Rood is de kleur van...

 

Op dit moment liggen er zoveel hangers op 'mijn' bed dat mijn hoofd een beetje overloop. Ik ben flink aan het winkelen geweest, met andere woorden, iets te veel rond gelezen. Minder is meer zegt men, alleen ik ben niet zo goed in iets weg doen. Dus ik ben niet van één ding er in, één ding er uit, want ja, vroeg of laat kan je met iets ouds zo weer een nieuwe combinatie maken. Gelukkig is er nog genoeg ruimte op mijn kledingrek "God is geen aannemer des persoons". Blijk ik behoefte te hebben aan nog een kledingrek, dan kan ik er altijd nog eentje bij kopen. Of ik dit kledingrek ook zo zal noemen weet ik nog niet. Dat is van latere zorg. Laat ik in in ieder geval, om te beginnen, eerst maar eens mijn bed vrijmaken. 

Het eerste hangertje wat ik pak is voor een rood jurkje. "Rood is de kleur van vuur en bloed. Het wordt geassocieerd met energie, oorlog, gevaar, kracht en vastberadenheid. Maar ook met passie, verlangen en liefde. Daarnaast staat het ook voor moed". Dat ik juist als eerste voor dit jurkje kies heeft alles te maken met onze zondagschoolopdracht van vorige week en de opmerking "Schrijf uw indrukken op, pluis ze uit en maak anderen daar deelgenoot van".

Paulus had namelijk te horen gekregen dat er verdeeldheid heerste onder de mensen in de gemeente Korinthe. Paulus schrijft dan een brief waarin hij de leden van Korinthe oproept om eensgezind te worden en scheuringen te vermijden. Ze waren dus als het ware, in geestelijk opzicht, slaags met elkaar geraakt. En dan zegt Paulus dit: "Maar ik roep u ertoe op, broeders, door de Naam van onze Heer Jezus Christus, dat u allen eensgezind bent in uw spreken...één van denken en één van gevoelen". Het probleem is dat in de praktijk het nog niet zo eenvoudig is om de eenheid te bewaren, want een paar hoofdstukken later lezen we dat Paulus een conflict heeft met Barnabas waardoor ze besloten niet samen op reis te gaan. Niets menselijks was hun vreemd en daarin zijn wij niet veel anders. Al lezen we gelukkig ook dat ze hun verschil van mening bij legden. 

Mijn ervaring is, en dan heb ik het nog niet gehad over eensgezind te zijn in spreken, denken en gevoelen, dat het al moeilijk genoeg is om één in leer te zijn, wat toch ons uitgangspunt zou moeten zijn. Dit is wat de Heer zegt tegen de Nephieten: "...evenmin zal er woordenstrijd onder u zijn over de punten van mijn leer, zoals er tot dusver is geweest". Deze tekst gaat over de geest van twisten. Alleen, nu kom ik uit bij het pluis gedeelte, er is een verschil tussen twisten en het hebben van een conflict.

Ik kwam een interessant artikel tegen van de kerk met de volgende titel "7 ways to resolve conflict and achieve harmony": "Conflicten komen voort uit verschillen in verlangens en meningen, terwijl twist wordt veroorzaakt door het omgaan met die verschillen in woede of frustratie. Hoewel conflicten in de meeste relaties onvermijdelijk zijn, is twist iets dat we kunnen (en moeten) proberen te vermijden. Conflict is een natuurlijk verwacht onderdeel van het leven. Omdat we allemaal anders zijn opgevoed of verschillende levenservaringen hebben, hebben we allemaal verschillende kernbehoeften, motivaties en prioriteiten, en conflicten ontstaan meestal wanneer aan sommige van deze behoeften niet wordt voldaan of gerespecteerd." Hierbij denk ik aan elder Uchtdorf "Conflicten zijn onvermijdelijk, maar twist is een keuze. We kunnen onze reactie kiezen". 

Een conflict is op zich neutraal. Net als geld. Het gaat om hoe we het uitgeven. Probleem is echter, als we geen onderscheid maken tussen deze twee, we geneigd zijn conflicten te vermijden. In "Resolving conflicts" , een artikel van de BYU.edu, wordt een Joodse geleerde aangehaald die het volgende zei: “We houden van conflicten omdat uit krachtig debat de waarheid voortkomt. In de mormoonse cultuur daarentegen worden conflicten vermeden als de pest. De wijsheid van de LDS-aanpak is volgens Williams, de joodse geleerde, dat deze de harmonie en eenheid binnen de kerk bewaart en tegelijkertijd de deur naar openbaring opent. Een nadeel, zegt hij, is dat heiligen der laatste dagen misschien over het hoofd zien dat conflicten in gezinnen en andere relaties een noodzakelijk en waardevol onderdeel van de sterfelijke ervaring zijn. Je zou kunnen zeggen dat het deel uitmaakt van het plan van de Heer".

