1. Gods koninkrijk is een 'melting pot'

" en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt,

zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw;

en Hij is de heidenen indachtig; 

en allen zijn voor God gelijk, 

zowel de Joden als de andere volken."

2 Nephi 26:33

"Toen de profeet Joseph Smith voor het eerst over Henoch en zijn stad van heiligheid hoorde, inspireerde dat hem. Dit was het begin van zijn levenslange streven om Zion op te bouwen. Mozes 7 kan je inspireren om daar nu mee verder te gaan". Echter, je voelt hem al aankomen. Ondanks dat ik ook stilsta bij Mozes 7, volg ik toch net een even ander pad. 

Dit pad begint, ik grijp nu terug op onze Kom dan volg Mij les, met de vraag: "Wat deden mensen om rechtschapenheid te bevorderen? Hier zijn enkele andere bronnen die je kunt gebruiken om ideeën en inspiratie op te doen. Kies er een of meer uit om te bestuderen en schrijf dan op waartoe je je geïnspireerd voelt om Zion op te bouwen". In dit bronnenrijtje stond een toespraak van ouderling Ulisses Soares, broeders en zusters in Christus. Een toespraak die voor mij, om verschillende redenen, niet zomaar een toespraak is. Deze toespraak heb ik zelf ooit gegeven en je vindt hem tevens terug op mijn blog. Ondanks dat ga ik opnieuw stilstaan bij deze toespraak, alleen nu gezien door de ogen van het kopje "Ik kan Zion helpen opbouwen". 

In bovenstaande video wordt onder andere gezegd dat racisme niet in harmonie is met het evangelie. Uiteraard kan ik niet voorbijgaan aan een dergelijke zinvolle opmerking. Er was echter iets anders wat mij raakte in al hetgeen er gezegd werd en dat was dit: "De etnische en culturele diversiteit is hier zeer groot. Soms maken we dingen mee die pijnlijk of beledigend kunnen zijn. Ik denk dat we juist op die momenten moeten proberen elkaar te onderwijzen, te bereiken, uit te nodigen en tot begrip te komen". In die paar zinnen zit mijn antwoord waarom ik gedurende vier jaar door de Schriften reis met een specifiek rugzakje en jullie daar deelgenoot van maak. Uiteindelijk komt het in de basis neer op onderwijs. "Racisme bestrijden zonder bewustwording is vrijwel onmogelijk, omdat bewustwording de basis vormt om de oorzaken (vooroordelen, onwetendheid en institutionele structuren) te herkennen en aan te pakken". In de hoop dat dit leidt tot het inzicht dat we als kerk een raciaal verleden hebben en dat dit heeft geleid tot allerlei speculaties. Daarnaast is daar de vraag in hoeverre dit verleden van vóór 1978 nog doorwerkt in het heden van de kerk, net zoals het slavernijverleden nog steeds doorwerkt in de maatschappij. In die zin denk ik dat we zeker kunnen spreken van een overlap tussen kerk en maatschappij. 

Over die maatschappij zei ouderling Soares het volgende: "Zoals de profeten hebben voorzegd leven wij in zware tijden vóór de wederkomst van de Heiland. De wereld is gepolariseerd door sterke verdeeldheid, die door raciale politieke en sociaal-economische scheidslijnen wordt geaccentueerd. Dergelijke verdeeldheid beïnvloedt soms onze opvattingen en daden ten opzichte van onze naasten. Het is dan ook niet ongebruikelijk dat mensen de manier van denken, doen en spreken van andere culturen, rassen en etnische groepen als minderwaardig bestempelen. Ze houden er vooringenomen, foute en sarcastische denkbeelden op na, die tot uiting komen in minachting, onverschilligheid, respectloosheid en zelfs vooroordelen. Zulk gedrag vloeit voort uit hoogmoed, arrogantie, afgunst en jaloezie - kenmerken van een vleselijke aard, de tegenpolen van christelijke eigenschappen. Dit gedrag is ongepast voor mensen die ernaar streven om zijn ware discipelen te worden. In feite, beste broeders en zusters, is er in een gemeenschap van heiligen geen plaats voor vooroordelen, in gedachte en daad." 

Ouderling Soares heeft het in die laatste zin over "in gedachte". Net zoals ik een stukje geschreven heb over de vloek van Kain wil ik dat ook doen met Cham. In een artikel dat ging over de vloek van Cham werd dit gezegd: "Wel bevestigt de conclusie dat de Cham-theologie nog altijd in de hoofden van mensen zit". Deze theorieën omtrent Kaïn en Cham kan ik niet loszien van Mozes 7, waar ik op terugkom in deel 2. Misschien daarom wel dat ouderling Soares het niet alleen heeft over het hart, maar ook over het verstand: "Laten we ons hart en verstand afstemmen op de kennis en het getuigenis dat we allen gelijk zijn voor God, dat we allemaal met hetzelfde eeuwige potentieel en erfgoed zijn begiftigd". Vandaar dat ik die les van toen afsloot met de woorden

Jezus brak met de vastgeroeste traditie van vijandigheid 

tussen zwart en wit

In de evangelieverhandeling Ras en het priesterschap kunnen we lezen dat toen "de kerk werd opgericht in de Verenigde Staten in 1830, rassenscheiding hoogtij vierde. Veel mensen van Afrikaanse afkomst leefden in slavernij, en rassenscheiding en vooroordelen waren de norm bij blanke Amerikanen". Echter, toen de Heer zijn nieuwtestamentische kerk door middel van Joseph Smith herstelde, werd er geen onderscheid gemaakt tussen wit en zwart. Allen waren gelijk voor God. 

Ouderling Ahmad Corbitt heeft iets interessants gezegd over deze periode van toen de kerk werd hersteld: "In een staaltje van goddelijke ironie bracht de Heer dit raciaal verenigde boek voort in een land dat destijds raciaal verdeeld was, geteisterd door de slavernij van Afrikanen en de diaspora en mishandeling van de inheemse Amerikanen. Maar Hij bracht het ook voort in een land dat gezegend was met godsdienstvrijheid en constitutioneel zelfbestuur. In Zijn voorzienigheid heeft Hij in de loop der tijd Zijn kinderen, die van deze vrijheden genieten, doen opstaan en geïnspireerd om manieren te creëren waarop anderen deze vrijheden ook kunnen ontvangen, zowel binnen de Verenigde Staten als wereldwijd, zodat Zijn verenigde evangelie door iedereen genoten kan worden". 

