Gistermiddag zat ik in de zon een blad van een paar jaar geleden te lezen, waarin men terugblikt op de coronacrisis. In dit tijdschrift stond een artikel met de titel "De ruimte om dingen anders te doen". Daarin werd de volgende vraag gesteld: "Wat hebben de afgelopen jaren met ons gedaan?" Toen ik vandaag voor mijn voorraadkast stond en mij afvroeg welk blikje ik zou gaan openen kon ik niet anders dan het blikje coronacrisis uit de kast halen.
In onderstaande tekst heb ik het over de discussie van "wij dringen er bij u op aan", die toen speelde. Wat trouwens ook ter sprake komt in bovenstaand artikel, is het hebben van verschillende perspectieven en het vinden van de nuance, in dit geval het maatschappelijke debat. Ik denk dat de vragen van toen, ik heb het nu over ons als leden van de kerk, dat alhoewel we geen coronajasje meer dragen, nog steeds actueel zijn. En dan gaat het met name om deze vraag: "In hoeverre ben ik bereid om te gehoorzamen als het niet in lijn is met mijn eigen standpunt?".
In het Flow-artikel wordt gesproken over een "open ruimte", maar ook over het pleiten voor "openheid". Het gesprek blijven voeren en de onderlinge relaties niet laten vertroebelen door verschillende standpunten". Als het gaat om openheid, maar ook om wel of niet gehoorzamen, dan kan ik dit op de een of andere manier niet loszien, maar dat komt waarschijnlijk door mijn 'gekleurde' brilletje, van wat president Dallin H. Oaks in het verleden zei over de ban op het priesterschap: "Ik had de redenen bestudeerd die toen werden gegeven. Ik kreeg over geen enkele een bevestiging dat die waar was. Als onderdeel van mijn gebedvolle studie ontdekte ik dat de Heer in het algemeen zelden redenen geeft voor de geboden en aanwijzingen die Hij aan zijn dienstknechten openbaart. Ik besloot trouw te zijn aan onze profetische leiders en te bidden dat de dag zou komen dat iedereen - zoals bij de instelling van deze beperking was beloofd - op de zegeningen van het priesterschap en de tempel aanspraak kon maken. Nu, op 8 juni 1978, was die dag aangebroken en huilde ik van vreugde."
Blikje: Coronacrisis, 22 augustus 2021
Op 12 augustus jongstleden werd door het Eerste Presidium onderstaande boodschap naar de leden van de kerk, overal ter wereld, gestuurd. Hieronder zowel de boodschap in het Engels als in het Nederlands. Voor alle duidelijkheid: de vertaling in het Nederlands is niet de officiële versie van de kerk, maar van Google Translate, wat in het licht van dit blogje wel volstaat.
Dear Brothers and Sisters:
We find ourselves fighting a war against the ravages of COVID-19 and its variants, an unrelenting pandemic. We want to do all we can to lint the spread of the viruses. We know the diseases they cause can only be achieved by immunizing a very high percentage of the population.
To limit exposure to these viruses, we urge the use of face masks in public meetings whenever so possible. To provide personal protection from such severe infections, we urge individuals to be vaccinated. Available vaccins have proven to be both safe and effective.
We can win this war if everyone will follow the wise and thoughtful recommendations of medical experts and government leaders. Please know of our sincere love and great concern for al God's children.
The First Presidency
Russel M. Nelson
Dallin H. Oaks
Henry B, Eyring
Beste broeders en zusters:
We bevinden ons in een oorlog tegen de verwoestingen van COVID-19 en zijn varianten, een niet aflatende pandemie. We willen er alles aan doen om de verspreiding van deze virussen te beperken. We weten dat bescherming tegen de ziekten die ze veroorzaken alleen kan worden bereikt door een zeer hoog percentage van de bevolking te immuniseren.
Om de blootstelling aan deze virussen te beperken, dringen erop aan het gebruik van gezichtsmaskers tijdens openbare bijeenkomsten wanneer sociale afstand niet mogelijk is. Om persoonlijke bescherming te bieden tegen dergelijke ernstige infecties, dringen we bij personen erop aan zich te laten vaccineren. Beschikbare vaccins zijn zowel veilig als effectief gebleken.
We kunnen deze oorlog winnen als iedereen de wijze en doordachte aanbevelingen van medische experts en regeringsleiders opvolgt. Weet alstublieft van onze oprechte liefde en grote zorg voor al Gods kinderen.
Het Eerste Presidium
Russell M. Nelson
Dallin H. Oaks
Henry B. Eyring
We zijn nu een aantal dagen verder, en het is interessant om te zien hoe deze bekendmaking een eigen leven aan het leiden is. En dan gaat het met name om het woord 'urgent' of de zin 'wij dringen er bij u op aan'.
In deze tekst wordt niet gezegd "Zo spreekt de Heer" of dat wij het moeten doen. Maar de vraag is wel, als het Eerste Presidium om iets dergelijks vraagt, in hoeverre van ons gevraagd wordt om hier gehoor aan te geven. Want dat is in wezen de discussie: wat te doen met een dergelijke dringende vraag.
