2. Uiteindelijk is ieder lid een leerkracht

 

Vandaag bespraken we in onze vrouwenorganisatie, de ZustersHulpVereniging, de toespraak 'Dankzij Jezus Christus' van ouderling Dale G. Renlund. In deze toespraak zegt hij iets wat mij in het bijzonder trof, en dat zijn deze woorden:

"Hij, en alleen Hij,

kan rekening houden met elke factor die ons vormt;

onze genetica, intellectuele vermogens, tradities, ervaringen, mentale en emotionele toestand,

en alle andere omstandigheden die beïnvloeden wie we zijn.

Hij, en alleen Hij,

zal ons uiteindelijk oordelen 

naar onze werken,

naar het verlangen van ons hart." 

Aan de ene kant kan ik bovenstaande opmerking niet los zien van deze opmerking uit mijn vorige logje 'Uiteindelijk is iedereen een leerkracht': "Leidinggevenden en leerkrachten zorgen ervoor dat de Heiland centraal staat in bespreking en dat die leden, ik dus, helpt om hun verbondsrelatie met Hem te verdiepen". En waarin ik ook verwijs naar de toespraak van ouderling Renlund: "Als we ons richten op de Heiland, zijn oneindige verzoening en wat Hij voor ons heeft gedaan, zal dat ons vreugde en helderheid geven, hoeveel andere zorgen wij ook hebben". 

Uiteindelijk gaat het niet, gelukkig maar, zeker nu we door de wijzigingen in het zondagochtendprogramma geconfronteerd worden met twee verschillende soorten leesopdrachten, niet om 'kwantiteit maar om kwaliteit'. Hierbij denk ik aan deze opmerking van ouderling Jeffrey R. Holland, die het volgende zei over schriftstudie: "Met betrekking tot het evangelie bedoel ik met leren niet alleen het verwerven van kennis. Dat is maar een deel van het verhaal. Ik bedoel er ook niet meer dat we passief naar een hoorcollege luisteren of feiten memoriseren. Met leren bedoel ik groei en verandering, inzichten die tot verbetering leiden, en kennis van de waarheid, wat ons op zijn beurt dichter bij God van alle waarheid brengt". 

Wat, volgens mij, juist alles te maken heeft met de veranderingen die onlangs hebben plaatsgevonden. Met als een van de redenen: "Om leden te helpen zich meer op de leringen van Jezus Christus te concentreren". Met in mijn achterhoofd, ik denk nu aan de uitspraak van ouderling Renlund, ook rekening houdend met factoren zoals iemands "intellectuele vermogens, mentale en emotionele gezondheid".  

Hierbij denk ik onder andere ook aan dat sommige Bijbelvertalingen gewoon moeilijk zijn te lezen. "Als de woorden van de Heiland begrijpelijker worden, wordt het ook eenvoudiger om ze te voelen en na te leven. Hoe beter we de Schriften begrijpen, hoe duidelijker we Jezus Christus kunnen zien. We kunnen allemaal baat hebben bij de vertalingen die onze christelijke broeders en zusters maken om onze studie en ons geloof als discipelen van Christus te verdiepen. We hopen dat iedereen zich welkom en gerespecteerd voelt, ongeacht de vertaling waartoe ze zich aangetrokken voelen en die ze besluiten te gebruiken. Het belangrijkste is hoe de Schriften tot onze geest spreken en ons dichter tot God brengen terwijl we elke dag lezen". 

Dit alles heeft voor mij uiteindelijk ook te maken met thuisgericht en kerkondersteund. Wat ik niet los kan zien van de vraag: "Hoe kunnen we het evangelie in zijn eenvoudige zuiverheid en de verordeningen met hun eeuwige werking aan al Gods kinderen brengen?" En dat president Russell M. Nelson toen zei: "Als heiligen der laatste dagen zijn we eraan gewend geraakt om 'kerk' te zien als iets wat in onze kerkgebouwen gebeurt en dat wordt gesteund door wat er thuis gebeurt. We moeten dat patroon bijstellen. Het is tijd voor een thuisgerichte kerk, gedragen door het kerkleven in onze wijk- en ringgebouwen". Wat, dat kan ik ook niet ontkennen, ook te maken heeft met het feit dat niet iedereen in de gelegenheid is om in een kerk te vergaderen. Nu of in de nabije toekomst. Dat doet echter niet af aan het doel dat was en is: "diepe en blijvende bekering tot onze hemelse Vader en de Heer Jezus Christus".

