Gedraaide rollen

 Wat als de rollen zouden zijn omgedraaid? 

Zou de cartoonist de vrouw dezelfde woorden in de mond hebben gelegd? 

Waarschijnlijk niet. 

De reden hiervan?

Gebrek aan zelfvertrouwen

 

Ik kwam een artikel tegen waarin onder andere het volgende wordt gezegd: "Bestudering van de personeelsdossiers wees uit dat vrouwen bij HP (een bedrijf) pas solliciteerden  naar een promotie als ze dachten dat ze de kwalificaties in de functieomschrijving voor 100 procent bezaten. Mannen wilden al solliciteren als ze dachten dat ze voor 60 procent aan de eisen voldeden. Vrouwen houden zich op de achtergrond, zelfs al zijn ze overgekwalificeerd en uitstekend voorbereid. Vrouwen voelen zich alleen zeker van hun zaak als ze echt perfect zijn. Of bijna perfect. En de mannen, die gaan gewoon overal op af. Zij vinden zichzelf geweldig. Ze denken: wie zou mij nou niet willen?" Well, yes!!! 

Onlangs heb ik mijn blog weer opgepakt, zoals jullie hebben kunnen lezen. Voorheen was de regel onder de kop van mijn blog 'Leer van het verleden, leef nu, en hoop voor de toekomst'. Nu is de regel: 'Het mooiste wat je kunt worden, is jezelf'. Dat kan alleen als we gevoelens van zelfverzekerdheid ontwikkelen. Waarom zouden wij vrouwen onszelf niet willen hebben? 

Wij zijn Gods gift aan de kerk

Well, yes

Aan de wereld 

Afbeelding: https://www.cybersalt.org/backpew/gifttothechurch

Ingehaald...

In een vliegtuig kan je geen kant uit, of moet ik zeggen 'geen kant op'?
Voor sommige mensen zeer beangstigend, voor mij het vooruitzicht op urenlang leesplezier.
Ik had dan ook een aantal boeken in mijn handbagage gestopt.
Een van de boeken die ik tijdens mijn reis naar Curaçao heb gelezen is dit boek:

Leesplezier?

Je zei toch 'leesplezier'?

Ik ben het met jullie eens, daar valt dit boek zeker niet onder.

Daarvoor is het inderdaad te schokkend

Desondanks de moeite waard van het lezen.

De actualiteit van vandaag bevestigd alleen maar de inhoud van dit boek.

Kijken en zien...

Jeroen Pauw wil straks met zijn programma 'Pauw' het gesprek van de dag zijn.
Gezien de reacties lukt het hem voorlopig al aardig om het gesprek van de dag te zijn, zonder dat hij al heeft plaatsgenomen aan zijn tafeltje.
Vrouwen zijn pas talkshowwaardig "als ze langzamerhand iets gaan betekenen in onze samenleving".
En daar knelt de schoen.

Die vrouwen zijn er bijna niet.
Althans, als je naar het woord 'van betekenis' kijkt.

Kijkend door die bril 'van betekenis' naar mezelf, kom ik niet in aanmerking om plaats te nemen aan zijn tafeltje.
Gelukkig ben ik niet afhankelijk van zijn ogen.

Ik blik namelijk met totaal andere ogen naar de woorden 'van betekenis'.
Hierbij denk ik aan deze opmerking dat 'het belangrijkste werk dat u ooit zult doen, binnen de muren van uw eigen huis ligt'.
In het besef dat achter de vele mannen die wel bij hem aan tafel schuiven, een vrouw staat.
Is je ogen sluiten voor deze wederzijdse afhankelijkheid niet gelijk aan een mol die een zonnebril opzet?
Is het succes van de één uiteindelijk niet mogelijk gemaakt door die ander?
Dat het vaak zo is dat deze mannen juist dankzij hun vrouw daar zijn waar ze nu zijn.
Hierbij moet ik denken aan iemand, F. volstaat, die uiteindelijk het vaakst bij Pauw en Witteman mocht aanschuiven. 

Die dus een man 'van betekenis' kan worden genoemd.
Echter door zijn eigen vrouw 'een vrijgezel met een gezin' werd genoemd.

Wie wil de prijs betalen voor dit label van betekenis?
Bij deze houd ik liever mijn vingers op de knip.



Afbeelding: Wikipedia
Uitspraak: Harold B. Lee 
Tweet: http://www.elsevier.nl/Cultuur--Televisie/achtergrond/2014/8/Ophef-Jeroen-Pauw-zegt-dat-vrouwen-weinig-betekenen-1582547W/

Ken je eigen kracht...