Vandaag bespraken we in de ZHV de toespraak 'De eeuwige levensreis van een kind van God'. Deze toespraak ging onder andere over dat wij al leefden voordat wij hier geboren werden, dat kinderen een erfdeel van God zijn, en dat een vloedgolf aan abortussen de wereld overspoelt. En ook deze toespraak 'Een gelovig oog' haakt in op dit alles. Behalve dat wordt in deze toespraak ook aandacht gegeven aan de proclamatie over het gezin, die vanochtend ook ter sprake kwam.
Ouderling Anderson zei in zijn toespraak 'Een gelovig oog' iets interessants, wat naar mijn mening ook licht kan werpen op totaal andere onderwerpen, tenminste als je het woord proclamatie vervangt door een ander woord of zin, zoals nu met wat van het Eerste Presidium afkomstig is: "Als we van de proclamatie alleen aanvaarden wat ons aanstaat, belemmeren we ons eeuwig perspectief en hechten we te veel belang aan wat er hier en nu gebeurt".
Ook haalt ouderling Anderson president Russell M. Nelson aan, die het volgende zei voordat hij president van de kerk werd: "Profeten zien vooruit. Zij zien de schokkende gevaren die de tegenstander op ons pad geplaatst heeft of gaat plaatsen. Profeten voorzien ook de grote mogelijkheden en voorrechten voor hen die luisteren met de bedoeling te gehoorzamen."
Is de uiteindelijke vraag waar het om draait niet: in hoeverre ben ik bereid om gehoor te geven aan de woorden van deze wachters op de toren, ook als het in eerste instantie niet in lijn is met bijvoorbeeld mijn eigen standpunt?
Misschien dat dit blogje nog een vervolg krijgt. Zoals de wind waait, waait mijn jasje. Maar het bovenstaande zou voor nu niet compleet zijn als de volgende verklaring over vaccinaties van het Eerste Presidium, gepubliceerd eerder dit jaar, zou ontbreken, en waar het 'dringende verzoek' een vervolg op is. Er is namelijk een verschil tussen blinde gehoorzaamheid aan de ene kant en blinde gehoorzaamheid aan de andere kant. "Ons is nooit gezegd dat we blinde gehoorzaamheid moeten nastreven; de leden van de kerk onderscheiden zich door intelligente gehoorzaamheid". Hierbij denk ik dan met name aan de laatste zin uit de verklaring hieronder. De boodschap in het algemeen is duidelijk.
"In woord en daad steunt De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen al generaties lang vaccinaties. Als een prominent onderdeel van onze humanitaire inspanningen heeft de Kerk over de hele wereld levensreddende vaccins gefinancierd, gedistribueerd en toegediend. Vaccinaties hebben geholpen om verwoestende overdraagbare ziekten, zoals polio, difterie, tetanus, pokken en mazelen, te beteugelen of te elimineren. Vaccinaties die worden toegediend door bekwame professionals beschermen de gezondheid en beschermen het leven.
Toen deze pandemie zich over de wereld verspreidde, heeft de Kerk onmiddellijk bijeenkomsten geannuleerd, tempels gesloten en andere activiteiten beperkt vanwege ons verlangen om goede wereldburgers te zijn en ons deel te doen om de pandemie te bestrijden.
Nu worden COVID-19-vaccins ontwikkeld waarvoor velen hebben gewerkt, gebeden en gevast, en sommige worden verstrekt. Volgens de richtlijnen van lokale gezondheidsfunctionarissen werden vaccinaties voor het eerst aangeboden aan gezondheidswerkers, eerstehulpverleners en andere ontvangers met hoge prioriteit. Vanwege hun leeftijd verwelkomen senior kerkleiders ouder dan 70 nu de mogelijkheid om zich te laten vaccineren.
Als er passende kansen beschikbaar komen, dringt de Kerk er bij haar leden, medewerkers en zendelingen op aan goede wereldburgers te zijn en de pandemie te helpen onderdrukken door zichzelf en anderen te beschermen door middel van immunisatie. Individuen zijn verantwoordelijk om hun eigen beslissing te nemen over vaccinatie. Bij het maken van die beslissing raden we aan dat zij, waar mogelijk, overleggen met competente medische professionals over hun persoonlijke omstandigheden en behoeften."
Er zijn een heleboel verschillende 'tien geboden'. De meest bekende is volgens mij wel die in het Oude Testament beschreven staat. Leefregels die de God van het Oude Testament gaf aan het volk van Israël. Volgens mij heb ik ooit een boek gelezen dat ook ging over de tien geboden, alleen in dit geval ging het over 'De 10 geboden voor vrouwen'. In de samenvatting van dit boekje kun je onder andere teruglezen dat vrouwen "zichzelf nog te vaak beschouwen als het inschikkelijke geslacht: altijd vriendelijk, bescheiden en vooral opofferend". Geloof dat deze paar woorden al het nodige zeggen. En dan, ooit gedeeld op mijn blog: 'De Tien regels voor geluk'. Deze prachtige 'geboden' toegepast zullen zeker bijdragen aan je mentale gezondheid.