" en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt,

zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw;

en Hij is de heidenen indachtig; 

en allen zijn voor God gelijk, 

zowel de Joden als de andere volken."

2 Nephi 26:33

Iguaçúwatervallen - Brazilië

Gods koninkrijk is een melting pot

"Metaforisch gesproken is dit fenomenale watervallencomplex

een weerspiegeling van Gods gezin op aarde,

want we hebben dezelfde geestelijke oorsprong en essentie,

afkomstig van ons goddelijk erfgoed en verwantschap.

Maar ieder van ons stroomt door verschillende culturen, volken en nationaliteiten..."

Ouderling Ulisses Soares

Afbeelding: Pixabay

1. Onze ware identiteit en labels

"Want zie,

dit is mijn werk en mijn heerlijkheid:

de onsterfelijkheid en het eeuwige leven

van de mens tot stand te brengen."

Mozes 1:39

Als ik opnieuw alleen voor de HOE van de herstelling zou gaan, dan zou ik zeker als jaarthema kiezen: "Dit is mijn werk en mijn heerlijkheid". Er zijn echter nog meer onderwerpen die mij aanspreken, die de afgelopen jaren een beetje ondergesneeuwd zijn geraakt, waar ik, zeker nu ik door het Oude Testament reis, ook aandacht aan wil geven. Daarom, met een zeker spoor van pijn in mijn hart, laat ik deze zin los, ondanks dat alles terug te leiden is naar het Plan van Zaligheid, waar Christus het middelpunt van is. "Heilige verordeningen en de goddelijke autoriteit om ze te bedienen, zijn niet ontstaan met de herstelling van het evangelie en de stichting van de moderne kerk in 1830. 

Dat wil echter niet zeggen dat ik gedurende mijn reis door het Oude Testament geen aandacht zal geven aan de woorden "dit is mijn werk en mijn heerlijkheid". Al was het alleen maar vanwege de vragen "Wat is Gods werk, en welke rol spelen wij daarin?" en "Wie zijn wij?" of 

"Ben ik een eend of een zwaan?"

The Reflection in the Water

Vragen die alles te maken hebben met deze opmerking: "Als kind van God heb ik een goddelijke bestemming", wat ook een terugkerend thema is in het Oude Testament. Over jezelf zien als een eend of een zwaan zei president Russell M. Nelson het volgende. "Hoe je denkt over wie je werkelijk bent, is van invloed op bijna elke beslissing die je ooit neemt". 

Kiezen voor de eeuwigheid

Omdat uit dit denken je handelen voortvloeit, is de Heer er alles aan gelegen om jou te doen beseffen dat je een zwaan bent. Vandaar dat president Nelson zei dat "als de Heer tot je zou spreken, Hij ervoor zou zorgen dat je je ware identiteit zou begrijpen". Daarom is het zo belangrijk dat je "de waarheid kent over wie je bent". 

In deze toespraak over 'kiezen voor de eeuwigheid' heeft president Nelson het ook over labeling. "De tegenstander is gek op labels, omdat ze verdeeldheid scheppen en beperkend werken op hoe wij over onszelf en elkaar denken." Ik zou nu al mijn tent kunnen opslaan en voor een paar dagen stil kunnen staan bij 'hoe we over onszelf denken' en 'hoe wij over elkaar denken', wat onder andere blijkt uit het verhaal van het lelijke eendje. "Het is verdrietig als we labels meer in ere houden dan we elkaar in ere houden”. 

Labeling, zoals dat een zwarte huid wijst op onrechtschapen handelingen in het voorsterfelijk bestaan, "kan uitlopen op vooroordelen en vijandigheden", al is dit juist niet waar ik bij stil wil staan. En toch ook wel weer, maar dan gezien door deze woorde: "Als de Heer tot je zou spreken zou Hij ervoor zorgen dat je je ware identiteit zou begrijpen". President Nelsons woorden "Als de Heer tot je zou spreken” zijn voor mij niet zomaar wat loze woorden. Zeker kijkend naar wat de Heer tot mij zegt over "mijn ware identiteit" door middel van mijn patriarchale zegen. Daarnaast leerde ik door mijn zegen dat een zwarte huid die op onrechtschapen handelingen in het voorsterfelijk bestaan zou wijzen, waar ik mee grootgebracht ben, een fabel is. 

. 

Toen ik de Liahona van deze maand opensloeg, zag ik de naam Ahmed S. Corbitt staan. Meerdere keren heb ik op mijn blog al naar hem verwezen. Dit vanwege zijn essay en zijn bijdrage aan het boekje Stay Thou Nearby, waardoor een aantal dingen die hij zegt in dit artikel niet nieuw voor mij waren, zoals de woorden die betrekking hebben op hoe we ervoor kunnen zorgen dat we geen kritische houding jegens profeten en apostelen ontwikkelen: "Veroordeel mij niet wegens mijn onvolmaaktheid, zei Moroni, noch mijn vader wegens zijn onvolmaaktheid, noch hen die vóór hem hebben geschreven; maar dank liever God dat Hij u onze onvolmaaktheden heeft onthuld, opdat u zult leren wijzer te zijn dan wij geweest zijn, (Mormon 9:31)". 

Ouderling Corbitt zegt echter ook iets in dit artikel waarvan ik kan getuigen dat het zo is: "Naarmate ons geloof in Christus en ons vertrouwen in God toenemen, kijken we vooruit met een oog vol geloof en zien we dat hun beloften worden vervuld". Wat in mijn patriarchale zegen stond, en waar ik toen geen woorden voor had, werd jaren later bevestigd door deze woorden uit de 'evangelieverhandeling ras en het priesterschap': "Vandaag verwerpt de kerk de theorieën die men in het verleden aanhaalde: …een zwarte huid wijst op onrechtschapen handelingen in het voorsterfelijk leven". "Geloof is richtinggevend" en dat is een patriarchale zegen ook. Geen moment echter had ik, zeker als grijs zwanenkuiken die ik toen was, voor mijzelf bedacht dat er ooit een dag zou komen dat ik gedurende vier jaar zou schrijven over onrechtschapen handelingen in het voorbestaan, ras en het priesterschap en de HOE van de herstelling.

