Stukje gemaakt vrouwenactiviteit kerk

"En op de eerste dag van de week 

ging Maria Magdalena vroeg, 

toen het nog donker was,

naar het graf, 

en zij zag dat de steen van het graf weggenomen was."

HSV Johannes 20:1

Voorjaar

 Klein bruin bolletje 

 niet zichtbaar 

vol leven

Stil verscholen

geworteld 

onder het oppervlak

Wachtend 

 herboren worden 

een nieuw seizoen

Lente

Mijn overgangsboekje...

Ergens tijdens mijn overgang, zo rond het begin van mijn sabbatsjaar, kreeg ik een stapeltje tijdschriften van een van onze dochters. Al genietend hiervan, besloot ik voor mezelf een collage te maken, maar dan in de vorm van een boekje. Zodat de dingen waar ik mee bezig was, meer werden dan een losse notitie hier en daar, en een stel knipsels die uiteindelijk hun weg vonden naar de prullenbak. Denk nu niet dat ik mezelf aan het opofferen was, want ik vind zoiets gewoon heerlijk om te doen. Tegelijkertijd beantwoordde het ook aan mijn behoefte om meer aandacht te besteden aan creativiteit. Daarnaast is een doel pas een doel als het op papier uitgewerkt en onder woorden is gebracht, dus het kreeg ook de rol van reminder toegedeeld.

Een van deze tijdschriften sloot qua onderwerp precies aan bij waar ik mee bezig was, dus de vellen uit dit tijdschrift (zie de foto's) heb ik mede gebruikt om een verdeling in mijn boekje te maken. Daarnaast waren er een aantal andere gebieden die ik belangrijk vond en vind, die ik meer wou specificeren, en die ook hun weg in het boekje moesten vinden. Zoals bijvoorbeeld 'Geestelijk leven' of spiritualiteit, zoals je wilt.

Tot slot, maar is dat niet met alles zo: hoeveel dromen, gedachten, boekjes en collages je ook maakt, uiteindelijk gaat het om het doen. Doen! Een klein woordje, maar.....
Wat had ik onlangs ook alweer gezegd over klein?

Een ander jasje...

Sinds een tijdje zit ik op naailes.
En als je denkt: goh, wat leuk, dan heb je gelijk.
Het is meer dan leuk.
Al vraag ik me nu af of dat überhaupt kan, dat iets te leuk is.
Want wanneer is iets te leuk?
Als je je grenzen daarin verliest?
Want als ik eenmaal bezig ben, zeker als het lekker gaat, dan is er al helemaal geen tijd.
En zou ik door en door kunnen gaan.
Dat is zeker een maar.
En ook één van de redenen dat ik de afgelopen tijd niet zo veel aandacht heb gegeven aan mijn blog.

Dus in die zin kom ik mezelf door het naaien tegen. 

Want in wezen gaat het uiteindelijk niet om tijd, maar om omgaan met mezelf binnen de tijd die ik heb.

Maar het naaien is in nog meer opzichten confronterend.

Het was een hele klus om de rits erin te krijgen, en zoals je ziet is het me gelukt.

Her was de eerste keer dat ik zoiets heb gedaan, en het resultaat mag er zijn.

Zij die net op naailes zijn, zijn onder de indruk, maar zij die al de nodige naaiervaring hebben, zien in één oogopslag, dat er behalve de rits, nog meer aan schort.

Dus in die zin moet je jezelf zien als iemand die onderweg is, die al de nodige stappen heeft gemaakt, maar er nog niet is, maar wel trots kan zijn op het resultaat dat tot nu toe is behaald. 

Dat er nog niet zijn, kan op zich ook moeilijk zijn, want je weet dat het beter kan, alleen jij kan nog niet beter op dat moment. 

Sommige dingen moet je gewoon vaker hebben gedaan. 

Men zegt per slot van rekening niet voor niets: oefening baat kunst.

Vandaar dat ik nu bezig ben met een tweede jasje.

En derde jasje ligt geknipt klaar, maar wel zonder rits! 

Lekker makkelijk met drukknopen, want knoopsgaten maken staat nog op het leerlijstje, maar na de ritsen even niet. 

Het moet wel leuk blijven.  

