de tegenstander is om je iets te laten doen wat niet mag".

Misschien denk je nu 'wat overtrokken', maar is dat wel zo? 

"Het is tegenwoordig normaal om je identiteit te verbergen en anoniem hatelijke, giftige, onverdraagzame boodschappen op het internet te zetten. 
Sommigen noemen dat flamen. 
Sommige instellingen proberen opmerkingen door te lichten. 
De New York Times tolereert bijvoorbeeld geen opmerkingen als die een persoonlijke aanval inhouden, obscene, vulgaire of godslasterlijke woorden bevatten, of als de inzender zich voordoet als iemand anders, onsamenhangend schrijft of schreeuwt. 
The Times moedigt ons ook aan om onze eigen naam te vermelden, want "we hebben ondervonden dat mensen die hun eigen naam vermelden, prettigere en respectvollere discussies voeren". 
Elke manier waarop het internet gebruikt wordt om te pesten, een reputatie te beschadigen of iemand in een kwaad daglicht te stellen, is verwerpelijk. 
Wat we in de samenleving zien, is dat als mensen het masker van anonimiteit dragen, ze eerder dit gedrag vertonen dat een fatsoenlijke dialoog onmogelijk maakt".

We kunnen naar anderen kijken en denken dat we niet zo zijn. Maar de praktijk kan zomaar in ons nadeel uitvallen en dan bezigen wij zinnen als 'Ik had het niet zo bedoeld'.  

Afbeelding: http://eliascoaching.wordpress.com/2014/02/04/draag-jij-een-masker/

De Zonnebloem 2...

Aan het eind van zijn boek 'De Zonnebloem' zegt Wiesenthal: "Ik ken de levensgeschiedenis van vele nazi-moordenaars vrij nauwkeurig - geen van hen werd als moordenaar geboren. Ze waren vroeger allemaal boeren, ambachtslieden of ambtenaren, zoals je dagelijks op straat tegenkomt. In hun jeugd hebben ze godsdienstonderwijs gehad; geen van allen komt uit een misdadigersmilieu. En toch zijn het moordenaars geworden, moordenaars uit overtuiging".

Dat gewone mensen, zoals u en ik, tot de meest verschrikkelijke daden over kunnen gaan, wordt Het Lucifer Effect genoemd. Je zou bijna om die reden wensen dat je niet zo gewoon was. Aan de andere kant, is er iets nieuws onder de hemel?

Lucifer

"Hoe zijt gij uit de hemel gevallen,

gij morgenster,

zoon des dageraad;

hoe zijt gij ter aarde geveld,

overweldiger der volken!"

Jesaja 14:12

Afbeelding: Wikipedia

De Zonnebloem...

"In De Zonnebloem beschrijft Wiesenthal hoe hij als joodse gevangene in contact komt met een stervende SS'er die hem vertelt over zijn activiteiten bij de vernietiging van de joden in Oost-Europa. Aan het eind van zijn biecht vraagt hij Wiesenthal om vergeving. Deze weigert dit, omdat hij zich niet in staat acht, mede uit naam van de miljoenen omgekomen joden, een soort collectieve vergiffenis te schenken. Maar de vraag (die het slot van dit boek vormt) of deze beslissing juist was, blijft Wiesenthal bezighouden.'' 

Het is aan dit boek waar ik vanochtend aan moest denken, toen ik de krant las. 

Het boek waarin de stervende SS'er onder andere vertelt hoe hij samen met de anderen de joden een huis in dreven, de voordeur sloot en dat daarna handgranaten naar binnen werden gegooid. Zij die trachten te ontsnappen aan deze vuurzee werden opgewacht door een machinegeweer.

Het enige verschil met toen is dat het nu niet gaat om joden, maar Nigerianen, en dat de daders geen nazi's zijn, maar leden van Boko Haram, een terreurorganisatie die strijd voert voor een islamitische staat in het noorden en oosten van Nigeria. 

Want ook zij maken zich schuldig aan allerlei gruwelijkheden, onder andere zoals beschreven door Simon Wiesenthal, door de deuren van een jongensslaapzaal te vergrendelen en in brand te steken, waarbij 59 jongens omkwamen.  