Misschien vraag je je nu af wat het bovenstaande te maken heeft met vaderdag. Na vandaag kan ik nog een rijtje tien geboden toevoegen aan de tien geboden die ik al ken. Namelijk 'De tien geboden der vaders', die ik vandaag voor het eerst hoorde in de kerk. Ik was gelijk onder de indruk van deze geboden en wist: 'Die moet ik hebben voor mijn blog'.
Mijn vader en ik
De tien geboden der Vaders
Gij zult uw kinderen liefhebben met geheel uw hart, en niet aarzelen hen uw interesse en affectie kenbaar te maken. Dit is het eerste en grootste gebod.
Gij zult geen gesneden beelden maken van uw werk, van uw carrière, of van uw sport, of van wat dan ook voor vorm van plezier, beroepsuitoefening of nastreving van dingen in de hemelen boven, de aarde beneden, of in de wateren onder de aarde. Gij zult u niet voor hen neerbuigen, noch hen dienen, zodat gij vergeet een vriend en kameraad voor uw kinderen te zijn.
Gij zult de naam 'Papa' niet licht nemen, want Jehova zal diegenen niet schuldeloos houden die weinig aandacht heeft voor zijn verantwoordelijkheid als vader.
Maak tijd voor uw kinderen vrij en houd die heilig. Vele dagen zult gij arbeiden en allerlei soorten werk doen, opdat gij in al hun noden zult kunnen voorzien. Maar gedurende dat deel van de dag dat hen toebehoort, zult gij geen werk doen, noch uw neus in een boek begraven, noch uzelf in beslag laten nemen door een computercursus, of ook maar in enige mate uw eigen plezier nastreven.
Eer uw vrouw, want uw kinderen houden in grote mate van haar en kunnen noch bewonderen, noch respecteren, noch liefhebben diegenen die zich niet liefhebbend ten opzichte van haar gedragen en goed voor haar zijn.
Gij zult uw kinderen raadplegen en van advies dienen en met hen delen de geheimen van uw hart.
Gij zult standvastig zijn in het disciplineren van uw kinderen, opdat zij niet van het pad der gerechtigheid af geraken door het ontbreken van een leidende hand. Maar u zult ook geenszins uw teugels van autoriteit te strak houden, noch falen te begrijpen dat kinderen het nodig hebben om steeds meer vrijheid en verantwoordelijkheid zelf te dragen, zoals het een mens betaamt.
Gij zult vertrouwen in uw kinderen hebben en geduld en lijdzaamheid tonen voor al hun tekortkomingen.
Gij zult oprecht voor de mensheid wandelen, en uw werken in de ogen van uw God blaamloos doen zijn, want uw kinderen zullen uw voorbeeld volgen. En weet dat uw kinderen meer onderscheidingsvermogen hebben dan gij vaak denkt, en meer worden beïnvloed door wat gij werkelijk zijt dan wat gij voordoet te zijn.
Gij zult niet vergeten dat gij eens een klein jongetje waart, evenmin zult gij vergeten dat de tijden erg zijn veranderd sinds de dagen uwer jeugd.
De auteur is onbekend, maar deze tien geboden zijn ooit aangehaald door ouderling Paul H. Dunn in een toespraak tijdens de algemene conferentie van april 1965. Zelf ben ik van eind jaren vijftig. Misschien lachen jullie om deze tien geboden, maar bedenk wel: "dat Benjamin Spock in de jaren '50 nog schreef dat vaders zich niet hoefden te generen om op zondagen ook af en toe een flesje te maken". Of mijn vader mij nu wel of niet op een zondag de fles heeft gegeven, doet er voor mij niet toe. Ik vind het gewoon geweldig om te zien dat hij het heeft gedaan. Wat betreft deze 'oude' geboden uit de jaren zestig: hoe zou de wereld er vandaag de dag uitzien als alle vaders in staat zouden zijn om volgens deze geboden te leven?
Afgelopen Tweede Pinksterdag waren wij in Breda voor de Naussaudag en bezochten wij het Kasteel van Breda. Om daar te komen, moesten wij door Park Valkenberg. Het eerste wat ons opviel, waren deze portretten. In totaal zijn het er zestien.
Net als het beeld Stille Strijd is dit een reizende tentoonstelling. Met dit verschil dat deze tentoonstelling depressiviteit als thema heeft. OPEN over depressiviteit, de naam van deze tentoonstelling, heeft als doel het taboe te doorbreken en het onderwerp bespreekbaar te maken. "Het vertelt de verhalen van jongvolwassenen tussen de 18 en 35 jaar oud die kampen met mentale problemen."
Het doel van Stille Strijd is zelfdoding bespreekbaar maken en het taboe doorbreken. "Niemand praat over doodsoorzaak nummer 1 onder jongeren. Het probleem is echter gigantisch." Wat 'Stille Strijd' ook laat zien is dat wanneer het gaat om zelfdoding, depressieve klachten wel als een van de belangrijkere risicofactoren kan worden beschouwd. Naar schatting heeft 80% van de mensen met een depressie last van suïcidegedachten. En zo kun je de ene tentoonstelling niet los zien van de andere.
