Vrouw zijn...

Alweer een aantal jaren geleden hadden wij in onze vrouwenvereniging een aantal activiteiten rond het thema 'Vrouw-zijn'.
Tijdens een van deze avonden hebben we stil gestaan bij een aantal vragen, zoals:

Wat doe ik graag?
Aan welke dingen heb ik een hekel?
Wat is mijn lievelingstekst, uitspraak?
Van welke kleuren houd ik?
Wat vind ik lekker?
Welke talenten en/of gaven heb ik?
Waar ben ik sterk in?
Hoe zou ik mezelf omschrijven?
Wat heb ik al bereikt?
Wat zou ik nog willen bereiken?

Dit alles hebben we later verwerkt in een collage.
Ook ik heb toen een collage gemaakt.
Wat ik me met name herinner, dat onze kinderen toentertijd gelijk wisten welke collage van mij was.

Later heb ik thuis naar aanleiding van deze avond nog een kleine collage gemaakt voor een van mijn mappen, en daarna er eigenlijk niet zo veel mee gedaan.
Althans, zo op het eerste gezicht.
Want toen ik later weer mijn collage in handen had, viel me niet alleen de kleur op, maar ook de opmerking 'tijd voor jezelf' en dit:

Wat ik toen voelde, tijd voor jezelf, heb ik in sommige opzichten achteraf gezien wel heel letterlijk genomen. 
De overgang heeft me zeker een duw in die richting gegeven.
Ik zou bijna zeggen: 'Leve de overgang'.

Mijn overgangsboekje

De cirkel is rond...

Dit wordt niet opnieuw een blogje rond de zonnebloem in de sfeer van de afgelopen periode.

Alhoewel dat misschien wel je eerste gedachte zou kunnen zijn.

Nee, deze zonnebloem heb ik ooit een keer gebruikt bij een uitspraak die ging over rust. 

'Rust

is niet simpelweg

stoppen met drukke werkzaamheden

Rust 

is passen

in je eigen wereld'

Wat ik zo mooi aan deze afbeelding vind is dat de zonnebloem als het ware gedragen wordt.

Maar ook het gevoel van gekoesterd worden komt bij mij op.

De zonnebloem ben ik, maar tegelijkertijd ben ik ook die handen.

Ik moet nu denken aan een gedicht dat ik al eerder gebruikt heb om bepaalde gevoelens te verwoorden en daar alsnog een zin uit

'...vastberaden het enige te doen

wat je kon doen -

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden'

De afgelopen tijd kreeg ik de vraag, niet alleen ik, maar manlief ook, hoe het nu precies zat met mijn sabbatsjaar. Die zou toch nu wel voorbij moeten zijn. Mijn sabbatsjaar is voorbij, alleen bepaalde dingen die ik deed voor mijn sabbatsjaar ziet men nog niet terug in mijn leven zoals dat nu is. Waardoor men dus denkt dat ik nog steeds aan het sabbatten ben. Ik begrijp de vraag, alleen ik denk dat men voorbij gaat aan het waarom van juist een sabbatsjaar. Wat onder andere kan inhouden dat je bepaalde dingen die je voorheen deed, nu niet meer doet of wil doen. 

Als je kijkt naar het scheppingsverhaal zoals beschreven in Genesis, dan is de Sabbat pas na de dagen één tot en met zes. Ik heb het omgedraaid en ben mijn eigen scheppingsverhaal begonnen met een sabbat. Mijn basis en ver(s)terkpunt. En van daaruit hoop ik door te kunnen groeien naar de volgende dagen. Zie het als een reis, mijn levensreis. 

Bovenstaande zon heeft daar alles mee te maken. Hij komt uit een boekje, dat je zou kunnen zien als een soort moodboard of collage, wat ik aan het begin van mijn sabbat heb gemaakt.

Komende tijd zal ik een aantal dingen daaruit met jullie delen, dingen die voor mij belangrijk zijn geweest, maar ook, en misschien was dat wel het allerbelangrijkste, heerlijk om te doen.

'Zelfs een tocht van duizend mijl

begint met de eerste stap'

Lao Tse

Foto: Photl.com

What matters most...