Tot slot, opnieuw president Nelson: "Er zijn uiteraard labels die voor jou misschien heel belangrijk zijn. Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd. Je hoort me niet zeggen dat andere aanduidingen en labels geen gewicht hebben. Ik zeg alleen dat geen enkele aanduiding de plaats kan innemen van of voorrang kan krijgen boven deze drie blijvende aanduidingen: kind van God, verbondskind en discipel van Jezus Christus. Elk label dat niet verenigbaar is met die drie basisaanduidingen zal uiteindelijk als een zeepbel uit elkaar spatten. Andere labels zullen in de loop der tijd op een teleurstelling uitdraaien, omdat ze niet de macht hebben om je dichter bij het eeuwige leven in het celestiale koninkrijk van God te brengen. Wereldse aanduidingen zullen je nooit helder inzicht geven in wie je uiteindelijk kunt worden. Ze zullen nooit je goddelijke DNA of onbeperkte goddelijke potentieel bevestigen". Omdat het niet in overeenstemming is met 

"Want zie,

dit is mijn werk en mijn heerlijkheid:

de onsterfelijkheid en het eeuwige leven

van de mens tot stand te brengen."

Mozes 1:39

4. Racisme, heden of verleden

"De kerkleiders in deze tijd 

veroordelen elke vorm van racisme 

in het heden."

Racisme bestrijden zonder bewustwording is vrijwel onmogelijk. Maar wat betekent racisme nu precies? Als ik dat google, zie ik door de bomen het bos niet meer. Als er iets is wat ik zo tegen het einde van het jaar wil vermijden, is het dat wel. Daarom heb ik het omgedraaid, omdat ik de vraag over racisme makkelijker kan beantwoorden door te zeggen wat racisme niet is. Daarnaast bewandel ik hiermee het kerkelijke pad. 

Ik denk dat je in de eerste alinea van de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap' heel duidelijk kunt lezen wat racisme niet is. Een verhandeling die voor mij een bron van inspiratie is: "De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen omarmt de hele mensheid, zowel volgens haar theologie als in de praktijk. Volgens de Schriftuur en de leringen van de kerk heeft God al zijn kinderen lief en is eeuwig heil voor iedereen mogelijk. God heeft alle rassen en etnische groepen geschapen en beschouwt ze als gelijkwaardig. In het Boek van Mormon wordt het zo verwoord: "Allen zijn voor God gelijk". 

 

"Allen zijn voor God gelijk."

In Race and The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints lezen we onder andere nog dit: "Ras is een concept dat mensen categoriseert op basis van hun huidskleur of andere fysieke kenmerken. Helaas wordt ras vaak gebruikt om mishandeling te rechtvaardigen of om te suggereren dat de ene groep beter is dan de andere. De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen leert dat iedereen een gelijk kind van God is, ongeacht ras, etniciteit, achtergrond, huidskleur of nationaliteit. Het Boek van Mormon leert: "Allen zijn gelijk voor God. God heeft al zijn kinderen lief. We zijn gelijk in zijn ogen".  

"We zijn gelijk in zijn ogen."

Ondanks dat "Allen gelijk zijn voor God", lees ik vervolgens ook in de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap', die over racisme gaat, dat zwarte mannen van Afrikaanse afkomst niet tot het priesterschap werden geordend en dat zij en de vrouwen niet mochten deelnemen aan de tempelbegiftiging of aan verzegelverordeningen. Ik lees over slavernij, rassenscheiding en vooroordelen. Dat zwarten geen tempelhuwelijk konden sluiten. Daaroverheen lees ik dat in de loop der jaren door kerkleiders en -leden gespeculeerd werd over deze redenen van beperkingen. En dat deze beperking werd gerechtvaardigd door de gangbare ideeën over de minderwaardigheid van sommige rassen. 

“Op 8 juni 1978 werd een openbaring ontvangen die de restrictie tot het priesterschap herriep en tevens dat de zegeningen van de tempel beschikbaar werden gesteld voor alle waardige heiligen der laatste dagen, zowel mannen als vrouwen. Deze afdeling staat in de kerk bekend als de openbaring over het priesterschap, en is een historisch keerpunt" (evangelieverhandeling Ras en het priesterschap). Dit was voor velen een dag van vreugde; het veegde echter uiteindelijk alleen de blaadjes schoon. 

Deze maand werd in ons 'Kom dan volg Mij'-lesboek aandacht gegeven aan Officiële Verklaring 2. In de inleidende tekst werd dit gezegd: "Maar eeuwige waarheid verandert niet, hoewel ons begrip ervan wél verandert. En soms werpt openbaring meer licht op waarheid". De waarheid is dat "God geen aannemer des persoons is". Woorden die mij zo terugbrengen  naar de nieuwtestamentische kerk. Niet alleen dat, ook naar de proclamatie over de herstelling en de eerste zin uit dit woordmonument, wat mijn rode draad, mijn thema, van dit jaar was: 

In deze les over Officiële Verklaring 2, wordt ook verwezen naar Ahmad Corbitt's 'A Personal Essay on Race and the Priesthood'. Aan ouderling Corbitt's essay, dat uit vier delen bestaat, heb ik in het verleden al de nodige aandacht gegeven, dus ik zal dat niet opnieuw doen. Waar ik wel bij stil wil staan, is dat ouderling Corbitt zijn ervaringen ook nog gebundeld heeft in een boekje 'Stay Thou Nearby', samen met drie andere zwarte algemene autoriteiten, waaronder Tracy Y. Browning en ouderling Edward Dube. Vertel je verhaal ten voeten uit. 

Wanneer je het hebt over het veroordelen van het racisme in het heden of verleden, dan kun je je ogen niet sluiten voor het feit, wat met bewustzijn te maken heeft, dat het racisme van het verleden doorwerkt in het heden. Dat is in de maatschappij zo, en helaas in de kerk is het soms ook niet anders, omdat wij die maatschappij zijn, maar dan in het klein. 

Paul Reeve, onder andere de schrijver van het boekje 'Let's talk about Race and priesthood', geeft dit als antwoord: "Hoe kunnen Heiligen der Laatste Dagen in de 21ste eeuw gehoor geven aan de oproep van president Nelson om overal het voortouw te nemen in het opgeven van vooroordelen? President Nelson pleitte ervoor om respect voor al Gods kinderen te bevorderen. Hoe beantwoorden we zijn oproep als we niet in staat zijn te herkennen hoe vooroordelen eruitzien en wat ze zijn? Hoe kunnen we racisme uitroeien als we niet bereid zijn de wortels ervan te onderzoeken?" 