"Dat het deel uitmaakt van het plan van de Heer" is niet zomaar een opmerking die op zich zelf staat. Afgelopen zondag bespraken we de toespraak "Vredestichters gezocht". Daarin zegt president Nelson "dat meningsverschillen bij het leven horen" en haalt hij zijn twee raadgevers aan "die niet altijd hetzelfde over een kwestie denken... maar dat ze voorbeeldig zijn in de verwoording van hun gevoelens - vooral als ze van mening verschillen".  

Ook, mede ook één van de redenen van dit blogje, is dat president Nelson het "niet heeft over vrede tot elke prijs", en daar kan het vermijden van conflicten wel toe leiden. Wanneer ik denk aan vrede tot elke prijs dan denk ik aan de "lieve vrede". Al zegt hij ook, daarom het rode jurkje "Bid voor de moed en wijsheid om te zeggen of doen wat Hij zou zeggen of doen". 

Tot slot nog deze opmerking uit de toespraak "Vredestichters gezocht": "Het evangelienet is het grootste net van de wereld. God nodigt allen uit om tot Hem te komen, 'zwart en wit', geknechte en vrije, man en vrouw'. Er is plek voor iedereen. Er is echter geen plek voor vooroordelen, verkettering of onenigheid in welke vorm dan ook". 

Dit jurkje verdient zeker een plaats op mijn kledingrek. 

Afbeeldingen: Pixabay

Kleur uitspraak: De betekenis van kleuren

Treinkaartje

Voor mij is lezen op reis gaan. Geef me een boek en ik ben weg. Maar ook zonder dat ik daadwerkelijk met een boek aan de slag ga, kan ik een gevoel van reizen ervaren. Dat omdat iemand de moeite heeft genomen om informatie te delen uit een bepaald boek, wat jou weer een aantal inzichten geeft om van hier naar daar te gaan en eventueel nog verder dan dat. Dit vanwege de stof, ik noem het nadenk-stof, die het heeft doen opwaaien. Ik heb onderstaand boek niet gelezen, maar wat er samenvattend over gezegd wordt zie ik zelf, in ieder geval als een uitnodiging om op reis te gaan. En wie weet, jullie ook wel.

Het boek is trouwens een managementboek. Nu heb ik niets van doen met managen, behalve dan hoogstens mijn eigen huishouden. Als ik bijvoorbeeld de trein zou nemen, vraag ik me van tevoren niet af of ik nu in een 'rijtuig' zit of in een 'bak'. Ik stap gewoon in. Stof is overal. Voor mij is het niet gebonden aan plaats en ruimte.

"Gedoe komt er toch. Wees blij dat er gedoe is. Althans, als je wilt veranderen". Eigenlijk zou ik het hier al bij kunnen laten. Ieder zinnetje geeft al stof op zich. Maar er wordt meer gezegd. Ik heb weer gretig geknipt en geplakt, dus ga naar de site voor de context of misschien nog beter: lees het boek. 

Gedoe zit onder de tafel: "Tegelijkertijd speelt zich ook een vaak impliciete en vooral non-verbale interactie af, die bepalend is voor de onderlinge verhoudingen, voor de samenwerking, de sfeer. Het is de wereld van de emoties; van zorgen, beelden, fantasieën. Het gaat over dingen waarover we gewoonlijk niet praten - de wereld onder de streep -, maar waarvan al vele jaren geleden aangetoond werd hoe deze de objectieve werkelijkheid kan beïnvloeden. Normaliter is praten over gedoe taboe. Althans, dat doe je niet in de reguliere gremia vakoverleg en besluitvorming. Als er al over gepraat wordt, dan is dat meestal bij de koffieautomaat, de rookhoek, (plekjes in) het personeelsrestaurant, na de vergadering, tijdens de middagpauze, borrels of etentjes 'na afloop'. En dan gaat het zelden over het gedoe in eigen kring, maar over dat bij hen - 'ze' -, wie dat ook mogen zijn. Praten over gedoe in eigen kring doe je niet. Vaak geldt zelfs dat hoe erger het eigen, onderlinge gedoe, hoe meer er over anderen wordt gepraat. 'We' versus 'ze': een van de gemakkelijkst herkenbare manifestaties van gedoe. Zolang we onze pijlen op 'ze' - onze gemeenschappelijke vijand - kunnen richten, hoeven 'we' ons eigen gedoe niet uit te praten. Gedoe ontstaat in interactie met elkaar: iedereen levert er een bijdrage aan, niemand gaat vrijuit. En wil je het op tafel krijgen, dan zul je dat moeten doen met elkaar. Mede daardoor is het op tafel krijgen van gedoe een proces waarvan niemand van tevoren weet wat daar uit zal komen. En al helemaal niet hoe je er zelf uit zal komen..."

