Gedraaide rollen

 Wat als de rollen zouden zijn omgedraaid? 

Zou de cartoonist de vrouw dezelfde woorden in de mond hebben gelegd? 

Waarschijnlijk niet. 

De reden hiervan?

Gebrek aan zelfvertrouwen

 

Ik kwam een artikel tegen waarin onder andere het volgende wordt gezegd: "Bestudering van de personeelsdossiers wees uit dat vrouwen bij HP (een bedrijf) pas solliciteerden  naar een promotie als ze dachten dat ze de kwalificaties in de functieomschrijving voor 100 procent bezaten. Mannen wilden al solliciteren als ze dachten dat ze voor 60 procent aan de eisen voldeden. Vrouwen houden zich op de achtergrond, zelfs al zijn ze overgekwalificeerd en uitstekend voorbereid. Vrouwen voelen zich alleen zeker van hun zaak als ze echt perfect zijn. Of bijna perfect. En de mannen, die gaan gewoon overal op af. Zij vinden zichzelf geweldig. Ze denken: wie zou mij nou niet willen?" Well, yes!!! 

Onlangs heb ik mijn blog weer opgepakt, zoals jullie hebben kunnen lezen. Voorheen was de regel onder de kop van mijn blog 'Leer van het verleden, leef nu, en hoop voor de toekomst'. Nu is de regel: 'Het mooiste wat je kunt worden, is jezelf'. Dat kan alleen als we gevoelens van zelfverzekerdheid ontwikkelen. Waarom zouden wij vrouwen onszelf niet willen hebben? 

Wij zijn Gods gift aan de kerk

Well, yes

Aan de wereld 

Afbeelding: https://www.cybersalt.org/backpew/gifttothechurch

Onze diepste angst

'Onze diepste angst is niet dat wij onvolmaakt zouden zijn,

Onze diepste angst betreft onze niet te meten kracht.

Niet de duisternis, maar het licht in ons

Is wat we het meeste vrezen

Wij vragen onszelf af:

Wie ben ik om mezelf briljant, schitterend, geweldig te achten?

Maar wie ben jij om dat niet te zijn?

Je bent een kind van God!

Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst

Er is niets verlicht aan je klein te maken opdat

Andere mensen zich bij jou niet onzeker zullen voelen.

Wij zijn bestemd om te stralen zoals kinderen dat doen.

Wij zijn geboren om de glorie Gods die in ons is te openbaren.

De glorie is niet slechts in enkelen,

Maar in ieder mens aanwezig.

En als wij ons licht laten stralen geven we onbewust

Andere mensen toestemming hetzelfde te doen.

Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn

Bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.' 

Afbeelding internet: 
http://mwbroerse.files.wordpress.com/2014/03/kind-zonnebloem-11.jpg?w=261&h=131
Tekst: Marianne Williamson, uit haar boek 'A Return to Love'.

Het ongedwongen gebed...

Ik was op zoek naar een verhaal dat te maken had met een van mijn vorige berichtjes.
Ik ben dus nog niet klaar met de zonnebloemen.
In mijn herinnering heeft het iets met gele vierkanten te maken, maar misschien speelt de kleur geel van de zonnebloemen me ook wel parten.
Het verhaal illustreert op een eenvoudige manier heel treffend hoe gemakkelijk wij bezwijken onder de druk van onze omgeving.
Tijdens mijn zoektocht naar dit helaas nog niet gevonden verhaal, kwam ik het volgende gedichtje tegen.
Dit gedichtje gaat over het gebed, maar aan de andere kant laat het ook heel goed zien dat als we binnen het geheel voorbij gaan aan de essentie, en ons richten op de vorm, letter of hoe je het ook wil omschrijven, simpel gezegd ons oor laten hangen naar de vele stemmen om ons heen, we de geest van het geheel missen,
Houd me ten goede, ik geloof in de vorm, het hoe en wat als raamwerk.