 Carol Lawrence-Costly, zij vertelde ook haar verhaal in Stay Thou Nearby, en ik denk dat haar woorden heel goed weergeven wat ik bedoel met alleen de blaadjes werden schoongeveegd: "Ondanks dat de ban in 1978 eindigde, betekende dit geen einde aan oude ideeën binnen en buiten de kerk. Ik geloofde, naïef gedacht, dat het priesterschap voor elke man in de kerk racisme onder leden zou wissen of afschaffen. Ik begreep toen nog niet dat de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". 

Carol Lawrence-Costly

Ik deel deze gevoelens van Carol Lawrence-Costly, zeker als het gaat om de woorden dat "vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". Mijn vorig logje ging over dat de kerkleiders in deze tijd elke vorm van racisme veroordelen. Over dit verleden zei Paul Reeve: "Mensen hoeven ons niet op ons woord te geloven, maar ze kunnen het bewijsmateriaal inzien en de toespraken in hun geheel lezen". Uit dit geheel van toespraken over het verleden heb ik onderstaand stukje geknipt.

Verleden

"De Afrikaan heeft het recht de eerste beginselen van het evangelie te ontvangen; 

deze vrijheid wordt al deze dienaren aangeboden.

Ze genieten de vrijheid om zich te laten dopen tot vergeving van zonden 

en om de heilige Geest te ontvangen door handoplegging;

zij genieten het voorrecht nederig te leven voor de Heer, hun grote Meester,

om zo voortdurend de geest van de Heer te genieten.

Kortom, voor zover het de gewone gemakken van leven, 

verlossing, licht, waarheid en genot betreft, 

heeft de zwarte Afrikaan precies hetzelfde voorrecht als de witte man.

Maar 

ze kunnen niet in het priesterschap delen;

ze kunnen de heerschappij niet verdragen;

ze kunnen nergens heersen totdat de vloek van hen is verwijderd;

zij zijn een dienaar van dienaren."

Brigham Young, 23 januari 1852  

Heden

Mijn laatste stukje van dit jaar wil ik afsluiten met de Nehoriaanse olifant, die geen nieuwe verschijning op mijn blog is. Ik blijk iets te hebben met olifanten, want dit is niet de eerste olifant op mijn blog. Nehoriaanse verwijst naar Nehor, een man uit het Boek van Mormon, die door zijn vleierijen allerlei mensen voor zich weet te winnen, wat de man in onderstaande video uiteindelijk ook doet. Deze video bevestigt niet alleen "de gangbare raciale ideeën van de minderwaardigheid van sommige rassen in het verleden (evangelieverhandeling Ras en het priesterschap)", het legt ook bloot, ondanks de grote, prachtige, huizige strik, hoe dit doorwerkt in het heden, en wordt zo, hierdoor, een raciaal verleden in stand gehouden. Daarnaast kun je volgens mij deze video ook scharen onder de woorden: "In de loop der jaren zijn er allerlei theorieën aangevoerd om de beperking te rechtvaardigen". Ouderling Jeffrey R. Holland van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft beklemtoond dat de theorieën waarmee men de beperkingen probeerde te verklaren folklore zijn, die in geen geval in stand mogen worden gehouden". 

Ik kan nu niet anders denken aan Paul Reeve's woorden: "Het raciale probleem van het mormonisme is een witheidsprobleem". Tevens moest ik denken aan de woorden van Green Flake. Hij was een van de zwarte pioniers die een standbeeld kreeg, en die op zijn eigen grafsteen kerfde: "In het huis van mijn Vader zijn vele woningen", nu we het dan toch hebben over huizen en perspectief. En ja, je hoeft mij ook niet op mijn woord te geloven. Kijk en vergelijk zelf maar. 

The Priesthood ban: A new perspective

Leer en Verbonden 46

Vorig jaar maart deelde ik op mijn blog een toespraak van Tracy Browning die ging over een inclusieve kerk. In deze toespraak zegt zij dat "Gods liefde voor zijn kinderen niet selectief is, maar juist allesomvattend, en dat Hij iedereen kent en koestert". Tussen het door haar opgesomde rijtje van worstelingen stond deze "De jonge zwarte broeder die zich opgelaten voelt als in de klas misvattingen over ras en het priesterschap worden besproken". Ik zou mij vroeger ook zo hebben gevoeld, maar nu denk ik: "benoem het maar, zet de bijl er maar in". 

Dit bord hangt bij de voordeur van onze kerk. Op dit bord staat, behalve de naam van de kerk, ook dat bezoekers welkom zijn. Op dit moment zijn wij in de zondagschool bezig met Leer en Verbonden 46. Een van de eerste verzen van deze afdeling gaat hierover. Exact wordt er gezegd dat "waarheidszoekers niet van de avondmaalsdienst mogen worden uitgesloten". Dat wil niet zeggen dat zij de gelegenheid krijgen om ons van de kansel toe te spreken. Behalve als zij daartoe uitgenodigd worden. Daarom vond ik het ook zo bijzonder om te lezen dat NAACP-president Derrick Johnson, die een niet-lid is, de gelegenheid kreeg om leden van de kerk toe te spreken tijdens een eredienst in onze kerk. En dat ouderling Rasband, een van onze apostelen, nadat Johnson zijn boodschap had gegeven, tegen hem zei dat hij altijd welkom was om te komen prediken. Wat voor mij meer aanvoelde dan dat 'bezoekers welkom' zijn. Zeker ook omdat in het verleden "onze relatie met de NAACP roerig was". 

Kijkend naar het woord "waarheidszoekers" kan ik niet heen om de vraag in hoeverre wij dat zijn. Zeker als het gaat om inclusiviteit en dit roerige verleden. Niet alleen dat, zijn wij ook die waarheidszoekende bruggenbouwers die, zoals aan ons leden gevraagd is, racisme uit te bannen, wat, zoals ik dat zie, verder gaat dan de blaadjes schoonvegen. Ik denk dat wat ik hiermee bedoel het beste kan uitleggen aan de hand van een voorbeeld. 

