Pro-life, pro-choice....of beide?

 

Van de week kreeg ik een appje onder ogen met de titel: "Wanneer begint een mensenleven?" en "Aan wie kun je deze vraag het beste stellen: aan een filosoof, theoloog, rechtsgeleerde of bioloog?" 80% van 2899 ondervraagde Amerikanen kiest voor de bioloog, stelt Steven Jacobs  in zijn proefschrift. Of die Amerikanen nu pro-choice zijn (baas in eigen buik) of pro-life (abortus staat gelijk aan moord), beide groepen hechten veel waarde aan het biologische antwoord". 

Wat mij met name opviel aan deze paar zinnen is dat je bent of pro-choice of pro-life. Je bent helemaal voor of je bent helemaal tegen. Een midden is er niet. En kan dat überhaupt, een midden? 

In de kerk, De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, maken wij gebruik van een soort woordenboek. Officieel heet het een evangeliewijzer, die ingaat op deze vraag. Het antwoord is dat het onder uitzonderlijke omstandigheden gerechtvaardigd is om abortus te plegen, waarbij men ingaat op deze uitzonderlijke omstandigheden. In het handboek van de kerk kunnen we verder lezen dat "zelfs deze uitzonderingen abortus niet automatisch rechtvaardigen omdat het een zeer ernstige aangelegenheid is". Wat het handboek ook zegt is dit: "De kerk is tegen vrijwillige abortus voor persoonlijk of sociaal gemak". 

Net voordat ik het appje "Wanneer begint een mensenleven" kreeg, had ik een artikel in het AD gelezen met als titel "Iedereen heeft recht op leven, behalve onbedoeld zwangere vrouwen". Wat de schrijfster van dit artikel stoort, is dat "de strijd om de baarmoeder nog steeds springlevend is". Deze strijd om de baarmoeder vind ik, om verschillende redenen, een goede zaak. Een zo'n strijdpunt is dat de abortus grens van 24-weken omlaag gaat.  

Daarnaast schreef ze: "Ik krijg de zenuwen van deze campagne, omdat abortus in Nederland nog altijd in het Wetboek van Strafrecht staat. Volgens de wet moet een vrouw in een noodsituatie verkeren; anders is abortus illegaal en zelfs strafbaar. In de praktijk worden die uitzonderingen gelukkig ruim geïnterpreteerd, maar wie kwaad wil, kan hier makkelijk mee aan de haal".

Wat betreft abortus en het Wetboek van Strafrecht, op de nieuwssite Vlaanderen van onze kerk wordt er dit over gezegd: "De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen - ook wel bekend als mormonen - in Vlaanderen, begrijpt het standpunt van de meerderheidspartijen om abortus uit het strafrecht te halen. Geen enkele vrouw die met abortus te maken krijgt, zou zonder meer als misdadiger moeten worden beschouwd. Ze verdienen integendeel al ons medeleven en ondersteuning. Als kerk blijven we uiteraard tegen abortus ten voordele van het ongeboren leven". De kerk behoort wel een veilige haven te zijn wanneer zij 'onbedoeld zwanger' is. Niet alles is zo zwart-wit als sommigen stellen. 

Wat ik jammer vind wat betreft zwart en wit is, dat bleek ook uit dit AD-artikel, dat er alleen maar gesproken wordt over rechten. Maar wat is een maatschappij als er geen plichten zijn; een zorg dragen voor? Zoals er zorg voor dragen dat het abortuscijfer omlaag gaat. Is niet iedereen, zeker de vrouw die het betreft, hier bij gebaat, ongeacht aan welke kant je staat? 

Op dit moment neemt het aantal abortussen in Nederland weer toe. Huisartsen trekken aan de bel. Men onderzoekt nog waarom, maar een reden is de rol van influencers. Richt daar bijvoorbeeld je aandacht op, om op die manier te voorkomen "dat iemand huilend bij haar huisarts zit". 