Hierbij moet ik echter ook denken aan 'Vergeet mij niet', dat daar door als die verschillende vormen het waarom vergeten wordt, waar de vreugde liegt. 

'De juiste manier om te bidden,

Zei diaken Samuel van Striemen,

En de enige juiste houding,

Is nederig en op de knieën.'

'O nee, ik zou daarentegen zeggen,

Zei dominee E. van Ellebogen.

'Rechtopstaand, met uitgestrekte armen.

En hemels kijkend, met opgeheven ogen'.

'O nee, helemaal niet', zei ouderling De Wit;

'Zo'n houding is veel te onvertogen.

'Men moet bidden met ogen stijf dicht,

En het hoofd heel nederig gebogen'.

''Het schijnt mij toe dat men zijn handen

Heel devoot voor zich moet vouwen,

'Met duimen naar de grond gericht,'

Aldus de mening van predikant Van Gouwen.

'Vorig jaar, vertelde Klaasje Bruin', 

Viel ik in de put van boer Van Hoven'

Voorover viel ik er in,

Mijn voeten staken recht naar boven.

'Toen en daar zei ik een gebed.

Veel heb ik toen de Heer beloofd.

'Jongens, wat een gebed was dat,

Dat ik toen zei: staande op mijn hoofd'.

Gedicht: Sam Walter Foss, 'The prayer of Cyrus Brown', vertaling?
Afbeelding: Spenk.nl

Een ander jasje...

Sinds een tijdje zit ik op naailes.
En als je denkt: goh, wat leuk, dan heb je gelijk.
Het is meer dan leuk.
Al vraag ik me nu af of dat überhaupt kan, dat iets te leuk is.
Want wanneer is iets te leuk?
Als je je grenzen daarin verliest?
Want als ik eenmaal bezig ben, zeker als het lekker gaat, dan is er al helemaal geen tijd.
En zou ik door en door kunnen gaan.
Dat is zeker een maar.
En ook één van de redenen dat ik de afgelopen tijd niet zo veel aandacht heb gegeven aan mijn blog.

Dus in die zin kom ik mezelf door het naaien tegen. 

Want in wezen gaat het uiteindelijk niet om tijd, maar om omgaan met mezelf binnen de tijd die ik heb.

Maar het naaien is in nog meer opzichten confronterend.

Het was een hele klus om de rits erin te krijgen, en zoals je ziet is het me gelukt.

Her was de eerste keer dat ik zoiets heb gedaan, en het resultaat mag er zijn.

Zij die net op naailes zijn, zijn onder de indruk, maar zij die al de nodige naaiervaring hebben, zien in één oogopslag, dat er behalve de rits, nog meer aan schort.

Dus in die zin moet je jezelf zien als iemand die onderweg is, die al de nodige stappen heeft gemaakt, maar er nog niet is, maar wel trots kan zijn op het resultaat dat tot nu toe is behaald. 

Dat er nog niet zijn, kan op zich ook moeilijk zijn, want je weet dat het beter kan, alleen jij kan nog niet beter op dat moment. 

Sommige dingen moet je gewoon vaker hebben gedaan. 

Men zegt per slot van rekening niet voor niets: oefening baat kunst.

Vandaar dat ik nu bezig ben met een tweede jasje.

En derde jasje ligt geknipt klaar, maar wel zonder rits! 

Lekker makkelijk met drukknopen, want knoopsgaten maken staat nog op het leerlijstje, maar na de ritsen even niet. 

Het moet wel leuk blijven.  

En dan heb ik het nog niet gehad over (h)erkenning vinden bij elkaar, doelen stellen (we hebben tot juli om negen kledingstukken te maken), het verwerken van teleurstellingen, omdat na al je inspanningen iets gewoon totaal niet staat, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Naaien is dus tot op zekere hoogte het dagelijks leven in het klein.  

En daar wil ik geen minuut van missen.