'Een lang leven is misschien niet goed genoeg, 

maar een goed leven is lang genoeg.'

Benjamin Franklin.

Klik op 'Voor ik dood ga wil ik...' voor meer van dit soort briefjes.
Maar bovenal vanwege het filmpje van Candy Chang. 

Little things...

... of drie vliegen in één klap.

Voor mezelf zijn die drie vliegen één geheel. Het probleem is alleen: hoe verwoord ik het, zodat het op 'papier' ook een samengesteld geheel is.

Juist dat onvermogen kan mij weerhouden om aandacht te geven aan mijn blog.

Voelen is één, uiten is wat anders.

Maar nu ik het toch over voelen heb, laat ik daarmee beginnen.

'Want sommigen van ons hebben de meest opmerkelijke personen die wij kennen

- personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd -

gevonden binnen de banden van een boek.'

Degenen die mijn blog volgen, weten dat ik van lezen houd en ook dat ik bovenstaande uitspraak al eens eerder in een blogje heb verwerkt. Trouwens, al volg je mijn blog niet, de afbeelding rechts spreekt op zich al voor zich zelf.

Als we de media die we gebruiken bewust toetsen, is dat een moment van reflectie. 

Professor Jensen noemt zo’n moment een 

‘gesprek met onszelf’: ‘een innerlijke dialoog

 — een geven en nemen, waarin we luisteren en reageren. 

De beste gesprekken die we hebben, worden vaak momenten van persoonlijke bekering, 

omdat het doorgaans door een gesprek is dat we onze mening veranderen, 

een nieuwe weg inslaan 

of ons voornemen om ons leven te beteren. 

De aanpassingen die we op die momenten in onze ziel aanbrengen, 

zijn meestal klein, eenvoudig, gradueel, vertroostend en productief.’

Tijdens het lezen van de Liahona kwam ik deze tekst tegen in een artikel over 'Media de moeite waard' (blz. 14)  en moest ik gelijk denken aan 'mijn' uitspraak, 'personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd'. 

Lezen is voor mij op reis gaan, en ik maak daar tijd voor vrij, bewust.

Niet lezen is geen optie; ik weet wat dat met me doet.

Wat mij bij mijn derde uitspraak brengt, die gaat over 'het voeden van de vrede in jezelf':

'Voed de vrede in jezelf.

Let eens op welke prikkels van buitenaf je toelaat.

Wat neem je op aan onvrede en onrust?

En welke dingen brengen je juist vrede en vertrouwen?

Als je merkt dat je vooral onvrede en onrust toelaat,

kun je jezelf trainen om betere keuzes te maken.

Wat voedt de vrede in jou?

Mediteren, inspirerende boeken lezen, 

een wandeling in de natuur maken?

Maak hier bewust ruimte voor.' 

Timber Hawkeye, van hem is bovenstaande uitspraak, zegt grappig genoeg het volgende over de tv:

'Ik probeer ook om minder onvrede van buitenaf toe te laten. 

Geweld op tv zien is voor je hoofd wat geraffineerde suiker eten voor je lichaam is. 

Een uurtje ruis kan onrust en onvrede voor de hele dag veroorzaken.'

Om die reden heeft hij zijn tv weggedaan. 

Nu wil ik niet zo ver gaan dat ik onze tv de deur uit doe.

Maar ik denk wel dat hij een punt heeft.

Niet alleen als het gaat om geweld, dus wat we kijken, maar ook hoeveel we kijken, wat voor hem duidelijk geen probleem meer is. 

Hierin een bewuste keus maken zou dus zomaar van invloed kunnen zijn op onze dagelijkse reis door het leven.

Vanwege het uitfilteren van. 

Het zijn de kleine dingen die het doen. 

Zijn het nu stiekem toch vier vliegen geworden?
Ach, wat maakt het uit, ik heb een 'klap' uitgedeeld.

Ondanks mijn geworstel om het te verwoorden. 

 

Uitspraak Timber Hawkeye: Happinez oktober 2013,  Workout voor je ziel.   

Smileys: internet.

Even niet.....