Afbeelding

Week van het leven

Morgen wordt weer een 'Mars voor het leven' gehouden. Elk jaar valt zo rond deze tijd van het jaar een folder bij mij in de bus van de organisatie 'Schreeuw om leven'. Dit is "een pro-life organisatie die zich bezighoudt met het levensbegin en levenseinde". In deze folder had men het onder andere over een werkboek (kan gratis gedownload worden) dat als handvat kan dienen voor een kerkelijke gemeente om het gesprek aan te kunnen gaan over het ongeboren leven, abortus en een ongewenste zwangerschap. 

Nieuwsgierig geworden heb ik het boek gedownload en doorgebladerd. Tijdens het bladeren viel mijn oog op de volgende opmerking die bleef hangen: "Vanwege sociale druk komt abortus onder kerkelijke meisjes vaker voor dan je denkt. Hoe kan jullie kerk omgaan met abortus en onbedoeld moederschap, zonder dat het tot een ijzig veroordelend klimaat komt, maar dat een jongere voor de dag durft te komen met haar onbedoelde zwangerschap?"

In het verleden heb ik hier al over geschreven en binnen onze kerk (De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen) is alles wat met het leven te maken heeft zeker een onderwerp van gesprek. Kijk maar naar het blogje hieronder dat ik twee jaar geleden geschreven heb voor het 'Kom dan en volg Mij'-blog. En in het licht van wat Quentin L. Cook erover heeft gezegd: "'Abortus moet voorzichtig worden benaderd. Dat probleem lost zich waarschijnlijk niet op door mensen te veroordelen of te beschuldigen. Sommigen waarschuwen ons om niet over een schip (of mannen of vrouwen) te oordelen zonder dat je weet hoe ver de reis is en welke stormen je kunt tegenkomen." Met andere woorden, zeker passend voor een kerkelijke gemeente: "Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen." 

Deze week staat in het teken van 'Week van het leven'. Als er al een onderwerp is dat veel emoties oproept en de gemoederen in beweging brengt, dan is het wel tussen degenen die voor-het-leven zijn (pro-life) en degenen die voor-vrijheid-van-keuze zijn (pro-choice).

Van ons wordt gevraagd dat we keuzes maken en dat we goede keuzes maken. Een daarvan is dat we ons niet inlaten met abortus. Natuurlijk zijn er overwegingen; daar heeft president Nelson het ook over in zijn toespraak 'Abortus: een aanslag op de weerlozen' , zoals, ik citeer, "zorg om de gezondheid van de moeder. Maar de gevallen waarin de zwangerschap wordt afgebroken om het leven van de moeder te redden zijn miniem, zeker wanneer er moderne medische zorg voorhanden is. Ook zwangerschap als gevolg van incest of verkrachting is een overweging. Dit is extra erg, omdat we hier te maken hebben met een onschuldige vrouw aan wie het recht op keuze werd ontzegd. Onder deze omstandigheden wordt abortus soms raadzaam geacht om de lichamelijke en mentale gezondheid van de moeder te beschermen. Relatief weinig abortussen worden gepleegd om die reden".

In Nederland alleen vinden er jaarlijks ongeveer 33.000 abortussen plaats. Wereldwijd gezien vinden er jaarlijks 44 miljoen abortussen plaats. Een op de vier zwangerschappen eindigt daarmee in een afbreking. 

We leven in een land dat abortus heeft gelegaliseerd, en denken daarmee dat het goed is. Maar het feit dat het gelegaliseerd is, wil nog niet zeggen dat het daarmee goed is. Elder Cook noemt dit een van de sluwste aspecten van de inspanningen van de tegenstander om het plan van onze hemelse Vader voor ons geluk te dwarsbomen: 'door het kwade goed te laten lijken en het goede kwaad'. 

In deze toespraak zegt hij ook: "Abortus moet voorzichtig worden benaderd. Dat probleem lost zich waarschijnlijk niet op door mensen te veroordelen of te beschuldigen. Sommigen waarschuwen ons om niet over een schip (of mannen of vrouwen) te oordelen zonder dat je weet hoe ver de reis is en welke stormen je kunt tegenkomen".