En dan heb ik het nog niet gehad over (h)erkenning vinden bij elkaar, doelen stellen (we hebben tot juli om negen kledingstukken te maken), het verwerken van teleurstellingen, omdat na al je inspanningen iets gewoon totaal niet staat, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Naaien is dus tot op zekere hoogte het dagelijks leven in het klein.  

En daar wil ik geen minuut van missen. 

Vraag

‘Vraag,’ zei Hij, ‘en je krijgt wat je vraagt.’

Als je negen jaar oud bent, geloof je dat graag.

‘Mag ik een pop die slaapt, drinkt en ziet?’

Maar o, tevergeefs, want ik kreeg hem niet.

‘Vraag,’  zei Hij, ‘en Ik zeg: ‘Alsjeblieft.’

Het was kerstavond en ik was jong en verliefd.

‘Als U mij het hart van die jongen daar biedt?’

Maar o, tevergeefs, want ik kreeg hem niet.

‘Vraag, zei Hij, ‘en je krijgt wat je vraagt.’

Schaars was het geld maar ik geloofde het graag.

‘Geef ons genoeg voor de wensen op onze lijst.’

Maar, o, tevergeefs, want Hij was het wijst.

‘Vraag’, zei Hij, ‘wat je wilt bovendien.’

Ik ging na wat ik wilde en begon het te zien.

‘Geef me uw Zoon. Laat Hem schijnen door mij,’

was mijn vraag en ziedaar, wat ik kreeg was Hij…

…en meer nog dan ik ooit had gehoopt en geloofd –

er werden mij schatten en zegen beloofd,

en zo werden al mijn verlangens gestild.

‘Vraag,’ zei Hij, ‘en je krijgt wat je wilt.’

Ariadne at Home: Werkbeschrijving engel van vilt

Gedicht internet: naar Marilyn Morgan Hellenberg.

Meditatief proces

Links en rechts van mijn berichten heb ik wat uitspraken staan.
Onder andere deze uitspraak van Joseph Campbell:

"De grote vraag is

of je van harte zult kunnen instemmen

met het avontuur dat jouw leven is."

Deze uitspraak staat daar natuurlijk niet zomaar.
Maar op een gegeven moment had ik zelf het gevoel dat ik niet meer volledig leefde in overeenstemming met deze uitspraak.
Of de overgang daarin nu een rol heeft gespeeld, het lege-nest-syndroom zijn kop opstak, of wat er nog meer allemaal om de hoek kan komen kijken, ik vond dat het tijd werd om mezelf een sabbatical te geven.

Voordat jullie je van alles in het hoofd halen, en hierbij denken aan een carrièrebreak, een verre reis, of een of ander prachtig vrijwilligersproject, dan hebben jullie het helemaal mis.
Al heb ik in zekere opzichten dat eigenlijk wel degelijk gedaan.
Ik heb een 'carrièrebreak' genomen, al zou niemand dat een 'carrièrebreak' noemen, omdat het woord 'carrière' daar totaal niet van toepassing op is.
En ja, ik ben op reis gegaan, want als ik lees, dan ben ik op reis.
En dat prachtige vrijwilligersproject waar ik me aan overgegeven heb, dat was en ben ik zelf, en vond plaats binnen de muren van mijn eigen hart.

Tot nu toe heeft het mij al het nodige opgeleverd.
Onder andere het inzicht dat ik behoorlijk gehaast leefde.
Dat ik gehaast leefde, wist ik natuurlijk al, vandaar natuurlijk die stap terug.
Maar dan nu met het inzicht:

"dat haast een slechte gewoonte is en een probleem van de geest. 

En dat de mate waarin je je gehaast voelt, 

helemaal afhankelijk is van de mate

 waarin je je aandacht gericht kunt houden op het heden."

Gelukkig hebben we het vermogen dat aangeleerde dingen ook weer afgeleerd kunnen worden. 
Waar een sabbatical al niet goed voor is.



