4. Afstamming is niet bepalend

"David de koning, 

verwekte Salomo 

bij haar die de vrouw van Uria was"

Mattheus 1:6

Bathseba, die de vrouw van Uria was, is het vierde en het laatste buitenbeentje in het geslachtsregister van Jezus Christus waar ik bij stil wil staan. Of moet ik zeggen haar man? Want is hij eigenlijk niet het echte buitenbeentje in het hele verhaal? 

Toch wil ik beginnen met Bathseba, de vrouw waar koning David zijn ogen niet van kon afhouden. David ziet namelijk op een gegeven moment een vrouw, "die zich aan het wassen was; deze vrouw nu was heel knap om te zien. David stuurde een bode en liet naar deze vrouw vragen; en men zei: Is dat niet Bathseba, de dochter van Eliam, de vrouw van Uria, de Hethiet? Toen stuurde David boden en liet haar halen. Toen zij bij hem gekomen was, sliep hij met haar. Daarna keerde zij terug naar huis. De vrouw werd zwanger, daarom stuurde zij een bode en vertelde David en zei: Ik ben zwanger" (2 Samuel 11:2-5). 

Vorige week schreef ik dat ik het opnieuw over een man zou gaan hebben. Een man die liet zien dat hij meer was dan het etiket dat aan hem kleefde. De man waar ik het over had is Uria de Hethiet, aan wie ik niet één maar zelfs twee labels hing. Het eerste label heeft te maken met dat hij een Hethiet wordt genoemd. De Hethieten zijn afstammelingen van Heth, die een zoon was van Kanaän, die de zoon van Cham was. Kanaän, aan wie sinds jaar en dag het misplaatste label 'vervloekte Kanaän' hangt. 

Daarnaast kunnen we de Hethieten niet loszien van deze woorden die de Heer tot Mozes sprak over het binnengaan van het land Kanaän: "Wanneer de Heere, uw God, u gebracht heeft in het land waar u naartoe gaat om het in bezit te nemen, en Hij vele volkeren van voor uw ogen verdreven heeft, de Hethieten, de Girgasieten, de Amorieten, de Kanaänieten, de Feriezieten, de Hevieten en de Jebusieten, zeven volken, die groter en machtiger zijn dan u", (Deuterononium 7:1). Volkeren die, zoals we lezen in ditzelfde hoofdstuk, in verband gebracht kunnen worden met de woorden "totdat zij weggevaagd worden". En dan zit jij als Hethiet in het Israëlische leger van David. 

Voordat ik verderga met Uria, nog wel dit. Zoals jullie weten schrijf ik met in mijn achterhoofd, ik citeer nu president Oaks: "Dat rijkdom noch afstamming noch enig ander aangeboren voorrecht ons mag laten geloven dat wij beter zijn dan die ander." Allen zijn gelijk voor God. Vandaar ook dat "Mozes Israël waarschuwde tegen de verleiding te denken dat zij het beloofde land hadden geërfd omdat zij zo bijzonder goed geweest waren. Niet wegens uw gerechtigheid noch wegens de oprechtheid van uw hart gaat gij hun land in bezit nemen, maar wegens hun goddeloosheid drijft de Here, uw God, deze volken voor u weg (Deut 9:4-6, 1 Ne 17:32-38)".

Nadat David van Bathseba hoort dat zij zwanger is van hem, laat hij Uria bij hem komen en "vraagt David naar de welstand van Joab, naar de welstand van het volk en naar het verloop van de strijd. Daarna zei David tegen Uria: Ga naar uw huis en was uw voeten. Toen Uria het huis van de koning uitging, werd hem een gerecht van de koning nagebracht. Maar Uria legde zich te slapen bij de ingang van de koning, bij al de manschappen van zijn heer; hij ging niet naar zijn huis" (2 Samuel 11:7-9).