OPEN over depressiviteit is een project van stichting 'Open mind'. Zij hopen op deze manier, "door de opvallende portretten van jongeren in de openbare ruimte en de intrigerende verhalen, dat jongeren depressie beter herkennen, en zich vrijer voelen om over hun depressie te praten en handvatten aangereikt krijgen hoe met een depressie om te gaan."
Ik kon niet zomaar voorbij lopen
Tevens las ik op de site van Open mind dat alleen al in Nederland "1 miljoen mensen last hebben van depressie, en dat ongeveer 800.000 mensen hiervoor medicatie (anti-depressiva) gebruiken. En dat volgens de voorspelling van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) depressie volksziekte nummer één wordt. Effectieve preventie en erover praten lijkt daarin de sleutel." Ergens las ik ook dat uiteindelijk "een kwart van de volwassenen van 18-75 jaar ooit in het leven te maken krijgt met een depressie." Geen cijfers waar je blij van wordt.
Ik val maar gelijk met de deur in huis. Zowel dit stukje als mijn volgend logje gaat over depressiviteit en zelfdoding. Uit onderzoek blijkt namelijk dat je het een eigenlijk niet los kunt zien van het ander. Ik las dat "naar schatting 80% van de mensen met een depressie last heeft van zelfmoordgedachten. De grote meerderheid zal niet tot zelfmoord overgaan, maar depressieve klachten worden wel als een van de belangrijkere risicofactoren beschouwd".
In het verleden heb ik al eerder een stukje over dit onderwerp geschreven, doordat ik in mijn directe omgeving hiermee geconfronteerd werd. En nu dan weer opnieuw een stukje hierover. Wanneer je zoiets van dichtbij 'meemaakt', kun je gewoonweg niet meer om dit onderwerp heen. Het negeren, er aan voorbij lopen zonder er aandacht aan te geven, zou als het ware voelen als doorlopen met een steentje in je schoen. Dit probleem, deze niet-zichtbare oorlog die iemand inwendig kan voeren, is te groot en tevens te pijnlijk, voor zowel degene die het doet als voor degene die achterblijft, om te negeren. En daar ligt tevens het probleem. Er rust namelijk een taboe op praten over mentale gezondheid en zelfdoding. Om die reden probeert men op verschillende manieren aandacht te vragen voor depressiviteit en zelfdoding. Wat zeer confronterend kan zijn, zoals ik zelf van dichtbij gezien heb.
Via de krant wist ik van dit beeld, maar een afbeelding in de krant is toch echt heel wat anders dan daadwerkelijk oog in oog met dit beeld te staan.
"Zoals de wind waait, waait mijn rokje". Eigenlijk betekent dit dat je je aan alle omstandigheden kunt aanpassen. Wat ik ermee bedoel, is dat wat op dat moment als gedachte de meeste aandacht trekt, of moet ik zeggen opeist, voorrang krijgt op andere onderwerpen die toch ook zo de moeite waard zijn. Zoals de afgelopen conferentie. Ik heb nog niet alle toespraken gehoord, maar voor nu springt voor mij er al één uit en dat is de toespraak van elder Ulisses Soares. Dan heb je nog soepje, de toespraak van president Nelson. Onze zondagsschoolleesopdracht die deze week in het teken staat van Efeze. Hierbij denk ik aan de muur van scheiding, separatie of scheidingswand, of wat voor andere mooie woorden je hiervoor wil gebruiken. Ook een onderwerp om iets mee te doen. Zeker in het licht van "God is geen aannemer des persoons". Daarnaast heb ik nog een aantal foto's die vinden dat ze verdrukt worden en in de hoek gezet. Zich achtergesteld voelen. Het valt niet mee om al deze onderwerpen tevreden te houden en dan ben ik er ook nog. En dan heb ik het nog niet eens gehad over dat ik een vaas ben, wat iets anders is dan een gebroken kruik zijn.
Wanneer ik denk aan de gebroken kruik, dan denk ik aan de vogel op zijn nest en ouderling Jeffrey R. Holland. Misschien hebben jullie ook wel bepaalde toespraken die je niet los kunt zien van bepaalde personen. Dat heb ik ook met zuster Patricia Holland, de vrouw van ouderling Holland die onlangs overleden is. Dat ik nu aandacht aan haar geef, heeft alles te maken met dat ik haar naam tijdens de afgelopen algemene conferentie voorbij hoorde komen en dat ik aan één specifieke toespraak van haar moest denken, en dat is de toespraak: 'One thing needful'. Deze toespraak, ondanks dat het een oudje is, is zeker de moeite waard om (opnieuw) te lezen.
De insteek van het filmpje gisteren ging over dat je niet uit het oog moet verliezen hoeveel goed je gedurende de dag doet. Maar niet iedereen zag dat zo. Ik zag dat zeker ook niet zo. Toen ik het filmpje voor het eerst zag, zag ik een overbelaste moeder die geen nee kon zeggen.
