Wij, gewone mensen...

Zomaar een opname.

Genomen in het slavernijmuseum Kura Hulanda. 

Deze afbeelding valt in het niet bij het staan daar in het museum bij een replica van een slavenschip. 

Uiteraard staat dit museum stil bij meer 'zaken' dan de slavernij.
Maar voor mij heeft het weergeven van deze periode de meeste indruk op mij gemaakt.
Dat wij mensen tot een zo grote ontmenselijking in staat zijn.
Want dat is wat dit museum met je doet, je betrekt het op jezelf.
Dat bleek ook wel uit de reacties ter plaatse.
Iemand zei met afschuw: "Dat wij Hollanders hiertoe in staat waren".
Alleen helaas, niet alleen de Hollanders.
Toen niet, daarvoor niet, en nu ook niet.

Vluchten kan niet meer...

Kop in de krant van vandaag:

Ten strijde

NAVO is Russisch getreiter beu

Meer zonnebloemen?

Vluchten kan niet meer

(klik)

Foto's: Amerikaanse Begraafplaats Margraten

Vluchten kan niet meer: Frans Halsema en Jenny Arean

Onze diepste angst

'Onze diepste angst is niet dat wij onvolmaakt zouden zijn,

Onze diepste angst betreft onze niet te meten kracht.

Niet de duisternis, maar het licht in ons

Is wat we het meeste vrezen

Wij vragen onszelf af:

Wie ben ik om mezelf briljant, schitterend, geweldig te achten?

Maar wie ben jij om dat niet te zijn?

Je bent een kind van God!

Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst

Er is niets verlicht aan je klein te maken opdat

Andere mensen zich bij jou niet onzeker zullen voelen.

Wij zijn bestemd om te stralen zoals kinderen dat doen.

Wij zijn geboren om de glorie Gods die in ons is te openbaren.

De glorie is niet slechts in enkelen,

Maar in ieder mens aanwezig.

En als wij ons licht laten stralen geven we onbewust

Andere mensen toestemming hetzelfde te doen.

Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn

Bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.' 

Afbeelding internet: 
http://mwbroerse.files.wordpress.com/2014/03/kind-zonnebloem-11.jpg?w=261&h=131
Tekst: Marianne Williamson, uit haar boek 'A Return to Love'.

De cirkel is rond...

Dit wordt niet opnieuw een blogje rond de zonnebloem in de sfeer van de afgelopen periode.

Alhoewel dat misschien wel je eerste gedachte zou kunnen zijn.

Nee, deze zonnebloem heb ik ooit een keer gebruikt bij een uitspraak die ging over rust. 

'Rust

is niet simpelweg

stoppen met drukke werkzaamheden

Rust 

is passen

in je eigen wereld'

Wat ik zo mooi aan deze afbeelding vind is dat de zonnebloem als het ware gedragen wordt.

Maar ook het gevoel van gekoesterd worden komt bij mij op.

De zonnebloem ben ik, maar tegelijkertijd ben ik ook die handen.

Ik moet nu denken aan een gedicht dat ik al eerder gebruikt heb om bepaalde gevoelens te verwoorden en daar alsnog een zin uit

'...vastberaden het enige te doen

wat je kon doen -

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden'

De afgelopen tijd kreeg ik de vraag, niet alleen ik, maar manlief ook, hoe het nu precies zat met mijn sabbatsjaar. Die zou toch nu wel voorbij moeten zijn. Mijn sabbatsjaar is voorbij, alleen bepaalde dingen die ik deed voor mijn sabbatsjaar ziet men nog niet terug in mijn leven zoals dat nu is. Waardoor men dus denkt dat ik nog steeds aan het sabbatten ben. Ik begrijp de vraag, alleen ik denk dat men voorbij gaat aan het waarom van juist een sabbatsjaar. Wat onder andere kan inhouden dat je bepaalde dingen die je voorheen deed, nu niet meer doet of wil doen. 

Als je kijkt naar het scheppingsverhaal zoals beschreven in Genesis, dan is de Sabbat pas na de dagen één tot en met zes. Ik heb het omgedraaid en ben mijn eigen scheppingsverhaal begonnen met een sabbat. Mijn basis en ver(s)terkpunt. En van daaruit hoop ik door te kunnen groeien naar de volgende dagen. Zie het als een reis, mijn levensreis. 

Bovenstaande zon heeft daar alles mee te maken. Hij komt uit een boekje, dat je zou kunnen zien als een soort moodboard of collage, wat ik aan het begin van mijn sabbat heb gemaakt.

Komende tijd zal ik een aantal dingen daaruit met jullie delen, dingen die voor mij belangrijk zijn geweest, maar ook, en misschien was dat wel het allerbelangrijkste, heerlijk om te doen.

'Zelfs een tocht van duizend mijl

begint met de eerste stap'

Lao Tse

Foto: Photl.com

Stilte...

'Rouw verenigt 

was de zin die oplichtte in het geheel 

Hoe triest 

als dit het pad is dat wij moeten gaan' 

Wij kregen gisteravond bezoek en dit brachten zij heel toevallig mee. 