Maar dat neemt niet weg dat wij, vrouwen van zijn kerk, een keuze hebben en dat er van ons wordt verwacht "dat wij vrouwen van de kerk op ons best zijn". Wat onder andere inhoudt "dat we de leer van het gezin kennen, naleven en verdedigen". 

De pijlen van de tegenstander richten zich met name op ons vrouwen. Het is niet voor niets dat president Nelson dit over ons zei: "Lieve zusters, uw vermogen om waarheid en dwaling te onderscheiden, om deugdzaamheid in onze samenleving te beschermen, is in de laatste dagen van essentieel belang. En we rekenen erop dat u dit anderen aanleert. Ik wil hier heel duidelijk over zijn: als we de morele rechtschapenheid van vrouwen verliezen, gaat de wereld ten onder". 

"In de discussies, ik citeer president Nelson, over abortus, wordt het 'recht op keuze' opgeworpen als ware het de enige deugd die ertoe doet. Dat zou alleen waar zijn als er maar één persoon bij betrokken is. Het recht van een persoon kan nooit zo ver gaan dat de rechten van een ander persoon in het gedrang komt. Of het nu in of buiten het huwelijk is, abortus gaat nooit over een persoon. Heiligen der laatste dagen dienen op te komen voor recht op keuze - de juiste keuze - maar niet voor een absoluut, altijd geldend keuze recht".

Elder Oaks, helaas in het Engels, gaat in zijn toespraak: 'Weightier Matters'  hier verder op in: "Keuzevrijheid is een middel, geen doel. De toets in dit leven is niet het zeker stellen van keuzevrijheid, maar het juiste gebruik daarvan - om het goede te kiezen in plaats van het kwade, om onze eeuwige doelen te kunnen bereiken.  Keuzevrijheid kan zelf een slogan worden om een bepaalde keuze te rechtvaardigen. Iemand die bijvoorbeeld 'Ik ben pro-choice' roept, is duidelijk iemand die zich verzet tegen elke wettelijke beperking op abortus, omdat de vrouw vrij moet zijn in die keuze. Pro-choice slogans zijn vooral voor heiligen der laatste dagen verwarrend geweest omdat wij weten dat keuzevrijheid, wat inhoudt dat we vrij zijn om te kiezen, in het evangelieplan een fundamentele noodzaak is. Alle Heiligen der Laatste Dagen zijn volgens de theologische omschrijving, voor keuzevrijheid. Maar voor keuzevrijheid wil nog niet zeggen dat daar alles mee gezegd is. Kiezen is een middel, niet het uiteindelijke doel. Wij zijn verantwoordelijk voor onze keuzes, en alle rechtschapen keuzes zullen ons naar onze eeuwige doelen leiden.  We moeten opkomen voor goede keuzes. Elke vrouw heeft, binnen de beperkingen van de natuur, het recht om te kiezen wat er wel of niet met haar lichaam gebeurt. Elke vrouw is tegelijkertijd verantwoordelijk voor de manier waarop ze haar lichaam gebruikt. Als ze ervoor kiest haar lichaam zo te gebruiken dat ze in verwachting raakt, heeft ze niet alleen het recht, maar ook de verantwoordelijkheid voor die foetus.  Ze heeft zelf gekozen wat er met haar lichaam gebeurde door een zwangerschap te riskeren". Als bevruchting plaatsvindt, is het keuzemoment voorbij. 