Al kan ik de andere kant ook zien. Het is net als met de afbeelding hierboven. Men zegt dat als je jong bent, je eerder de jonge vrouw ziet en dat als je wat ouder bent, je eerder de oude vrouw ziet. Dus wat je ziet, zegt iets over jou. Ik zie in eerste instantie nog steeds een overbelaste moeder die geen nee kan zeggen, vandaar dat ik onderstaand filmpje deel. Voor al die overbelaste moeders, maar ook zij die dat niet zijn. Want in wat voor situatie je ook zit, wat je omstandigheden ook zijn, of je nu een man bent of een vrouw, in alles zit een overlap, en dat is zorgen dat je in balans blijft, "want het is niet nodig dat iemand harder loopt dan hij kracht heeft". Om die reden geen blikje vandaag.
Voordat ik een blikje deel, lees ik het nog even opnieuw door. Dit, deze uitspraak van Bonnie L. Oscarson, is een aanvulling op onderstaand blikje: "We verheugen ons vanavond in onze verschillende rollen als vrouw in de kerk. Hoewel we in veel opzichten verschillend en uniek zijn, erkennen we ook dat we allemaal dochters van dezelfde hemelse Vader zijn. De tegenstander wil dat we elkaar kritisch beoordelen. Hij wil dat we ons op verschillen richten en onszelf met elkaar vergelijken. Wij vrouwen kunnen best hard voor onszelf zijn. Als we onszelf met elkaar vergelijken, zullen we ons altijd incapabel voelen of ons aan anderen storen". Vooral de zin "Als we onszelf met elkaar vergelijken, zullen we ons altijd incapabel voelen of ons aan anderen storen" is interessant om verder uit te werken. Nog los van dat deze uitspraak van zuster Oscarson ook alles te maken heeft met diversiteit.
Blikje 27 juni 2020
In de Liahona van deze maand staat een artikel over van elke worsteling genezen - stapje voor stapje. Vooral dat laatste, stapje voor stapje, wordt in dit artikel benadrukt met de woorden "besef dat genezing een proces is".
In dit artikel worden een aantal voorbeelden aangehaald waar iemand mee kan worstelen, zoals een verslaving aan pornografie, ongewenste gewoonten of een trauma uit het verleden. Maar men heeft het ook over mentale gezondheidsproblemen. Toen ik dat las, moest ik denken aan de toespraak van ouderling Jeffrey R. Holland: 'Als een gebroken kruik'. En zo zijn er meer toespraken die hierop ingaan. Maar ik moest bij mentale gezondheid ook denken aan een onderzoek waaruit bleek dat vrouwen in de kerk in Utah gemiddeld hoog scoren op depressiviteit. Terwijl uit datzelfde onderzoek blijkt dat ze op heel veel andere zaken juist goed scoren.
In een van deze onderzoeken kwam dit naar voren: "Over het algemeen kunnen LDS-vrouwen last hebben van de aanzienlijke eisen die gesteld worden aan het in evenwicht houden van gezin, kerkroepingen, werk, religieuze verwachtingen (gezinsavond houden, naar de tempel gaan, persoonlijke en gezinsstudie van de Schriften, anderen dienen, genealogie doen, huisbezoek, enz.), en hoge persoonlijke verwachtingen hebben".
Een tijdje terug bespraken we onderstaand filmpje met elkaar. En dat riep nogal verschillende gevoelens op. De insteek van het filmpje is dat we soms al het goede vergeten dat we gedurende de dag doen. Het is niet voor niets dat men adviseert om dagelijks in je dagboek drie dingen te benoemen die die dag goed gegaan zijn.
Maar niet iedereen ervoer dit filmpje zo. Zij zagen eerder een overbelaste moeder. En dat zien is ook een realiteit. Je ogen daarvoor sluiten en het niet bespreekbaar maken is een van de redenen waarom zoveel vrouwen worstelen met gevoelens van ontoereikendheid en depressiviteit. "Niet een supermoeder en/of vrouw zijn is OK", in het besef dat we gemoedsrust in onvolmaaktheid kunnen vinden. Zonder elkaar de maat te nemen of onszelf met die ander te vergelijken.
Stap voor stap
Afbeelding: Toespraak 'Gemoedrust vinden in onvolmaaktheid'
Dit weekend kunnen we weer naar de algemene conferentie kijken. Daarna is het weer soepjestijd. Zoals jullie weten gaan die twee voor mij hand in hand. Daarnaast, ik was het bijna vergeten, ik heb nog een stel blikjes in mijn voorraadkast staan. Door het soepje moest ik daar gelukkig weer aan denken.
Daar ik de afgelopen tijd geschreven heb over 'gezongen en niet gezongen-liederen', gebroken kruiken en doornen in het vlees, heb ik in mijn voorraadkast gekeken of er blikjes waren die qua smaak hierbij pasten. En ja, dat was het geval. Doordat het blikje even in mijn kast heeft gestaan, niet alles is even actueel, is de smaak wel enigszins veranderd.