Mijn moeder was onlangs in gesprek met een medelid van de kerk dat nog dacht dat de oorspronkelijke restrictie kwam door de vloek op Kaïn en Cham. Eigenlijk heeft ze gelijk, alleen helaas op een andere manier. Want hoe kunnen we de restrictie hier niet los van zien? Probleem is echter dat men wel weet heeft van de restrictie, maar niet van de periode ervoor, dus HOE de Heer zijn kerk door middel van Joseph Smith heeft hersteld. Dit denken van haar is voor mij een wortel die niet hoort in het allesomvattende en beschermende bladerdak van Gods boom, die er voor iedereen is. 

Laten we eens kijken wat de kerk zelf over deze vloek van Kaïn en Cham heeft gezegd: "Net als andere groepen christenen in die tijd beschouwden veel witte heiligen zwarte mensen echter ten onrechte als minderwaardig, in de veronderstelling dat een zwarte huid het gevolg was van Gods vloek over de Bijbelse figuren Kaïn en Cham. Sommige begonnen zelfs de valse gedachte te onderwijzen dat een zwarte huid bewijs was van iemands onrechtvaardige daden in het voorsterfelijk leven. Brigham Young deelde enkele van deze opvattingen". Dat laatste, dat van het voorbestaan, dacht Brigham Young zeker niet. Maar als het gaat om de vloek van Kaïn en Cham was hij, net als vele anderen, een kind van zijn tijd en "geloofde hij, zoals de meeste mensen in het noorden, dat zwarte mensen geschikt waren voor dienstbaarheid". "Ideeën, zoals we kunnen lezen in de evangelieverhandeling Ras en het priesterschap, die waren gebruikt om de legalisatie van zwarte herendienst in het Territorium Utah te propageren". 

Wat betreft het hand in hand gaan van de restrictie en de bovenstaande vloeken, daarover heeft de kerk gezegd dat "president Brigham Young in 1852 verklaarde dat zwarte mannen van Afrikaanse afkomst niet langer tot priesters geordend konden worden en dat toen hij de beperking uitlegde, Brigham Young een wijdverbreid maar onjuist idee echode dat God mensen van zwarte Afrikaanse afkomst had vervloekt". 

Ook uitverkorenen kunnen door anderen in hun denken en doen worden beïnvloed, wat niet bedoeld is als kritiek, maar als iets om van te leren. Ouderling Ahmad S. Corbitt legt dit heel mooi uit. Zodat: "wij leren wijzer te zijn dan zij zijn geweest, "opdat wij niet door boze leerstellingen van mensen zullen worden misleid; want sommige zijn van mensen. Daarom, wees op uw hoede, opdat u niet wordt misleid", zoals we ook kunnen lezen in Leer en Verbonden 46.

Vertel je verhaal: Ahmad S. Corbitt, 4

The role of living prophets and apostles in unifying our Heavenly Father's family

Misschien hebben jullie je afgevraagd waarom ik toch elke keer als ik iets deel uit het essay van ouderling Ahmad Corbitt het op deze manier laat zien. Wat voor mij belangrijk is, is dat je het logo en de naam van de kerk ziet staan (zie linksboven), met daarnaast het gegeven dat het een onderdeel is van de geschiedenis van de kerk. Een pijnlijke geschiedenis die, zoals het slavernijverleden, zijn doorwerking heeft in de maatschappij, zo ook zijn doorwerking heeft in de kerk, wat onder andere wel blijkt uit de woorden van ouderling Oaks: "dat veranderingen in het hart en gedrag van individuele leden daarentegen niet opeens overal merkbaar was en is, zelfs veertig jaar na de opheffing." In deze toespraak heeft ouderling Oaks het ook over "de teleurstelling van het verleden, en dat de aangevoerde redenen waarmee de beperking voor leden van Afrikaanse afkomst werd gerechtvaardigd - ook de redenen die door gerespecteerde kerkleiders waren gegeven -  onmiddellijk en publiekelijk werden verworpen en dat het ene wezen in Zijn ogen even kostbaar is als het andere is".

In dit deel, wat tevens het laatste deel van zijn essay is, gaat ouderling Corbitt in op de vraag wat te doen met gerespecteerde kerkleiders die in het verleden bepaalde uitspraken hebben gedaan. Zijn antwoord zit als het ware verwerkt in dit antwoord: "We missen de grootste eeuwige visie en kans van de Heer. We vragen in wezen: "Meester, wie heeft gezondigd, zwarte mensen of de vroege kerkleiders die het priesterschapsverbod oplegden? Ik geloof dat als de Heiland naast ons zou staan, Zijn antwoord net zo toekomstgericht en glorieus zou zijn als Zijn antwoord op de vraag van Zijn discipelen over de blinde man: 'Noch mijn zwarte kinderen hebben gezondigd, noch de profeten; maar dat de macht van God gemanifesteerd moet worden door een wonderbaarlijk werk".

In het boek "Stay Thou Nearby" zegt hij het ook min of meer zo, alleen hij vult het nog aan met een tekst uit het Boek van Mormon:

"Zie, ik spreek tot u alsof ik uit de doden spreek; 

want ik weet dat u mijn woorden zult hebben. 

Veroordeel mij niet wegens mijn onvolmaaktheid, noch mijn vader

wegens zijn onvolmaaktheid, noch hen die vóor hem hebben geschreven;

maar dank liever God dat Hij u onze onvolmaaktheden heeft onthuld,

opdat u zult leren wijzer te zijn dan wij geweest zijn."

Mormon 9:30,31

Ouderling Corbitt heeft het zowel in zijn boek als in zijn essay over "Change the world". We kunnen de wereld niet veranderen wanneer we "een ruzie openen tussen het verleden en het heden, anders zullen we onze pogingen om onze toekomst te verbeteren in gevaar brengen." 

Deze uitspraak is van Winston Churchill, die door ouderling Oaks in een toespraak wordt     aangehaald. In deze toespraak gaat ouderling Oaks onder andere in op het feit dat er mensen zijn voor een naamsverandering van de Brigham Young Universiteit. Dit wil echter niet zeggen dat wij uit angst voor die ruzie het verleden maar niet onder ogen moeten zien. Het was ook Winston Churchill die zei dat "Degenen die er niet in slagen om van de geschiedenis te leren gedoemd zijn deze te herhalen." In mijn ogen zie ik daarom zowel het verleden, als het heden alsook de toekomst als één samengesteld geheel. Het een kun je niet los zien van het ander. Gedrieën vertellen zij het verhaal.  