Uitspraak: Richard Carlson
Afbeelding: photl.com, even geen Zoef de Haas

Meditatie

Onlangs zei iemand tegen mij: 'Waarom ga je niet mediteren?' toen we het hadden over het leegmaken van je hoofd. 
Dat hield onder andere voor haar in dat je pas op de plaatsmaakt, door letterlijk stil te gaan zitten of liggen, en op zoek te gaan naar de stilte in jezelf.
Ik bewonder mensen die dat kunnen, maar dat is nu net niet mijn ding.
Zei dan ook tegen haar: 'Dat doe ik wel als ik een jaar of tachtig ben of zo, maar daar kan ik echt niet de rust voor op brengen'.
Bewust stil te gaan zitten of liggen.
Zonde van mijn tijd.
Nu begrijp ik heus wel wat ze bedoelt, maar om tot rust te komen, moet ik juist wat gaan doen.
En als ik bezig ben met die dingen te doen, dan is er geen tijd.
Alleen tijd ervoor, en tijd er na.
Wat op zich ook weer een probleem kan zijn.
Maar dat is een ander verhaal.

Nu ben ik momenteel bezig met naaien. In een van de bladen waar ik gebruik van maak, zat een tijdschrift dat Lieflijf heet. In dit blad, Lieflijf, staat een artikel dat gaat over 'de kracht van creativiteit'. En daarin wordt onder andere het volgende gezegd: "Door met iets leuks, nieuws of met onze handen bezig te zijn, maken we ons hoofd leeg, waardoor er ruimte is voor rust, nieuwe ideeën of inspiratie. Tijdens een creatief proces laat je het logisch denken los en werk je vanuit je gevoel. Zo maak je gemakkelijker contact met dat wat er in je leeft (bewust en onbewust). Het geeft rust en dat kan net zo effectief zijn als een meditatie". Ben ik toch even, al doende, meditatief bezig.


Foto: photl.com

Tussenfase

Wat heb ik de afgelopen tijd niet gedaan.
Gezaagd, gespit, geschoffeld, geplant, genaaid, geschuurd, geverfd, gesausd, behangen, en zo kan ik nog wel even door gaan.
Er waren dagen bij dat ik krakend het bed in dook, en 's morgens net zo krakend weer op stond.
Ondanks dat er dagen waren dat mijn lichaam zei: het mag wel iets minder, heb ik genoten van het bezig zijn met mijn handen.
Het gaf mij de gelegenheid om op een heel andere manier druk bezig te zijn.
Maar bovenal, het zorgde voor ruimte in mijn hoofd.

Foto: photl.com

Huishouden

Soms kom je iets tegen dat zo weergeeft wat jij voelt, dat je zou wensen dat het van jouw hand was.
Zo ook deze ochtend.
Kreeg een link toegestuurd met een gedicht.
Toen ik het las, dacht ik: waar was ik al die tijd toen dit gedicht rond circuleerde.
Want als je dit gedicht googeld, zie je de impact ervan op andere bloggers.

Dust if you must, but wouldn’t it be better

To paint a picture or write a letter,

Bake a cake or plant a seed,

Ponder the difference between want and need?

Dust if you must, but there's not much time, 

With rivers to swim and mountains to climb,

Music to hear, and books to read, 

Friends to cherish and life to lead. 

Dust if you must, but the world’s out there, 

With the sun in your eyes, the wind in your hair, 

A flutter of snow, a shower of rain. 

This day will not come round again. 

Dust if you must, but bear in mind, 

Old age will come, and it’s not kind. 

And when you go - and go you must - 

You, yourself, will make more dust. 

Het gedicht is trouwens van Rose Milligan.
Eigenlijk wil ik verder in gaan op dit gedicht, maar mijn sportschoenen staan op een dusdanige manier te schreeuwen, dat hun stem, als het ware, al het andere overstemt.

Foto: photl.com

Gedachte

"De vreemde paradox is

 dat het dezelfde tijd neemt

 om een slonzig, kleurloos, onbewogen en onproductief

 leven te leiden 

als het neemt 

om vreugdevol en overvloedig 

te leven."

Foto: photl.com

Uitspraak: ?

Werk aan de winkel

Onlangs kwam ik de volgende opmerking tegen:

"In de hemel

 is orde 

absoluut noodzakelijk;

 als het niet zo was, 

zou er chaos heersen".

Nu heb ik een bijzonder talent voor chaos, maar aangezien ik nu geen aandacht aan chaos wil besteden...
Nee, ik wil juist wel aandacht besteden aan chaos, maar niet in dit berichtje.
Of toch wel weer?
Ach, in wezen doet het er eigenlijk niet toe wat ik nu eigenlijk wel of niet wil zeggen; het gaat erom wat ik uiteindelijk doe.

'Nog te organiseren rommel'

Wat ik de komende tijd ga doen, zoals jullie al weten, is naar binnen keren en orde scheppen.

