Vrouw zijn...

Alweer een aantal jaren geleden hadden wij in onze vrouwenvereniging een aantal activiteiten rond het thema 'Vrouw-zijn'.
Tijdens een van deze avonden hebben we stil gestaan bij een aantal vragen, zoals:

Wat doe ik graag?
Aan welke dingen heb ik een hekel?
Wat is mijn lievelingstekst, uitspraak?
Van welke kleuren houd ik?
Wat vind ik lekker?
Welke talenten en/of gaven heb ik?
Waar ben ik sterk in?
Hoe zou ik mezelf omschrijven?
Wat heb ik al bereikt?
Wat zou ik nog willen bereiken?

Dit alles hebben we later verwerkt in een collage.
Ook ik heb toen een collage gemaakt.
Wat ik me met name herinner, dat onze kinderen toentertijd gelijk wisten welke collage van mij was.

Later heb ik thuis naar aanleiding van deze avond nog een kleine collage gemaakt voor een van mijn mappen, en daarna er eigenlijk niet zo veel mee gedaan.
Althans, zo op het eerste gezicht.
Want toen ik later weer mijn collage in handen had, viel me niet alleen de kleur op, maar ook de opmerking 'tijd voor jezelf' en dit:

Wat ik toen voelde, tijd voor jezelf, heb ik in sommige opzichten achteraf gezien wel heel letterlijk genomen. 
De overgang heeft me zeker een duw in die richting gegeven.
Ik zou bijna zeggen: 'Leve de overgang'.

Mijn overgangsboekje

Meditatief proces

Links en rechts van mijn berichten heb ik wat uitspraken staan.
Onder andere deze uitspraak van Joseph Campbell:

"De grote vraag is

of je van harte zult kunnen instemmen

met het avontuur dat jouw leven is."

Deze uitspraak staat daar natuurlijk niet zomaar.
Maar op een gegeven moment had ik zelf het gevoel dat ik niet meer volledig leefde in overeenstemming met deze uitspraak.
Of de overgang daarin nu een rol heeft gespeeld, het lege-nest-syndroom zijn kop opstak, of wat er nog meer allemaal om de hoek kan komen kijken, ik vond dat het tijd werd om mezelf een sabbatical te geven.

Voordat jullie je van alles in het hoofd halen, en hierbij denken aan een carrièrebreak, een verre reis, of een of ander prachtig vrijwilligersproject, dan hebben jullie het helemaal mis.
Al heb ik in zekere opzichten dat eigenlijk wel degelijk gedaan.
Ik heb een 'carrièrebreak' genomen, al zou niemand dat een 'carrièrebreak' noemen, omdat het woord 'carrière' daar totaal niet van toepassing op is.
En ja, ik ben op reis gegaan, want als ik lees, dan ben ik op reis.
En dat prachtige vrijwilligersproject waar ik me aan overgegeven heb, dat was en ben ik zelf, en vond plaats binnen de muren van mijn eigen hart.

Tot nu toe heeft het mij al het nodige opgeleverd.
Onder andere het inzicht dat ik behoorlijk gehaast leefde.
Dat ik gehaast leefde, wist ik natuurlijk al, vandaar natuurlijk die stap terug.
Maar dan nu met het inzicht:

"dat haast een slechte gewoonte is en een probleem van de geest. 

En dat de mate waarin je je gehaast voelt, 

helemaal afhankelijk is van de mate

 waarin je je aandacht gericht kunt houden op het heden."

Gelukkig hebben we het vermogen dat aangeleerde dingen ook weer afgeleerd kunnen worden. 
Waar een sabbatical al niet goed voor is.



Uitspraak: Richard Carlson
Afbeelding: photl.com, even geen Zoef de Haas

Gedachte

"De vreemde paradox is

 dat het dezelfde tijd neemt

 om een slonzig, kleurloos, onbewogen en onproductief

 leven te leiden 

als het neemt 

om vreugdevol en overvloedig 

te leven."

Foto: photl.com

Uitspraak: ?

Overpeinzing

Geen eeuwigheid 

geeft terug

wat men van het ogenblik

weigert 

aan te nemen. 

Uitspraak: Friedrich Schiller

Leer in het heden te leven

Leer van gisteren, leef nu, en hoop voor morgen.

Richard Carlson zegt hierover in zijn boekje 'Maak van een mug geen olifant' het volgende:

Onze zielerust wordt in hoge mate bepaald door ons vermogen in het heden te leven. Wat er gisteren of vorig jaar ook is gebeurd, en wat ons morgen ook te wachten staat, we bevinden ons in het nu - altijd. Het lijdt geen twijfel dat velen van ons zich de neurotische kunst eigen hebben gemaakt een groot deel van het leven te besteden aan piekeren over allerlei dingen - liefst allemaal tegelijk. We laten onze momenten in het nu overschaduwen door problemen van gisteren en zorgen voor morgen, net zolang tot we er gespannen, gefrustreerd, neerslachtig en wanhopig van worden.

Geeft wel te denken wat hij daar zegt. De schaduwen van gisteren en morgen die ons leven in het nu beïnvloeden, met alle negatieve gevoelens van dien. En vooral wij vrouwen, zijn goed in piekeren, tobben en zich zorgen maken. En meestal brengt het ons geen stap verder. Meestal. Maar daar verandering in brengen is makkelijker gezegd dan gedaan. Want ook je karakter speelt hierin een rol.

Los van alles wat hierover geschreven is kwam ik hierover een leuke tip tegen. En dat is dat je je piekergedachten niet moet onderdrukken, maar dat je vaste piekermomenten in je dagelijks leven moet inplannen. En dat je je dan volop mag overgeven aan je gepieker.

Misschien is het een idee om een piekerdagboek aan te schaffen. Het bijhouden van een dagboek is sowieso zinvol. En het is in iedergeval weer iets anders dan een tuindagboek.