Willen we in het heden nader tot elkaar komen, dan kunnen we niet heen om de woorden, zoals we in het Boek van Mormon kunnen lezen, dat "wij leren wijzer te zijn dan zij zijn geweest". Dat doen we onder andere, zeker in het licht van genezing,  door het loslaten van achterhaalde feiten en verklaringen. Belangrijk is daarbij te bedenken dat "we onthouden dat mensen fouten maken. Dat we soms vergeten dat heiligen der laatste dagen uit het verleden, onder wie de eerste kerkleiders, nog steeds mensen waren. Mensen hebben zwakheden. Ze begaan fouten. Ze zondigen. Bedenk dat God onvolmaakte mensen gebruikt om zijn werk te volbrengen. We kunnen zowel van hun bijdragen als van hun fouten leren. En hoewel het goed is om de moeilijke aspecten van de kerkgeschiedenis onder ogen te zien, moet je je daar niet zo in vastbijten dat je de goede en mooie dingen uit het oog verliest." 

"Ongeacht, zegt ouderling Corbitt, hoe het verbod op het priesterschap tot stand is gekomen, ben ik ervan overtuigd dat onze hemelse Vader er voorwaarts op gericht is het te gebruiken om de wereld zijn werken en macht te laten zien, om zijn aardse kinderen van alle kleuren in vrede en liefde te verenigen."  

"Hij nodigt hen allen uit om tot Hem te komen 

en deel te hebben aan zijn goedheid; 

en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt,

zwarte en witte,

geknechte en vrije, man en vrouw."

2 Nephi 26:33

Vertel je verhaal: Ahmad S. Corbitt, 3

 

Vandaag wil ik stilstaan bij het derde deel van ouderling Ahmad Corbitts essay over 'ras en het priesterschap', dat in het teken staat van het Boek van Mormon. En niet, zoals ik de afgelopen tijd heb gedaan, met name aandacht geven aan het boekje 'Stay Thou Nearby', waar ik de afgelopen tijd stukjes uit heb gedeeld in het licht van 'Vertel je verhaal'. 

Het is niet zo dat ouderling Corbitt in het boek niet stilstaat bij de Schriften. Integendeel. Hij geeft zelf aan dat met name de Parel van Grote Waarde en het Boek van Mormon voor hem van belang zijn geweest. Het werd hem daardoor duidelijk, zoals hij zelf zegt, "dat de verzoening van de Heiland de krachtigste bron van goddelijke macht en vrede is voor iedereen die worstelt met iets dat verband houdt met het herstelde evangelie of de kerk die het bedient." Doordat zijn "focus op de verzoening van de Heiland groter werd, werd zijn visie van de verenigde menselijke familie van onze hemelse Vader duidelijker." Vanuit die gedachte, dat we allemaal kinderen van één Vader zijn, schreef hij dit deel dat gaat over "de rol van het Boek van Mormon bij het verenigen van de familie van onze hemelse Vader." Hij gaat zelfs zo ver dat hij zegt "dat het Boek van Mormon het meest raciaal en etnisch verenigde boek ter wereld is." Luister zelf maar waarom. 

"The Role of the Book of Mormon in Unifying Our Heavenly Father's Family."

Ik deel deze mening van ouderling Corbitt. In het verleden heb ik daar ook al een stukje over geschreven, wat ging over "de inclusieve antidiscriminatieboodschap van het Boek van Mormon", wat je niet los kunt zien van onderstaande tekst uit het Boek van Mormon, die door hem ook wordt aangehaald in dit deel. 

"Hij verwerpt niemand die tot Hem komt, 

zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw;

en Hij is de heidenen indachtig; 

en allen zijn voor God gelijk,

zowel de Joden als de andere volken."

2 Nephi 26:33

Over de laatste regel "zowel de Joden als de andere volken" zegt ouderling Corbitt dit: "De verwijzing naar Jood en heiden omvat de hele wereld, inclusief alle rassen en etnische groepen. Moroni's verklaring weerspiegelt de woorden van andere profeten uit het Boek van Mormon die herhaaldelijk spraken over de verstrooiing en vergadering van Israël onder alle natiën, en het tot Christus brengen van zowel joden als niet-joden. De Heiland zelf onderwees deze waarheden aan de volken van het Boek van Mormon." De uitleg die ouderling Corbitt geeft over de laatste regel kan ik niet los zien van de tweede regel, waarin gesproken wordt over "zwarte en witte", aangepast door mij overgenomen. Dit gaat ook over inclusiviteit, over dat niemand verworpen wordt of is. 

In zijn toespraak 'Alle mensen overal' zegt ouderling Oaks dat "in het Boek van Mormon steeds herhaald wordt dat het evangelie van Jezus Christus universeel is in zijn belofte en uitwerking - dat die zich uitstrekken tot allen die ooit op aarde hebben geleefd, en dat wanneer het gaat om zwart en wit, dit alle rassen betekent". Ouderling M. Russell Ballard zei het zo: "Het is van wezenlijk belang dat wij begrijpen dat onze Hemelse Vader een weg heeft bereid voor al zijn zoons en dochters om toegang te hebben tot de zegeningen en de macht van het priesterschap. In Gods plan voor zijn geestkinderen staat zijn eigen verklaring centraal: Dit is mijn werk en mijn heerlijkheid; de onsterfelijkheid en het eeuwige leven van de mens tot stand te brengen", Mozes 1:39. En dit is wat ouderling Bednar erover zegt: "Evangelieleerstellingen zijn eeuwig, die veranderen niet, en hebben betrekking op de eeuwige vooruitgang en verhoging van de zonen en dochters van onze hemelse Vader". 

Deze week mochten wij als leden van de kerk van de afdeling Priesterschap- en gezinszaken een bericht ontvangen met de volgende boodschap: "Church and Gospel Questions (Vragen over de kerk en het evangelie) is een informatiebron die vragen over de leer, het beleid en de geschiedenis van de kerk beantwoordt. Het maakt deel uit van de bredere collectie "Onderwerpen en vragen" in de Evangeliebibliotheek. Deze onderwerpen bevatten ook links naar verhandelingen en andere uitgebreidere informatie voor mensen die iets nader willen bestuderen. Er worden geregeld nieuwe onderwerpen toegevoegd." Een voorbeeld van zo'n verwijzende link is de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap', waar ik ondertussen het nodige uit heb gedeeld. Als antwoord op oprecht gestelde vragen, maar ook als tegenhanger van die weerbarstige praktijk.  