New Guidance on Bible Translations for Latter-day Saints

Treinkaartje

Voor mij is lezen op reis gaan. Geef me een boek en ik ben weg. Maar ook zonder dat ik daadwerkelijk met een boek aan de slag ga, kan ik een gevoel van reizen ervaren. Dat omdat iemand de moeite heeft genomen om informatie te delen uit een bepaald boek, wat jou weer een aantal inzichten geeft om van hier naar daar te gaan en eventueel nog verder dan dat. Dit vanwege de stof, ik noem het nadenk-stof, die het heeft doen opwaaien. Ik heb onderstaand boek niet gelezen, maar wat er samenvattend over gezegd wordt zie ik zelf, in ieder geval als een uitnodiging om op reis te gaan. En wie weet, jullie ook wel.

Het boek is trouwens een managementboek. Nu heb ik niets van doen met managen, behalve dan hoogstens mijn eigen huishouden. Als ik bijvoorbeeld de trein zou nemen, vraag ik me van tevoren niet af of ik nu in een 'rijtuig' zit of in een 'bak'. Ik stap gewoon in. Stof is overal. Voor mij is het niet gebonden aan plaats en ruimte.

"Gedoe komt er toch. Wees blij dat er gedoe is. Althans, als je wilt veranderen". Eigenlijk zou ik het hier al bij kunnen laten. Ieder zinnetje geeft al stof op zich. Maar er wordt meer gezegd. Ik heb weer gretig geknipt en geplakt, dus ga naar de site voor de context of misschien nog beter: lees het boek. 

Gedoe zit onder de tafel: "Tegelijkertijd speelt zich ook een vaak impliciete en vooral non-verbale interactie af, die bepalend is voor de onderlinge verhoudingen, voor de samenwerking, de sfeer. Het is de wereld van de emoties; van zorgen, beelden, fantasieën. Het gaat over dingen waarover we gewoonlijk niet praten - de wereld onder de streep -, maar waarvan al vele jaren geleden aangetoond werd hoe deze de objectieve werkelijkheid kan beïnvloeden. Normaliter is praten over gedoe taboe. Althans, dat doe je niet in de reguliere gremia vakoverleg en besluitvorming. Als er al over gepraat wordt, dan is dat meestal bij de koffieautomaat, de rookhoek, (plekjes in) het personeelsrestaurant, na de vergadering, tijdens de middagpauze, borrels of etentjes 'na afloop'. En dan gaat het zelden over het gedoe in eigen kring, maar over dat bij hen - 'ze' -, wie dat ook mogen zijn. Praten over gedoe in eigen kring doe je niet. Vaak geldt zelfs dat hoe erger het eigen, onderlinge gedoe, hoe meer er over anderen wordt gepraat. 'We' versus 'ze': een van de gemakkelijkst herkenbare manifestaties van gedoe. Zolang we onze pijlen op 'ze' - onze gemeenschappelijke vijand - kunnen richten, hoeven 'we' ons eigen gedoe niet uit te praten. Gedoe ontstaat in interactie met elkaar: iedereen levert er een bijdrage aan, niemand gaat vrijuit. En wil je het op tafel krijgen, dan zul je dat moeten doen met elkaar. Mede daardoor is het op tafel krijgen van gedoe een proces waarvan niemand van tevoren weet wat daar uit zal komen. En al helemaal niet hoe je er zelf uit zal komen..."

Er worden dan een aantal principes gedeeld, vijf om precies te zijn, die men heeft ontwikkeld om het gedoe op tafel te krijgen. Van de deelnemers op hun beurt wordt zowel "wil en vooral moed gevraagd".  Interessant vond ik ook een aantal opmerkingen uit deze principes: "Zelfs door niet je mond open te doen kun je meewerken aan het ontstaan van gedoe" en dat "De schuldvraag niet interessant is".