Nu sta ik, gezien mijn talent voor chaos, daarin gelukkig niet alleen, en met de hulp van manlief hoop ik te doen wat president Kimball zei:

 "Maak goede plannen

 en voer ze op ordelijke en systematische wijze uit".

In hetzelfde hoofdstuk waarin ik de uitspraak van president Kimball tegenkwam, kwam ik ook iets tegen wat zeker past in mijn leven:

"Wij kunnen dikwijls iets nuttigs maken van oude of afgedankte spullen. 

Door samen te werken kunnen wij oudere meubels die wij in een tweedehands winkel of op een veiling hebben gekocht weer repareren en als nieuw maken. 

Wij kunnen muren, plafonds en deuren verven, gordijnen en spreien naaien, 

kussens maken en kleedjes weven".

Ben ik even gehoorzaam!!! 

Uitspraken: 'De vrouw in de kerk'.

Het voorjaar in huis gehaald

Een schaal opgevuld met roomwitte narcissen (Bridal Crown), kleine eitjes, een takje en wat mos.
Van bovenaf gezien lijkt het wat vreemd, maar, ik moet nu aan die reclame denken, wel l....euk.

Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou?

Rust is niet simpelweg stoppen met drukke werkzaamheden.
Rust is passen in je eigen wereld.

Ooit, let wel, ooit, ik zelf denk ergens eind jaren tachtig, kreeg ik onderstaand boekje in handen.
En het was mijn verlangen om met dit boekje aan de slag te gaan.
We zijn nu zoveel jaar verder, en nog steeds loop ik rond met dit gevoel.
Een gevoel dat steeds meer begon te schuren.
Vorige week heb ik de knoop doorgehakt en zit ik weer op naailes.
Ja, weer!
Met dit verschil dat ik nu andere prioriteiten aan het stellen ben.

Cakehuisjes

Ieder jaar denken we, volgend jaar niet.
Maar als het dan weer zo ver is........
.

Worden jullie al misselijk?

Lieve ontvangster,

Het moest iets persoonlijks worden, dat hadden ze gevraagd.
Nou dat is het zeker geworden.
In eerste instantie was ik diep teleurgesteld, en dat zou jij ook zijn, als je in mijn sterrenschoenen had gestaan.
Maar nu ik weet dat ik straks ergens anders zal zijn, voel ik me van binnen helemaal stralen, en ben ik blij dat ik er ben. 
Bijna was ik er niet geweest, want mijn naadjes hadden aan de binnenkant moeten zitten.
Maar daar zij besloten heeft dat het in sommige opzichten geen kwaad kan om wat minder perfectionistisch te zijn, heeft ze besloten mij op een andere manier dicht te maken.
Nu is er niets verkeerds aan om op zijn tijd te streven naar goed, beter, best, maar je kunt ook overdrijven.
Want zeg nou zelf, zie ik er niet fantastisch uit?

Uiteindelijk gaat het om het totaal plaatje.
Daar zij een vrouw is, wil ze dat echter nog wel eens uit het oog verliezen, en richt ze zich te veel op allerlei details.
Maar gelukkig is ze zelf tot het inzicht gekomen, dat minder ook goed kan zijn.
Gelukkig trouwens ook voor mij, want anders was het hele feest niet door gegaan en had ik nog in de lappen zak gezeten, of nog erger, ergens tussen het naai afval.
Ze was zelfs zo tevreden over mij, dat ik, samen met de andere sterren een plekje in de huiskamer heb gekregen.
Je kan je voorstellen, dat ik me zelf bijna niet meer in de hand had, en als ze me niet zo goed dichtgenaaid had, zou er spontaan hier en daar, een stikseltje bij mij zijn los gegaan.
Zo vol van verlangen keek ik uit naar het naderende kerstfeest.
Dat ik daar als kerstster bij aanwezig mocht zijn.