Over deze weerbarstige praktijk zei ouderling Oaks het volgende: "Veranderingen in het hart en gedrag van individuele leden waren daarentegen niet opeens en overal merkbaar. Sommigen accepteerden de gevolgen van de openbaring (het opheffen van de restrictie) direct minzaam, anderen geleidelijk aan. Weer anderen zijn in hun persoonlijk leven, ook in de afgelopen veertig jaar, blijven vasthouden aan de houding van racisme die voor velen over de hele wereld erg pijnlijk is geweest. Sommigen bleven zich maar op het verleden concentreren, op zoek naar redenen voor de nu afgeschafte beperking (wat ik niet los kan zien van de Nehoriaanse olifant). Maar de meesten in de kerk, onder wie de hoogste leidinggevenden, zijn zich op de mogelijkheden in de toekomst in plaats van de teleurstellingen in het verleden gaan richten." 

Ouderling Corbitt heeft, wanneer het gaat om "de teleurstellingen van het verleden", zowel in het boek als in een van zijn essays, iets hierover gezegd.  Er komt dus nog een deel 4 aan.  Wordt vervolgd.

Vertel je verhaal: Ahmad S. Corbitt, 2

Voor mij is de rode draad van ouderling Ahmad Corbitt's verhaal, zowel in het boek als in zijn essay dat we "altijd moeten onthouden dat het middelpunt van ons leven en daarom de focus van onze studie altijd Jezus Christus en zijn leer moet zijn". Deze focus, "het omarmen van het evangelie van Jezus Christus", zei ouderling Corbitt, gaf hem de kracht en gemoedsrust om voorbij te gaan aan de vooroordelen waar hij mee werd geconfronteerd."

"Naarmate mijn focus, zegt ouderling Corbitt in zijn essay, op de verzoening van de Heiland toenam, werd de visie van de verenigde menselijke familie van de hemelse Vader duidelijker. Dienovereenkomstig verminderde het priesterschapsverbod en de bijzonderheden ervan voor mij in belang. Ik zag dat dit ook waar was voor andere Heiligen der Laatste Dagen die worstelden met het verbod. Hoewel ze profiteerden van betrouwbare, openhartige en goed beredeneerde discussies over het priesterschapsverbod, zoals de door de kerk uitgegeven verklaring over Ras en het priesterschap (2013), werden ze bekeerd tot het herstelde evangelie van Jezus Christus - en bleven in zijn Kerk - alleen dan wanneer ze een persoonlijk getuigenis en begrip verkregen van Zijn verzoening en het Plan van Heil in hun leven toepasten. In mijn geval zorgde deze leer ervoor dat mijn identiteitsgevoel zich vergrootte. Het katapulteerde mijn identiteit als kind van God, een discipel van Christus, een bedienaar van het evangelie, en een broeder in de menselijke familie ver boven de meest sociaal diepgewortelde aspecten van mijn zwarte identiteit, ondanks mijn intense raciale ervaringen."

In zijn boek vult hij deze woorden aan met de opmerking: "Plotseling wekten de beginselen, leringen en ervaringen van profeten in de Schriften, met name het Boek van Mormon en de Parel van Grote Waarde, een visie op van mijn volkomen afhankelijkheid van Jezus en mijn dringende behoefte aan Zijn verlossing en om Hem te volgen. Verre van een probleem te hebben met Zijn Kerk, zag ik scherper dan ooit hoe enorm gezegend ik was om er deel van uit te maken en wat een grote eer het was om het zoveel mogelijk te helpen vestigen. Deze diepe spirituele zelfperceptie verminderde mijn aardse raciale identiteit helemaal niet. Integendeel, het conceptualiseerde en vergrootte het in de eeuwigheid."

Vaak hoor ik dat we ons moeten focussen op Jezus Christus. Mooi vind ik dat Corbitt het focussen op Jezus Christus combineert met de woorden zijn leer. Dat Christus en zijn leer centraal in ons leven behoren te staan, wat neerkomt op het toepassen ervan in je leven. Ik kwam echter een opmerking tegen die het net even anders verwoordt: "De leer van Christus geeft ons toegang tot de geestelijke macht die ons uit onze huidige geestelijke toestand verheft naar een toestand waarin we zoals de Heiland vervolmaakt kunnen worden". Door de leer van Christus zo te verwoorden, krijgt het woord leer opeens een geheel andere betekenis. Het gevoel overstijgt als het ware de kennis, omdat de leer van Christus bovenal een verheffende macht is die ervoor zorgt dat we boven onze aardse omstandigheden kunnen uitstijgen en, als het gaat om het katapulterende identiteitsgevoel waar ouderling Corbitt het over heeft, het ons laat zien wie we zijn en wie we kunnen worden. Dat we een geliefd kind van God zijn, dat vervolmaakt kan worden in en door Zijn zoon, Jezus Christus.

'Gaining perspective through the atonement of Jesus Christ '

Afbeelding: Pixabay

Vertel je verhaal: Ahmad Corbitt, 1

De tweede persoon uit dit boek is ouderling Ahmad S. Corbitt. Ouderling Corbitt is vorig jaar april ondersteund als een zeventiger in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Alle vier de personen in dit boek vervullen trouwens leidinggevende posities in de kerk. Behalve dat ze dat gemeen hebben, hebben ze ook gemeen dat ze, ooit, vroeg of laat, voor hun doop of na hun doop, geconfronteerd werden met de restrictie op het priesterschap. Die ervaringen hebben ze gebundeld in dit boek. Dat heeft geleid tot vier prachtige, en zeker ook vier verschillende verhalen. 

Ouderling Corbitt werd lid van de kerk na deze restrictie. Over deze periode van toen ze lid werden van de Kerk zei Corbitt dat hij "terugkijkend versteld staat van de minimale impact die het voormalige priesterschapsverbod had op hun beslissing om lid te worden van de Kerk. Zijn moeder en hij wisten van het verbod en sommige leden probeerden uitleg te geven voordat ze werden gedoopt. Ondanks hun eigen raciale verleden weerhield het hen niet om het herstelde evangelie te accepteren en te omarmen. Hun spirituele en sociale ervaring tijdens het leren over de Kerk en de getuigenissen die voortkwamen uit deze ervaringen waren zodanig dat ouderling Corbitt zich niet kan herinneren dat ras een groot probleem was. Ook al was zijn gemeente van Heiligen der Laatste Dagen overwegend wit." 