Het ongedwongen gebed...

Ik was op zoek naar een verhaal dat te maken had met een van mijn vorige berichtjes.
Ik ben dus nog niet klaar met de zonnebloemen.
In mijn herinnering heeft het iets met gele vierkanten te maken, maar misschien speelt de kleur geel van de zonnebloemen me ook wel parten.
Het verhaal illustreert op een eenvoudige manier heel treffend hoe gemakkelijk wij bezwijken onder de druk van onze omgeving.
Tijdens mijn zoektocht naar dit helaas nog niet gevonden verhaal, kwam ik het volgende gedichtje tegen.
Dit gedichtje gaat over het gebed, maar aan de andere kant laat het ook heel goed zien dat als we binnen het geheel voorbij gaan aan de essentie, en ons richten op de vorm, letter of hoe je het ook wil omschrijven, simpel gezegd ons oor laten hangen naar de vele stemmen om ons heen, we de geest van het geheel missen,
Houd me ten goede, ik geloof in de vorm, het hoe en wat als raamwerk.

Hierbij moet ik echter ook denken aan 'Vergeet mij niet', dat daar door als die verschillende vormen het waarom vergeten wordt, waar de vreugde liegt. 

'De juiste manier om te bidden,

Zei diaken Samuel van Striemen,

En de enige juiste houding,

Is nederig en op de knieën.'

'O nee, ik zou daarentegen zeggen,

Zei dominee E. van Ellebogen.

'Rechtopstaand, met uitgestrekte armen.

En hemels kijkend, met opgeheven ogen'.

'O nee, helemaal niet', zei ouderling De Wit;

'Zo'n houding is veel te onvertogen.

'Men moet bidden met ogen stijf dicht,

En het hoofd heel nederig gebogen'.

''Het schijnt mij toe dat men zijn handen

Heel devoot voor zich moet vouwen,

'Met duimen naar de grond gericht,'

Aldus de mening van predikant Van Gouwen.

'Vorig jaar, vertelde Klaasje Bruin', 

Viel ik in de put van boer Van Hoven'

Voorover viel ik er in,

Mijn voeten staken recht naar boven.

'Toen en daar zei ik een gebed.

Veel heb ik toen de Heer beloofd.

'Jongens, wat een gebed was dat,

Dat ik toen zei: staande op mijn hoofd'.

Gedicht: Sam Walter Foss, 'The prayer of Cyrus Brown', vertaling?
Afbeelding: Spenk.nl

Gedeeld leed..

Tijdens het nieuws zie ik ze lopen
Tussen manshoge zonnebloemen
Op zoek naar uit de lucht gevallen lichamen.
Een enkele zin blijft hangen
Familie, vrienden, buren, collega's.

Even daarvoor vertelde manlief mij
Met roodomrande ogen
Dat hij die middag
Naar het bureau van een collega was gelopen
Een vader van twee jonge kinderen nog
Die slechts een kleine operatie onderging
En berichtte: 'over een paar dagen ben ik er weer'
Om uiteindelijk nooit meer terug te keren.
Geen slachtoffer van oorlogsgeweld

En nieuws?
Misschien niet meer dan een paar regels groot.

Maar in gevoelens van verdriet, gemis en onwerkelijkheid
is er geen groot en klein
Slechts de herkenning van het hart.

Afbeelding: http://nl.freepik.com/vrije-photo/zomer-zon-zonneschijn-bloem-zonnebloemen_670695.htm

Zonnebloem 3...

Kan het niet laten om toch nog een keer terug te komen op de Zonnebloem.
En wel omdat er op dit moment nog een paar gedachten door mijn hoofd spelen.

Hierbij in ieder geval de eerste gedachte. 

Die komt uit een filmpje van Philip Zimbardo.
In het filmpje laat Philip Zimbardo gemaskeerde mensen zien, en legt hij uit wat het gemaskeerd zijn doet met het menselijke gedrag.

Zoals jullie weten,  houd ik van de Liahona, en moest ik, toen ik dit zag en hoorde, gelijk aan
een toespraak (bladzijde 48) denken van een tijdje terug.  
In deze toespraak - gericht aan de jongeren, maar wat is leeftijd per slot van rekening, zeker gezien wat er in dagelijks leven plaatsvindt - wordt er het volgende gezegd:

"Een van de beste manieren om je te beschermen tegen slechte keuzes is geen masker van anonimiteit te dragen. Als je ooit merkt dat je dat doet, weet dan dat het een ernstige waarschuwing tegen gevaar is, 
en dat het een van de middelen van de tegenstander is om je iets te laten doen wat niet mag".

Misschien denk je nu 'wat overtrokken', maar is dat wel zo? 