Maar ja, zoals je al zult hebben begrepen, ik had het kunnen weten, ze is wie ze is.
Opeens moesten wij de doos weer in.
Niet alleen wij sterren, maar alles wat van mijn stof was gemaakt, tot de gordijnen aan toe.
Het was de dame allemaal veel te licht van kleur.
Ze wil het donker hebben met kerst.
Alsof het al niet donker genoeg is bij haar.
Wat een excuus.
Na zo lang in de lappen zak te hebben gezeten, dat begrijp je wel, was ik klaar met haar.
Ik ben niet voor niets een kerstster geworden, gemaakt om te stralen.
Om die reden heb ik dus de benen genomen.
Ik hoop dat jij, lieve ontvangster, meer waardering voor mij kan opbrengen.
En dat er in jouw huis wel een plaatsje voor mij zal zijn.
Weet dat het in ieder geval niet aan mij zal liggen.
Ik zal doen waartoe ik geboren ben.

Liefs, kerstster.




PS.
Geschreven voor onze ZHV kerstactiviteit: Wat heb jij te geven?
De bedoeling was dat we allemaal een cadeautje zouden meenemen, om weg te geven,
en dat dat cadeautje iets zei over onszelf.
Zodat we elkaar weer op een andere manier zouden leren kennen. 
Van te voren niet wetende wie ons cadeautje zou ontvangen. 
Vandaar, lieve ontvangster.
Bij deze, allemaal stralende feestdagen.

Stoelkussens

Lente, heerlijk.
Dat was vorig jaar de openingszin van één van mijn blogjes dat ging over het maken van een tuindagboek.
Ook gaf ik in dat stukje aandacht aan de kruiden die ik gekocht had.
Wat ik trouwens van de week weer heb gedaan, kruiden kopen voor in de tuin.
Ook schreef ik dat ik stof had gekocht voor het bekleden van mijn stoelkussens.
Mijn stoelkussens waren namelijk nog steeds goed, maar ze matchen totaal niet bij de aankleding binnen.
Ondertussen zijn we een jaar verder, de zon schijnt, en voor het eerst kunnen we weer buiten zitten.
Bij deze alsnog het eindresultaat.

Waar boodschappen al niet toe leiden

Van de week kwam ik in mijn nopjes thuis.
Om twee redenen.

Nu gaat dit bericht niet over reden één, waar ik later op terug zal komen in een ander bericht.
Al kan ik jullie alvast wel vertellen dat reden één over tradities zal gaan.
En dan wordt vanzelf wel duidelijk wat het verband is tussen het doen van boodschappen en tradities.
Ik weet het Annelies, voor een echte schrijfster zoals jij, is zo'n opmerking uit den boze.
Je hebt het erover of je hebt het er niet over.
En je komt niet ergens op terug.
Maar ik ben niet gebonden aan schrijfregels.
Wat dat betreft ben ik een vrije-vogel-schrijfster.
Of moet ik zeggen een-hak-op-de-tak-vogel.

Reden twee, zie je namelijk op de foto hieronder.
Want waar ik grote boodschappen doe, en denk nou niet dat er niet genoeg winkels bij mij in de buurt zijn, dat is heus wel het geval, maar als ik een klein stukje door rijd, kan ik mijn boodschappen daar doen, waar ze een kringloopwinkel om de hoek hebben.
En kringloopwinkels hebben nu eenmaal een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij.
Als we ergens naar toe gaan, dan kijk ik van te voren al op internet, en als ik denk dat we de tijd en de gelegenheid hebben, dan zeg ik: Zeg schat, wist je dat ze hier in de buurt...... en dan weet hij wel al hoe laat het is..
Natuurlijk stap ik soms binnen en denk ik: 'Wat doe ik hier, wat een troep.'
Maar soms, zoals je kunt zien op de foto, kom ik thuis met het één en ander.

Het voorjaar lonkt.
Ik zit op naailes.
Ik denk niet dat ik jullie nog hoef te vertellen wat ik zo meteen ga doen.

Wat handig

"Wat handig" is het tijdschrift van Albert Heijn, wat gratis in de winkel ligt.
Staan leuke tips in om je cadeautjes nog leuker in te pakken.

Fles water

Baas-Braal, die bijna altijd wel een reactie op mijn blog achter laat, waar haalt ze trouwens de tijd en energie vandaan, heeft zelf een prachtige blog.

Zij, BaasBraal, attendeerde mij op een filmpje op haar blog, zie onder 5 oktober, over wat je kunt doen met een fles water, naar aanleiding van mijn filmpje over 'een concert in glas'.

Niets is onmogelijk voor zij die willen.

Concert in glas

Kreeg deze toegestuurd.
Verbaas je.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=XKRj-T4l-e8&vq=large