Zoals jullie weten ben ik bezig met dag 1 en mijn ooit-lijstje.
Daar ligt momenteel mijn hart, mijn verlangen, mijn gedachten en mijn tijd.
En het grappige daaraan is dat ik eigenlijk helemaal geen behoefte heb om dit te delen op mijn blog.
Schrijven kost soms meer energie dan het mij geeft.

Dan pak ik liever een boek. 

.

De reis

Op een dag wist je eindelijk

wat je moest doen, en begon,

hoewel de stemmen om je heen

hun slechte adviezen

bleven roepen - 

hoewel het hele huis

begon te schudden

en je het oude getrek

aan je enkels voelde.

"Maak mijn leven!"

riep iedere stem.

Maar je stopte niet.

Je wist wat je moest doen,

hoewel de wind

met zijn stijve vingers

aan de fundamenten knaagde,

hoewel hun melancholie

ondraaglijk was.

Het was al laat

genoeg, en een wilde nacht,

en de weg vol gevallen

takken en stenen.

Maar terwijl je hun stemmen achterliet

begonnen beetje bij beetje

sterren te schijnen

door deze wolkenkleden,

en er was een nieuwe stem

die je langzaamaan

als de jouw herkende,

die je gezelschap hield

terwijl je dieper en dieper afdaalde

de wereld in,

vastberaden het enige te doen

wat je kon doen - 

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden.

Afbeelding: flickr.com; Zoals de wind waait.
Gedicht: Karma Repair Kit: Items 1-4 | Richard Brautigan

Ontdekkingsreis...

Net terug van 'Lopen met Evy'.
Volgende week loop ik mijn laatste les.
Dan loop ik de 5 kilometer.
En kan ik dit afstrepen van mijn ooit-lijstje.
Ik ben fier op mezelf.

Ik zit nu in een andere fase van mijn leven.
Dat betekent nog steeds keuzes maken.
Ook kan ik niet heen om het lengte- of het breedte verhaal.
Maar mijn prioriteiten zijn wel gekanteld.
Dat heeft natuurlijk te maken met dag 1.
En verwerkt in deze dag zit mijn ooit-lijstje.

Natuurlijk ga ik door met 'Lopen met Evy'.
Niet voor de tien kilometer, maar gewoon de vijf blijven lopen.
Zoals ik al eerder heb gezegd, ik ben even klaar met binnen sporten.
Daarnaast heb ik genoten van het steeds groener worden van de wereld om mij heen, maar ook van de regen en de wind om mijn oren.
Wie zei ook alweer dat goede voornemens geen zin hebben?

Nog van vorig jaar, van tijdens het wandelen. 

Dat heeft ook zo zijn charme. 

Enige gewoonte voor dit jaar

Na jaren binnen te hebben gesport, was ik daar opeens klaar mee.
Tijd voor wat anders. 

Maar vooral was ik toe aan beweging in de frisse lucht. 

Nu, dat heb ik geweten; fris was het zeker.

Los nog van de wind en de regen.

Maar wat heb ik genoten.

Zeker afgelopen vrijdag.

Kon amper de instructies volgen; zo waaide de wind om mijn oren. 

Voelde me net een jonge hond.

Over 'uitgelaten' gesproken. 

Ik ben namelijk begonnen met het hardloopprogramma 'Start to Run' van Efy.

Vandaar dat ik onlangs schreef: 'Tussendoor laat ik mezelf drie keer in de week uit'.

Vandaag les 10.

Kijk er nu alweer naar uit.
Ja, dag 1 voelt goed, heel goed.

'Goed voor jezelf zorgen,

onverschillig wat voor schijnbare moeilijkheden er zijn 

of in welke omstandigheden je ook mag verkeren, 

is echt de enige gewoonte die je moet hebben.

De excuses waarachter je je verschuilt om niet goed voor jezelf te hoeven zorgen

 – je gezin, werk of andere verplichtingen – 

maken slechts deel uit van de uitdaging,

 hoe geldig ze ook mogen klinken.' 

Peter Cohen

Foto: photl.com

Ik leef nog hoor

Druk met van alles.

Tussendoor laat ik mezelf drie keer in de week uit.

Voorlopig even zonder stappentellers. 

Mijn enthousiaste stappenteller draaide al gauw door.

Hij kon het tempo niet meer bij benen.