Aan het eind van zijn boek zegt Wiesenthal: "Ik ken de levensgeschiedenis van vele nazi-moordenaars vrij nauwkeurig - geen van hen werd als moordenaar geboren. Ze waren vroeger allemaal boeren, ambachtslieden of ambtenaren, zoals je dagelijks op straat tegenkomt. In hun jeugd hebben ze godsdienstonderwijs gehad, geen van allen komt uit een misdadigersmilieu. En toch zijn het moordenaars geworden, moordenaars uit overtuiging"

Uit alles blijkt, keer op keer, toen en nu, dat wij mensen in staat zijn om ongelooflijke dingen te doen. Zowel ten goede als ten kwade. Nee, er is niets nieuws onder de zon. Vanaf het begin is het niet anders geweest. Dit alles kun je toch echter ook niet lossen van jezelf. En je eigen gewandel door het leven en toch ook de vraag: wat als ik onder druk kom te staan?

Bron: Krant AD 

Samenvatting boek: Achterkant D Zonnebloem 

Afbeelding boek: Bol.com

Stilte...

'Vandaag is het de 70ste 'verjaardag' van de landing van de geallieerden op de Franse kust van Normandië. Topoverleg rond D-day.'

Dat is wat ik lees als ik de krant doorblader.

Leer van het verleden, hoop op morgen.

Maar op de een of andere manier lukt het ons in het algemeen niet, of het nu in het klein is, individuen en gezinnen, of in het groot, landen, om in goede harmonie met elkaar om te gaan.

Normandië betekent voor mij namen die voorgelezen worden.

Het kan mij nu nog emotioneren.

Al die gesneuvelde mannen, velen jongens nog.

Wij waren vorig jaar in de omgeving van Normandië op vakantie en ik had van deze vakantie wat foto's op mijn blog gezet.

Om er nu achter te komen dat dit blogje nog steeds in concept stond..

Dus bij deze alsnog.

We zijn er even tussenuit geweest.

Onder andere zijn we in 

 Coudehard, een klein plaatsje in Normandië, geweest.

Dit is het uitzicht aan één kant van ons huisje.

En dit is de weg die langs ons huisje loopt. 

Typisch een doodnormale weg voor waar wij zaten. 

Alleen is bovenstaande foto niet door mij genomen. 

Maar is afkomstig van onderstaand bord.

Circuit Aout 44 is namelijk een route die je kunt volgen.

Deze route brengt je onder andere naar het Coudehard-Montormel Memorial, 

een museum, waar wij een paar honderd meter vandaan zaten.

Als je daar zo loopt, kun je je niet voorstellen hoe het eens was.

En hoe verschrikkelijk dat moet zijn geweest.

Kijkend naar deze foto op het bord, 

vang je daar toch zeker wel een glimp van op. 

Ben je in Normandië, dan 'moet' je naar de stranden 

 waar de geallieerden aan land kwamen. 

Wij hebben Omaha Beach bezocht. 

In eerste instantie liepen wij verkeerd en kwamen we hier terecht. 

Het eerste wat je dan ziet is natuur,

 met daarachter een prachtige blauwe oceaan.

Met beneden het strand.

Ik had zo een duik in het water kunnen nemen, als......

Je kunt daar gewoonweg niet lopen zonder dat je geraakt wordt door wat daar gebeurd is.

Terwijl ik dit opschrijf, zie ik in gedachten mezelf weer lopen, naar de uitgang van het museum.

En hoor ik opnieuw hoe de namen van de slachtoffers één voor één worden voorgelezen. 

Naam na naam, na naam. 

Slechts één van de velden.

Zoals wij de gewoonte hebben om bloemen achter te laten op een graf, 

zo laten Joden een steentje achter op het graf. 

Zo'n steentje symboliseert een traan gevangen in steen. 

Nog zo'n strand waar hevig gevochten is.

Waar nu zomers de badgasten 'vechten' om een plaatsje.

Waar je ook gaat in Normandië, overal kom je stille getuigen tegen van de Tweede Wereldoorlog.

We hebben het nodige ervan gezien. 

Dit alles zal ik jullie niet laten zien.

Op één plaats na dan.

En dat is de Duitse militaire begraafplaats in La Cambe. 

Op deze begraafplaats liggen de gesneuvelde Duitse soldaten van Omaha Beach.

Geen witte kruizen hier.

Maar wel tekenen dat ook zij niet vergeten zijn. 

Met in het midden,
een heuvel met een gedenkbeeld, waar de tekst:
'Gott hat das letzte Wort',
op staat. Al heb ik dat zelf niet zien staan.

Met aan de voet kransen uit verschillende landen.

Op deze begraafplaats geen verhalen van helden.
Wel wat de gevolgen van een oorlog zijn.
En de stem van 'dit nooit meer'. 