Blikje, 27 november 2020
Gisteren was het Thanksgiving Day in de Verenigde Staten, wat daar een nationale feestdag is. René Diekstra, die in onze krant een column heeft onder de naam 'Zo gezond', ging in op deze dag in Amerika. Hij zei onder andere dat "dankbaarheid tonen van grote betekenis is. Niet alleen voor je eigen welbevinden en gezondheid, maar ook voor die ander en ook voor de samenleving".
Naast zijn column stond een artikel dat ging over 'thuiswerken en dat je vanwege corona minder beweegt, je conditie rap achteruitgaat'. Er werden een tiental tips gegeven om dat te voorkomen. Een van de adviezen was deze:
"Wees vriendelijk voor jezelf"
"Wees vriendelijk voor jezelf. Veel mensen spreken zichzelf beschuldigend en bestraffend toe: 'Je bent lui' of 'je bent te dik'. Dat is niet oké. Praat over en met jezelf zoals je dat met een goede vriend doet. Wees opbouwend, geef jezelf complimenten. Benadruk wat je goed doet. Een mooi begin om milder te worden is het dankbaarheidsritueel. Schrijf voor het slapengaan vijf dingen op waar je die dag dankbaar voor bent. Dat is bewezen effectief tegen depressie".
In de praktijk blijkt het toch niet altijd zo eenvoudig te zijn om vriendelijk voor jezelf te zijn. Ook voor leden van de kerk. Dat blijkt wel uit de toespraak 'Evenwichtig leven' van bisschop Brent L. Top: "Het lijkt erop dat ik onder de leden van de kerk steeds vaker mensen tegenkom die eerlijk proberen zonde uit de weg te gaan, die echt naar beste weten proberen om de beginselen van het evangelie na te leven, maar die desondanks behoorlijk ongelukkig, gefrustreerd en ontgoocheld zijn".
Zou dit ook een van de geestelijke kwalen kunnen zijn waar president Nelson het over heeft in zijn boodschap van hoop? Zuster Bonnie D. Parkin zei: "dat dankbaarheid een geestelijk beginsel is. Het opent onze geest voor een wereld die door de macht van een levende God wordt bestuurd".
Ik persoonlijk denk dat het niet voor niets is dat er gesproken wordt over de 'Geneeskracht van'. En dat juist deze drie punten, het bijhouden van een dankbaarheidsdagboek, het gebed en onze relatie met de Heiland, centraal staan. Dat je het een niet los kunt zien van het ander. Het geheel is meer dan de som der delen. En dat dankbaarheid het cement is van deze delen.
Vorig jaar januari stond er een artikel in de Liahona over 'Veertien manieren om weer emotioneel gezond te worden'. Daar moest ik aan denken tijdens het schrijven van dit blogje. Toen ik het erbij pakte en tip één las, voelde het voor mij alsof de cirkel rond was.
Vergeet de basis niet:
Gebed, Schriftstudie, kerkgang en dienstbetoon
Concentreer je op dankbaarheid
Bron: AD 24 november 2020
Zo gezond, column van /Rene Diekstra
Artikel : Hier al aan gedacht als je moe en futloos bent. Tip: Wees vriendelijk voor jezelf, Kate van Loon
Ga toch nog even voortborduren op de toespraak "Ga gewoon door - vol geloof", de toespraak die wij onlangs in onze vrouwenorganisatie bespraken. Want de praktijk wijst uit dat gewoon, niet altijd gewoon is. Deze toespraak gaat over "alledaagse ontmoediging die bij de ups en downs van het leven hoort". Net zoals de spreker zelf al zei: "Met ontmoediging bedoel ik niet de slepende gevolgen van klinische depressie, angststoornissen of andere ziekten die een bijzondere behandeling vereisen".
Dat ik hierop voortborduur, wil niet zeggen dat ik klaar ben met de onderwerpen 'slavernij' en 'ras en het priesterschap'. Integendeel. Daarnaast is het voortborduren net zo goed een 'hanger' die past op mijn kapstok: "God is geen aannemer des persoon". We krijgen allemaal in meer of mindere mate met tegenspoed te maken, ongeacht hoe trouw we wel of niet zijn. Voorbeelden genoeg daarvan in de Schriften. Hierbij denk ik aan Paulus, die, zoals hij zelf zei, "geplaagd werd door een scherpe doorn in zijn lichaam".
Dat ik specifiek Paulus aanhaal, heeft te maken met onze zondagschoolleesopdracht van deze week en de volgende notitie in mijn Schriften. Dit betreft een uitspraak van Boyd K. Packer: "Ik heb onlangs een huisarts gevraagd hoeveel van zijn tijd hij besteedde aan het behandelen van zuiver lichamelijke kwalen. Hij heeft een grote praktijk en na er ernstig over nagedacht te hebben, antwoordde hij: niet meer dan 20 procent. De rest van de tijd werk ik aan problemen die het lichamelijk welzijn van mijn patiënten beïnvloeden, maar niet lichamelijk van oorsprong zijn. Deze lichamelijke kwalen, zei de dokter, zijn slechts symptomen van een andere soort moeilijkheid". Kijkend naar de cijfers van nu, dan heeft "bijna de helft (48%) van de volwassenen in Nederland (18-75 jaar) ooit in het leven één of meerdere psychische aandoeningen gehad". Dat zijn cijfers die er niet om liegen. Ook wel beangstigend. Eén op twee. Tegelijkertijd gaat het Trimbos, want daar komt dit cijfer vandaan, ook in op wat mentale gezondheid is, en hoe je dat blijft.