Tot slot gaat men in op "Gedoe op tafel: hoe krijg je dat?". Men geeft dan een vijftal tips. In tip 1 wordt het volgende gezegd: "Uiteindelijk gaat het altijd om het stellen van de juiste vraag. En die vraag is bijna altijd een variant op: 'Waar ben je bang voor?' Want angst is een dominante drijfveer bij gedoe".

Zoals jullie zien, stof genoeg. Voorlopig ben ik op reis, maar dan wel zonder stofdoek.

Uitdaging...

If you want to make the world better

you have to be the best you can.

You cannot bring the Kingdom of God

into the world

until you bring it into your own heart first.

Tolstoi

Afbeelding: knuffeltygertje74.wordpress.com

Discipelschap...

Afgelopen zondag spraken we in de zondagsschoolklas over van alles en nog wat met betrekking tot het onderwerp: God Zelf zal Zijn volk verlossen. Het onderwerp was de kapstok waaraan iedereen wat kon ophangen. Zo met elkaar van gedachten wisselend moest ik denken aan het woord verandering.

'Het evangelie van Jezus Christus 

is een evangelie van verandering.

Het verandert en verfijnt ons,

mensen van de aarde

tot mensen voor de eeuwigheid.'

Joseph B. Wirthlin

Hem volgen betekent openstaan voor verandering. Wanneer je zegt dat je niet kunt veranderen, dat je nu eenmaal bent wie je bent, dan wijs je in wezen Hem af. Klinkt zwart-wit hé, maar in de kern is het wel degelijk zo.

'Everything in the gospel teaches us

that we can change if we need to,

that we can be helped if we truly want it,

that we can be made whole,

whatever the problems of the past.' 

Uitspraak:?

Ik ben nog steeds niet goed in het opslaan van wie wat heeft gezegd, omdat het meeste van wat ik mooi vind gewoon voor eigen gebruik in mijn Schriften staat en niet zo zeer om te delen. Klinkt zo wel een beetje egoïstisch, haha. Maar nu ik een blog heb, is het wel belangrijk om de bron te vermelden. In het verlengde van het bovenstaande, nog één uitspraak, niet direct schriftuurlijk - maar eigenlijk toch wel weer -  daar uiteindelijk alles geestelijk is.

'De grootste ontdekking van mijn generatie is 

dat een mens zijn leven kan veranderen

door zijn houding te veranderen.'

William James 

Afbeelding: http://trudyvlot.eu/veranderen/

Denk niet wit, denk niet zwart...

Cariben eisen vergoeding slavernij, zomaar een artikel van ongeveer anderhalf jaar terug.

Met een reactie uit diezelfde periode: Europa zal slavernij niet vergoeden.

Tijdens mijn vakantie op Curaçao kwam ik dit artikeltje tegen. 

Het antwoord ligt in de lijn van wat men al gezegd had, dat Europa niet over de brug komt met geld.

Elke keer als ik 'geconfronteerd' word met situaties die betrekking hebben op het slavernijverleden, of het nu gaat om vergoedingen, Zwarte Piet of ontbrekende vaders, vraag ik me af wat mijn slavenvoorouders zouden vinden van hoe wij nu heden ten dage omgaan met dit verleden.

Voor me zelf sprekend denk ik dat ze tegen me zouden zeggen: 'Leer van gisteren, leef nu, hoop op morgen'.

Of om bij Curaçao te blijven:

'Vraag je niet af wat Curaçao voor jou kan doen,

maar vraag je af wat jij voor Curaçao kunt doen',

wat ik op een groot bord langs de weg zag staan. De hoop zit in de houding. Maar vooral ook, of misschien wel in de eerste plaats, in je eigen gedrag. Als daar de verandering in het zwart-wit denken niet plaatsvindt, is er geen toekomst. En zullen er nog vele 'dit nooit meer' volgen.

Artikel: Amigoe, Curaçao.

2. De wereld waarin wij nu leven

Onlangs waren wij, manlief en ik, met elkaar in gesprek over eerbied in de kerk.
In een van mijn mappen had ik het een en ander opgeslagen over dit onderwerp.
Terwijl ik de informatie uit deze mappen erbij nam en doorlas, kwam ik iets tegen uit een toespraak met als titel 'Eerbied en respect', dat ik te mooi vond, of moet ik zeggen te actueel, om niet met jullie te delen.