Toen men later aan David vertelde dat Uria niet naar huis was gegaan en David aan Uria vroeg waarom hij dat niet gedaan had, zei Uria dit: "De ark en Israël en Juda verblijven in tenten, en mijn heer Joab en de manschappen van mijn heer hebben in het open veld hun kamp opgeslagen; zou ik dan naar mijn huis gaan om te eten en te drinken en met mijn vrouw te slapen? Zo waar u leeft en uw ziel leeft, dat zal ik niet doen! Toen zei David tegen Uria: Blijf ook vandaag hier, dan zal ik u morgen terugsturen. Zo bleef Uria die dag en de volgende dag in Jeruzalem. David nodigde hem uit, zodat hij bij hem at en dronk, en hij maakte hem dronken. Die avond vertrok hij om zich met de dienaren van zijn heer neer te leggen op zijn slaapplaats, maar naar zijn huis ging hij niet" (2 Samuel 11:11-13).

Het gevolg van deze beslissing was dat "de volgende morgen David een brief aan Joab schreef. Hij stuurde die door de hand van Uria, waarin hij schreef: Plaats Uria vooraan in de strijd waar deze het hevigst is, trek dan van achter hem terug, zodat hij getroffen wordt en sterft. Het gebeurde, toen Joab de stad verkend had, dat hij Uria opstelde op de plaats waarvan hij wist dat daar strijdbare mannen waren. Toen de mannen van de stad naar buiten kwamen en met Joab streden, vielen er van het volk, van de manschappen van David. Ook Uria, de Hethiet, stierf" (2 Samuel 11:14-17)". 

In de Ensign van een paar jaar terug stond een prachtig artikel dat ging over 'What we can learn from king David's fall'. Daarin wordt het volgende gezegd over Uria: "Toen Uria in Jeruzalem aankwam probeerde David hem er tweemaal van te overtuigen naar huis te gaan en bij zijn vrouw te zijn, zodat iedereen zou denken dat het kind van Uria was. In schril contrast met David weigerde Uria echter tijd thuis door te brengen, terwijl zijn medesoldaten in de oorlog vochten. Als er helden in dit verhaal zijn, dan is Uria de Hethiet er een van. Hoewel hij van afkomst geen Israëliet was, blijkt Uria's trouw aan de Heer uit zijn naam (in Hebreeuws: Mijn licht is Jehovah) en uit zijn daden". En wat voor een held. Een "strijdbare held", want zijn naam vind je ook terug in het lijstje van de helden van David (1 Kronieken 11:26,41). 

"Het is namelijk niet wat de mens ziet,

want de mens ziet aan wat voor ogen is,

maar de Heere ziet het hart aan."

1 Samuel 16:7

Afbeelding David S. Green, churchofjesuschrist.org

Pro-life, pro-choice....of beide?

 

Van de week kreeg ik een appje onder ogen met de titel: "Wanneer begint een mensenleven?" en "Aan wie kun je deze vraag het beste stellen: aan een filosoof, theoloog, rechtsgeleerde of bioloog?" 80% van 2899 ondervraagde Amerikanen kiest voor de bioloog, stelt Steven Jacobs  in zijn proefschrift. Of die Amerikanen nu pro-choice zijn (baas in eigen buik) of pro-life (abortus staat gelijk aan moord), beide groepen hechten veel waarde aan het biologische antwoord". 

Wat mij met name opviel aan deze paar zinnen is dat je bent of pro-choice of pro-life. Je bent helemaal voor of je bent helemaal tegen. Een midden is er niet. En kan dat überhaupt, een midden? 

In de kerk, De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, maken wij gebruik van een soort woordenboek. Officieel heet het een evangeliewijzer, die ingaat op deze vraag. Het antwoord is dat het onder uitzonderlijke omstandigheden gerechtvaardigd is om abortus te plegen, waarbij men ingaat op deze uitzonderlijke omstandigheden. In het handboek van de kerk kunnen we verder lezen dat "zelfs deze uitzonderingen abortus niet automatisch rechtvaardigen omdat het een zeer ernstige aangelegenheid is". Wat het handboek ook zegt is dit: "De kerk is tegen vrijwillige abortus voor persoonlijk of sociaal gemak". 