'They talk about a woman’s sphere,

As though it has a limit;

There’s not a place in earth or heaven,

There’s not a task to mankind given,

There’s not a blessing nor a woe,

There’s not a whispered yes or no,

There’s not a life, or death, or birth,

That has a feather’s weight of worth …

Without a woman in it.'

'Ze praten over de sfeer van een vrouw,

Alsof er een limiet aan zit;

Er is geen plaats op aarde of in de hemel,

Er is geen taak aan de mensheid gegeven,

Er is geen zegen of wee,

Er is geen gefluisterd ja of nee,

Er is geen leven, of dood, of geboorte,

Dat heeft een veertje gewicht...

Zonder vrouw erin.'

Gedicht anoniem

Vertaling: Google Translate

Het feminitisch model

Nog druk doende met dag 1.
Loop nu zelfs rond met twee stappentellers.
Hoe gek kun je zijn.
Maar ik vertrouwde toch niet helemaal de uitkomst van mijn eerste stappenteller.
De tweede stappenteller is een stukje, eigenlijk meer dan, enthousiast.
Zelfs als ik achter de potten en pannen in de keuken sta te scharrelen, turft hij er lustig op los.
Probeer nu tussen deze twee een bevredigend midden te vinden.

Het vinden van een middenweg doet me trouwens denken aan wat ik onlangs las in de Liahona.
Staat zo op het oog los van hoeveel stappen ik op een dag verzet.
Maar aan de andere kant, beide hebben juist ook weer alles te maken met hoe ik mijn vrouw-zijn invul.

"Als onzelfzuchtigheid betekent dat een vrouw haar eigen identiteit en persoonlijke groei moet opgeven, dan wordt onzelfzuchtigheid verkeerd begrepen.
Maar het tegenwoordige feministische model, waarin de vrouw in zeer grote mate onafhankelijk van haar gezin functioneert, slaat te ver door.
Een verstandiger kijk op de zaak is dat man en vrouw onderling afhankelijk zijn van elkaar.
De critici die moeders van afhankelijk naar onafhankelijk hebben verschoven, hebben het gematigde midden van onderlinge afhankelijkheid overgeslagen.
Zij die moeders van onzelfzuchtigheid naar zelfzucht hebben verschoven, hebben het gematigde midden overgeslagen, waarin een vrouw er zelf voor kiest om te dienen en zo tot persoonlijke groei komt.
Deze excessen zorgden ervoor dat de discussie over de waarde van het moederschap er, ironisch genoeg, toe heeft geleid dat het grote publiek moeders, maar ook vrouwen in het algemeen, niet meer serieus neemt."



Uitspraak: Bruce C Hafen:
‘Motherhood and the Moral Influence of Women’.
Toespraak gehouden in het Wereldcongres over het gezin II, Genève, Plenaire vergadering IV, 16 november 1999, http://worldcongress. org/wcf2_spkrs/wcf2_hafen.htm
Afbeelding: photl.com

Het gezin

Sorry, het ontbreekt me aan de tijd om hier verder op in te gaan, maar mezelf kennende zal dat ongetwijfeld gebeuren.
Er zijn een paar zinnen, ik las ze onlangs in de krant, die zich maar blijven opdringen aan mij.  

Zinnen die zich niet weg laten drukken.

Dat komt vanwege de wereld die achter die paar regels schuilgaat. 

Betreft een serie artikelen waarin topvrouwen aan het woord zijn. 

Een van deze vrouwen zegt het volgende:
"Ik heb gezegd dat het werk niet ten koste van de kinderen mag gaan. Er is altijd fulltime een oppas. Ook al zijn ze nu groter, ik vind het belangrijk voor dat kopje thee".

Dan vraag ik me af wie van de twee er thuis is voor dat kopje thee?
Zij, de moeder?
Of toch de fulltime oppas?
Waarom wil je dat er iemand thuis is voor dat kopje thee?
Is thuis thuis als dat de fulltime oppas is?
Wat probeer je hier in wezen mee te zeggen?
Daarnaast is dat kopje thee juist niet het symbool van de thuisblijvende moeder, waar zo vaak op neergekeken wordt?

Afbeelding: photl.com

Uitspraak: AD november 2013

Wie is toch die man/vrouw die het vlees op zondag snijdt

In de krant van vandaag stond een artikel met als titel 'Vrouw aan de top niet anders dan een man'. Onlangs is er een onderzoek gedaan naar het functioneren van mannen en vrouwen in topfuncties. De conclusie van dit onderzoek is dat er geen "enkele wetenschappelijk onderbouwing te vinden is om te discrimineren naar sekse op leidinggevend niveau. Ze managen namelijk op precies dezelfde manier als hun mannelijke collega's".

Met andere woorden, er is geen enkele reden om vrouwen niet aan te stellen voor een topfunctie. 