En van die andere stappenteller werd ik niet blij.

Die ligt voorlopig even in een hoekje.

Over een tijdje mag hij weer mee naar buiten.

Kijken wat hij dan te zeggen heeft. 

Viersprong, Dordrecht

Het feminitisch model

Nog druk doende met dag 1.
Loop nu zelfs rond met twee stappentellers.
Hoe gek kun je zijn.
Maar ik vertrouwde toch niet helemaal de uitkomst van mijn eerste stappenteller.
De tweede stappenteller is een stukje, eigenlijk meer dan, enthousiast.
Zelfs als ik achter de potten en pannen in de keuken sta te scharrelen, turft hij er lustig op los.
Probeer nu tussen deze twee een bevredigend midden te vinden.

Het vinden van een middenweg doet me trouwens denken aan wat ik onlangs las in de Liahona.
Staat zo op het oog los van hoeveel stappen ik op een dag verzet.
Maar aan de andere kant, beide hebben juist ook weer alles te maken met hoe ik mijn vrouw-zijn invul.

"Als onzelfzuchtigheid betekent dat een vrouw haar eigen identiteit en persoonlijke groei moet opgeven, dan wordt onzelfzuchtigheid verkeerd begrepen.
Maar het tegenwoordige feministische model, waarin de vrouw in zeer grote mate onafhankelijk van haar gezin functioneert, slaat te ver door.
Een verstandiger kijk op de zaak is dat man en vrouw onderling afhankelijk zijn van elkaar.
De critici die moeders van afhankelijk naar onafhankelijk hebben verschoven, hebben het gematigde midden van onderlinge afhankelijkheid overgeslagen.
Zij die moeders van onzelfzuchtigheid naar zelfzucht hebben verschoven, hebben het gematigde midden overgeslagen, waarin een vrouw er zelf voor kiest om te dienen en zo tot persoonlijke groei komt.
Deze excessen zorgden ervoor dat de discussie over de waarde van het moederschap er, ironisch genoeg, toe heeft geleid dat het grote publiek moeders, maar ook vrouwen in het algemeen, niet meer serieus neemt."



Uitspraak: Bruce C Hafen:
‘Motherhood and the Moral Influence of Women’.
Toespraak gehouden in het Wereldcongres over het gezin II, Genève, Plenaire vergadering IV, 16 november 1999, http://worldcongress. org/wcf2_spkrs/wcf2_hafen.htm
Afbeelding: photl.com

Puf

Waar had ik het de vorige keer ook alweer over?

'Als je echt iets wilt, zal je een weg vinden.

Zo niet, dan vind je een excuus.'

Hartstikke druk geweest, alleen helaas hoofdzakelijk zittend.

Maar daar heeft mijn stappenteller geen boodschap aan. 

Die wil stappen zien.

Dus....

Afbeelding: ?

Wat ben ik toch origineel....

In de top tien goede voornemens wereldwijd van 2013 stond afvallen bovenaan.
En ik verwacht dat afvallen dit jaar ook weer in de top tien zal staan.
In die van mij zeker.
Als was ik daar in het licht van dag 1 toch al mee bezig.

'Als je echt iets wilt, zal je een weg vinden.

Zo niet, dan vind je een excuus.'

Anoniem. 

Althans niet tijdens de feestdagen.
Ja, ik heb mijn excuus gevonden.
Maar als je echt iets wilt, zal je een weg vinden.
Allereerst hebben we onze oude weegschaal weggegooid.
Ik was op een gegeven moment op deze weegschaal ongeveer 123 kilo.
Nu weeg ik bij lange na geen 123 kilo, maar het strooit wel lekker zand in je ogen.
Want ik voelde al lang, ondanks mijn omrekenarij, dat ik meer woog dan goed voorbij was. 

Wordt vervolgd.
Achter de komma nauwkeurig.

Dankzij mijn nieuwe weegschaal.

Trouwens, nog de beste wensen voor dit jaar. 

Of zie je het nu al niet meer zitten na mijn gepraat over een weegschalen en gewicht?

