Een ander jasje...

Sinds een tijdje zit ik op naailes.
En als je denkt: goh, wat leuk, dan heb je gelijk.
Het is meer dan leuk.
Al vraag ik me nu af of dat überhaupt kan, dat iets te leuk is.
Want wanneer is iets te leuk?
Als je je grenzen daarin verliest?
Want als ik eenmaal bezig ben, zeker als het lekker gaat, dan is er al helemaal geen tijd.
En zou ik door en door kunnen gaan.
Dat is zeker een maar.
En ook één van de redenen dat ik de afgelopen tijd niet zo veel aandacht heb gegeven aan mijn blog.

Dus in die zin kom ik mezelf door het naaien tegen. 

Want in wezen gaat het uiteindelijk niet om tijd, maar om omgaan met mezelf binnen de tijd die ik heb.

Maar het naaien is in nog meer opzichten confronterend.

Het was een hele klus om de rits erin te krijgen, en zoals je ziet is het me gelukt.

Her was de eerste keer dat ik zoiets heb gedaan, en het resultaat mag er zijn.

Zij die net op naailes zijn, zijn onder de indruk, maar zij die al de nodige naaiervaring hebben, zien in één oogopslag, dat er behalve de rits, nog meer aan schort.

Dus in die zin moet je jezelf zien als iemand die onderweg is, die al de nodige stappen heeft gemaakt, maar er nog niet is, maar wel trots kan zijn op het resultaat dat tot nu toe is behaald. 

Dat er nog niet zijn, kan op zich ook moeilijk zijn, want je weet dat het beter kan, alleen jij kan nog niet beter op dat moment. 

Sommige dingen moet je gewoon vaker hebben gedaan. 

Men zegt per slot van rekening niet voor niets: oefening baat kunst.

Vandaar dat ik nu bezig ben met een tweede jasje.

En derde jasje ligt geknipt klaar, maar wel zonder rits! 

Lekker makkelijk met drukknopen, want knoopsgaten maken staat nog op het leerlijstje, maar na de ritsen even niet. 

Het moet wel leuk blijven.  

En dan heb ik het nog niet gehad over (h)erkenning vinden bij elkaar, doelen stellen (we hebben tot juli om negen kledingstukken te maken), het verwerken van teleurstellingen, omdat na al je inspanningen iets gewoon totaal niet staat, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Naaien is dus tot op zekere hoogte het dagelijks leven in het klein.  

En daar wil ik geen minuut van missen. 

Meditatie

Onlangs zei iemand tegen mij: 'Waarom ga je niet mediteren?' toen we het hadden over het leegmaken van je hoofd. 
Dat hield onder andere voor haar in dat je pas op de plaatsmaakt, door letterlijk stil te gaan zitten of liggen, en op zoek te gaan naar de stilte in jezelf.
Ik bewonder mensen die dat kunnen, maar dat is nu net niet mijn ding.
Zei dan ook tegen haar: 'Dat doe ik wel als ik een jaar of tachtig ben of zo, maar daar kan ik echt niet de rust voor op brengen'.
Bewust stil te gaan zitten of liggen.
Zonde van mijn tijd.
Nu begrijp ik heus wel wat ze bedoelt, maar om tot rust te komen, moet ik juist wat gaan doen.
En als ik bezig ben met die dingen te doen, dan is er geen tijd.
Alleen tijd ervoor, en tijd er na.
Wat op zich ook weer een probleem kan zijn.
Maar dat is een ander verhaal.

Nu ben ik momenteel bezig met naaien. In een van de bladen waar ik gebruik van maak, zat een tijdschrift dat Lieflijf heet. In dit blad, Lieflijf, staat een artikel dat gaat over 'de kracht van creativiteit'. En daarin wordt onder andere het volgende gezegd: "Door met iets leuks, nieuws of met onze handen bezig te zijn, maken we ons hoofd leeg, waardoor er ruimte is voor rust, nieuwe ideeën of inspiratie. Tijdens een creatief proces laat je het logisch denken los en werk je vanuit je gevoel. Zo maak je gemakkelijker contact met dat wat er in je leeft (bewust en onbewust). Het geeft rust en dat kan net zo effectief zijn als een meditatie". Ben ik toch even, al doende, meditatief bezig.


Foto: photl.com

Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou?

Rust is niet simpelweg stoppen met drukke werkzaamheden.
Rust is passen in je eigen wereld.

