Voorjaar

 Klein bruin bolletje 

 niet zichtbaar 

vol leven

Stil verscholen

geworteld 

onder het oppervlak

Wachtend 

 herboren worden 

een nieuw seizoen

Lente

Gedeeld leed..

Tijdens het nieuws zie ik ze lopen
Tussen manshoge zonnebloemen
Op zoek naar uit de lucht gevallen lichamen.
Een enkele zin blijft hangen
Familie, vrienden, buren, collega's.

Even daarvoor vertelde manlief mij
Met roodomrande ogen
Dat hij die middag
Naar het bureau van een collega was gelopen
Een vader van twee jonge kinderen nog
Die slechts een kleine operatie onderging
En berichtte: 'over een paar dagen ben ik er weer'
Om uiteindelijk nooit meer terug te keren.
Geen slachtoffer van oorlogsgeweld

En nieuws?
Misschien niet meer dan een paar regels groot.

Maar in gevoelens van verdriet, gemis en onwerkelijkheid
is er geen groot en klein
Slechts de herkenning van het hart.

Afbeelding: http://nl.freepik.com/vrije-photo/zomer-zon-zonneschijn-bloem-zonnebloemen_670695.htm

Het ene talent

Onlangs hadden wij een activiteit in de kerk, waar ik vanwege activiteiten elders niet bij aanwezig kon zijn.

Maar ook als je er niet bij kunt zijn, weten ze je te vinden. 

Hieronder mijn bijdrage aan deze avond. 

Tussendoor wat foto's van er-even-tussen-uit.  

Jullie kennen allemaal het verhaal van de eigenaar die op reis ging naar het buitenland en kort voor zijn vertrek zijn slaven bij zich riep.

In dat laatste gesprek, vlak voor zijn vertrek, vertrouwde hij zijn kostbare bezit toe aan zijn eigen slaven.  

Daarnaast gaf hij zijn slaven ook, een ieder naar zijn eigen bekwaamheid, talenten om naar eigen inzicht te gebruiken en te ontwikkelen.

Met de boodschap, dat hij na verloop van een bepaalde tijd, terug zou keren, en dat zij, zijn slaven, dan rekenschap moesten afleggen van hun werkzaamheden, en van wat zij met hun talenten hadden gedaan.

Maar wat jullie niet weten, is dat ik dat ene talent ben dat gegeven werd aan de slaaf, die uiteindelijk in de 'buitenste duisternis' werd geworpen. 

Graag wil ik jullie mijn kant van het verhaal vertellen. 

Want al kreeg deze slaaf slechts mij als enige, besef wel, dat ik een talent was. 

En dat in mijn wezen alles aanwezig was om tot bloei te kunnen komen.

Het enige wat nodig was om mij als talent tot groei te laten komen, was de gewilligheid om met mij aan de slag te gaan. 

Meer niet, slecht dat alleen. 

Maar in plaats daarvan groef mijn ééntalent-eigenaar een gat in de grond, verborg mij daarin, en ging heen.

Geen moment dacht hij aan mij, zijn talent, en wat dit voor mij als zijn talent moet hebben betekend. 

Om gedurende de gehele periode dat mijn eigenaar op reis was, verborgen te worden gehouden in de grond. 

Maar nog veel belangrijker, wat ik een pijnlijke gedachte vond, was wat dit uiteindelijk voor hem zou kunnen gaan betekenen. 

Ondanks dat hij mij niet op waarde schatte, ik lag niet voor niets daar in die donkere aarde, wist ik dat ik nog steeds waarde had.

En dat de manier waarop hij mij behandelde, niets zei over mij als talent. 

Ik wist dat het slechts voor een kleine periode was, en dat mijn kans om te groeien, te ontwikkelen, te vermeerderen, vanzelf wel zou komen. 

Maar ook dat als hij werkelijk niet met mij aan de slag zou gaan, en mij daar, verborgen in de aarde, zou laten liggen, hij daar uiteindelijk een prijs voor zou gaan betalen.

Mijn liggen in de aarde was slechts een kwestie van tijd.

Tijd die ik wel had, maar door de ééntalent-slaaf schromelijk werd onderschat.

Misschien lag de pijn van hem wel in het feit dat hij slechts alleen mij kreeg.

Pijn die voortvloeide uit het feit dat hij zichzelf vergeleek met de andere slaven, die twee of meer talenten hadden gekregen.

Maar wie bepaalt uiteindelijk de grootte van een talent?

Daarnaast de enige met wie hij de toets der vergelijking moest doorstaan, was die met hem zelf.

Om van dat ene talent, dat hij van zijn heer en meester had gekregen, hoe weinig zijn ontwikkeling uiteindelijk ook in zijn eigen ogen geweest zou zijn, iets te maken. 

Omdat daaruit zou blijken dat hij gewillig was om stappen tot groei te zetten. 

Meer werd er van hem niet gevraagd.

Dit vond hij echter al te veel van het goede. 

Dat bleek uiteindelijk ook uit het antwoord van zijn meester.

Als je me vraagt of het duister daar was in de aarde, dan kan ik daar alleen maar op antwoorden dat ik dat persoonlijk zo niet direct heb ervaren.