"Ik ben van mening dat als we respect voor elkaar tonen, we op een betere en op geloofwaardigere manier onze eerbied voor God zullen overbrengen.

In de hedendaagse samenleving worden de normen van welvoeglijkheid, waardigheid en beleefdheid van alle kanten en in allerlei media op de korrel genomen.
Als ouders en leidinggevenden is het respect dat we voor elkaar hebben van essentieel belang voor onze jongeren en kinderen.
Zij kijken immers niet alleen naar de media, ze kijken ook naar ons!
Zijn wij het voorbeeld dat we moeten zijn?

Stel uzelf deze vragen:
Ben ik thuis een voorbeeld van respect in de manier waarop ik omga met mijn dierbaren? 
Hoe gedraag ik me tijdens sportevenementen?
Als mijn kind een meningsverschil met een leerkracht, coach of leeftijdgenoot heeft, luister ik dan naar beide partijen?
Heb ik respect voor het bezit van anderen en zorg ik goed voor mijn eigen spullen?
Hoe reageer ik op anderen met wie ik het niet eens ben op het gebied van godsdienst, levensstijl of politiek?

Als wij als ouders en leiders respect voor anderen tonen, bevestigen we in het hart van onze kinderen dat iedereen daadwerkelijk een kind van God is en dat we in de eeuwigheid allemaal broers en zussen van elkaar zijn. Dan richten we ons op zaken die we gemeen hebben — op de eigenschappen van het hart die het gezin van God verenigen — en niet op onze verschillen."



Tekst: Eerbied en respect: Margaret S. Lifferth 
Afbeelding: martinophuc,pixabay

Klein uitstapje...

Even geen aandacht voor mijn overgangsboekje en dag 1.
Andere dingen vragen aandacht, of beter gezegd, dringen zich op.
De vraag is alleen nog hoe het onder woorden te brengen, want voor mezelf heb ik een en ander verwerkt en hier en daar opgeslagen.

Grappig hoe je blanco aan een dag begint, en dan vanzelf allerlei zaken zich voor je ogen beginnen te ontvouwen.
Het invullen van dat onbeschreven blad begon ermee dat wij vanochtend in de zondagschool onder andere stil stonden bij Naäman, die van zijn dienstknechten te horen kreeg:

'Mijn vader, had de profeet u iets moeilijks opgedragen, 

zoudt gij dat dan niet doen?'

Deze Bijbeltekst werd later aangevuld met een uitspraak, waardoor ik opeens echt bij de les was:

'Zijn wij soms ook niet als Naäman

 op zoek naar grote en belangrijke daden die we kunnen doen, 

terwijl de gemakkelijke dingen die ons leven kunnen veranderen

 en ons van onze kwalen kunnen genezen, 

nalaten?'

Rex D. Pinegar.

De gemakkelijke dingen?
De gemakkelijke dingen, die ons leven kunnen veranderen, maar door de eenvoud ervan, vaak door ons worden onderschat, waardoor we de zegeningen die hieraan verbonden zijn, mislopen.
Misschien denk je nu: wat heb ik met Naäman van doen?
Wat heeft dat met mijn situatie van nu te maken?

Bovenstaande uitspraak van ouderling Pinegar komt uit een toespraak van hem, en hij geeft voorbeelden van wat nu die kleine en eenvoudige dingen zijn, zoals gebed en gezinsavond, die evangelisch te noemen zijn. Uiteraard valt alles in deze toespraak onder de noemer evangelie, maar voor zij die hier niet zo veel mee hebben, een universeel voorbeeld uit zijn toespraak:

Charles Francis Adams, de kleinzoon van de tweede president van de Verenigde Staten, was een succesvol advocaat, lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de Amerikaanse ambassadeur in Groot-Brittannië. Hij had veel verantwoordelijkheden en weinig tijd over voor iets anders. Maar hij hield wel een dagboek bij. Op een dag schreef hij:

'Vandaag gaan vissen met mijn zoon  - een verloren dag!'

De zoon van Charles, Brooks Adam, schreef op diezelfde dag in zijn dagboek:

'Vandaag wezen vissen met mijn vader - de heerlijkste dag van mijn leven!'

Mmmmmm......klein uitstapje?