Uiteraard geldt dit niet alleen voor vrouwen. Mannen dragen hier ook een verantwoordelijkheid in.  Ouderling Christofferson zei hierover in zijn toespraak: 'De morele kracht van vrouwen': "Er bestaat al heel lang een dubbele moraal die van vrouwen verwacht dat zij zich zedig gedragen, maar die de onzedelijkheid van mannen door de vingers ziet. Een dergelijke dubbele moraal is onrechtvaardig en ze is terecht bekritiseerd en afgewezen. Je zou verwachten dat die afwijzing ertoe zou leiden dat mannen zich naar een enkele, hogere moraal zouden voegen, maar juist het tegendeel is het geval - van vrouwen en meisjes wordt nu verwacht dat ze seksueel net zo vrij zijn als mannen onder de dubbele moraal. Waar eens de hogere moraal van vrouwen trouw en verantwoordelijkheidsbesef van mannen eiste, zien we nu seksuele relaties zonder verantwoordelijkheid, gezinnen zonder vader en toenemende armoede. Deze vrije moraal berooft vrouwen gewoonweg van hun morele invloed en verloedert de hele samenleving".

Abortus is een gevoelig onderwerp, maar ouderling Soares zei dat "om te beschermen wat we het meest waarderen, moeten we ware ideeën onder woorden brengen en herhalen. Conflicten en spanningen zijn onvermijdelijk in een wereld die zo complex is als de onze. Maar eerbied voor de menselijke waardigheid is een noodzakelijk uitgangspunt. Het veronderstelt respect voor pluralisme en verschil". Dat de complexiteit en de gevoeligheid van het geheel ons niet weerhouden om onze stem, in respect, te laten horen. 

Afbeelding Pixabay

Kind en gezin

De komende tijd, afhankelijk van mijn omstandigheden en waar ik mee bezig ben, zal ik blogjes, al dan niet in zijn geheel, van mijn andere blog overhevelen naar dit blog. Het onderstaande is afkomstig van dat blog en heeft onder andere te maken met het feit dat deze week in het teken staat van het ongeboren kind. Vandaar. 

"Voordat Ik u in de moederschoot vormde,

heb Ik u gekend;

voordat u uit de baarmoeder naar buiten kwam,

heb Ik u geheiligd." 

Jeremia 1:5

Petitie verlagen abortus grens 24-weken

Op dit moment gaat er een petitie rond om de abortusgrens van 24 weken te verlagen. Ik kan hier wel het een en ander over schrijven, maar een tijdje terug stond in de Volkskrant het volgende opiniestuk: Nu baby's eerder levensvatbaar zijn, moet 24-wekengrens voor abortus worden verlaagd. Ik denk dat dit artikel voor zich spreekt.

Wat mij verbaast in de discussie over abortus, is dat men het heel vaak heeft over de ongeboren kindjes waar iets mee is. Zo ook nu. En dat men al heeft gereageerd voordat men heeft gelezen waar de petitie nu eigenlijk over gaat en het punt dat men wil maken. Vandaar dat ik de petitie in zijn geheel overneem. En ook een stukje deel uit de inleiding op deze petitie. 

Petitie: "Bij elke zwangerschap ontstaat nieuw leven. Dit leven ontwikkelt zich gestaag. Van enkele cellen in het begin, naar al snel een duidelijk zichtbaar mensje op een echo. Bij 24 weken kan een kindje horen en zijn zelfs wimpertjes aanwezig. Een kindje is dan 30 centimeter en beweegt volop. Toch is abortus in Nederland tot 24 weken toegestaan. Elke abortus betekent een groot verlies, voor moeder en kind. Maar of je nu voor- of tegenstander van abortus bent, over één ding kunnen we het eens zijn: de 24 weken grens is inhoudelijk niet meer te verdedigen. Daarom roepen wij de nieuwe regering op om de abortusgrens van 24 weken te verlagen. Nederland is het enige land binnen de Europese Unie met zo'n ruime abortusgrens. Geen ander land gaat zo ver! En dat is niet voor niets; het kindje is dan al heel ver ontwikkeld. In de wet staat dat abortus is toegestaan tot het moment van levensvatbaarheid. De gedachte is dat die op 24 weken ligt. Maar deze grens ligt niet vast. Nu medisch steeds meer mogelijk is, overleven er wereldwijd steeds meer kinderen die voor 24 weken geboren worden".