Afbeelding: photl.com

Dag 1

Ik weet het, dit boek ziet er een beetje achterhaald uit. Maar ooit, alweer een aantal jaren terug, heb ik dit boek met veel plezier gelezen, en ook dingen eruit toegepast in mijn eigen persoonlijke leven. Nu fungeert dit boek meer als zo'n geel post-it-briefje van: weet je nog wel dat...... En dan met name op het gebied van gewichtsbeheersing.

Want daarover wordt het volgende gezegd: "Een goede vuistregel voor gewichtstoename is: voor elke 10 jaar die u ouder bent dan 25 jaar mag u anderhalf a twee kilo zwaarder zijn. Als u op uw vijfentwintigste bijvoorbeeld 57 kilo woog, zou u op uw vijfendertigste 59 kilo mogen wegen, op uw vijfenveertigste 61 kilo en op uw vijfenvijftigste 63 kilo".

Nu ben ik iets zwaarder dan in het gegeven voorbeeld. Eigenlijk ook iets zwaarder dan ik wil zijn, maar mijn gewicht is nog steeds in overeenstemming met mijn lengte. Dus geen punt van directe aandacht. Desondanks staat mijn gewicht, en dan met name in combinatie met lichaamsbeweging en voeding, toch op de agenda voor het komende jaar. Ik ben namelijk bezig met het thema 'groeien'. Niet in gewicht, dat was al duidelijk, nee, ik ben bezig met 'groeien van binnen uit'. Dat brengt me bij boek twee. 

Daarin wordt namelijk het volgende gezegd:

"Totdat we, tot op zekere hoogte, 

controle krijgen over de lagere wetten,

we nooit kunnen hopen de volgende stappen te zetten."

Stephen R. Covey haalt dan als voorbeeld de verleidingen van Jezus Christus aan, beginnend bij de eerste verleiding: "Nadat hij veertig dagen en veertig nachten had gevast, kreeg Hij tenslotte honger. Op dat moment stelde de duivel Hem op de proef en zei: 'U bent toch de Zoon van God? Zeg dan dat deze stenen brood moeten worden".    

Stephen Covey noemt deze verleiding 'de vlees versus geest' verleiding. Daarover zegt hij het volgende: "Veel mensen zijn tegenwoordig letterlijk slaven van hun maag! Hun maag beheerst hun verstand en hun geest in plaats dat hun maag onderworpen is aan verstand en geest.  Wie overmatig eet of zichzelf overgeeft aan vraatzucht, leeft in strijd met God's gegeven eetlust. Het is dwaasheid om willens en wetens dingen in het lichaam op te nemen die schadelijk of verslavend zijn of simpelweg zorgen voor overgewicht". 

Wat hij zegt over 'geest versus matras', wat ook onder de vleesverleiding valt, laat ik bij deze maar even varen. Begrijpen jullie nu waarom ik naar dag 1 ben gegaan? Voordeel van dag 1 is, dat er nog een hele wereld voor mij open ligt. 

Kip-of-ei

Veranderen!
Doen we dat nu van buiten naar binnen of toch van binnen naar buiten?
Of is dit gewoon een kwestie van interpretatie?
Gaat het uiteindelijk niet om het eindresultaat dat je behaalt?

En is dat niet allesbepalend?

Zoals jullie weten, heb ik mezelf een sabbatical gegeven.
Om reden dat ik niet meer kon instemmen met bepaalde zaken in mijn eigen leven.

Ik voelde de behoefte om afstand te nemen. 
Bijna iedereen gooit het op de overgang, en met dit gegeven kan ik prima leven.
In die zin is de overgang dus een zegen in mijn leven.

Onlangs kwam ik een boekje tegen van Mira Kirschenbaum: 'Alles heeft een reden'.
In dit boekje gaat Mira Kirschenbaum ervan uit "dat ongeacht wat je overkomt, er niet alleen iets waardevols uit die gebeurtenis voort zal komen, maar het simpelweg ook noodzakelijk is dat dit jou juist overkomt: je leert ervan en je groeit erdoor".
En dat achter die gebeurtenis een of meer redenen kunnen zitten, zoals bijvoorbeeld "je thuis te laten voelen in de wereld, jezelf volledig kunnen accepteren of om je te leren dat je je angst kunt loslaten en dat het jouw opdracht in het leven is om een van die redenen te vinden, zodat je kunt ontdekken wie je echt bent".