Net voordat ik het appje "Wanneer begint een mensenleven" kreeg, had ik een artikel in het AD gelezen met als titel "Iedereen heeft recht op leven, behalve onbedoeld zwangere vrouwen". Wat de schrijfster van dit artikel stoort, is dat "de strijd om de baarmoeder nog steeds springlevend is". Deze strijd om de baarmoeder vind ik, om verschillende redenen, een goede zaak. Een zo'n strijdpunt is dat de abortus grens van 24-weken omlaag gaat.  

Daarnaast schreef ze: "Ik krijg de zenuwen van deze campagne, omdat abortus in Nederland nog altijd in het Wetboek van Strafrecht staat. Volgens de wet moet een vrouw in een noodsituatie verkeren; anders is abortus illegaal en zelfs strafbaar. In de praktijk worden die uitzonderingen gelukkig ruim geïnterpreteerd, maar wie kwaad wil, kan hier makkelijk mee aan de haal".

Wat betreft abortus en het Wetboek van Strafrecht, op de nieuwssite Vlaanderen van onze kerk wordt er dit over gezegd: "De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen - ook wel bekend als mormonen - in Vlaanderen, begrijpt het standpunt van de meerderheidspartijen om abortus uit het strafrecht te halen. Geen enkele vrouw die met abortus te maken krijgt, zou zonder meer als misdadiger moeten worden beschouwd. Ze verdienen integendeel al ons medeleven en ondersteuning. Als kerk blijven we uiteraard tegen abortus ten voordele van het ongeboren leven". De kerk behoort wel een veilige haven te zijn wanneer zij 'onbedoeld zwanger' is. Niet alles is zo zwart-wit als sommigen stellen. 

Wat ik jammer vind wat betreft zwart en wit is, dat bleek ook uit dit AD-artikel, dat er alleen maar gesproken wordt over rechten. Maar wat is een maatschappij als er geen plichten zijn; een zorg dragen voor? Zoals er zorg voor dragen dat het abortuscijfer omlaag gaat. Is niet iedereen, zeker de vrouw die het betreft, hier bij gebaat, ongeacht aan welke kant je staat? 

Op dit moment neemt het aantal abortussen in Nederland weer toe. Huisartsen trekken aan de bel. Men onderzoekt nog waarom, maar een reden is de rol van influencers. Richt daar bijvoorbeeld je aandacht op, om op die manier te voorkomen "dat iemand huilend bij haar huisarts zit". 

Afbeelding

Week van het leven

Morgen wordt weer een 'Mars voor het leven' gehouden. Elk jaar valt zo rond deze tijd van het jaar een folder bij mij in de bus van de organisatie 'Schreeuw om leven'. Dit is "een pro-life organisatie die zich bezighoudt met het levensbegin en levenseinde". In deze folder had men het onder andere over een werkboek (kan gratis gedownload worden) dat als handvat kan dienen voor een kerkelijke gemeente om het gesprek aan te kunnen gaan over het ongeboren leven, abortus en een ongewenste zwangerschap. 

Nieuwsgierig geworden heb ik het boek gedownload en doorgebladerd. Tijdens het bladeren viel mijn oog op de volgende opmerking die bleef hangen: "Vanwege sociale druk komt abortus onder kerkelijke meisjes vaker voor dan je denkt. Hoe kan jullie kerk omgaan met abortus en onbedoeld moederschap, zonder dat het tot een ijzig veroordelend klimaat komt, maar dat een jongere voor de dag durft te komen met haar onbedoelde zwangerschap?"

In het verleden heb ik hier al over geschreven en binnen onze kerk (De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen) is alles wat met het leven te maken heeft zeker een onderwerp van gesprek. Kijk maar naar het blogje hieronder dat ik twee jaar geleden geschreven heb voor het 'Kom dan en volg Mij'-blog. En in het licht van wat Quentin L. Cook erover heeft gezegd: "'Abortus moet voorzichtig worden benaderd. Dat probleem lost zich waarschijnlijk niet op door mensen te veroordelen of te beschuldigen. Sommigen waarschuwen ons om niet over een schip (of mannen of vrouwen) te oordelen zonder dat je weet hoe ver de reis is en welke stormen je kunt tegenkomen." Met andere woorden, zeker passend voor een kerkelijke gemeente: "Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen." 