"Het is tegenwoordig normaal om je identiteit te verbergen en anoniem hatelijke, giftige, onverdraagzame boodschappen op het internet te zetten. 
Sommigen noemen dat flamen. 
Sommige instellingen proberen opmerkingen door te lichten. 
De New York Times tolereert bijvoorbeeld geen opmerkingen als die een persoonlijke aanval inhouden, obscene, vulgaire of godslasterlijke woorden bevatten, of als de inzender zich voordoet als iemand anders, onsamenhangend schrijft of schreeuwt. 
The Times moedigt ons ook aan om onze eigen naam te vermelden, want "we hebben ondervonden dat mensen die hun eigen naam vermelden, prettigere en respectvollere discussies voeren". 
Elke manier waarop het internet gebruikt wordt om te pesten, een reputatie te beschadigen of iemand in een kwaad daglicht te stellen, is verwerpelijk. 
Wat we in de samenleving zien, is dat als mensen het masker van anonimiteit dragen, ze eerder dit gedrag vertonen dat een fatsoenlijke dialoog onmogelijk maakt".

We kunnen naar anderen kijken en denken dat we niet zo zijn. Maar de praktijk kan zomaar in ons nadeel uitvallen en dan bezigen wij zinnen als 'Ik had het niet zo bedoeld'.  

Afbeelding: http://eliascoaching.wordpress.com/2014/02/04/draag-jij-een-masker/

De Zonnebloem 2...

Aan het eind van zijn boek 'De Zonnebloem' zegt Wiesenthal: "Ik ken de levensgeschiedenis van vele nazi-moordenaars vrij nauwkeurig - geen van hen werd als moordenaar geboren. Ze waren vroeger allemaal boeren, ambachtslieden of ambtenaren, zoals je dagelijks op straat tegenkomt. In hun jeugd hebben ze godsdienstonderwijs gehad; geen van allen komt uit een misdadigersmilieu. En toch zijn het moordenaars geworden, moordenaars uit overtuiging".

Dat gewone mensen, zoals u en ik, tot de meest verschrikkelijke daden over kunnen gaan, wordt Het Lucifer Effect genoemd. Je zou bijna om die reden wensen dat je niet zo gewoon was. Aan de andere kant, is er iets nieuws onder de hemel?

Lucifer

"Hoe zijt gij uit de hemel gevallen,

gij morgenster,

zoon des dageraad;

hoe zijt gij ter aarde geveld,

overweldiger der volken!"

Jesaja 14:12

Afbeelding: Wikipedia

De Zonnebloem...

"In De Zonnebloem beschrijft Wiesenthal hoe hij als joodse gevangene in contact komt met een stervende SS'er die hem vertelt over zijn activiteiten bij de vernietiging van de joden in Oost-Europa. Aan het eind van zijn biecht vraagt hij Wiesenthal om vergeving. Deze weigert dit, omdat hij zich niet in staat acht, mede uit naam van de miljoenen omgekomen joden, een soort collectieve vergiffenis te schenken. Maar de vraag (die het slot van dit boek vormt) of deze beslissing juist was, blijft Wiesenthal bezighouden.'' 

Het is aan dit boek waar ik vanochtend aan moest denken, toen ik de krant las. 

Het boek waarin de stervende SS'er onder andere vertelt hoe hij samen met de anderen de joden een huis in dreven, de voordeur sloot en dat daarna handgranaten naar binnen werden gegooid. Zij die trachten te ontsnappen aan deze vuurzee werden opgewacht door een machinegeweer.

Het enige verschil met toen is dat het nu niet gaat om joden, maar Nigerianen, en dat de daders geen nazi's zijn, maar leden van Boko Haram, een terreurorganisatie die strijd voert voor een islamitische staat in het noorden en oosten van Nigeria. 

Want ook zij maken zich schuldig aan allerlei gruwelijkheden, onder andere zoals beschreven door Simon Wiesenthal, door de deuren van een jongensslaapzaal te vergrendelen en in brand te steken, waarbij 59 jongens omkwamen.  

Aan het eind van zijn boek zegt Wiesenthal: "Ik ken de levensgeschiedenis van vele nazi-moordenaars vrij nauwkeurig - geen van hen werd als moordenaar geboren. Ze waren vroeger allemaal boeren, ambachtslieden of ambtenaren, zoals je dagelijks op straat tegenkomt. In hun jeugd hebben ze godsdienstonderwijs gehad, geen van allen komt uit een misdadigersmilieu. En toch zijn het moordenaars geworden, moordenaars uit overtuiging"

Uit alles blijkt, keer op keer, toen en nu, dat wij mensen in staat zijn om ongelooflijke dingen te doen. Zowel ten goede als ten kwade. Nee, er is niets nieuws onder de zon. Vanaf het begin is het niet anders geweest. Dit alles kun je toch echter ook niet lossen van jezelf. En je eigen gewandel door het leven en toch ook de vraag: wat als ik onder druk kom te staan?

Bron: Krant AD 

Samenvatting boek: Achterkant D Zonnebloem 

Afbeelding boek: Bol.com

Gedachte

Rust

is niet simpelweg 

stoppen met drukke werkzaamheden.

Rust 

is passen

in je eigen wereld.

John Sullivan Dwight.

Foto: Photl.com