Daarnaast zegt ze iets over veranderen. Daar zegt ze namelijk het volgende over: "Het is onmogelijk om jezelf van binnenuit te veranderen. Echte verandering vindt van buiten naar binnen plaats". En dan geeft ze aan hoe dat te doen. In wezen zegt ze, simpel samengevat:

"Zaai een geachte, oogst een daad.

Zaai een daad, en oogst een gewoonte."

Tot slot zegt Kirschenbaum: "Gedurende ons leven worden we voortdurend herboren doordat we steeds weer een nieuw zelf scheppen uit onze ontmoetingen met het leven".

Ik kan mezelf helemaal vinden in "dat we een nieuw zelf scheppen".
Ook ik ben een soort nieuwe innerlijke wereld aan het scheppen.
Alleen, als ik denk aan scheppen, dan moet ik ook denken aan het Scheppingsverhaal.
Met dit verschil dat na zes dagen van scheppen er dan pas een sabbatdag volgt, terwijl ik reeds mijn sabbatical hebt gehad.
Maar voor het overige volg ik hopelijk de lijn van het verhaal.
Dus al je me vraagt waar ik sta, ik zit in dag één, lichaam versus.........

Ps.

Al voel ik stiekem meer voor 'van binnen naar buiten'.

 

Uitspraken: Tekst tussen aanhalingstekens is uit "Alles heeft een reden"
Afbeelding: internet

Orde op zaken

Ik weet niet wat mijn gedachten 's nachts doen, maar als ik 's morgens wakker word, moet ik altijd, zo voelt het althans voor mij, mijn gedachten eerst weer even op een rijtje zetten.

Zo ook vanochtend.
Terwijl ik al liggend in mijn bed mijn gedachten één voor één aan het plaatsen was, kwam daar de gedachte in mij op dat ik al eeuwen niet op mijn blog had gezeten.
Naast deze gedachte kwam het woord chaos naar boven.
Er lopen momenteel zoveel zaken door elkaar.
Bleef het maar bij lopen, deze zaken, dan doe ik wel een stap opzij om ze voorbij te laten gaan. 

Alleen zo werkt het natuurlijk niet. 

Uiteindelijk maar goed ook dat het zo is. 

Nu heb ik, zoals jullie weten, geen problemen met chaos.

Ik kan daar over het algemeen heel goed mee overweg.
Creëer zelf vaak met het grootste gemak chaos.

Maar de laatste tijd kreeg het woord chaos toch ook een andere klank, en voelde de chaos meer aan als een gebrek aan rust, dan door alles heen het hebben van controle.

Goed beschouwd houd ik van het woord chaos.
Omdat chaos voor mij betekent vormen, scheppen, organiseren en herorganiseren.
Alle elementen zijn aanwezig om tot iets te kunnen komen.

Terwijl ik dus, nog steeds in bed, over mijn chaos nadacht, moest ik opeens aan het scheppingsverhaal denken.
Misschien omdat ik straks naar de tempel ga.

In den beginne schiep God de hemel en de aarde.
De aarde nu was woest en ledig, de duisternis lag op de vloed..

Ja, soms voel je je woest en ledig, en ligt de duisternis soms op de vloed, omdat de eisen van het dagelijks leven zich laten gelden.
Maar in het scheppingsverhaal zitten ook elementen die het vermogen hebben om bepaalde zaken weer in perspectief te plaatsen.

...en de Geest Gods zweefde over de wateren.
En God zeide: Er zij licht, en er was licht.
En God zag dat het licht goed was.....
Toen was het avond geweest en het was morgen geweest: de eerste dag.

Met andere woorden, soms kun je niet meer doen dan per dag te leven. 
En gewoon niet meer doen dan dat.
Als inzicht dag één is in het scheppingsproces, zit ik voor de rest van de dag goed.

Want aan het einde van de dag was het goed. 

Dat schept perspectief.

Alles onder de hemel heeft zijn tijd. 
Nu kan mijn dag al helemaal niet meer stuk.
Denk dat ik maar gewoon in bed blijf liggen.

Wie weet voor hoeveel meer dagen ik inzicht krijg?