In de inleiding op deze petitie wordt onder andere het volgende gezegd: "Vanaf een vroeggeboorte bij 24 weken doen artsen er alles aan om een kind in leven te houden. Het is schrijnend dat abortus tot die tijd nog mag. Niet alleen om medische redenen, maar om allerlei soorten redenen. Abortussen ver in de zwangerschap zijn realiteit. Jaarlijks wachten ruim 2500 vrouwen tot achttien weken of later met het afbreken van een zwangerschap. Meer dan de helft van deze kinderen is kerngezond". 

Het opinie stuk in de Volkskrant zegt hierover het volgende: "Ruim 2.500 vrouwen wachten echter tot 18 weken of later met het afbreken van de zwangerschap. 1.200 vrouwen doen dit na prenataal onderzoek, waarbij het kindje een afwijking heeft. 1.300 doen dit echter nog steeds op 'sociale indicatie. Maar bij late abortussen na twintig weken kan het gebeuren dat het kind nog kort na de geboorte leeft". 

Volgens Rutgers kenniscentrum seksualiteit  "worden er jaarlijks in Nederland ongeveer 30.000 abortussen uitgevoerd, waarvan 10% van vrouwen die niet in Nederland wonen. Die 30.000 vindt men nog relatief laag in vergelijking met veel andere Europese en niet-Europese landen". Desondanks vinden er in Nederland jaarlijks nog wel 30.000 abortussen plaats. En van deze abortussen zijn er 1200 op medische indicatie. Met andere woorden jaarlijks vinden er in Nederland 28.800 abortussen plaats op basis van een sociale indicatie. In mijn ogen, zeker gezien de verhouding sociale en medische indicatie, vind ik het jammer dat de discussie over abortus niet over deze sociale indicatie cijfers gaat. En, wat betreft deze petitie, het voorkomen van deze late abortussen. 

In de petitie zelf zegt men dat het er niet om gaat of je wel of niet een voor- of tegenstander bent van een abortus. Het gaat er om dat men pleit voor het verlagen van de 24 weken grens om zo te voorkomen dat er kinderen levensvatbaar worden geboren. Wat onder andere ook inhoudt om de twintigwekenecho te doen bij 19 weken. Lijkt mij reden genoeg om deze petitie te tekenen. Het enige wat ik me nog wel afvraag is waarom die 1300 vrouwen, na zoveel maanden zwanger te zijn geweest, alsnog op sociale indicatie overgaan tot een abortus. En waarom er niets bekend is over het waarom van deze vrouwen. 

 

Afbeelding: Teken de petitie - Week van het leven

Ongewenst zwanger

Gisteren schreef ik iets over op reis gaan en de verschillende manieren waarop je op reis kunt gaan. En dat je ook van informatie naar informatie op reis kunt gaan. Ik ging van het Algemeen Dagblad en vondelingenkamers naar het Reformatorisch Dagblad en dat de kerk een veilige haven moet zijn. In dit geval, want daar gaat het nog steeds over, de ongewenste zwangere vrouw. Meestal neemt men het woord ongewenst in de mond. Of 'onbedoeld zwanger', wat ik ook heb voorbij zien komen. Zelf schreef ik dat ik liever sprak van 'ongepland zwanger zijn'. 

Maar er is nog een manier om over niet gepland zwanger zijn te spreken en dat is 'het ongehuwd zwanger' zijn. Dit is een vorm van zwanger zijn die je niet los kunt zien van de kerk. Maar daar wil ik niet als eerste bij stil staan. 

Tegenwoordig is het meer dan normaal dat kinderen buiten het huwelijk worden geboren. Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek "steeg het aantal buitenechtelijk geboren kinderen tussen 1960 en 2000 van 3.000 tot ruim 50.000. In twee van de drie gevallen gaat het om het eerste kind. Was in 1960 nog een op de dertig kinderen eerste kinderen buitenechtelijk, vorig jaar was dat een op de drie". Met de opmerking dat "tegenwoordig deze buitenechtelijke kinderen doorgaans binnen een relatie ter wereld komen, bij ongehuwd samenwonende kinderen die bewust voor een kind hebben gekozen". Uit cijfers van het CBS blijkt ook dat kinderen van niet-gehuwde ouders steeds vaker worden erkend door de vader. Hij is dan de ouder van het kind. Maar dat wil niet zeggen dat je daardoor automatisch gezag hebt over het kind. Dat geldt alleen voor een huwelijk of een geregistreerd partnerschap. De opmerking die ik hierover tegenkwam was deze: "Mannen, regel het gezag over je kind!" Ik denk dat dat genoeg zegt. 