Deze week staat in het teken van 'Week van het leven'. Als er al een onderwerp is dat veel emoties oproept en de gemoederen in beweging brengt, dan is het wel tussen degenen die voor-het-leven zijn (pro-life) en degenen die voor-vrijheid-van-keuze zijn (pro-choice).

Van ons wordt gevraagd dat we keuzes maken en dat we goede keuzes maken. Een daarvan is dat we ons niet inlaten met abortus. Natuurlijk zijn er overwegingen; daar heeft president Nelson het ook over in zijn toespraak 'Abortus: een aanslag op de weerlozen' , zoals, ik citeer, "zorg om de gezondheid van de moeder. Maar de gevallen waarin de zwangerschap wordt afgebroken om het leven van de moeder te redden zijn miniem, zeker wanneer er moderne medische zorg voorhanden is. Ook zwangerschap als gevolg van incest of verkrachting is een overweging. Dit is extra erg, omdat we hier te maken hebben met een onschuldige vrouw aan wie het recht op keuze werd ontzegd. Onder deze omstandigheden wordt abortus soms raadzaam geacht om de lichamelijke en mentale gezondheid van de moeder te beschermen. Relatief weinig abortussen worden gepleegd om die reden".

In Nederland alleen vinden er jaarlijks ongeveer 33.000 abortussen plaats. Wereldwijd gezien vinden er jaarlijks 44 miljoen abortussen plaats. Een op de vier zwangerschappen eindigt daarmee in een afbreking. 

We leven in een land dat abortus heeft gelegaliseerd, en denken daarmee dat het goed is. Maar het feit dat het gelegaliseerd is, wil nog niet zeggen dat het daarmee goed is. Elder Cook noemt dit een van de sluwste aspecten van de inspanningen van de tegenstander om het plan van onze hemelse Vader voor ons geluk te dwarsbomen: 'door het kwade goed te laten lijken en het goede kwaad'. 

In deze toespraak zegt hij ook: "Abortus moet voorzichtig worden benaderd. Dat probleem lost zich waarschijnlijk niet op door mensen te veroordelen of te beschuldigen. Sommigen waarschuwen ons om niet over een schip (of mannen of vrouwen) te oordelen zonder dat je weet hoe ver de reis is en welke stormen je kunt tegenkomen".

Maar dat neemt niet weg dat wij, vrouwen van zijn kerk, een keuze hebben en dat er van ons wordt verwacht "dat wij vrouwen van de kerk op ons best zijn". Wat onder andere inhoudt "dat we de leer van het gezin kennen, naleven en verdedigen". 

De pijlen van de tegenstander richten zich met name op ons vrouwen. Het is niet voor niets dat president Nelson dit over ons zei: "Lieve zusters, uw vermogen om waarheid en dwaling te onderscheiden, om deugdzaamheid in onze samenleving te beschermen, is in de laatste dagen van essentieel belang. En we rekenen erop dat u dit anderen aanleert. Ik wil hier heel duidelijk over zijn: als we de morele rechtschapenheid van vrouwen verliezen, gaat de wereld ten onder". 

"In de discussies, ik citeer president Nelson, over abortus, wordt het 'recht op keuze' opgeworpen als ware het de enige deugd die ertoe doet. Dat zou alleen waar zijn als er maar één persoon bij betrokken is. Het recht van een persoon kan nooit zo ver gaan dat de rechten van een ander persoon in het gedrang komt. Of het nu in of buiten het huwelijk is, abortus gaat nooit over een persoon. Heiligen der laatste dagen dienen op te komen voor recht op keuze - de juiste keuze - maar niet voor een absoluut, altijd geldend keuze recht".