Rex D. Pinegar: De gemakkelijke dingen.
Natuur: De Groote Peel

Loop naar het licht toe...

...dan zullen de schaduwen van het leven achter u vallen.

De overgang is vaak de knop op de deur van inzicht.
Die knop moet stevig worden vastgepakt
en doelbewust met geloof worden omgedraaid.
Een omgewoelde ziel kan als geploegde grond zijn,
waarbij de opbrengst wordt vergroot
door alles overhoop te gooien.

Oorspronkelijk stond er verwarring.
Verwarring is vaak de knop op de deur van inzicht.
Overgang, verwarring,
Ach, het is mij om het even.
Het gaat uiteindelijk om de opbrengst.


Uitspraak 'Loop naar het licht toe': Thomas S. Monson
Uitspraak 'Verwarring is vaak de knop': ?
Foto: Sinds ik kind was, keek ik al in sloten

Vrouw zijn...

Alweer een aantal jaren geleden hadden wij in onze vrouwenvereniging een aantal activiteiten rond het thema 'Vrouw-zijn'.
Tijdens een van deze avonden hebben we stil gestaan bij een aantal vragen, zoals:

Wat doe ik graag?
Aan welke dingen heb ik een hekel?
Wat is mijn lievelingstekst, uitspraak?
Van welke kleuren houd ik?
Wat vind ik lekker?
Welke talenten en/of gaven heb ik?
Waar ben ik sterk in?
Hoe zou ik mezelf omschrijven?
Wat heb ik al bereikt?
Wat zou ik nog willen bereiken?

Dit alles hebben we later verwerkt in een collage.
Ook ik heb toen een collage gemaakt.
Wat ik me met name herinner, dat onze kinderen toentertijd gelijk wisten welke collage van mij was.

Later heb ik thuis naar aanleiding van deze avond nog een kleine collage gemaakt voor een van mijn mappen, en daarna er eigenlijk niet zo veel mee gedaan.
Althans, zo op het eerste gezicht.
Want toen ik later weer mijn collage in handen had, viel me niet alleen de kleur op, maar ook de opmerking 'tijd voor jezelf' en dit:

Wat ik toen voelde, tijd voor jezelf, heb ik in sommige opzichten achteraf gezien wel heel letterlijk genomen. 
De overgang heeft me zeker een duw in die richting gegeven.
Ik zou bijna zeggen: 'Leve de overgang'.

Mijn overgangsboekje

De cirkel is rond...

Dit wordt niet opnieuw een blogje rond de zonnebloem in de sfeer van de afgelopen periode.

Alhoewel dat misschien wel je eerste gedachte zou kunnen zijn.

Nee, deze zonnebloem heb ik ooit een keer gebruikt bij een uitspraak die ging over rust. 

'Rust

is niet simpelweg

stoppen met drukke werkzaamheden

Rust 

is passen

in je eigen wereld'

Wat ik zo mooi aan deze afbeelding vind is dat de zonnebloem als het ware gedragen wordt.

Maar ook het gevoel van gekoesterd worden komt bij mij op.

De zonnebloem ben ik, maar tegelijkertijd ben ik ook die handen.

Ik moet nu denken aan een gedicht dat ik al eerder gebruikt heb om bepaalde gevoelens te verwoorden en daar alsnog een zin uit

'...vastberaden het enige te doen

wat je kon doen -

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden'

De afgelopen tijd kreeg ik de vraag, niet alleen ik, maar manlief ook, hoe het nu precies zat met mijn sabbatsjaar. Die zou toch nu wel voorbij moeten zijn. Mijn sabbatsjaar is voorbij, alleen bepaalde dingen die ik deed voor mijn sabbatsjaar ziet men nog niet terug in mijn leven zoals dat nu is. Waardoor men dus denkt dat ik nog steeds aan het sabbatten ben. Ik begrijp de vraag, alleen ik denk dat men voorbij gaat aan het waarom van juist een sabbatsjaar. Wat onder andere kan inhouden dat je bepaalde dingen die je voorheen deed, nu niet meer doet of wil doen. 