Vroeger, ik heb het over de jaren 50 en 60, was het de norm dat je pas kinderen kreeg als je getrouwd was. Kreeg je een kind buiten het huwelijk, dan was dat een schande. Vaak moest men in die tijd dan ook trouwen. Bleef je alleen zwanger achter, dan kon het gebeuren dat je werd weggestuurd voordat de zwangerschap zichtbaar was, en werd je gedwongen afstand te doen van je kind. Eenmaal thuis werd er nooit meer over gesproken, met alle gevolgen van dien. Niet alleen voor deze vrouwen, maar ook voor deze kinderen die vaak in kindertehuizen terecht kwamen. Tegenwoordig is er veel aandacht voor deze afstandsmoeders. 

Behalve dat er veel aandacht is voor deze afstandsmoeders, die in het verleden werden gedwongen tot adoptie, blijft adoptie ook nu een pijnlijk en moeilijk onderwerp. Het is niet voor niets dat kinderadoptie uit het buitenland voorlopig stil ligt. In de Volkskrant stond dat "door een speciale commissie naar de gang van zaken rond adoptie zoveel misstanden aan het licht zijn gebracht, dat het niet verantwoord zou zijn op de huidige voet verder te gaan". 

Desondanks, ik kom nu bij die veilige haven en de kerk, is adoptie, en het taboe dat daarop ligt, toch een van de mogelijkheden voor een ongehuwde zwangere, naast bijvoorbeeld een huwelijk en alleenstaand ouderschap. 

In Gospel Topics kwam ik een artikel tegen over ongehuwd zwanger zijn, helaas wel in het Engels. In het voorwoord wordt het volgende gezegd: "Onze hemelse Vader houdt van al zijn kinderen en betoont elk van hen barmhartigheid, ongeacht hun omstandigheden. Hij is 'rijk in barmhartigheid' en zal ons steunen in onze beproevingen, problemen en moeilijkheden. Zwanger en ongehuwd zijn kan een moeilijke tijd zijn in iemands leven. Elk individu ervaart unieke omstandigheden wanneer hij wordt geconfronteerd met een ongehuwde zwangerschap. Bedenk bij het beslissen hoe u verder gaat dat onze hemelse Vader u of uw kind nooit in de steek zal laten. Hij houdt evenveel van je kind als, zo niet meer, dan jij van het kind, en Hij wil jullie beiden helpen. Hij geeft om jullie en heeft een plan voor jullie beiden. Hij zal jullie niet troosteloos achter laten".

Door te spreken over en het gebruik van het woord ongehuwd, zie je het belang terug van het huwelijk. Maar ik ben al genoeg afgedwaald, dus dat laat ik voor nu even buiten beschouwing. In dit artikel wordt ook aandacht gegeven aan de vraag: "Als ik iemand ken die een ongehuwde zwangerschap doormaakt, hoe kan ik dan helpen?" Nu word je niet in je eentje zwanger, maar dat is een ander station. We zullen zien hoe het verder gaat.

Wat nu?

Wie kent niet de slogan 'Baas in eigen buik'. Vrouwen die dit als tekst op hun eigen buik hadden geschreven en in de jaren zeventig de straat op gingen om te demonstreren voor legalisatie van abortus. Omdat ze het recht opeisten om zelf te beslissen hoe om te gaan met hun eigen seksualiteit, zwangerschap, en in het verlengde daarvan zwangerschapsafbreking. 