Elder Oaks, helaas in het Engels, gaat in zijn toespraak: 'Weightier Matters'  hier verder op in: "Keuzevrijheid is een middel, geen doel. De toets in dit leven is niet het zeker stellen van keuzevrijheid, maar het juiste gebruik daarvan - om het goede te kiezen in plaats van het kwade, om onze eeuwige doelen te kunnen bereiken.  Keuzevrijheid kan zelf een slogan worden om een bepaalde keuze te rechtvaardigen. Iemand die bijvoorbeeld 'Ik ben pro-choice' roept, is duidelijk iemand die zich verzet tegen elke wettelijke beperking op abortus, omdat de vrouw vrij moet zijn in die keuze. Pro-choice slogans zijn vooral voor heiligen der laatste dagen verwarrend geweest omdat wij weten dat keuzevrijheid, wat inhoudt dat we vrij zijn om te kiezen, in het evangelieplan een fundamentele noodzaak is. Alle Heiligen der Laatste Dagen zijn volgens de theologische omschrijving, voor keuzevrijheid. Maar voor keuzevrijheid wil nog niet zeggen dat daar alles mee gezegd is. Kiezen is een middel, niet het uiteindelijke doel. Wij zijn verantwoordelijk voor onze keuzes, en alle rechtschapen keuzes zullen ons naar onze eeuwige doelen leiden.  We moeten opkomen voor goede keuzes. Elke vrouw heeft, binnen de beperkingen van de natuur, het recht om te kiezen wat er wel of niet met haar lichaam gebeurt. Elke vrouw is tegelijkertijd verantwoordelijk voor de manier waarop ze haar lichaam gebruikt. Als ze ervoor kiest haar lichaam zo te gebruiken dat ze in verwachting raakt, heeft ze niet alleen het recht, maar ook de verantwoordelijkheid voor die foetus.  Ze heeft zelf gekozen wat er met haar lichaam gebeurde door een zwangerschap te riskeren". Als bevruchting plaatsvindt, is het keuzemoment voorbij. 

Uiteraard geldt dit niet alleen voor vrouwen. Mannen dragen hier ook een verantwoordelijkheid in.  Ouderling Christofferson zei hierover in zijn toespraak: 'De morele kracht van vrouwen': "Er bestaat al heel lang een dubbele moraal die van vrouwen verwacht dat zij zich zedig gedragen, maar die de onzedelijkheid van mannen door de vingers ziet. Een dergelijke dubbele moraal is onrechtvaardig en ze is terecht bekritiseerd en afgewezen. Je zou verwachten dat die afwijzing ertoe zou leiden dat mannen zich naar een enkele, hogere moraal zouden voegen, maar juist het tegendeel is het geval - van vrouwen en meisjes wordt nu verwacht dat ze seksueel net zo vrij zijn als mannen onder de dubbele moraal. Waar eens de hogere moraal van vrouwen trouw en verantwoordelijkheidsbesef van mannen eiste, zien we nu seksuele relaties zonder verantwoordelijkheid, gezinnen zonder vader en toenemende armoede. Deze vrije moraal berooft vrouwen gewoonweg van hun morele invloed en verloedert de hele samenleving".

Abortus is een gevoelig onderwerp, maar ouderling Soares zei dat "om te beschermen wat we het meest waarderen, moeten we ware ideeën onder woorden brengen en herhalen. Conflicten en spanningen zijn onvermijdelijk in een wereld die zo complex is als de onze. Maar eerbied voor de menselijke waardigheid is een noodzakelijk uitgangspunt. Het veronderstelt respect voor pluralisme en verschil". Dat de complexiteit en de gevoeligheid van het geheel ons niet weerhouden om onze stem, in respect, te laten horen. 

Afbeelding Pixabay

Ongewenst zwanger

Gisteren schreef ik iets over op reis gaan en de verschillende manieren waarop je op reis kunt gaan. En dat je ook van informatie naar informatie op reis kunt gaan. Ik ging van het Algemeen Dagblad en vondelingenkamers naar het Reformatorisch Dagblad en dat de kerk een veilige haven moet zijn. In dit geval, want daar gaat het nog steeds over, de ongewenste zwangere vrouw. Meestal neemt men het woord ongewenst in de mond. Of 'onbedoeld zwanger', wat ik ook heb voorbij zien komen. Zelf schreef ik dat ik liever sprak van 'ongepland zwanger zijn'. 

Maar er is nog een manier om over niet gepland zwanger zijn te spreken en dat is 'het ongehuwd zwanger' zijn. Dit is een vorm van zwanger zijn die je niet los kunt zien van de kerk. Maar daar wil ik niet als eerste bij stil staan. 