Als er al wel enige sprake was van duisternis, dan was dat vanwege mijn ééntalent-eigenaar, die zichzelf op deze manier tekortdeed, door niet de moeite te willen getroosten om met mij aan de slag te gaan.

Ja, mijn hart ging naar hem uit.

Ik had hem wel willen toeschreeuwen van: 'Je vergeet dat je eigenaar je kent. 

Je vergeet dat hij weet wat je mogelijkheden zijn'. 

Alleen al dat zou genoeg moeten zijn om het in ieder geval te proberen, vanuit het door de eigenaar gegeven vertrouwen, die hij liet zien door mij, aan hem te geven.

Maar hij begroef zijn kans op vooruitgang. 

Verbeuzelde zijn door de eigenaar gegeven tijd om mij tot ontwikkeling te laten komen.

En onttrok zich op die manier aan zijn rentmeesterschap.

Toen de tijd daar was, de tijd om de balans op te maken, zei mijn ééntalent-eigenaar, ik kan er nog steeds niet bij dat hij dat zei, dat het lag aan de hardheid van zijn eigen meester, en dat hij om die reden mij had begraven.

En dat de eigenaar een persoon was die maaide waar hij niet gezaaid had.

Als ik geen talent was geweest, had ik terstond het geloof in mezelf verloren.

Dat hij zijn eigen volkomen falen volledig plaatste op de schouders van zijn eigen heer, zonder maar een moment zijn eigen handelen tegen het licht te houden.

Toen wist ik met zekerheid dat er geen weg meer terug was voor mijn ééntalent-eigenaar.

Niet omdat hij maar één talent had gekregen.

Nee, het was door zijn eigen gedrag waarmee hij liet zien dat hij niet alleen zijn talent loochende, maar ook de Schenker van zijn talent.

"....want hem die ontvangt, zal Ik meer geven,

en van hem die zeggen: Wij hebben genoeg,

van hen zal zelfs wat zij hebben, worden weggenomen." 

Lieve ontvangster,

Het moest iets persoonlijks worden, dat hadden ze gevraagd.
Nou dat is het zeker geworden.
In eerste instantie was ik diep teleurgesteld, en dat zou jij ook zijn, als je in mijn sterrenschoenen had gestaan.
Maar nu ik weet dat ik straks ergens anders zal zijn, voel ik me van binnen helemaal stralen, en ben ik blij dat ik er ben. 
Bijna was ik er niet geweest, want mijn naadjes hadden aan de binnenkant moeten zitten.
Maar daar zij besloten heeft dat het in sommige opzichten geen kwaad kan om wat minder perfectionistisch te zijn, heeft ze besloten mij op een andere manier dicht te maken.
Nu is er niets verkeerds aan om op zijn tijd te streven naar goed, beter, best, maar je kunt ook overdrijven.
Want zeg nou zelf, zie ik er niet fantastisch uit?

Uiteindelijk gaat het om het totaal plaatje.
Daar zij een vrouw is, wil ze dat echter nog wel eens uit het oog verliezen, en richt ze zich te veel op allerlei details.
Maar gelukkig is ze zelf tot het inzicht gekomen, dat minder ook goed kan zijn.
Gelukkig trouwens ook voor mij, want anders was het hele feest niet door gegaan en had ik nog in de lappen zak gezeten, of nog erger, ergens tussen het naai afval.
Ze was zelfs zo tevreden over mij, dat ik, samen met de andere sterren een plekje in de huiskamer heb gekregen.
Je kan je voorstellen, dat ik me zelf bijna niet meer in de hand had, en als ze me niet zo goed dichtgenaaid had, zou er spontaan hier en daar, een stikseltje bij mij zijn los gegaan.
Zo vol van verlangen keek ik uit naar het naderende kerstfeest.
Dat ik daar als kerstster bij aanwezig mocht zijn.

Maar ja, zoals je al zult hebben begrepen, ik had het kunnen weten, ze is wie ze is.
Opeens moesten wij de doos weer in.
Niet alleen wij sterren, maar alles wat van mijn stof was gemaakt, tot de gordijnen aan toe.
Het was de dame allemaal veel te licht van kleur.
Ze wil het donker hebben met kerst.
Alsof het al niet donker genoeg is bij haar.
Wat een excuus.
Na zo lang in de lappen zak te hebben gezeten, dat begrijp je wel, was ik klaar met haar.
Ik ben niet voor niets een kerstster geworden, gemaakt om te stralen.
Om die reden heb ik dus de benen genomen.
Ik hoop dat jij, lieve ontvangster, meer waardering voor mij kan opbrengen.
En dat er in jouw huis wel een plaatsje voor mij zal zijn.
Weet dat het in ieder geval niet aan mij zal liggen.
Ik zal doen waartoe ik geboren ben.

Liefs, kerstster.




PS.
Geschreven voor onze ZHV kerstactiviteit: Wat heb jij te geven?
De bedoeling was dat we allemaal een cadeautje zouden meenemen, om weg te geven,
en dat dat cadeautje iets zei over onszelf.
Zodat we elkaar weer op een andere manier zouden leren kennen. 
Van te voren niet wetende wie ons cadeautje zou ontvangen. 
Vandaar, lieve ontvangster.
Bij deze, allemaal stralende feestdagen.