Als je kijkt naar het scheppingsverhaal zoals beschreven in Genesis, dan is de Sabbat pas na de dagen één tot en met zes. Ik heb het omgedraaid en ben mijn eigen scheppingsverhaal begonnen met een sabbat. Mijn basis en ver(s)terkpunt. En van daaruit hoop ik door te kunnen groeien naar de volgende dagen. Zie het als een reis, mijn levensreis. 

Bovenstaande zon heeft daar alles mee te maken. Hij komt uit een boekje, dat je zou kunnen zien als een soort moodboard of collage, wat ik aan het begin van mijn sabbat heb gemaakt.

Komende tijd zal ik een aantal dingen daaruit met jullie delen, dingen die voor mij belangrijk zijn geweest, maar ook, en misschien was dat wel het allerbelangrijkste, heerlijk om te doen.

'Zelfs een tocht van duizend mijl

begint met de eerste stap'

Lao Tse

Foto: Photl.com

Even niet.....

Zoals jullie weten ben ik bezig met dag 1 en mijn ooit-lijstje.
Daar ligt momenteel mijn hart, mijn verlangen, mijn gedachten en mijn tijd.
En het grappige daaraan is dat ik eigenlijk helemaal geen behoefte heb om dit te delen op mijn blog.
Schrijven kost soms meer energie dan het mij geeft.

Dan pak ik liever een boek. 

.

De reis

Op een dag wist je eindelijk

wat je moest doen, en begon,

hoewel de stemmen om je heen

hun slechte adviezen

bleven roepen - 

hoewel het hele huis

begon te schudden

en je het oude getrek

aan je enkels voelde.

"Maak mijn leven!"

riep iedere stem.

Maar je stopte niet.

Je wist wat je moest doen,

hoewel de wind

met zijn stijve vingers

aan de fundamenten knaagde,

hoewel hun melancholie

ondraaglijk was.

Het was al laat

genoeg, en een wilde nacht,

en de weg vol gevallen

takken en stenen.

Maar terwijl je hun stemmen achterliet

begonnen beetje bij beetje

sterren te schijnen

door deze wolkenkleden,

en er was een nieuwe stem

die je langzaamaan

als de jouw herkende,

die je gezelschap hield

terwijl je dieper en dieper afdaalde

de wereld in,

vastberaden het enige te doen

wat je kon doen - 

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden.

Afbeelding: flickr.com; Zoals de wind waait.
Gedicht: Karma Repair Kit: Items 1-4 | Richard Brautigan

Ontdekkingsreis...

Net terug van 'Lopen met Evy'.
Volgende week loop ik mijn laatste les.
Dan loop ik de 5 kilometer.
En kan ik dit afstrepen van mijn ooit-lijstje.
Ik ben fier op mezelf.

Ik zit nu in een andere fase van mijn leven.
Dat betekent nog steeds keuzes maken.
Ook kan ik niet heen om het lengte- of het breedte verhaal.
Maar mijn prioriteiten zijn wel gekanteld.
Dat heeft natuurlijk te maken met dag 1.
En verwerkt in deze dag zit mijn ooit-lijstje.

Natuurlijk ga ik door met 'Lopen met Evy'.
Niet voor de tien kilometer, maar gewoon de vijf blijven lopen.
Zoals ik al eerder heb gezegd, ik ben even klaar met binnen sporten.
Daarnaast heb ik genoten van het steeds groener worden van de wereld om mij heen, maar ook van de regen en de wind om mijn oren.
Wie zei ook alweer dat goede voornemens geen zin hebben?

Nog van vorig jaar, van tijdens het wandelen. 

Dat heeft ook zo zijn charme. 

Kip-of-ei

Veranderen!
Doen we dat nu van buiten naar binnen of toch van binnen naar buiten?
Of is dit gewoon een kwestie van interpretatie?
Gaat het uiteindelijk niet om het eindresultaat dat je behaalt?

En is dat niet allesbepalend?

Zoals jullie weten, heb ik mezelf een sabbatical gegeven.
Om reden dat ik niet meer kon instemmen met bepaalde zaken in mijn eigen leven.

Ik voelde de behoefte om afstand te nemen. 
Bijna iedereen gooit het op de overgang, en met dit gegeven kan ik prima leven.
In die zin is de overgang dus een zegen in mijn leven.