Ooit, let wel, ooit, ik zelf denk ergens eind jaren tachtig, kreeg ik onderstaand boekje in handen.
En het was mijn verlangen om met dit boekje aan de slag te gaan.
We zijn nu zoveel jaar verder, en nog steeds loop ik rond met dit gevoel.
Een gevoel dat steeds meer begon te schuren.
Vorige week heb ik de knoop doorgehakt en zit ik weer op naailes.
Ja, weer!
Met dit verschil dat ik nu andere prioriteiten aan het stellen ben.

Waar boodschappen al niet toe leiden

Van de week kwam ik in mijn nopjes thuis.
Om twee redenen.

Nu gaat dit bericht niet over reden één, waar ik later op terug zal komen in een ander bericht.
Al kan ik jullie alvast wel vertellen dat reden één over tradities zal gaan.
En dan wordt vanzelf wel duidelijk wat het verband is tussen het doen van boodschappen en tradities.
Ik weet het Annelies, voor een echte schrijfster zoals jij, is zo'n opmerking uit den boze.
Je hebt het erover of je hebt het er niet over.
En je komt niet ergens op terug.
Maar ik ben niet gebonden aan schrijfregels.
Wat dat betreft ben ik een vrije-vogel-schrijfster.
Of moet ik zeggen een-hak-op-de-tak-vogel.

Reden twee, zie je namelijk op de foto hieronder.
Want waar ik grote boodschappen doe, en denk nou niet dat er niet genoeg winkels bij mij in de buurt zijn, dat is heus wel het geval, maar als ik een klein stukje door rijd, kan ik mijn boodschappen daar doen, waar ze een kringloopwinkel om de hoek hebben.
En kringloopwinkels hebben nu eenmaal een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij.
Als we ergens naar toe gaan, dan kijk ik van te voren al op internet, en als ik denk dat we de tijd en de gelegenheid hebben, dan zeg ik: Zeg schat, wist je dat ze hier in de buurt...... en dan weet hij wel al hoe laat het is..
Natuurlijk stap ik soms binnen en denk ik: 'Wat doe ik hier, wat een troep.'
Maar soms, zoals je kunt zien op de foto, kom ik thuis met het één en ander.

Het voorjaar lonkt.
Ik zit op naailes.
Ik denk niet dat ik jullie nog hoef te vertellen wat ik zo meteen ga doen.

Het verlangen om te scheppen

Creatief zijn is veel meer dan dat wat je handen maken. 
Of dat wat voor het mensenoog zichtbaar is.
Maar om die reden, denken we al gauw dat we niet creatief zijn.
Terwijl we in het dagelijks leven op allerlei manieren creatief zijn.
Vaak zonder dat we ons dat bewust zijn. 

Heel simpel gezegd is creatief zijn niet meer, 

dan ergens een oplossing voor vinden.

En of dat nu gaat om een nieuw hoesje voor je kussen,

of een oplossing vinden voor een probleem,

uiteindelijk zijn beide, uitingen van creativiteit. 
Met andere woorden, we zijn allemaal creatief.

Dat is ook wat onderstaand filmpje ons wil meegeven.

Klik op de link en je wordt gelijk doorverwezen.

http://www.youtube.com/watch?v=5TZni3qX8gs

Hieronder vind je de Nederlandse tekst van het filmpje:

Het scheppingsverlangen is een van de diepste hunkeringen van de mensenziel.

Ongeacht onze talenten, opleiding, achtergrond of bekwaamheden hebben we ieder de intrinsieke wens om iets te scheppen wat niet eerder bestond.

Iedereen kan scheppen.

U hebt geen geld, positie of invloed nodig om iets te hebben dat kwaliteit heeft of mooi is.

Wellicht zegt u: ‘Ik ben geen creatief type’.

Als u zo over uzelf denkt, denk er dan aan dat u een geestdochter van het creatiefste Wezen in het heelal bent.

Geldt dat dan ook niet voor uw geest, die is geformeerd door een oneindig creatieve en eeuwig liefhebbende God?

Denk daar eens over na — uw geest is een meesterwerk, geschapen met een schoonheid, functionaliteit en capaciteit die het voorstellingsvermogen te boven gaan.

Hoe meer u vertrouwt en u verlaat op de Geest, des te groter uw scheppingskracht

Bovenstaande tekst maakt onderdeel uit van een toespraak.
Deze toespraak kun je vinden op:
http://res.ldschurch.ch/magazines/liahona/nl/2008/liahona_2008-11.pdf

Pres. Uchtdorf: Geluk uw erfgoed, blz. 117.

Foto: photl.com