"Vreemd echter" zegt ouderling Corbitt, in de voetnoot naar aanleiding van bovenstaande opmerking, "herinner ik me niet het moment waarop ik hoorde over de priesterschapsbeperking. Tijdens het schrijven echter hoorde hij van een goede vriend dat hij ten tijde van zijn doop veel moeilijke vragen stelde over de priesterschaprestrictie. Ouderling Corbitt's eigen eerste herinnering gaat terug naar toen hij op zending was. Hij sprak toen een zwarte man die zich afvroeg hoe hij, Corbitt, een Mormoon kon zijn. Dus, zo schrijft ouderling Corbitt, hoewel ik me niet herinner dat ik in het begin van mijn lidmaatschap zijn worstelde met de restrictie, was het een uitdaging om anderen te helpen om te gaan met deze beperking, zodat ze de diepe en zoete vruchten van het herstelde evangelie zouden kunnen ervaren." Wat je ook terugziet in zijn essay. 

"Ik denk", zegt ouderling Corbitt, "dat het voor veel zwarte mensen die zich aansluiten bij of onderzoek doen naar De Kerk Van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen vanzelfsprekend is om te kijken naar het priesterschapsverbod. We moeten echter altijd onthouden dat het middelpunt van ons leven en daarom de focus van onze studie altijd Jezus Christus en zijn leer moet zijn. Geen enkele studie van de priesterschapbeperking zal ons redden van de dood en ons in staat stellen om terug te keren naar God om te genieten van het eeuwige leven met onze familie. Alleen de leer van Christus kan ons helpen deze eeuwige doelen te bereiken. En, naar mijn observatie en ervaring, als we ons richten op het eerste en het laatste verwaarlozen, zullen we struikelen." 

Ik ben grootgebracht met de restrictie op het priesterschap en bepaalde 'leer' daar omheen. En ja, ik heb dat ook zo ervaren dat ik op een gegeven moment niet meer om het priesterschapsverbod heen kon. Maar niet om inzicht te verkrijgen in de 'leer' daar ik jaren geleden al wist dat er geen waarheid in school. Met dit verschil dat ik toen niet de woorden had om aan dit weten gestalte te geven. Nu echter, door middel van anderen, wel. 

Ouderling Corbitt's woorden "als we ons richten op het eerste en het laatste verwaarlozen, anders zullen we struikelen", zie ik toch wel als de rode draad van Corbitt's verhaal. Desondanks, of misschien juist vanwege dat Christus en zijn leer centraal horen te staan heeft Ahmad Corbitt een persoonlijk essay geschreven over 'Ras en het priesterschap'. Hieronder vind je het eerste deel. 

Ondanks de grote overlap van zijn essay met zijn verhaal in het boek, geef ik er de voorkeur aan om deel voor deel aandacht te geven aan zijn essay in combinatie met zijn boek. Wat alles te maken heeft met, ik haal nu Marcus Martins aan: "dat de openbaring uit 1978 niet alleen gaat over zwarten die het priesterschap ontvangen, maar eerder over een bevestiging van Bijbelse principes dat iedereen voor God gelijk is". En zo loopt, opnieuw, het ene verhaal over in het andere verhaal. Wil je zijn essay in één keer lezen, kijk dan op History Church. Onderaan elk deel vind je een link naar de andere delen. 

'Revelations in the Summer of 1978'

2. Groenten aan het snijden

Wat mij zo aansprak in de toespraak van Conny Blakemore en wat ik ook heel grappig vond, was haar gebruik van brillen. "De overtuigingen die we hebben, zijn voor ieder van ons de lenzen van de werkelijkheid." Met wat voor bril kijk jij naar jezelf en naar je omgeving? Heeft dit uiteindelijk ook niet alles te maken met hoe jij God ziet en ervaart? 

Voor welke bril kies jij?

Zelf heb ik eerder dit jaar verschillende stukjes geschreven over de bril die je draagt . Twee stukjes gingen met name over aanpassingen in de Schriften. In het derde stukje verwijs ik onder andere naar een artikel dat ingaat op dat "God een donkere huid op hen deed komen".

Voordat ik naar onze leesopdracht van vorige week ga, de hoofdstukken 1tot en met 4 van Jakob, wat voor mij te maken heeft met de Lamanietenbril, wil ik toch nog even stilstaan, opnieuw, bij de zwarte huid waarover gesproken wordt in het Boek van Mormon. Naar aanleiding van de stukjes die ik toen heb geschreven, kreeg ik een door Thijs Dorenbosch vertaald artikel toegestuurd dat ingaat op: "Wat is de donkere huid in het Boek van Mormon?" In dit artikel wordt, ik zou bijna zeggen grappig genoeg als het niet zo pijnlijk was en is, ook over brillen gesproken, de raciale bril, die sommigen maar niet af kunnen zetten, ondanks de duidelijke woorden van de kerk: "Vandaag de dag verwerpt de kerk de theorieën die in het verleden naar voren zijn gebracht dat de zwarte huid een teken van goddelijke ongunst of vloek is." 

Het vasthouden aan deze raciale bril, met alle gevolgen van dien, zorgt er misschien voor dat we als geheel, leden van Zijn Kerk, niet dat ontvangen wat we zouden kunnen ontvangen. Omdat we nalaten het Boek van Mormon volledig te omarmen. Want als ons iets geleerd wordt, is dat het Boek van Mormon juist voor ons, in deze tijd, geschreven is. Hierbij hoef ik alleen maar aan de afgelopen algemene conferentie en ouderling Cooks toespraak te denken, die, hoe kan het ook anders, citeerde uit het Boek van Mormon, "dat allen gelijk zijn voor God" en dat de reddende barmhartigheid van de Heer niet afhankelijk is van afkomst, opleiding, economische status of ras. Het is gebaseerd op één zijn met Christus en Zijn geboden." Met andere woorden: 

"Hij verwerpt niemand die tot Hem komt"

2 Nephi 26:33

Afbeelding: Pixabay