Tegenwoordig is het meer dan normaal dat kinderen buiten het huwelijk worden geboren. Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek "steeg het aantal buitenechtelijk geboren kinderen tussen 1960 en 2000 van 3.000 tot ruim 50.000. In twee van de drie gevallen gaat het om het eerste kind. Was in 1960 nog een op de dertig kinderen eerste kinderen buitenechtelijk, vorig jaar was dat een op de drie". Met de opmerking dat "tegenwoordig deze buitenechtelijke kinderen doorgaans binnen een relatie ter wereld komen, bij ongehuwd samenwonende kinderen die bewust voor een kind hebben gekozen". Uit cijfers van het CBS blijkt ook dat kinderen van niet-gehuwde ouders steeds vaker worden erkend door de vader. Hij is dan de ouder van het kind. Maar dat wil niet zeggen dat je daardoor automatisch gezag hebt over het kind. Dat geldt alleen voor een huwelijk of een geregistreerd partnerschap. De opmerking die ik hierover tegenkwam was deze: "Mannen, regel het gezag over je kind!" Ik denk dat dat genoeg zegt. 

Vroeger, ik heb het over de jaren 50 en 60, was het de norm dat je pas kinderen kreeg als je getrouwd was. Kreeg je een kind buiten het huwelijk, dan was dat een schande. Vaak moest men in die tijd dan ook trouwen. Bleef je alleen zwanger achter, dan kon het gebeuren dat je werd weggestuurd voordat de zwangerschap zichtbaar was, en werd je gedwongen afstand te doen van je kind. Eenmaal thuis werd er nooit meer over gesproken, met alle gevolgen van dien. Niet alleen voor deze vrouwen, maar ook voor deze kinderen die vaak in kindertehuizen terecht kwamen. Tegenwoordig is er veel aandacht voor deze afstandsmoeders. 

Behalve dat er veel aandacht is voor deze afstandsmoeders, die in het verleden werden gedwongen tot adoptie, blijft adoptie ook nu een pijnlijk en moeilijk onderwerp. Het is niet voor niets dat kinderadoptie uit het buitenland voorlopig stil ligt. In de Volkskrant stond dat "door een speciale commissie naar de gang van zaken rond adoptie zoveel misstanden aan het licht zijn gebracht, dat het niet verantwoord zou zijn op de huidige voet verder te gaan". 

Desondanks, ik kom nu bij die veilige haven en de kerk, is adoptie, en het taboe dat daarop ligt, toch een van de mogelijkheden voor een ongehuwde zwangere, naast bijvoorbeeld een huwelijk en alleenstaand ouderschap. 

In Gospel Topics kwam ik een artikel tegen over ongehuwd zwanger zijn, helaas wel in het Engels. In het voorwoord wordt het volgende gezegd: "Onze hemelse Vader houdt van al zijn kinderen en betoont elk van hen barmhartigheid, ongeacht hun omstandigheden. Hij is 'rijk in barmhartigheid' en zal ons steunen in onze beproevingen, problemen en moeilijkheden. Zwanger en ongehuwd zijn kan een moeilijke tijd zijn in iemands leven. Elk individu ervaart unieke omstandigheden wanneer hij wordt geconfronteerd met een ongehuwde zwangerschap. Bedenk bij het beslissen hoe u verder gaat dat onze hemelse Vader u of uw kind nooit in de steek zal laten. Hij houdt evenveel van je kind als, zo niet meer, dan jij van het kind, en Hij wil jullie beiden helpen. Hij geeft om jullie en heeft een plan voor jullie beiden. Hij zal jullie niet troosteloos achter laten".

Door te spreken over en het gebruik van het woord ongehuwd, zie je het belang terug van het huwelijk. Maar ik ben al genoeg afgedwaald, dus dat laat ik voor nu even buiten beschouwing. In dit artikel wordt ook aandacht gegeven aan de vraag: "Als ik iemand ken die een ongehuwde zwangerschap doormaakt, hoe kan ik dan helpen?" Nu word je niet in je eentje zwanger, maar dat is een ander station. We zullen zien hoe het verder gaat.