In onze leesopdracht van deze week wordt dit gezegd over Paulus: "We weten niet wat Paulus' 'doorn in het vlees' was, maar we hebben allemaal onze eigen doornen waarvan we zouden willen dat God ze bij ons wegnam". Daarnaast wordt er dan gevraagd om over je eigen doornen na te denken in het licht van wat Paulus schrijft over beproevingen en zwakheden, maar er wordt ook dit gezegd: "De genade van de Heiland is voor mij genoeg om kracht in mijn zwakheid te vinden".
Ik heb ook zo een aantal doornen in mijn vlees. Zoals jullie weten ben ik in remissie. Volgende week staat weer een controleafspraak gepland. Daarnaast, als gevolg van chemotherapie, kamp ik met bijwerkingen waarbij vermoeidheid de boventoon voert. Los daarvan voel ik me goed en gezegend. Ik besef dat ik naast dit zomaar een extra doorn in mijn vlees had kunnen hebben, want ik weet ook dat "in vergelijking met de algemene bevolking patiënten die kanker hebben (gehad) veel vaker depressieve klachten ervaren. In de eerste twee jaar na diagnose ervaart een derde van de patiënten depressieve klachten".
Wat Paulus mij leert, is dat gebeden worden verhoord, maar niet altijd zoals wij dat willen. Daarnaast, dat vind ik een interessante: "En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg, want de kracht openbaart zich ten volle in zwakheid, want als ik zwak ben, dan ben ik machtig". Ik hoop dat ik altijd zwak genoeg zal zijn.
De dag dat ik schreef over onze persoonlijke waarde in de ogen van God, het belang aan verscheidenheid van stemmen, en dat ik niet voor een koortje mijn nest uit zou komen, bleek de zoon van een dierbare vriendin van mij niet meer in staat te zijn om voor wat dan ook zijn nest uit te komen. Zij weet dat ik hierover zal schrijven en zij heeft mij haar vertrouwen gegeven.
Het filmpje gaat over dat jouw stem van belang is. Elder Holland, want dit filmpje is gebaseerd op zijn toespraak "Gezongen en niet-gezongen liederen", zegt het zo: "Op die dagen dat we uit de toon lijken te vallen en ons minder voelen dan alle anderen, vraag ik u, in het bijzonder de jongeren van de kerk, te bedenken dat het Gods opzet was dat niet alle stemmen in zijn koor hetzelfde klinken. Juist de verscheidenheid - sopranen en alten, baritons en bassen - zorgt voor de mooiste muziek. Ieder schepsel van God heeft een plekje in het koor. Als we onze eigen uniekheid uit het oog verliezen...dan raken we de rijke schakeringen in toon en timbre kwijt die God bij de schepping van een wereld vol verscheidenheid voor ogen had".
Geen moment erbij stilgestaan dat toen ik dit filmpje deelde, er op dat moment mensen waren die niet meer in staat waren om de stop uit hun nest te halen, laat staan hun stem te laten horen. Die door alle regen die op hen neerdaalde niet meer in staat waren hun hoofd boven water te houden en verdronken in het dagelijks leven, tot ik de toespraak van elder Holland zag staan tussen de info over "Zelfmoordpreventie en hulpverlening aan nabestaanden". Hierdoor heeft deze toespraak en het filmpje zeker een andere lading gekregen.
Vandaag bespraken we de toespraak "Ga gewoon door - vol geloof". Soms is gewoon, dat blijkt wel, niet op te brengen. Gelukkig werd dit als aanvulling gezegd: "Als ik het over ontmoediging heb, zeg ik niet dat 'gewoon doorgaan met geloof in Christus' het enige is wat mensen met een klinische depressie, angststoornis of andere ziekten moeten doen. Voor deze vrienden, familieleden en anderen herhaal ik de raad van onze kerkleiders om alstublieft medische, psychologische en geestelijke zorg te zoeken, en daarbij uw vertrouwen in de Heer te stellen. Mijn hart gaat uit naar ieder van u die met deze unieke moeilijkheden worstelt. We bidden oprecht voor u".