Onlangs kwam ik een boekje tegen van Mira Kirschenbaum: 'Alles heeft een reden'.
In dit boekje gaat Mira Kirschenbaum ervan uit "dat ongeacht wat je overkomt, er niet alleen iets waardevols uit die gebeurtenis voort zal komen, maar het simpelweg ook noodzakelijk is dat dit jou juist overkomt: je leert ervan en je groeit erdoor".
En dat achter die gebeurtenis een of meer redenen kunnen zitten, zoals bijvoorbeeld "je thuis te laten voelen in de wereld, jezelf volledig kunnen accepteren of om je te leren dat je je angst kunt loslaten en dat het jouw opdracht in het leven is om een van die redenen te vinden, zodat je kunt ontdekken wie je echt bent".

Daarnaast zegt ze iets over veranderen. Daar zegt ze namelijk het volgende over: "Het is onmogelijk om jezelf van binnenuit te veranderen. Echte verandering vindt van buiten naar binnen plaats". En dan geeft ze aan hoe dat te doen. In wezen zegt ze, simpel samengevat:

"Zaai een geachte, oogst een daad.

Zaai een daad, en oogst een gewoonte."

Tot slot zegt Kirschenbaum: "Gedurende ons leven worden we voortdurend herboren doordat we steeds weer een nieuw zelf scheppen uit onze ontmoetingen met het leven".

Ik kan mezelf helemaal vinden in "dat we een nieuw zelf scheppen".
Ook ik ben een soort nieuwe innerlijke wereld aan het scheppen.
Alleen, als ik denk aan scheppen, dan moet ik ook denken aan het Scheppingsverhaal.
Met dit verschil dat na zes dagen van scheppen er dan pas een sabbatdag volgt, terwijl ik reeds mijn sabbatical hebt gehad.
Maar voor het overige volg ik hopelijk de lijn van het verhaal.
Dus al je me vraagt waar ik sta, ik zit in dag één, lichaam versus.........

Ps.

Al voel ik stiekem meer voor 'van binnen naar buiten'.

 

Uitspraken: Tekst tussen aanhalingstekens is uit "Alles heeft een reden"
Afbeelding: internet

Veranderen

Van buiten naar binnen of toch van binnen naar buiten?

Zoals jullie weten, houd ik van lezen.

Maar ik ben geen boekenverslindster zoals sommigen over ons, die met gemak tussen de honderd en honderdvijftig boeken per jaar wegwerken. 

En daar dan met liefde over kunnen schrijven.

Maar ondanks dat verschil schaar ik mezelf toch onder degenen die, als men hen vraagt: "Wat is een hobby van je?" dan in alle eerlijkheid kunnen zeggen: LEZEN.

Voor ik het een en ander met jullie deel - in het licht van 'van buiten naar binnen, of toch van binnen naar buiten?' - kan ik toch niet eerst om het onderstaande heen. 

Misschien ooit al eerder met jullie gedeeld, maar ik vind het nog steeds mooi, prachtig passend als inleiding op een van mijn volgende berichtjes.  

"Want sommigen van ons hebben de meest opmerkelijke personen die wij kennen

- personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd -

gevonden binnen de banden van een boek.

Wij hebben allen in geschreven werken nieuwe vrienden en nieuw gezelschap ontdekt, 

die niet beperkt blijft door hetgeen wij zijn of door de plaats waar wij wonen. 

Onze blik op het leven wordt daardoor verruimd.

Dat is in het bijzonder het geval wanneer er een wisselwerking

tussen ons en hetgeen wij lezen is.

Het gaat niet alleen omdat ons iets gezegd wordt,

maar dat onze eigen gedachten en fantasie met de schrijver contact krijgen

en daardoor onze ideeën en gedachtegang worden gestimuleerd.

De betekenis ligt in het individu.

Het gesproken of gedrukte woord is echter de katalysator voor die betekenis".

Vraag me niet van wie zijn hand dit is; helaas vergeten de bron te vermelden, omdat het 'slechts' diende als papiertje van herkenning in mijn Schriften. Al denk ik wel dat degene die dit schreef eerder iets anders voor ogen had. Maar zoals hij (of zij) al zei: "De betekenis ligt in het individu".


Afbeelding: www.adformatie.nl