Kerk moet veilige haven zijn voor ongewenst zwangere vrouw

Na een periode van meer dan twee jaar niet op mijn blog te hebben geschreven, heb ik de draad, zoals jullie hebben kunnen zien, weer opgepakt. We hebben, manlief en ik, altijd gefietst en gewandeld en genoten van de natuur om ons heen. Maar door het oppakken van mijn blog sta ik toch iets meer stil bij waar we zijn en kijk ik toch met iets andere ogen naar mijn omgeving. Sommige van die blikken leg ik vast door het oog van mijn camera en deel ik hier op mijn blog. Op deze manier neem ik jullie 'ongemerkt' mee op mijn wandel- en fiets reis.

Reizen betekent niet alleen voor mij ergens naartoe te gaan. Dat blijkt ook wel uit de naam van mijn blog 'Levensreis' met als ondertitel 'Het mooiste van wat je kunt worden is jezelf'. Hieronder een gedicht waarvan ik vind dat het gevoel van reizen in jezelf mooi verwoordt. 

Gewoon op reis in jezelf

Veel tijd wordt besteed

aan wat willen

maar niet hebben

De buitenkant

lonkend, blinkend en leeg

Tijdelijke genoegens scheppend

Steeds snel wegebbend

De binnenkant

rijk, eindeloos, vormloos en vol van leven

Wachtend om opnieuw ontdekt te worden

Een ontdekkingsreis die nooit eindigt en nooit zal vervelen.

Ga mee op reis!!

Maar reizen kan voor mij ook betekenen dat ik van informatie naar informatie ga. Je leest wat en opeens merk je dat een woord of een zin blijft hangen, alsof het je een arm geeft en je vraagt om je door deze zin of door dit woord te laten leiden. Vorige week las ik namelijk een artikel dat ging over vondelingenkamers. 

AD 15 mei 2021

In dit artikel wordt onder andere het volgende gezegd: "Andere vrouwen zijn bang voor verstoting uit hun familie als uitkomt dat ze ongewenst zwanger zijn. Schaamte speelt dan een grote rol. Dat komt veel voor in reformatorische kringen".  Met name de zin "andere vrouwen zijn bang voor verstoting uit hun familie" bleef hangen. Ik zelf ben niet reformatorisch, wel christelijk, en ik weet uit eigen ervaring hoe het is als je dochter 'ongewenst' zwanger, zelf gebruik ik liever het woord 'niet gepland',  thuis komt. 

Soms heb ik wat moeite met begrijpelijk lezen, ook met goed luisteren, maar dat is een ander verhaal, dus ik weet niet precies wat er in deze zinnen gezegd wordt. Ik ben er van uit gegaan, maar dat komt vast door mijn eigen christelijke achtergrond, dat "verstoting uit hun familie" niet van toepassing kon zijn op reformatorische gezinnen, maar het woord schaamte misschien wel. Of toch beide?

Het is niet naar waar je naar kijkt wat ertoe doet,

het gaat erom wat je ziet.

Henry David Thoureau

Het gaat erom wat je ziet en wat ik zag was dit: een artikel uit het Reformatorisch Dagblad met als kop "Kerk moet veilige haven zijn voor ongewenst zwangere vrouw" . 

Ik wil niet vloeken in de kerk, daarbuiten trouwens ook niet, maar wanneer ik denk aan kerk, denk ik eerder aan mensen. Natuurlijk is daar de Kerk. Maar voor dit blogje wil ik deze twee scheiden. De Kerk en Zijn evangelie en de kerk, wij, de mensen, die soms zo tekortschieten, die deze Kerk bezoeken. De Kerk hoort inderdaad een veilige haven te zijn. Maar de kerk dat zijn wij. Misschien ligt daar het echte probleem. 

Het gezin als hoeksteen van de maatschappij is aan het afbrokkelen. Wat je in de maatschappij ziet, zie je in mindere mate terug in de kerk. Want als het ergens veilig zou moeten zijn, dan zou het veilig moeten zijn binnen de gezinnen van de kerk, of je kind wel of niet gepland zwanger thuis komt.