Wat men met dit artikel duidelijk wil maken is dat de cliché van dat vrouwen 'te soft' en 'te aardig' zijn, terwijl mannen 'vol zelfvertrouwen' en 'besluitvaardig' zijn, niet opgaat.
"Vrouwelijk managers geven op precies dezelfde manier leiding als mannelijke managers.
Al wil dat niet zeggen dat geslaagde vrouwen allemaal macho's zijn."

Nu gaat het mij er niet om of vrouwen die wel of niet de top bereiken vrouwen met 'ballen'  zijn. Uiteindelijk gaat het erom, dat een vrouw, als ze dat wil, alles kan bereiken wat maar mogelijk is. En zij doet daarin zeker niet onder voor de man. Laat dat gezegd zijn.

Het probleem is alleen dat ze dat niet wil. Dat blijkt wel uit het antwoord van Thecla Bodewes, zakenvrouw van het jaar 2011, als haar de vraag wordt gesteld waardoor ons land zo achterloopt als het gaat om vrouwen op topfuncties: "Dat komt door onze cultuur. Het is voor ons normaal dat de vrouw voor de kinderen zorgt. Ik ken veel vrouwen die topvrouw hadden kunnen worden, maar die niet naast hun gezin nog eens 80 of 100 uur wilden werken. Daar moeten we niet zielig over doen."

Wat mij raakt in dit artikel is dat men om de top te bereiken, naast het gezin, 80 of 100 uur moet werken. Logisch dat vrouwen dit niet willen. Ondertussen vraag ik me wel af hoe het zit met de mannen in de top? Stellen deze mannen zich zelf ooit de vraag of het aantal uren dat zij werken wel te combineren valt met hun gezin? Ouderschap is toch vader- en moederschap?

Misschien is het wel emancipatie ten top wanneer mannen zouden opstaan en zouden aangeven dat ze dat niet willen.   

"Vaak vullen we onze levens met allerlei goede zaken, 

zodat er geen tijd is voor de essentiële zaken."

Afbeeldingen: oneworld.nl en defrysk.wordpress.com

Krant: AD, maandag 7 oktober 2013

Ach ja.....

Eerlijk gezegd moest ik er wel om lachen toen ik vanochtend de krant zag liggen met als titel: "Waar heeft 40 jaar emancipatie ons gebracht?" En het bijbehorende artikel las. 

In dit artikel wordt de neuroloog Dick Swaab aangehaald, schrijver van het boek Wij zijn Ons Brein, die ingaat op de vraag of wij er in Nederland ook naar moeten streven om speelgoed zo neutraal mogelijk aan te bieden: "Als peuterjongens en - meisjes de vraag krijgen of ze met een auto of pop willen spelen, zullen de meeste meisjes voor de pop gaan en de meeste jongens voor de auto". Volgens hem is het niet zo dat 'de omgeving' ze dat leert, maar is in de hersenen vastgelegd dat meisjes een voorkeur voor gezichten hebben en jongens voor dingen. "Voer je hetzelfde experiment bij apen uit, dan krijg je hetzelfde resultaat, terwijl apen toch echt geen aangeleerd gedrag met betrekking tot speelgoed hebben".

Hoe kun je nu, in het licht van eeuwen evolueren, en het daarbij behorende geloof dat wij afstammen van apen, verwachten dat er daadwerkelijk iets verandert in 40 jaar?

Neutraal speelgoed aanbieden, de omgeving, is dan in wezen niets meer dan iets van buitenaf opleggen, terwijl als het gaat om het veranderen van hersenen, er van binnenuit iets wezenlijks moet veranderen.

Nu begrijp ik heus ook wel dat de ophef die er nu is ontstaan voortvloeit uit het feit dat men deze pagina een teken vindt van seksisme, en door dit, verschillen tussen mannen en vrouwen, te bestrijden, hoopt men, zo op deze manier, de ongelijkheid die er is, de wereld uit te helpen.

Ik moet denken aan een boek van Stephen R. Covey, waarin hij zegt dat men zich bezighoudt "met de blaadjes en niet de wortels". Ongelijkheid wordt niet bestreden door verschillen tussen mannen en vrouwen weg te strepen. Die verschillen zijn er nu eenmaal. Door dat te ontkennen, ontkennen we in wezen onszelf. Is de basis van het probleem in wezen niet dat we de ander niet kunnen behandelen zoals we zelf graag behandeld willen worden? Gaat het in de kern uiteindelijk niet om iets zo eenvoudigs als de Gouden Regel?  

Onderzoek:

'Jongens'- en meisjesspeelgoed' oké, maar laat kind de keuze,

niet de fabrikant

Tekst neuroloog Dick Swaab; AD, 2 oktober 2013 

Uitspraak zelfrespect: lesboek 'Kom tot Mij