Tot mijn verbazing is men in Engeland, waar abortus gelegaliseerd is, in rep en roer. Uit onderzoek komt namelijk naar voren, en dit blijkt wijdverbreid te gebeuren, dat men abortussen pleegt omdat het kind het verkeerde geslacht heeft. Men is dit gaan onderzoeken door middel van iemand die undercover ging.

Over één van deze bezoeken wordt het volgende geschreven: "De behandelende arts vraagt de zwangere vrouw waarom ze de zwangerschap wil beëindigen. Zij zegt dan: Mijn partner en ik zijn naar Frankrijk geweest voor een bloedtest en daarom weten we dat het een meisje is. We hebben al een dochtertje en we willen niet nog een meisje." En dan zegt de arts in de abortuskliniek het volgende, wat in mijn ogen zo ontzettend ongerijmd is: "Het is niet eerlijk". Wanneer ik zo iets lees dan vraag ik me af: Wat is er niet eerlijk?' Omdat er in dit geval sprake is van een abortus puur op basis van geslacht? Deze arts werkt in een gelegaliseerde kliniek, pleegt zelf jaarlijks weet niet hoeveel abortussen, en nu er sprake is van een abortus vanwege een niet gewenst geslacht zegt hij dat het niet eerlijk is. Om vervolgens wel een valse verklaring af te geven tot een abortus. 

Volgens 'Woman on Waves' worden er wereldwijd jaarlijks 42 miljoen abortussen gepleegd. Dus deze abortussen zijn wel eerlijk? Omdat het in deze gevallen niet gaat om geslacht? Is de keuze om een abortus te plegen puur op basis van het geslacht, wat nu nog illegaal is, niet gewoon het gevolg van het 'Baas in eigen buik' zijn? Dus vanwaar die ophef? Het uitgangspunt toen en nu, was en is toch dat vrouwen zelf beslissen over hun eigen seksualiteit, zwangerschap, het al dan niet 'nemen' van kinderen, het plegen van een abortus, met nu in het verlengde er van, om te kiezen voor een jongen of een meisje. Abortus wordt toch gezien als het basisrecht van elke vrouw? Waaronder het recht om zelf te beslissen over haar eigen lichaam? Gezien in dat licht, heeft niet iedere vrouw dan, ongeacht haar etnische achtergrond, zo haar eigen redenen om een abortus te plegen? 

Denk nu niet dat ik voor abortus ben. Ik wil hiermee alleen maar aangeven dat ik deze ophef niet begrijp. Wanneer je een stok aan de ene kant optilt, gaat de andere kant mee omhoog. Had men dan iets anders verwacht? Hierbij een artikel die als titel heeft dat Abortus: een aanslag op de weerlozen is. Ik denk dat de titel op zich al genoeg zegt. Al komt, aan de andere kant, in dit artikel ook duidelijk naar voren "dat abortus voorzichtig benaderd moet worden, en dat het probleem van het aantal abortussen zich niet oplost door mensen te veroordelen en te beschuldigen. Het is niet aan ons om over een schip te oordelen zonder dat je weet hoe ver de reis is en welke stormen je tegenkomt. En dat er wel degelijk gerechtvaardigde redenen kunnen zijn dat men tot een dergelijke beslissing komt zoals de zorg om de gezondheid van de moeder of een zwangerschap als gevolg van verkrachting en incest", maar gezien het aantal abortussen die er jaarlijks plaatsvinden, in Nederland alleen al 33.000, zijn deze situaties eerder uitzonderingen dan regel. 

Zegt het aantal abortussen uiteindelijk ook niet iets over de samenleving waarin wij leven? Men heeft het de laatste tijd veel over de verharding van de maatschappij. Kan het zo zijn, doordat we zo op gaan in onze eigen individualiteit en de maakbaarheid daarvan, dat we nu oogsten wat we al die jaren hebben gezaaid? Want hoe kunnen we verwachten veilig te zijn, als een ongeboren kind dat al niet is in de schoot van zijn eigen moeder?   

Afbeelding: NPV, zorg voor het leven

Meer lezen? (later toegevoegd), The lost girls