Wat gesymboliseerd wordt door middel van tientallen vredesbomen.

Voordat jullie denken dat we alleen maar erebegraafplaatsen hebben bezocht, dan hebben jullie het mis. Wat wij ook zeer de moeite hebben gevonden was het bezoek aan de burcht van Willem de Veroveraar, in Falaise. Waar je op eigen houtje, als je dat wilt, met behulp van een iPod, doorheen kunt dwalen.

Op weg naar de burcht kwamen wij langs wat bakkers. 

Dus op de weg terug...

....ergens op een bankje neergestreken.

Met dit als uitzicht.

Redenen genoeg om te bedenken waar we zoal dankbaar voor kunnen zijn. 

Zeker gezien in het licht van wat was.

Little things...

... of drie vliegen in één klap.

Voor mezelf zijn die drie vliegen één geheel. Het probleem is alleen: hoe verwoord ik het, zodat het op 'papier' ook een samengesteld geheel is.

Juist dat onvermogen kan mij weerhouden om aandacht te geven aan mijn blog.

Voelen is één, uiten is wat anders.

Maar nu ik het toch over voelen heb, laat ik daarmee beginnen.

'Want sommigen van ons hebben de meest opmerkelijke personen die wij kennen

- personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd -

gevonden binnen de banden van een boek.'

Degenen die mijn blog volgen, weten dat ik van lezen houd en ook dat ik bovenstaande uitspraak al eens eerder in een blogje heb verwerkt. Trouwens, al volg je mijn blog niet, de afbeelding rechts spreekt op zich al voor zich zelf.

Als we de media die we gebruiken bewust toetsen, is dat een moment van reflectie. 

Professor Jensen noemt zo’n moment een 

‘gesprek met onszelf’: ‘een innerlijke dialoog

 — een geven en nemen, waarin we luisteren en reageren. 

De beste gesprekken die we hebben, worden vaak momenten van persoonlijke bekering, 

omdat het doorgaans door een gesprek is dat we onze mening veranderen, 

een nieuwe weg inslaan 

of ons voornemen om ons leven te beteren. 

De aanpassingen die we op die momenten in onze ziel aanbrengen, 

zijn meestal klein, eenvoudig, gradueel, vertroostend en productief.’

Tijdens het lezen van de Liahona kwam ik deze tekst tegen in een artikel over 'Media de moeite waard' (blz. 14)  en moest ik gelijk denken aan 'mijn' uitspraak, 'personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd'. 

Lezen is voor mij op reis gaan, en ik maak daar tijd voor vrij, bewust.

Niet lezen is geen optie; ik weet wat dat met me doet.

Wat mij bij mijn derde uitspraak brengt, die gaat over 'het voeden van de vrede in jezelf':

'Voed de vrede in jezelf.

Let eens op welke prikkels van buitenaf je toelaat.

Wat neem je op aan onvrede en onrust?

En welke dingen brengen je juist vrede en vertrouwen?

Als je merkt dat je vooral onvrede en onrust toelaat,

kun je jezelf trainen om betere keuzes te maken.

Wat voedt de vrede in jou?

Mediteren, inspirerende boeken lezen, 

een wandeling in de natuur maken?

Maak hier bewust ruimte voor.' 

Timber Hawkeye, van hem is bovenstaande uitspraak, zegt grappig genoeg het volgende over de tv:

'Ik probeer ook om minder onvrede van buitenaf toe te laten. 

Geweld op tv zien is voor je hoofd wat geraffineerde suiker eten voor je lichaam is. 

Een uurtje ruis kan onrust en onvrede voor de hele dag veroorzaken.'

Om die reden heeft hij zijn tv weggedaan. 

Nu wil ik niet zo ver gaan dat ik onze tv de deur uit doe.

Maar ik denk wel dat hij een punt heeft.

Niet alleen als het gaat om geweld, dus wat we kijken, maar ook hoeveel we kijken, wat voor hem duidelijk geen probleem meer is. 

Hierin een bewuste keus maken zou dus zomaar van invloed kunnen zijn op onze dagelijkse reis door het leven.

Vanwege het uitfilteren van. 

Het zijn de kleine dingen die het doen. 

Zijn het nu stiekem toch vier vliegen geworden?
Ach, wat maakt het uit, ik heb een 'klap' uitgedeeld.

Ondanks mijn geworstel om het te verwoorden. 

 

Uitspraak Timber Hawkeye: Happinez oktober 2013,  Workout voor je ziel.   

Smileys: internet.