Vertel je verhaal: Ahmad Corbitt, 1

De tweede persoon uit dit boek is ouderling Ahmad S. Corbitt. Ouderling Corbitt is vorig jaar april ondersteund als een zeventiger in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Alle vier de personen in dit boek vervullen trouwens leidinggevende posities in de kerk. Behalve dat ze dat gemeen hebben, hebben ze ook gemeen dat ze, ooit, vroeg of laat, voor hun doop of na hun doop, geconfronteerd werden met de restrictie op het priesterschap. Die ervaringen hebben ze gebundeld in dit boek. Dat heeft geleid tot vier prachtige, en zeker ook vier verschillende verhalen. 

Ouderling Corbitt werd lid van de kerk na deze restrictie. Over deze periode van toen ze lid werden van de Kerk zei Corbitt dat hij "terugkijkend versteld staat van de minimale impact die het voormalige priesterschapsverbod had op hun beslissing om lid te worden van de Kerk. Zijn moeder en hij wisten van het verbod en sommige leden probeerden uitleg te geven voordat ze werden gedoopt. Ondanks hun eigen raciale verleden weerhield het hen niet om het herstelde evangelie te accepteren en te omarmen. Hun spirituele en sociale ervaring tijdens het leren over de Kerk en de getuigenissen die voortkwamen uit deze ervaringen waren zodanig dat ouderling Corbitt zich niet kan herinneren dat ras een groot probleem was. Ook al was zijn gemeente van Heiligen der Laatste Dagen overwegend wit." 

"Vreemd echter" zegt ouderling Corbitt, in de voetnoot naar aanleiding van bovenstaande opmerking, "herinner ik me niet het moment waarop ik hoorde over de priesterschapsbeperking. Tijdens het schrijven echter hoorde hij van een goede vriend dat hij ten tijde van zijn doop veel moeilijke vragen stelde over de priesterschaprestrictie. Ouderling Corbitt's eigen eerste herinnering gaat terug naar toen hij op zending was. Hij sprak toen een zwarte man die zich afvroeg hoe hij, Corbitt, een Mormoon kon zijn. Dus, zo schrijft ouderling Corbitt, hoewel ik me niet herinner dat ik in het begin van mijn lidmaatschap zijn worstelde met de restrictie, was het een uitdaging om anderen te helpen om te gaan met deze beperking, zodat ze de diepe en zoete vruchten van het herstelde evangelie zouden kunnen ervaren." Wat je ook terugziet in zijn essay. 

"Ik denk", zegt ouderling Corbitt, "dat het voor veel zwarte mensen die zich aansluiten bij of onderzoek doen naar De Kerk Van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen vanzelfsprekend is om te kijken naar het priesterschapsverbod. We moeten echter altijd onthouden dat het middelpunt van ons leven en daarom de focus van onze studie altijd Jezus Christus en zijn leer moet zijn. Geen enkele studie van de priesterschapbeperking zal ons redden van de dood en ons in staat stellen om terug te keren naar God om te genieten van het eeuwige leven met onze familie. Alleen de leer van Christus kan ons helpen deze eeuwige doelen te bereiken. En, naar mijn observatie en ervaring, als we ons richten op het eerste en het laatste verwaarlozen, zullen we struikelen." 

Ik ben grootgebracht met de restrictie op het priesterschap en bepaalde 'leer' daar omheen. En ja, ik heb dat ook zo ervaren dat ik op een gegeven moment niet meer om het priesterschapsverbod heen kon. Maar niet om inzicht te verkrijgen in de 'leer' daar ik jaren geleden al wist dat er geen waarheid in school. Met dit verschil dat ik toen niet de woorden had om aan dit weten gestalte te geven. Nu echter, door middel van anderen, wel. 

Ouderling Corbitt's woorden "als we ons richten op het eerste en het laatste verwaarlozen, anders zullen we struikelen", zie ik toch wel als de rode draad van Corbitt's verhaal. Desondanks, of misschien juist vanwege dat Christus en zijn leer centraal horen te staan heeft Ahmad Corbitt een persoonlijk essay geschreven over 'Ras en het priesterschap'. Hieronder vind je het eerste deel. 

Ondanks de grote overlap van zijn essay met zijn verhaal in het boek, geef ik er de voorkeur aan om deel voor deel aandacht te geven aan zijn essay in combinatie met zijn boek. Wat alles te maken heeft met, ik haal nu Marcus Martins aan: "dat de openbaring uit 1978 niet alleen gaat over zwarten die het priesterschap ontvangen, maar eerder over een bevestiging van Bijbelse principes dat iedereen voor God gelijk is". En zo loopt, opnieuw, het ene verhaal over in het andere verhaal. Wil je zijn essay in één keer lezen, kijk dan op History Church. Onderaan elk deel vind je een link naar de andere delen. 