Veel wil ik er verder niet over zeggen. Alleen dit, en misschien uiteindelijk wel het allerbelangrijkste, zeker als lid van de kerk zijnde, en dat betreft de twee volgende uitspraken. De ene is van ouderling Dale G. Renlund: "Als iemand een eind aan zijn leven of haar leven maakt, kan alleen God zijn of haar gedachten, daden en toerekeningsvatbaarheid beoordelen. Zelfmoord hoeft niet het allesbepalende kenmerk van iemands eeuwige leven te zijn." De andere uitspraak komt uit de toespraak: 'Suicide: Some things we know, and some we do not' van ouderling Russell M. Ballard die ouderling Bruce R. McConkie aanhaalt: "Zelfmoord bestaat uit het vrijwillig en opzettelijk van het leven beroven, vooral als de betrokkenen verantwoordelijk zijn en gezond van geest zijn. Personen die aan grote spanningen worden blootgesteld, kunnen de controle over zichzelf verliezen en mentaal vertroebeld raken tot het punt dat ze niet langer verantwoordelijk zijn voor hun daden. Zulke mensen mogen niet veroordeeld worden, omdat zij zichzelf van het leven beroofden. We moeten ook bedenken dat het oordeel aan de Heer is; Hij kent de gedachte, bedoelingen en capaciteiten van mensen, en hij zal met zijn oneindige wijsheid te zijner tijd alle dingen rechtzetten".
Ik behoor ook tot dat groepje, de 55-plussers (net, haha).
En ja, ook ik vind van mezelf dat ik niet tot die groep van ouderen behoor.
Van deze groep 'ouderen' voelt vier op de tien zich 10 jaar jonger dan ze zijn.
En ook in dat opzicht goochel ik al jaren qua beleving met mijn leeftijd.
Uiteraard, zou ik bijna zeggen, moest ik denken aan bovenstaand boekje toen ik dat las van die tien jaar jonger. En voor degenen die mij kennen en/of volgen, geen onbekende.
Hoewel gedateerd, toch actueel, zeker gezien het feit dat er in dit boekje niet alleen wordt ingegaan op voeding en beweging, maar ook de vraag naar voren komt of je er nog een sociaal leven op nahoudt.
Hoogleraar sociologie Nardi Steverink van de Rijksuniversiteit Groningen, zij is gespecialiseerd in succesvol ouder worden, heeft hierover het volgende gezegd:
'Al die beweging helpt wel.
Je blijf lichamelijk en geestelijk fit.
Maar misschien nog belangrijker is om sociaal actief te blijven.
Sociale relaties spelen een grote rol bij het gelukkig oud worden.'
Ik weet het, dit boek ziet er een beetje achterhaald uit. Maar ooit, alweer een aantal jaren terug, heb ik dit boek met veel plezier gelezen, en ook dingen eruit toegepast in mijn eigen persoonlijke leven. Nu fungeert dit boek meer als zo'n geel post-it-briefje van: weet je nog wel dat...... En dan met name op het gebied van gewichtsbeheersing.
Want daarover wordt het volgende gezegd: "Een goede vuistregel voor gewichtstoename is: voor elke 10 jaar die u ouder bent dan 25 jaar mag u anderhalf a twee kilo zwaarder zijn. Als u op uw vijfentwintigste bijvoorbeeld 57 kilo woog, zou u op uw vijfendertigste 59 kilo mogen wegen, op uw vijfenveertigste 61 kilo en op uw vijfenvijftigste 63 kilo".
Nu ben ik iets zwaarder dan in het gegeven voorbeeld. Eigenlijk ook iets zwaarder dan ik wil zijn, maar mijn gewicht is nog steeds in overeenstemming met mijn lengte. Dus geen punt van directe aandacht. Desondanks staat mijn gewicht, en dan met name in combinatie met lichaamsbeweging en voeding, toch op de agenda voor het komende jaar. Ik ben namelijk bezig met het thema 'groeien'. Niet in gewicht, dat was al duidelijk, nee, ik ben bezig met 'groeien van binnen uit'. Dat brengt me bij boek twee.
Daarin wordt namelijk het volgende gezegd:
"Totdat we, tot op zekere hoogte,
controle krijgen over de lagere wetten,
we nooit kunnen hopen de volgende stappen te zetten."
Stephen R. Covey haalt dan als voorbeeld de verleidingen van Jezus Christus aan, beginnend bij de eerste verleiding: "Nadat hij veertig dagen en veertig nachten had gevast, kreeg Hij tenslotte honger. Op dat moment stelde de duivel Hem op de proef en zei: 'U bent toch de Zoon van God? Zeg dan dat deze stenen brood moeten worden".
Stephen Covey noemt deze verleiding 'de vlees versus geest' verleiding. Daarover zegt hij het volgende: "Veel mensen zijn tegenwoordig letterlijk slaven van hun maag! Hun maag beheerst hun verstand en hun geest in plaats dat hun maag onderworpen is aan verstand en geest. Wie overmatig eet of zichzelf overgeeft aan vraatzucht, leeft in strijd met God's gegeven eetlust. Het is dwaasheid om willens en wetens dingen in het lichaam op te nemen die schadelijk of verslavend zijn of simpelweg zorgen voor overgewicht".
Wat hij zegt over 'geest versus matras', wat ook onder de vleesverleiding valt, laat ik bij deze maar even varen. Begrijpen jullie nu waarom ik naar dag 1 ben gegaan? Voordeel van dag 1 is, dat er nog een hele wereld voor mij open ligt.