Er worden dan een aantal principes gedeeld, vijf om precies te zijn, die men heeft ontwikkeld om het gedoe op tafel te krijgen. Van de deelnemers op hun beurt wordt zowel "wil en vooral moed gevraagd".  Interessant vond ik ook een aantal opmerkingen uit deze principes: "Zelfs door niet je mond open te doen kun je meewerken aan het ontstaan van gedoe" en dat "De schuldvraag niet interessant is".

Tot slot gaat men in op "Gedoe op tafel: hoe krijg je dat?". Men geeft dan een vijftal tips. In tip 1 wordt het volgende gezegd: "Uiteindelijk gaat het altijd om het stellen van de juiste vraag. En die vraag is bijna altijd een variant op: 'Waar ben je bang voor?' Want angst is een dominante drijfveer bij gedoe".

Zoals jullie zien, stof genoeg. Voorlopig ben ik op reis, maar dan wel zonder stofdoek.

De lieve vrede

Zoals ik al schreef op mijn blogje van vorige week, was het mijn gewoonte om bijna wekelijks iets op ons vrouwenblog te schrijven. Dus dit zit er nog in als gewoonte. Of het mij lukt dit vast te houden, dat kan ik niet beloven. Dit blog is altijd uiteindelijk toch meer iets geweest van 'zoals de wind waait, waait mijn jasje'. Met periodes van wel dingen delen en periodes van niet in beeld zijn. 

Vandaag is in ieder geval een deeldag, en dat heeft alles te maken met het feit dat het soms gewoon heel moeilijk is om goed met elkaar te communiceren en in harmonie te blijven. Dus misschien dat ik daar nog aandacht aan geef, maar voor nu houden mijn gedachten zich bezig met de 'lieve' vrede. Persoonlijk zie ik de lieve vrede willen bewaren eerder als een niet-positief ding, maar niet iedereen blijkt dat zo te ervaren, of kijkt daar zo tegenaan. En dan heb je nog altijd het 'kerkbrilletje'. Maar die heb ik voor nu even afgezet. Althans, dat mag misschien wel zo lijken, maar is dat wel echt zo?

Op internet kwam ik een mooi artikel tegen van Jan Stevens, die "ingaat op wat de lieve vrede is en waarom mensen in het algemeen die lieve vrede willen bewaren". In dit artikel zegt hij onder andere, zoals gewoonlijk weer geknipt en geplakt, het volgende: "De lieve vrede is een houding die erop gericht is om ruzie, trammelant en conflicten te voorkomen". Je zou zeggen: "Dat is toch alleen maar positief?" Juist in de wereld waarin we nu leven, met al die conflicten die zich voordoen, in het klein binnen gezinnen, en groter, het wereldtoneel. Maar is dit een vrede die we, die ik wil nastreven? Ik denk dat het verschil zit in het woordje lief. 

Jan Stevens: "Wie de lieve vrede wil bewaren, past zich aan qua gedrag, spreekt zich niet uit, laat zich niet zien en manifesteert zich niet... Jij mag niet zijn wie je bent. Jij kan niet zeggen wat je voelt en ervaart. Het is dus voortdurend manoeuvreren tussen de bermbommen door. Zorg dat je niemand raakt. Let goed op wat je zegt en hoe je het zegt. Pas op voor lange tenen. Ga er nooit op staan!"

Het probleem van dit alles is, en daar zit tevens een waarschuwing in kijkend naar wat Stevens hierover zegt:"Het is namelijk geen vrede. Wanneer je de lieve vrede wilt bewaren, heb je ruzie met jezelf. Waarom? Omdat je ten enenmale voorbijgaat aan jouw behoeften, jouw gevoelens en aan wie jij bent. Je veronachtzaamt jezelf, je neemt jouw eigen zienswijze niet serieus en je haalt jezelf onderuit. Het is dus een vorm van sociaal wenselijke harmonie, maar het is geen harmonie. Je bedriegt jezelf, het is de valkuil van de schijnvrede".

De vraag is of je al dan niet met deze valkuil wil leven. Ik in ieder geval niet. Het mooie van een valkuil is dat er ook een kwaliteit tegenover staat. De kunst is alleen ervoor te zorgen dat er geen te voor je kwaliteit komt te staan. Leven in vrede met jezelf en anderen, zonder dat je in de lieve vrede valkuil stapt. Stof dus. Of dat ook tot een nieuw blogje leidt....?

Afbeelding: Pixabay