'Revelations in the Summer of 1978'

Vertel je verhaal: Familie Martins

 

In mijn planning stond het verhaal van Ahmad S. Corbitt, maar hij moet toch nog even wachten. Onlangs bespraken we namelijk in onze vrouwenorganisatie een toespraak die ging over het belang van vertrouwen op de Heer. In mijn voorbereidingen kwam ik een uitspraak tegen van ouderling Richard S. Scott die dit over vertrouwen zei: "Vertrouwen betekent gewillig gehoorzamen zonder vanaf het begin het einde te kennen". In het licht van 'Vertel je verhaal' kan ik niet heen om het verhaal van familie Martins.

De familie Martins, van Afrikaanse afkomst, liet zich in 1972 dopen. In de periode voor zijn doop vroeg Helvicio naar de rol van zwarte mensen in onze kerk in die tijd. De Martins kregen te horen dat zwarte mannen van Afrikaanse afkomst uitgesloten waren van ordening in het priesterschap. Desondanks weerhield hen dat niet om lid van de kerk te worden. Ouderling Helvicio zei er zelf dit over: "We hadden de waarheid gevonden en niets kon ons ervan weerhouden ernaar te leven. Wanneer de Geest je vertelt dat het evangelie waar is, hoe kun je dat dan ontkennen?"

Op een gegeven moment kreeg hun oudste zoon, Marcus, zijn patriarchalezegen waarin gezegd werd dat hij het evangelie zou prediken. Hoewel de priesterschapsrestrictie Marcus er in die tijd van weerhield om een voltijdszending te vervullen, openden zijn ouders een zendingsspaarrekening. Na de openbaring op het priesterschap, die de priesterschapsrestrictie ophief, was Marcus het eerste kerklid van Afrikaanse afkomst dat op zending ging. "Vertrouwen betekent gewillig gehoorzamen zonder vanaf het begin het einde te kennen".

In 1975 werd er aangekondigd dat er een tempel gebouwd zou worden in São Paulo, Brazilië . "Heiligen in heel Latijns-Amerika waren dolblij met de aankondiging. Destijds werd van de leden verwacht dat ze een derde van de kosten van een nieuwe tempel zouden opbrengen. Omdat zovelen zo weinig hadden, brachten de leden buitengewone offers om geld in te zamelen." Zuster Martins verkocht haar sieraden. Broeder Martins was actief als lid van het publiciteitscomité voor de tempel. De familie Martins bracht deze offers, hoewel ze ervan uitgingen dat ze zelf niet in de gelegenheid zouden zijn om de verordeningen van de tempel te ontvangen. 

En zij waren niet de enigen die dergelijke offers brachten, zoals we kunnen lezen in de verhandeling van 'Ras en het priesterschap': "Naarmate de constructie van de tempel vorderde, werden de kerkelijke autoriteiten geconfronteerd met getrouwe zwarte en halfbloedmormonen die financieel of anderzijds hadden bijgedragen tot de bouw van de tempel, een heiligdom dat ze na de voltooiing niet mochten betreden. Naast deze offers werden de leiders van de kerk geraakt door de bekering van duizenden Nigerianen en Ghanezen in de jaren zestig en zeventig". Kerkleiders ontvingen een stortvloed van brieven van ongedoopte bekeerlingen in Nigeria en Ghana. "Vertrouwen betekent gewillig gehoorzamen zonder vanaf het begin het einde te kennen."

Na de openbaring op het priesterschap was dit de reactie van familie Martins: "Ik kon mijn emoties niet meer bedwingen. Rudá en ik gingen naar onze slaapkamer en knielden neer om te bidden. We huilden en dankten onze Vader in de hemel voor een gebeurtenis waar we alleen maar van gedroomd hadden. De dag was werkelijk aangebroken, en nog wel in onze aardse proeftijd." Helvécio werd plaatselijk priesterschapsleider en werd uiteindelijk als lid van het Tweede Quorum der Zeventig geroepen. Helvécio was de eerste zwarte Afrikaan die werd geroepen als algemeen autoriteit van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. 

Marcus Martins zei later over deze gebeurtenissen dat "de openbaring uit 1978 niet alleen gaat over zwarten die het priesterschap ontvangen, maar eerder over een bevestiging van Bijbelse principes dat iedereen gelijk is voor God". De openbaring bevestigt opnieuw - nu we president Nelson zien met het thema 'Wees één' - dat wat deze eenheid tot stand brengt, de erkenning is dat we allemaal gelijk zijn. We kunnen niet één zijn als we onszelf als verschillend beschouwen - racistisch, taalkundig, etnisch, economisch of wat dan ook. Nee, we moeten ons als gelijken zien, zonen en dochters van God."

"Een bevestiging van Bijbelse principes." Iets wat ons allemaal aangaat. En zo loopt het ene verhaal over in het andere verhaal. 

São Paulo tempel in Brazilië

Afbeelding: Sâo Paulo tempel in Brazilië